Кіріспе
Мичиган штатындағы бұрынғы АҚШ тас жолы, М 50 тас жолының бөлігі. Бұл тас жолдың бөлігі Каскад Роуд автожолымен шығысқа қарай жалғасты, және I 96/US 16/M 50 бірге шығыс Кент округі арқылы өтті. M 50 Лоуэлл маңында оңтүстікке бұрылып, автокөлік жолы Ион округінің оңтүстігіне өтті. Портлендтен оңтүстікке қарай автокөлік жолы Клинтон округіне шығысқа қарай өтеді. Гранд Ледждің солтүстігінде I 96 аяқталып, US 16 Райт жолынан Гранд Ривер даңғылына дейін жалғасты. Одан шығысқа қарай 16-шы АҚШ тас жолы Лансинг қаласына қарай тарихи бағытын жалғастырды. Гранд Ривер даңғылы Капитал Сити әуежайынан шығысқа қарай Ларч көшесіне дейін созылады, онда US 16 Лансинг қаласының солтүстігінде US 27-мен бірге оңтүстікке бұрылады. Сагинау көшесінде шығысқа қарай бара жатқан US 16 бір бағытты көшеде шығысқа бұрылды, ал батысқа қарай бара жатқан қозғалыс Гранд Ривер даңғылынан солтүстікке қарай бір блокқа соқты. Сагинау көшесінің шығыс жағында екі бағыт қосылады. Гранд Ривер даңғылы Шығыс Лансинг арқылы Мичиган мемлекеттік университетінің кампусы мен қаланың қалған бөлігі арасындағы шекараны құрайтын ағаштармен қапталған бульварды ұстанады. US 16 Ингем округіне шығысқа қарай Окемос арқылы және Уильямстон мен Веббервилл арқылы округтің ауылдық бөліктері арқылы жалғасты. Бұл көшелер жоспары Детройттегі апатты өрттен кейін Огастус Вудворд және басқалар жасаған. 1820 жылы Гранд Ривер жолы бойында Детройт пен Хауэлл арасында тақтай жол салуға он жылдық жобаға рұқсат берілді. Гранд Ривер жолы, қазіргі Гранд Ривер даңғылының бастауышшысы, Owosso қаласын негіздеуші Бенджамин Уильямс есімімен аталды. Өзеннің түпнұсқалық американдық атауы Wash ten ong sibi "алысқа созылатын өзен" немесе "ішкі кеңістікке" деген мағынаны білдіреді, ол француз тілінде La Grande Riviere деп аударылды; бұл атау кейін өзеннің кем дегенде жартысын параллельді жолдың атына қолданылды. 1826 жылы Нью-Йоркте Эри каналының ашылуы Ұлы көлдер аймағына және болашақ Мичиган штатына жаңа қоныстанушыларды әкелді. Бұл қоныстанушылардың көбі ішкі жолды Детройттен бастады. Алғашында Гранд Ривер жолы "терең ойысқан, арықтармен шектелген жол" болған. Жол Руж (қазіргі Редфорд) қаласында екіге бөлінді; оңтүстік тармақ қазіргі Гранд Ривер даңғылының жолын ұстанды, ал солтүстік бағыт Вудвард даңғылы мен қазіргі М 21 арқылы Лансинг ауданының солтүстігіне қарай Понтиак арқылы жүрді. Банкрофттан бірнеше жолдар, соның ішінде Гранд Ривер жолының солтүстік тармағы және Сагинау жолы бұрылып кетті. Екі тармақ Девиттке жақын жерде бірігіп, батысқа қарай Ионияға және Гранд-Рапидс пен Ньютонға (қазіргі Гранд-Хейвен) қарай жалғасты. Алғашқы саяхатшылар жолды өгіздер немесе жылқылар тартқан арбалармен жүрді, ал жүргізушілер бір мильге төрт пен жеті цент (шамамен $/миль) аралығында төледі. Жылқылар бір-бірінен ауысып, жылдамдық орташа, кедергілер аз болды. Конгресс 1835 жылы жолға 20 фут (6 м) ені бар және 30 метрлік құқығы бар 25 000 доллар (шамамен $ in) бөлді. Бұл жақсартуларға шөптер мен қоқыстарды жою және Руж, Шиавасси, Қызыл кедр және Гранд өзендері арқылы көпірлер салу кірді. Гранд Ривер жолы 1836 жылы Гранд Рапидске қарай ішкі жолға шыққан қоныстанушылар үшін ең қысқа жол ретінде Детройттен келген саяхатшылар үшін маңызды жол болды. 1837 жылы экономикалық дағдарыс қоныс аударушыларды Нью-Йорктен Мичиганға итермеледі; бұл Grand River Road жолымен жүрген саяхатшылар болды. Жол бойында әрбір 10 шақырым сайын жаңа елді мекендер пайда болды, бұл арақашықтық атпен бір күндік жол болатын. 1843 жылдың тамыз бен қараша айлары аралығында Детройттен күн сайын шамамен 120 арба шығып тұрды. 1847 жылы штаттың астанасы Лансингке көшірілгенде, астанаға жету үшін жолды жақсарту қажет болды. 1844 жылдан бастап жолдың алғашқы бөліктері жекешелендірілді, ол әртүрлі үнділік жолдарды Лансинг-Хауэлл тақтай жолына айналдыруға кірісті, бұл міндет компания 1853 жылы аяқтады. Хауэлл қаласында жол Детройт-Хауэлл тақтай жолымен байланысты, бұл штаттың астанасынан Мичиганның ең үлкен мегаполисіне тікелей байланысты орнатты. Лансинг-Детройт тақтай жолы 1880-жылдарға дейін төлем жолы болды, ақырында ол қазіргі Гранд Ривер даңғылының шығыс бөлігіне айналды. 1900 жылы Детройт-Хауэлл тақтай жолының қысқа бөлігі ғана тақтайдан жасалған; басқа тақтай жолдардың көпшілігі осы уақытқа дейін қиыршық тасқа айналдырылды. 1913 жылы 13 мамырда Мичиган заң шығарушы органы алғашқы мемлекеттік автомобиль жолдары жүйесін құрған Мемлекеттік сыйақы магистральдық тас жолы туралы заңды (1913 жылғы 334-заң) қабылдады. Ол заңда Детройт пен Гранд Рапидс арасындағы Гранд Ривер даңғылы жүйенің 9-бөлімі ретінде қосылды. Мемлекеттік тас жолдар 1919 жылдан бастап белгіленді, ал сол жылдың 1 шілдесінде жарияланған алғашқы карталарда Мичиган мемлекеттік тас жол департаменті (MSHD) Гранд Ривер даңғылына Гранд Хейвен мен Детройт арасында M 16 нөмірін берді. M 16 1925 жылы Лансинг ауданында қайта бағытталды, Гранд Леджден Шығыс Лансингке дейін Гранд Ривер даңғылымен жүрді. Лансинг қаласының орталығы арқылы бұрынғы бағыт M 39 бөлігіне айналды, ал Гранд Ледждің солтүстігіндегі бөлік M 100 деп қайта аталды. Екінші қайта бағыттау M 16-ны Ионьядан Ада арқылы Гранд Ривер даңғылымен жүруге бағыттады. Бұрынғы бағыт M 21 бөлігіне айналды. 1926 жылдың 7 тамызында штат M 16 тас жолында асфальттауды аяқтады, оны "штат бойынша алғашқы асфальтталған тас жол" ретінде пайдалануға ашты. M 16 белгісі жеті жыл бойы сақталды. Штаттар Американдық мемлекеттік тас жол шенеушілері қауымдастығымен (AASHO, қазір AASHTO) АҚШ нөмірленген тас жол жүйесін жоспарлау үшін кездескен кезде M 16 маршруты бастапқыда US 18 құрамына енгізілуі жоспарланған. Жүйе 1926 жылдың 11 қарашасында құрылғанда,
the section of highway in Michigan
M 50 also joined the freeway at Cascade Road headed east, and together I 96/US 16/M 50 continued through eastern Kent County. M 50 departed to the south near Lowell, and the freeway crossed into southern Ionia County. Passing south of Portland, the freeway crossed east into Clinton County. North of Grand Ledge, I 96 ended and US 16 followed Wright Road off the freeway to Grand River Avenue. From there east, US 16 resumed its historic routing into the city of Lansing. Grand River Avenue carried the highway past the Capital City Airport and east to Larch Street, where US 16 turned south along US 27 north of downtown Lansing. At Saginaw Street, eastbound US 16 turned east on the one way street, while westbound traffic ran a block north on Grand River Avenue. The two directions of travel merge at the east end of Saginaw Street in East Lansing. Grand River Avenue through East Lansing follows a tree lined boulevard that forms the division between the campus of Michigan State University to the south and the rest of the city to the north. US 16 continued east in Ingham County through Okemos and rural parts of the county through Williamston and Webberville. This street plan was devised by Augustus Woodward and others following a devastating fire in Detroit. A ten year project to construct a plank road between Detroit and Howell was authorized in 1820 along the Grand River Trail. The Grand River Road, precursor to the modern Grand River Avenue was named by Benjamin Williams, cofounder of Owosso. The original Native American name for the river was Wash ten ong sibi meaning "the river that extends far off", or "far into the interior", which was translated as La Grande Riviere, the French name for the river; this name was then applied to the name of the trail that paralleled at least half of the river's length. The opening of the Erie Canal in New York in 1826 brought new settlers to the Great Lakes region, and to the future state of Michigan. Many of these settlers began their inland journeys in Detroit. At first the Grand River Road was a "deep rutted, ditch bordered road". The road branched into two at Rouge (now Redford); the southern branch roughly followed the modern route of Grand River Avenue and the northern route ran by way of Pontiac along Woodward Avenue and the modern M 21 to the north of the Lansing area. From Bancroft, several trails branched off, including the northern branch of the Grand River Road and the Saginaw Trail. The two branches merged back together near Dewitt and continued west toward Ionia and on to Grand Rapids and Newton (now Grand Haven). The early travelers plied the road in wagons pulled by oxen or horses, and drivers charged between four and seven cents a mile (equivalent to $–/mi in ). The horses were exchanged every with the speed averaging around with few obstacles. Congress further aided the road in 1835 with an appropriation of $25,000 (equivalent to $ in ) for a 20 feet (6 m) road on 100 feet (30 m) of right of way. These improvements included removing brush and debris and the construction of bridges across the Rouge, Shiawassee, Red Cedar and Grand rivers. The Grand River Road was a major route for settlers headed inland to Grand Rapids in 1836, as the shortest route for travelers coming from Detroit. An economic panic in 1837 drove settlers from New York to Michigan; these were the travelers who followed the Grand River Road. New settlements were created along the route, every 6 mile (10 km) or so, that distance being a good day's travel by horse. Approximately 120 wagons left Detroit each day between August and November 1843. When the state capital was moved to Lansing in 1847, an improved road was needed to the capital city. The first segments of roadway were privatized starting in 1844. which set about converting various Indian trails into the Lansing–Howell Plank Road, a task the company completed by 1853. At Howell the road connected with the Detroit–Howell Plank Road, establishing the first improved connection direct from the state capital to Michigan's largest metropolis. The Lansing–Detroit Plank Road was a toll road until the 1880s, and it eventually evolved into the eastern part of the modern Grand River Avenue. By 1900, only a short stretch of the Detroit–Howell Plank Road was still made of planks; most of the other plank roads had been converted to gravel by this time. On May 13, 1913, the Michigan Legislature passed the State Reward Trunk Line Highway Act (Public Act 334 of 1913) that created the original state highway system. In that act, Grand River Avenue between Detroit and Grand Rapids was included as Division 9 of the system. The state highways were signposted starting in 1919, and on the first maps published on July 1 of that year, the Michigan State Highway Department (MSHD) had applied the M 16 number to Grand River Avenue across the state between Grand Haven and Detroit. M 16 was rerouted in the Lansing area in 1925, running along Grand River Avenue from Grand Ledge to East Lansing. The former routing through Downtown Lansing on Michigan Avenue became part of M 39 and the section north of Grand Ledge was eventually redesignated M 100. A second realignment moved M 16 to follow Grand River Avenue from Ionia through Ada. The former alignment became a part of M 21. On August 7, 1926, the state completed paving on M 16, opening it to traffic as "the first paved highway across the state". The M 16 designation lasted for seven years. As the states were meeting with the American Association of State Highway Officials (AASHO, now AASHTO) to plan the United States Numbered Highway System, the route of M 16 was originally planned for inclusion in US 18. When the system was created on November 11, 1926,
АҚШ магистралі - мемлекетаралық
Бизнес АҚШ тас жолы 16 (Bus. US 16) – Фармингтон қаласының орталығымен Grand River даңғылы арқылы өтетін бизнес-шолақ болды. Оның батыс басы АҚШ 16 тас жолы мен Grand River даңғылының қаладан батысқа қарайғы қиылысында орналасқан, ал шығыс басы – Фармингтоннан оңтүстік-шығысқа қарайғы АҚШ 16 тас жолы мен Grand River даңғылының қиылысында болды. Бұл тас жол – Фармингтон қаласының орталығы арқылы өтетін АҚШ 16 тас жолының бастапқы бағыты. 1933 жылы АҚШ 16 тас жолы қаланың оңтүстігінде салынған айналма жолға (қазіргі Freedom Road) бағытталды, ал Фармингтон арқылы өтетін жол мемлекеттік магистраль ретінде сақталды. Екі жыл өткен соң бұл бағыт I-96 бизнес-шолағы деп қайта аталды.