Итальяндық кардинал және мемлекеттік хатшы Джакомо Антонелли

Кіріспе

Итальяндық Кардинал Мемлекеттік хатшысы

Джакомо Антонелли (2 сәуір 1806 – 6 қараша 1876) – итальяндық кардинал-диакон. Ол 1848 жылдан өмірінің соңына дейін Кардинал Мемлекеттік хатшысы болды; Италияның бірігуіне қарсылық көрсетіп, Еуропалық істерде Рим католиктерінің мүдделеріне ықпал ете отырып, итальян саясатында маңызды рөл атқарды. Оны көбінесе "Италиялық Ришелье" және "Қызыл Папа" деп атаған.

Өмір

Ол Террачина қаласына жақын Соннинода дүниеге келді және діни қызметке дайындалды, бірақ кішігірім бұйрықтарды қабылдағаннан кейін діни қызметкер болу идеясынан бас тартып, әкімшілік мансабын таңдады. 1836 жылы Витербоға апостолдық делегат ретінде жіберілді, онда либерализмді жоюға тырысқан кезде өзінің реакциялық бейімділіктерін ерте танытты. 1839 жылы Мацератаға ауыстырылды. 1840 жылы диякон болып тағайындалды. Рим папасы Григорий XVI оны 1841 жылы Римге шақырды, ол Мемлекеттік хатшылықтың кеңсесіне кірді, бірақ төрт жылдан кейін папалық қазынашылықтың бас хатшысы болып тағайындалды. 1847 жылы 11 маусымда кардинал болып тағайындалған, диякондық ордердегі соңғы кардинал-диакондардың бірі, оны Папа Пий IX Папалық мемлекеттердің конституциясын әзірлеуге сеніп тапсырылған мемлекеттік кеңеске төрағалық ету үшін таңдады. 1848 жылы 10 наурызда Антонелли Пьос IX-тің бірінші конституциялық министрлігінің премьер-министрі болды. Либералдар протест ретінде тағы да паптың ұлттық азаттық соғысына қатысудан бас тартуына қарсылық білдірген кезде, оның кабинеті құлағаннан кейін, 1848 жылы 29 сәуірде Антонелли өзі үшін папкаға тұрақты қол жеткізу және оған ықпал ету үшін қасиетті сарайлардың губернаторлығын құрды. Пельгрино Россидің өлтірілуінен кейін (15 қараша 1848 ж.) ол 23 қарашада Пьос IX-дың Гаетаға ұшуын ұйымдастырды. Сол жылы Папалық мемлекет либералдылардың қолынан құлатылып, оның орнына Рим Республикасы құрылды, бірақ 1849 жылы француз және австриялық қарулы күштердің күшімен папаға қайтадан берілді, Антонеллидің өтінішімен. Римге оралғаннан кейін билікке берген уәделеріне қарамастан, 1850 жылы 12 сәуірде Антонелли абсолютті үкіметті қалпына келтірді және либералдарды бас бостандығынан айыруды бұйырды. 1855 жылы қастандықтан мүжілді. Екі Сицилияның Фердинанд II-нің одақтасы ретінде ол 1860 жылдан кейін Неаполи шекарасында қарақшылықты өршітіп, Фердинандтың қалпына келуін жеңілдетуге тырысты. Беттино Рикасолидің 1861 жылғы ұсыныстарына Пий IX Антонеллидің ұсынысы бойынша әйгілі "Non possumus" деп жауап берді, бірақ 1862 жылы Рикасолидің шіркеулік мүлік туралы ұсынысын тым кеш қабылдады. 1864 жылғы қыркүйектегі конвенциядан кейін Антонелли Римдегі француз әскерлерінің орнына Антиб легионын ұйымдастырды және 1867 жылы Джузеппе Гарибальдидің папалық аумаққа шабуылға қарсы француз көмегін қамтамасыз етті. Римде француздар ментандық шайқастан кейін қайтадан басып алған кезде, 3 қараша 1867 жылы Антонелли қайтадан билік жүргізді, бірақ 1870 жылы итальяндықтардың кіруінен кейін ол өзінің қызметін сыртқы қатынастарды басқарумен шектеуге мәжбүр болды. Рим папасының рұқсатымен ол итальяндықтардан Леонин қаласын басып алуды сұрайтын хат жазды, онда итальян үкіметі папаға өзінің уақытша билігін сақтауға мүмкіндік беруді көздеді және итальяндықтардан папалық қазынада қалған Пётрдің пенсі (5 000 000 лира) төлемін, сондай-ақ 50,000 скуди, итальяндық жәрдемақының жалғыз бөлігін (кейіннен Кепілдіктер заңымен бекітілген, 1871 жылы 21 наурызда) Киелі орын қабылдады. 1850 жылдан қайтыс болғанға дейін атқарған лауазымының сипаты бойынша Антонелли догма және шіркеу тәртібін талқылауға қатысы жоқ, бірақ ол Силабс қателерін (1864) және Бірінші Ватикан Кеңесінің актілерін (1870) жіберген Биліктерге арналған жолдамаларға қол қойды. Оның қызметі тек паптық билік пен итальяндық Ризориджменто арасындағы күреске ғана арналды. 1876 жылы 6 қарашада қайтыс болды. Антонелли өзінің 623,341 алтын франктай жеке байлығын (негізінен отбасылық мұрасынан алынған) өзінің төрт ағасы мен екі немересіне қалдырды, бірақ діни қызметкерлерге қарсы итальяндық ұлтшыл болған немере інісін мүлдем алып тастады. Антонеллидің атақ-даңқының арқасында папа Пий IX-ты ақ бата деп жариялауға кедергі болмағанымен, кейбір бақылаушылар Антонеллидің атақ-даңқының арқасында ол қасиетті деп жарияланбауы мүмкін деп санайды. Антонелли 1917 жылы папа Бенедикт XV барлық кардиналдар діни қызметкер болуға тиіс деп жарлық шығарғанға дейін кардинал болып тағайындалған соңғы диякондардың бірі болды. Антонелли сияқты паптық конклавқа қатыса алатын кардиналдың бірі де, 29 жыл бойы, бұл іспен айналыспаған. Роджер Эчегарей 2008 жылы 26 қарашада Антонеллиді кардинал ретінде қызмет еткен жылдарымен жеңіп алды және ақыр соңында 40 жыл бойы конклавқа қатыспай қызмет етті, бірақ ол тек 23 жыл бойы қызмет етуге құқылы болды, өйткені 80 жастағы жас шектілігі 1971 жылы Папа Пауыл VI енгізді. Антонелли мен Эчегарейдің екеуінің де конклавқа қатыспауы олардың тілегімен болған жоқ, себебі олардың ешқайсысы қатыса алатын конклав болған жоқ. Антонеллидің кардиналдық лауазымында конклав өткізілмеді, ал Эчегарей 2005 және 2013 жылғы конклавтарға жасының қалыптасуына байланысты қатыса алмады.

He was born at Sonnino near Terracina and was educated for the priesthood, but after taking minor orders, he gave up the idea of becoming a priest and chose an administrative career. Created secular prelate, he was sent as apostolic delegate to Viterbo in 1836, where he early manifested his reactionary tendencies in an attempt to stamp out Liberalism. In 1839 he was transferred to Macerata. In 1840 he was ordained a deacon. Recalled to Rome in 1841 by Pope Gregory XVI, he entered the offices of the Secretariat of State, but four years later was appointed pontifical treasurer general. Created cardinal on 11 June 1847, one of the last cardinal deacons in deacon's orders, he was chosen by Pius IX to preside over the council of state entrusted with the drafting of a constitution for the Papal States. On 10 March 1848, Antonelli became premier of the first constitutional ministry of Pius IX. Upon the collapse of his cabinet when liberals resigned in protest again papal public refusal to participate in a war of national liberation, 29 April 1848, Antonelli created for himself the governorship of the sacred palaces in order to retain constant access to and influence over the pope. After the assassination of Pellegrino Rossi (15 November 1848), he arranged the flight of Pius IX to Gaeta on 23 November. That year, the Papal States were overthrown by liberals and replaced by a Roman Republic, only to be restored to the pope in 1849 by force of French and Austrian arms, called in at Antonelli's request. Notwithstanding promises to the powers upon returning to Rome, on 12 April 1850 Antonelli restored absolute government and disregarded the conditions of the surrender by ordering the wholesale imprisonment of liberals. In 1855, he narrowly escaped assassination. As an ally of Ferdinand II of the Two Sicilies from whom he had received an annual subsidy, he attempted after 1860 to facilitate Ferdinand's restoration by fomenting brigandage on the Neapolitan frontier. To the overtures of Bettino Ricasoli in 1861, Pius IX, at Antonelli's suggestion, replied with the famous "Non possumus" but in 1862 accepted too late Ricasoli's proposal concerning ecclesiastical property. After the September Convention of 1864, Antonelli organized the Legion of Antibes to replace French troops in Rome and in 1867 secured French aid against Giuseppe Garibaldi's invasion of papal territory. Upon the reoccupation of Rome by the French after the Battle of Mentana on 3 November 1867, Antonelli again ruled supreme, but after the entry of the Italians in 1870, he was obliged to restrict his activity to the management of foreign relations. With the Pope's approval, he wrote the letter requesting the Italians to occupy the Leonine City in which the Italian government had intended to allow the pope to keep his temporal power and obtained from the Italians payment of the Peter's pence (5,000,000 lire) remaining in the papal exchequer, as well as 50,000 scudi, the only instalment of the Italian allowance (subsequently fixed by the Law of Guarantees, 21 March 1871) that was ever accepted by the Holy See. By the nature of the post that he occupied from 1850 to his death, Antonelli had little to do with questions of dogma and Church discipline although he signed the circulars addressed to the Powers transmitting the Syllabus of Errors (1864) and the acts of the First Vatican Council (1870). His activity was devoted almost exclusively to the struggle between the papacy and the Italian Risorgimento. He died on 6 November 1876. Antonelli bequeathed his personal fortune of about 623,341 gold francs (derived chiefly from his family patrimony) to his four living brothers and two nephews, though pointedly excluding a nephew who had become an anticlerical Italian nationalist, and bequeathed his collection of precious gems to the Vatican museum and the crucifix that he kept on his desk to Pope Pius IX as a personal memento. Although it did not prevent Pope Pius IX's beatification, some observers believe that Antonelli's notoriety might be enough to prevent his canonization. Antonelli was one of the last deacons to be created a cardinal before Pope Benedict XV decreed in 1917 that all cardinals must have been ordained priests. No cardinal eligible to participate in a papal conclave has gone as long as Antonelli—29 years—without doing so. Roger Etchegaray overtook Antonelli on 26 November 2008 in years of service as a cardinal and ultimately served for 40 years without participating in a conclave, but he was only eligible to do so for about 23 years because of the age limit of 80 years old imposed by Pope Paul VI in 1971. In both Antonelli's and Etchegaray's cases, their nonparticipation in conclaves was not by choice since there was no conclave either of them could attend freely and legally. No conclave was held during Antonelli's cardinalate, and Etchegaray was excluded by his age from participating in the conclaves of 2005 and 2013.

Құрметтер

1850: Құрмет легионының Үлкен кресті.

Танымал мәдениетте

Антонелли 1999 жылғы "Li chiamarono briganti!" фильмінде Джорджио Альбертацци сомдаған кейіпкер ретінде пайда болады. Сондай-ақ ол 2023 жылғы "Kidnapped" итальяндық тарихи фильмінде де ойнады.