Шығу тегі грек тілінен бастау алатын «әнұралым» сөзі – қызығушылық, құштарлық, шабыт пен жоғары энергияны білдіреді. Құдайдың күшімен толғандықтан туындаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бір нәрсеге деген ынта, қызығушылық немесе бейімділік.
Intense enjoyment, interest or approval towards something
Қазіргі қолданыста ынта дегеніміз – адамның бір нәрсеге деген терең ынтасы, қызығушылығы немесе бейімділігін білдіреді. Бұл термин ойыншылдық, жаңашылдық, оптимизм, шаттық, сергектік және жоғары энергиямен байланысты. Бұл сөз бастапқыда Құдайға толық берілген немесе терең сенімділік танытқан адамды сипаттау үшін қолданылған.
In modern usage, enthusiasm refers to intense enjoyment, interest, or approval expressed by a person. The term is related to playfulness, inventiveness, optimism, zest, verve, and high energy. The word was originally used to refer to a person possessed by God, or someone who exhibited intense piety.
Тарихи қолданысы
Энтузиазм сөзі грекше [[wikt: ἐνθουσιασμός сөзінен шыққан, ол [[wikt: ἐν (en, “ішінде”) және [[wikt: θεός (theós, “құдай”) сөздерінен құралған, “құдаймен иеленген” немесе “құдайдың шабытымен толған” деген мағынаны білдіреді. Гректер бұл терминді құдайлық иеленудің көріністеріне – Аполлонға (Пифия мысалындағыдай) немесе Дионисқа (Баканттар мен Менадтар мысалындағыдай) қатысты қолданған. Сонымен қатар, энтузиазм термині ауыстырылған немесе метафоралық мағынада да қолданылған. Сократ ақындардың шабыты энтузиазмның бір түрі екенін айтқан. Бұл термин діни шабытқа сенумен немесе терең діни құлшыныс пен сезіммен байланысты болған. Осыдан 4-ғасырдағы Сириялық секта “Энтузиасттар” деп аталды. Олар “үнемі дұға ету, аскетизм және ой тереңдету арқылы адам Киелі Рухпен шабыттануға қабілетті, тіпті адамзаттың құлағаннан кейін алған жаман рухтың ықпалына қарамастан” деп сенді. Дұғаның күшіне сенгендіктері үшін оларды “Еухиттер” деп те атады. 16-шы және 17-ші ғасырларда пайда болған, әсіресе жаңаруларға ұмтылған бірнеше протестанттық христиан дінтері энтузиазм деп аталды. 18-ші ғасырда Джон Уэсли немесе Джордж Уайтфилд сияқты танымал методистер соқыр энтузиазммен айыпталды, олар фанатизмді “жүрек дінінен” ажырату арқылы өздерін қорғады. Жаңа туу (алғашқы игілік ісі) және толық құтқарылу (екінші игілік ісі) туралы ынтамен уағыздайтын методистер көбінесе эмоционалдық тәжірибелерге ие болады.
The word enthusiasm originates from the Greek [[wikt: ἐνθουσιασμός from [[wikt: ἐν (en, “in”) and [[wikt: θεός (theós, “god”), meaning "inspired or possessed by [a] god". Applied by the Greeks to manifestations of divine possession, by Apollo (as in the case of the Pythia), or by Dionysus (as in the case of the Bacchantes and Maenads), the term enthusiasm was also used in a transferred or figurative sense. Socrates taught that the inspiration of poets is a form of enthusiasm. The term was confined to a belief in religious inspiration, or to intense religious fervor or emotion. From this, a Syrian sect of the fourth century was known as the Enthusiasts. They believed that "by perpetual prayer, ascetic practices, and contemplation, man could become inspired by the Holy Spirit, in spite of the ruling evil spirit, which the fall had given to him". From their belief in the efficacy of prayer, they were also known as Euchites. Several Protestant Christian denominations that emerged in the 16th and 17th centuries, especially those who hold revivals, were called enthusiastic. During the 18th century, popular Methodists such as John Wesley or George Whitefield were accused of blind enthusiasm, a charge against which they defended themselves by distinguishing fanaticism from "religion of the heart." Methodists who enthusiastically preach about and experience the new birth (first work of grace) and entire sanctification (second work of grace) often have emotional experiences.