Америкалық тауар саудагері: «Салат майы» скандалының тарихы
Tino De Angelis
Америкалық тауар саудагері Энтони Де Анджелис (1915-2009) өсімдік майымен айналысып, «Салат майы» скандалымен танымал. $180 млн-ға жуық ақшаны қолдырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тауар саудагері (1915–2009)
American commodities trader (1915–2009)
Энтони "Тино" Де Анжелис (3 қараша 1915 жыл – 26 қыркүйек 2009 жыл) – Нью-Джерси штатының Байон қаласындағы, дүниежүзілік өсімдік майы фьючерстерімен айналысқан тауар саудагері. 1962 жылы Де Анжелис компаниясы, Allied Crude Vegetable Oil Refining Corporation, соя майы нарығын басып алуға тырысып сәтсіз аяқтағаннан кейін, «Салат майы» скандалында 51 банктерді 180 миллион доллардан астам сомаға (1963 жылы 0,18 доллар бүгінгі күні шамамен <есептелген сома> миллиардқа тең) алаяқтықпен алдады. (Соя майы салатқа қосылады.)
Anthony "Tino" De Angelis (November 3, 1915 – September 26, 2009) was a Bayonne, New Jersey, commodities trader who dealt in vegetable oil futures worldwide. In 1962 De Angelis' company, Allied Crude Vegetable Oil Refining Corporation, bilked 51 banks out of over $180 million ($0.18 in 1963 is equivalent to about <calculated amount> in recent years billion today) in what became known as the Salad Oil scandal after he failed to corner the soybean oil market. (Soybean oil is used in salad dressing.)
Өмірбаян
Де Анжелис Бронкста итальяндық иммигранттардың отбасында дүниеге келген. Әлі жасөспірім кезінде ол ет пен балық саудасында 200-ге жуық қызметкерді басқарды. Жаңа Ұлттық мектеп түскі асы заңының бағдарламасының белгілі бір баға талаптары орындалған жағдайда, іс жүзінде кез келген азық-түлік тауарын сатып алатынын білгенде, ол Нью-Джерси штатының Солтүстік Берген қаласындағы Адольф Гобель компаниясын иеленді және үлкен келісімшарт алды, содан кейін ол үкіметті 31 000 долларға алдады. Ол сонымен қатар 2 миллион фунттан астам сарапталмаған ет жеткізіп берді. Гобель компаниясы ақыры банкротқа ұшырады. 1955 жылы ол «Альлиед Круд Вегетативт Ойл Рефининг Корпорация» және басқа да байланысты компанияларды құрды. Олар АҚШ үкіметінің «Бейбітшілік үшін азық-түлік» бағдарламасына қатысып, Еуропаға субсидияланған артық азық-түлік ингредиенттерін сату арқылы соғыстан кейінгі әлсіз экономикаларын нығайтуға көмектесті. Де Анжелис Нью-Джерси штатының Байон қаласындағы қираған «мұнай сақтау базасында» «Альлиед» компаниясын құрды және бірнеше ірі астық экспорттаушылардың қолдауымен Еуропаға сапасыз қысқарту және басқа да өсімдік майы өнімдерін көптеп жөнелтуді бастады. Де Анжелис біртіндеп Еуропа мен тауар нарықтарында маңызды рөл атқаратын болды, кейін мақта мен сояға бизнесін кеңейтті. 1962 жылы Де Анжелис соя майы нарығын басып алуға тырысу үшін соя майының көп мөлшерін жинақтауға кірісті. Ол өзінің үлкен қорын кепіл ретінде пайдаланып, Wall Street-тің түрлі банктері мен компанияларынан қарыз алып, түскен қаражатты мүмкіндігінше көп мұнай фьючерстерін сатып алуға жұмсады. Көп ұзамай ол нарықтың басып алуына байланысты бағалардың өсуін күтіп, көп мөлшерде мұнай мен мұнай фьючерстеріне ие болды.
De Angelis was born to Italian immigrant parents in the Bronx. While still a teenager he managed about 200 employees in a meat and fish market. When he found out that the new National School Lunch Act program would buy practically any food items (given certain price requirements) he took over the Adolph Gobel Company in North Bergen, New Jersey and was awarded a large contract, whence he promptly overcharged the government by $31,000. He also delivered over 2 million pounds of uninspected meat. Gobel would eventually go bankrupt. In 1955, he formed Allied Crude Vegetable Oil Refining Corporation and other related companies to participate in the U. S. government's Food for Peace program to sell subsidized surplus food ingredients to Europe to shore up their weak post war economies. He formed Allied in a dilapidated "tank farm" in Bayonne, New Jersey and, with the patronage of several major grain exporters, began shipping massive quantities of substandard shortening and other vegetable oil products to Europe. De Angelis gradually became a major player in Europe and the commodities markets, later expanding into cotton and soybeans. In 1962, De Angelis began to accumulate massive quantities of soybean oil to attempt to corner the soybean oil market. With his huge inventory as collateral, he borrowed from various Wall Street banks and companies, and used the proceeds to buy as many oil futures as possible. Soon he would be long a large quantity hoping for soon to be expensive oil and oil futures, as prices rose due to the market corner.
Қоймалық қолхаттармен жасалатын алаяқтық
1960 жылдардың басында American Express (Amex) саяхатшы чектері мен несие карталары саласында беделді компания болды. Компания тауарлар мен шикізатты кепіл ретінде пайдалана отырып, бизнесті қаржыландыруға маманданған "Field Warehousing" деген жаңа бөлімше құрды. Тино Де Анжелис жаңа клиент болды және Amex оны бенефициары етіп тағайындап, миллиондаған фунт өсімдік майына қойма қағаздарын рәсімдеді. Бұл қағаздар банкке немесе брокерге ұсынылып, қолма-қол ақшаға айырбасталатын. Де Анжелис қойма қағаздарының саны артқан сайын, ол резервуарлардағы соя майын сумен алмастыра бастады. Кейбір резервуарларда арнайы бөлімдер болды, ал басқалары инспекторларды жаңылыстыру үшін мұнайды бір резервуардан екіншісіне тасымалдауға арналған құбырлар желісіне қосылған. Amex-тің "Field Warehousing" операциясы бойынша билік органдарын таң қалдырған нәрсе – Де Анжелис қоймасындағы соя майының көлемі АҚШ-тың барлық қорынан асып түсетіні болды, бұл Ауыл шаруашылығы департаментінің мәліметтерімен расталды. Қойма операциясы шағын болғамен, Amex Де Анжелисқа кеңшілік танытты, себебі ол олардың маңызды клиенттерінің бірі еді. Amex өзінің беделін барлық мұнайдың артына қойып, Де Анжелис тартымды ұсыныстар жасағандықтан, Bunge Limited, Staley және Procter and Gamble сияқты ірі компаниялар да осы іске қатысты. Bank of America да кепілдікпен несие беруге қосылды.
In the early 1960s American Express (Amex) was a respected name in traveler's checks and credit cards. The company created a new division to specialize in "Field Warehousing" to finance businesses using their inventory of goods and commodities as collateral. Tino De Angelis was a new customer and Amex wrote warehouse receipts for many millions of pounds of vegetable oil with him as beneficiary. The receipts would then be presented to a bank or broker and discounted for cash. As De Angelis stock of warehouse receipts increased, he began to replace the soybean oil in his tanks with water. Some tanks had special compartments, while others were hooked up to a maze of pipes to shuttle oil from one tank to the next to fool inspectors. What puzzled authorities about Amex's Field Warehousing operation was that De Angelis' soybean oil stock exceeded the stock available in the entire United States, according to the Department of Agriculture. While the warehouse operation was small, Amex was lenient with De Angelis, as he was one of their main customers. With Amex staking its reputation behind all the oil and with De Angelis offering great deals, mainstream companies such as Bunge Limited, Staley, and Procter and Gamble were soon participating. Bank of America joined in to provided collateralized loans.