Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роузбери – Австралияның Тасмания аралының батыс жағалауындағы қала. Ол Батыс жағалау жотасының солтүстік шетінде, Қара таудың көлеңкесінде және қазіргі Пьеман көлінің жанында орналасқан. Қала Мурчисон тас жолында, Зееханнан солтүстік-шығысқа қарай 25 шақырым қашықтықта жатыр және Батыс жағалау кеңесінің құрамына кіреді. 2021 жылғы санақ бойынша Роузбериде 752 адам тұрады. 1996 мен 2001 жылдар аралығында Роузбери халқы 22%-ға азайды. Оның Пьеман көлінің жағалауындағы жаңа батыс аймағы Примроуз деп аталады.
Rosebery is a town on the west coast of Tasmania, Australia. It is at the northern end of the West Coast Range, in the shadow of Mount Black and adjacent to the Pieman River now Lake Pieman. It lies on the Murchison Highway, 25 kilometres north east of Zeehan and is part of the Municipality of West Coast Council. At the , Rosebery had a population of 752. The population of Rosebery declined by 22% in the years between 1996 2001. Its newer western area on the shore of Lake Pieman is known as Primrose.
Тарих
Тасманияның батыс жағалауындағы көптеген басқа елді мекендер сияқты, Розебери де кеншілер қаласы. 1893 жылы алтын іздеуші Том Макдональд, Маунт Блэк тауының беткейіндегі тығыз жаңбырлы орманда аллювиалды шөгінділерде алтын және мырыш-қорғасын сульфидінің ірі тас блоктарын тапты. Макдональд, кейін Розебери алтын өндіру компаниясы болып құрылған Розебери іздеу қауымдастығының (Лорд Розеберидің құрметіне аталған) атынан бірнеше кеніштік учаскелерді тіркеді. Оңтүстік Розебери тау-кен компаниясы жақын арада кен денесінің оңтүстік бөлігін қазу үшін құрылды. 1896 жылы Розебери алтын өндіру компаниясы Тасмания мыс компаниясы болып қайта құрылды, ал Оңтүстік Розебери тау-кен компаниясы Примроза тау-кен компаниясы аталды. Розебери пошта бөлімі 1897 жылдың 1 қарашасында ашылды. Кен денесіндегі басты минерал мырыш болды, бірақ кеннен мырышты табысты өндіру технологиясы болмағандықтан, кен денесін игеруге көп нәрсе жасалмады. Мырыш кендерін өңдеуде тәжірибе жүргізу үшін құрылған компаниялардың бірі – Тасмания металдарын өндіру компаниясы (TME) болды, ол Уильямсфордқа баратын жолдың жанында үлкен зауыт салып, 1912 жылы аяқтады. Тәжірибе сәтсіз аяқталып, 1914 жылы зауыт жабылды. 1916 жылы Розебери кеніштері Маунт Лайелл тау-кен және теміржол компаниясына өтті, ал кеніштер ақырында мырышты өндірудің тиімді әдісін тапқан Австралияның электролиттік мырыш компаниясымен (EZ) біріктірілді. 1926 жылы Розебериде өңдеу зауытының құрылысы басталды, ал 1931 жылы Уильямсфорд маңындағы Геркулес кенішінен кенді тасымалдау үшін әуе арқандық аяқталды. Ұлы депрессияға байланысты Розебери зауыты 1936 жылға дейін аяқталмады. Розебери кеніші содан бері үздіксіз жұмыс істеп келеді, 2011 жылдың ақпан айында 75 жылдық мерекесі тойланды. Кенішті қазір Minerals and Metals Group (MMG) компаниясы басқарады, ол мырыш, қорғасын, мыс, күміс және алтын өндіреді. Бұрынғы кеніш иелерінің арасында Pasminco және Zinifex компаниялары бар. 1960 жылдары Мерчисон тас жолы салынар алдында, қала Эму шығанағы темір жолы арқылы Берни және Солтүстік-Батыс Тасманиямен байланысты болды.
Like most of the other settlements on the west coast of Tasmania, Rosebery is a mining town. In 1893, prospector Tom McDonald discovered gold in alluvial wash, along with boulders of zinc lead sulphide in dense rainforest on the slopes of Mount Black. McDonald pegged several claims in the name of the Rosebery Prospecting Association (named after Lord Rosebery), which later became the Rosebery Gold Mining Company. The South Rosebery Mining Company was formed soon after to mine the southern continuation of the orebody. In 1896, the Rosebery Gold Mining Company was reconstructed as the Tasmanian Copper Company, and the South Rosebery Mining Company became the Primrose Mining Company. Rosebery Post Office opened on 1 November 1897. The main mineral found in the orebody was zinc, but due to the lack of a technique to successfully extract the zinc from the ore, little could be done to exploit the orebody. One company formed to experiment in the processing of zinc ores was the Tasmanian Metals Extraction Company (TME) who built a large plant next to the track to Williamsford, completed in 1912. The experiment was unsuccessful and the plant closed in 1914. The Rosebery mines passed into the hands of the Mount Lyell Mining and Railway company in 1916, and the mines were eventually merged with the Electrolytic Zinc Company of Australasia (EZ), who had discovered an effective method for the extraction of zinc. In 1926, construction of a processing mill at Rosebery began, and in 1931, an aerial ropeway to transport ore from the Hercules Mine near Williamsford was completed. Due to the Great Depression, the Rosebery Mill was not completed until 1936. The Rosebery Mine has operated continuously since then, with 75 year celebrations held during February, 2011. The mine is currently operated by Minerals and Metals Group (MMG), producing zinc, lead, copper, silver and gold. Previous mine owners included Pasminco and Zinifex. Prior to the construction of the Murchison Highway in the 1960s, the town was connected with Burnie and North West Tasmania via the Emu Bay Railway.
Климат
Роузбериде ылғалды мұхиттық климат (Cfb) басылады, жазда ылғалды және жұмсақ, қысында салқын әрі өте жаңбырлы болады. Күн сәулесінің мөлшері төмен; қала жылына 16,5 күн ғана ашық күнді көреді, ал 168,1 күн бұлтты болады. Ақпан айы ең құрғақ, ал қыркүйек айы ең жауынды кезең, себебі аймақта батыс желдерінің (яғни, «қырқыс желдер») әсері күшті.
Rosebery has a damp oceanic climate (Cfb) with mild moist summers and cool, very wet winters. Sunshine is low; The city only receives 16.5 clear days annually, and as much as 168.1 cloudy days per annum. February is the "driest" month and September is the wettest, as the westerly wind belt (i. e. roaring forties) prevails the region.