Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кішкентай мектеп – Аргентина тарихындағы «Қанды соғыс» кезеңінде «жоғалып кеткен» Алисия Партнойдың романы. Бұл – құпия түрме туралы баяндама. Ол, көзге байланған кішкентай тесік арқылы кездескен және көрген адамдардың бәрін айтады. Қүзетшілер «Кішкентай мектептегі» тұтқындардың бір-бірімен сөйлеспеуіне, көріспеуіне қадағалады. Тұтқындар кез келген ұсақ сылтаумен ұрылып, азапталды, көбісі өлтірілді. Аргентинада әскери режимдер сирек емес, бірақ 1976 жылдан 1979 жылға дейін билік құрғандар, саяси нанымдары үшін ұрланған, түрмеге қамалған, азапталған және/немесе өлтірілген азаматтардың саны бойынша ерекшеленді. 1977 жылдың басында авторды әскер ұстап алып, «кішкентай мектепке» жіберді – бұл диссиденттерге «сабақ» оқылатын көптеген лагерьлердің бірі. Ешқандай айып тағылмастан тұтқындалған ол, көзін байлап, қол-аяғын байлап, бір жылға жуық уақыт бойы достары мен отбасысынан, тіпті баласынан да ажыратылды, себебі түсініксіз жағдайда босатылды. Партнойдың түрмедегі өміріне қатысты естеліктері түсінікті түрде шатаң және ойшаң, бірақ олар мінез бен қайраткерліктің куәсі ретінде сақталады. Осы оқиғаларды осыншалықты қайғылы ететін – ұсақ-түйектер. Бір тұтқынның азапталған кезде санасында үздіксіз қайталап тұратын балалар өлеңі. Досының күртесі, егер ол мектептен алынса, мүмкін, өлтірілсе, күзетшінің соққысынан сақтайды. Бір тұтқынның әлі де «толық» екенін еске түсіретін, спичка қорабында сақталған сынған тіс. Басқа бір тұтқынның көзге байланған қалпақтың астынан көретін өмірдің шағын көріністері, ол оның бетіне жақсы жабыспайды. Дауыл кезінде терезеден ағып жатқан жаңбыр тамшыларын алақанға ұстаудың қуанышы.
The Little School is a novel written by Alicia Partnoy, a woman who was "disappeared" during the Dirty War period of the history of Argentina. It is an account of a clandestine detention center. She tells of all the people that she met and saw through a tiny hole in her blindfold. The guards made sure prisoners of The Little School did not talk with each other or see each other. Prisoners were beaten and tortured for almost any reason and many were killed. Military regimes are not at all unusual in Argentina but those that ruled from 1976 to 1979 were unique in the number of civilians, mostly young people, who were kidnapped, jailed, tortured, and/or murdered because of their political beliefs. Early in 1977 the author was taken into custody by the army and sent to "the little school," one of many camps where dissidents were "taught" their "lessons". Imprisoned without charges, she spent almost a year blindfolded and bound, cut off from friends and family, including her child, until being inexplicably released. Partnoy's glimpses of her life in prison are understandably disjointed and meandering, but they stand as a record of character and fortitude. It is the small details that make these stories so heartbreaking. A child's nursery rhyme that runs endlessly through the mind of one prisoner while being tortured. A friend's jacket that shields the guard's blows once that friend is removed from the school, possibly killed. A broken tooth kept in a matchbox that reminds one prisoner she is still "whole." The glimpses of life another prisoner catches through the bottom of the blindfold, where it doesn't quite lay flat against her cheeks. The sheer delight in catching raindrops in the palm of a hand where the window leaks during a storm.