Қызыл Батырлық Белгісі: Американ Азамат Соғысының Романı

Кіріспе

Стивен Крейннің 1895 жылғы соғыс романы, романның киноэкранизациялары. «Батылдықтың қызыл белгісі» – американдық автор Стивен Крейннің (1871–1900) соғыс романы. Оқиға АҚШ Азамат соғысы кезінде өтеді және Одақ әскерінің жас жекелеген сарбазы Генри Флемингтің шайқастан қашуы туралы айтады. Ұятқа қалған ол өзінің қорқақтығына қарсы тұру үшін жарақат, «батылдықтың қызыл белгісін» иеленгісі келеді. Әскері қайтадан жаумен кездескенде Генри полктің туын алып жүреді. Крейн соғыстан кейін дүниеге келгенімен, бұл кезде шайқастың өзін көрмеген, алайда роман реализмі мен натурализмімен танымал. 1894 жылы ол екінші романын жазуға кірісіп, түрлі заманауи және жазбаша есептерді (мысалы, бұрын «Century Magazine» журналында жарияланғандарды) шабыт көзі ретінде пайдаланды. Ол ойдан шығарылған шайқасты Чанселлерсвилл шайқасына негіздеген деп саналады, сондай-ақ «Orange Blossoms» деп белгілі 124-ші Нью-Йорк ерікті жаяу әскер полкінің қатысушыларымен сұхбаттасқан болуы мүмкін. 1894 жылдың желтоқсанында газеттерде қысқартылып, бөлім-бөлім жарияланған роман 1895 жылдың қазан айында толыққанды жарық көрді. 1982 жылы Крейннің түпнұсқа қолжазбасына негізделген романның кеңейтілген нұсқасы жарыққа шықты. Роман өзінің ерекше стилімен, шынайы шайқас суреттемелерімен, түс бейнелерін жиі пайдалануымен және ирониялық үнмен ерекшеленеді. Дәстүрлі соғыс әңгімесінен өзгеше, Крейннің әңгімесі басты кейіпкерінің (жауынгерден қашатын) ішкі сезімін, оның сыртқы ортасынан гөрі көрсетеді. Сонымен қатар, Крейн «қорқыныштың психологиялық бейнесі» деп атаған нәрсені пайдаланғаны үшін де танымал. 1893 жылдың жазында досының студиясында демалып жүргенде ол келесі романы үшін шабыт алды. Сол жерде ол «Century Magazine» журналының Азамат соғысының танымал шайқастары мен әскери басшыларына арналған санына қызығушылық танытты. Құрғақ стильде жазылған әңгімелерге көңілі толмаған Крейн: «Мен олардың кейбіреулері осы шайқастарда қандай сезімде болғанын айтпағанына таңғаламын. Олар не істегенін жеткілікті түрде айтады, бірақ олар тас сияқты сезімсіз» деді. Студияға барып-келіп, ол осы журналдарды қайта қарап, соғыс романын жазуға шешім қабылдады. Кейін ол «бала кезінен бастап оқиғаның егжей-тегжейін ойша құрастырып келдім» және «шапақайынан шыққаннан бері соғыс оқиғаларын ойлап шығардым» деді. Сол кезде Крейн Нью-Йорк қаласындағы түрлі газеттерге мақалалар жазатын бос жұмыскер еді. Ол «Батылдықтың қызыл белгісін» 1893 жылдың маусым айында, ағасы Эдмундпен бірге Нью-Джерси штатының Лейк-Вью қаласында тұрып жазды. Кейін ол Нью-Йоркке көшіп, 1894 жылдың сәуір айында романды аяқтады.

1895 war novel by Stephen Crane

film adaptations of the novel

The Red Badge of Courage is a war novel by American author Stephen Crane (1871–1900). Taking place during the American Civil War, the story is about a young private of the Union Army, Henry Fleming, who flees from the field of battle. Overcome with shame, he longs for a wound, a "red badge of courage", to counteract his cowardice. When his regiment once again faces the enemy, Henry acts as flag bearer, carrying the regimental colors. Although Crane was born after the war, and had not at the time experienced battle first hand, the novel is known for its realism and naturalism. He began writing what would become his second novel in 1894, using various contemporary and written accounts (such as those published previously by Century Magazine) as inspiration. It is believed that he based the fictional battle on that of Chancellorsville; he may also have interviewed veterans of the 124th New York Volunteer Infantry Regiment, commonly known as the Orange Blossoms. Initially shortened and serialized in newspapers in December 1894, the novel was published in full in October 1895. A longer version of the work, based on Crane's original manuscript, was published in 1982. The novel is known for its distinctive style, which includes realistic battle sequences as well as the repeated use of color imagery, and ironic tone. Separating itself from a traditional war narrative, Crane's story reflects the inner experience of its protagonist (a soldier fleeing from combat) rather than the external world around him. Also notable for its use of what Crane called a "psychological portrayal of fear", Crane found inspiration for his next novel while spending hours lounging in a friend's studio in the early summer of 1893. There, he became fascinated with issues of Century Magazine that were largely devoted to famous battles and military leaders from the Civil War. Frustrated with the dryly written stories, Crane stated, "I wonder that some of those fellows don't tell how they felt in those scraps. They spout enough of what they did, but they're as emotionless as rocks." Returning to these magazines during subsequent visits to the studio, he decided to write a war novel. He later stated that he "had been unconsciously working the detail of the story out through most of his boyhood" and had imagined "war stories ever since he was out of knickerbockers." At the time, Crane was intermittently employed as a freelance writer, contributing articles to various New York City newspapers. He began writing what would become The Red Badge of Courage in June 1893, while living with his older brother Edmund in Lake View, New Jersey. He later moved to New York City, where he completed the novel in April 1894
.

Жариялану тарихы

Крейннің 55 000 сөзді құрайтын түпнұсқа қолжазбасының атауы «Жеке Флеминг / Оның әртүрлі шайқастары» болды, бірақ дәстүрлі емес Азамат соғысы туралы түсініс қалыптасу үшін ол ақырында атауын «Құрметтің қызыл белгісі: Америка Азамат соғысының эпизоды» деп өзгертті. Автор көңілі қалғандықтан қолжазбаны қайтаруды сұрап, қазан айында оны Ирвинг Бачеллерге тапсырды. Крэйннің әңгімесінің қысқартылған нұсқасы алғаш рет 1894 жылдың желтоқсан айында «Филадельфия Пресс» газетінде жарияланды. Редактордың 18 000 сөзден тұратын бұл нұсқасы Америка газеттерінде қайта басылып, Крейннің даңқын әйгерледі. Крэйннің өмірбаянын жазған Джон Берриман оқиғаның кем дегенде 200 шағын қалалық күнделікті газетте және шамамен 550 апталық басылымда жарияланғанын мәлімдеді. 1895 жылдың қазан айында түпнұсқадан 5 000 сөз кем нұсқасы Д. Апплтон & Компаниясымен кітап түрінде басылды. Романның бұл нұсқасы Крейннің түпнұсқа қолжазбасынан едәуір өзгеше болды; кейбір ғалымдар бұл өтелулерді роман мазмұнына қоғамдық наразылық тудырудан сескенген Апплтон қызметкерінің талаптарымен байланысты деп санайды. 1895 жылғы нұсқадан алынып тасталған түпнұсқа қолжазбаның бөліктеріне он екінші тараудың толығымен, сондай-ақ жетінші, он және он бесінші тараулардың соңғы бөлімдері кірді. Крэйннің Апплтонмен жасасқан шарты оған сатылған әр дана үшін он пайыздық авторлық гонорар алуға мүмкіндік берді. Алайда, шартта Ұлыбританияда сатылған кітаптардан авторлық гонорар төленбейтіні де көрсетілген, олар 1896 жылдың басында Хайнеманның «Пионер» сериясының бір бөлігі ретінде жарық көрді. 1982 жылы W. W. Norton & Company компаниясы Крейннің 55 000 сөзді құрайтын 1894 жылғы түпнұсқа қолжазбасына негізделген романның нұсқасын жариялады. Генри Биндер редакциялаған бұл нұсқаға Крейннің 1895 жылғы Апплтон басылымына түпнұсқалық түзетулерді өз еркімен енгізгенін сенетіндер күмәнмен қарады. Роман алғашқы басылымынан бері тарылуға ұшырамады.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Салқын күндері 304-ші Нью-Йорк жаяу әскер полкі өзен жағасында шайқас күтіп тұрады. Жасөспірім жеке Генри Флеминг әскерге қатысуының романтикалық себептерін және анасының наразылығын еске түсіріп, қорқынышқа қарсы тұра ма, әлде кері қашып кете ме деп ойланады. Ол үйде қалған досы Джим Конклиннен демеу алады, ол әріптес сарбаздары да қашса, шайқастан қашатынын мойындайды. Полктің алғашқы шайқасында Конфедерация сарбаздары шабуылдайды, бірақ олар кері қайтарылады. Жау жылдам қайта жиналып, тағы да шабуыл жасайды, осы жолы дайындықсыз Одақ сарбаздарының бір бөлігін қашуға мәжбүр етеді. Генри шайқастың ұтылғанын сезініп, полкінен дезертирлік етеді. Ол әскердің арт жағына жеткенде ғана Одақтың жеңісін жариялаған генералдың сөзін естиді. Ұялып, Генри жақын жердегі орманға қашып, тыныш жатқан далада шіріген денеге тап болады. Көңілі ауырып, ол асығыс даладан шығып, шайқастан оралған жаралы сарбаздардың тобына келіп түседі. Топтың бірі, "жапырылған сарбаз", Генриден қайда жараланғанын сұрайды, бірақ жас жігіт сұрақтан жалтарып кетеді. Топтың ішінде Джим Конклин де бар, оның қабырғасына оқ тиген, қан жоғалтудан санасы шашырап қалған. Джим жарақатынан көз жұмады, досының көмегіне қарсы тұрады, ал ашуға буған Генри жаралы сарбаздардан қашады. Содан кейін ол дүркіреп, шатақтап жатқан колоннаға тап болады. Паникада бір адам Генридің басына мылтығымен соққы береді, жаралайды. Шаршап, аш, шөлдеген және енді жаралы Генри өзінің ұятын еске алмай полкіне оралуға шешім қабылдайды. Лагерьге келгенде, басқа сарбаздар оның жарақаты шайқаста оқ тигеннен болған деп ойлайды. Басқа сарбаздар жас жігітке көмектесіп, жарасын таңайды. Ертесіне Генри үшінші рет шайқасқа қатысады. Оның полкі Конфедерация сарбаздарының шағын тобымен кездеседі, ал одан кейінгі шайқаста Генри бұрынғы қорқыныштығы ешкімге байқалмаған деп сеніп, өзінің қабілетті сарбаз екенін дәлелдейді, себебі ол "қателіктерін қараңғыда жасаған, сондықтан ол әлі де адам еді". Кейіннен досымен бірге су ішу үшін өзен іздеп жүргенде, ол өз полкінің жаман беделге ие екенін біледі. Офицер 304-ші полкті құрбан ету туралы айтады, олар "мұрт жүргізушілер" және "пай-саз қазушылар" ғана екенін мәлімдейді. Басқа полктерді сақтап қалуға болмайтындықтан, генерал өз әскеріне алға жылжуға бұйрық береді. Соңғы шайқаста Генри полктің туын алып жүреді, ту ұстаушысы құлағаннан кейін. Конфедерация сарбаздары тосқауылдың артында жасырынып, Генри полкіне ағаштардың арасынан тоқтаусыз оқ жаудырады. Олар тұрып қалса, жаудың шабуылына ұшырайды, ал кері шегінсе, қорланады, сондықтан офицерлер шабуылға бұйрық береді. Қарусыз Генри жарақатсыз ерлерді жетектеп шығады. Конфедерация сарбаздарының көпшілігі полк келгенге дейін қашады, ал қалған төртеуі тұтқынға алынады. Роман келесі үзіндімен аяқталады:

On a cold day, the fictional 304th New York Infantry Regiment awaits battle beside a river. Teenage Private Henry Fleming, remembering his romantic reasons for enlisting as well as his mother's resulting protests, wonders whether he will remain brave in the face of fear or turn and run back. He is comforted by one of his friends from home, Jim Conklin, who admits that he would run from battle if his fellow soldiers also fled. During the regiment's first battle, Confederate soldiers charge, but are repelled. The enemy quickly regroups and attacks again, this time forcing some of the unprepared Union soldiers to flee. Fearing the battle is a lost cause, Henry deserts his regiment. It is not until after he reaches the rear of the army that he overhears a general announcing the Union's victory. Ashamed, Henry escapes into a nearby forest, where he discovers a decaying body in a peaceful clearing. In his distress, he hurriedly leaves the clearing and stumbles upon a group of injured men returning from battle. One member of the group, a "tattered soldier", asks Henry where he is wounded, but the youth dodges the question. Among the group is Jim Conklin, who has been shot in the side and is suffering delirium from blood loss. Jim eventually dies of his injury, defiantly resisting aid from his friend, and an enraged and helpless Henry runs from the wounded soldiers. He next comes upon a retreating column that is in disarray. In the panic, a man hits Henry on the head with his rifle, wounding him. Exhausted, hungry, thirsty, and now wounded, Henry decides to return to his regiment regardless of his shame. When he arrives at camp, the other soldiers believe his injury resulted from a grazing bullet during battle. The other men care for the youth, dressing his wound. The next morning Henry goes into battle for the third time. His regiment encounters a small group of Confederates, and in the ensuing fight Henry proves to be a capable soldier, comforted by the belief that his previous cowardice had not been noticed, as he "had performed his mistakes in the dark, so he was still a man". Afterward, while looking for a stream from which to obtain water with a friend, he discovers from the commanding officer that his regiment has a lackluster reputation. The officer speaks casually about sacrificing the 304th because they are nothing more than "mule drivers" and "mud diggers". With no other regiments to spare, the general orders his men forward. In the final battle, Henry acts as the flag bearer after the color sergeant falls. A line of Confederates hidden behind a fence beyond a clearing shoots with impunity at Henry's regiment, which is ill covered in the tree line. Facing withering fire if they stay and disgrace if they retreat, the officers order a charge. Unarmed, Henry leads the men while entirely escaping injury. Most of the Confederates run before the regiment arrives, and four of the remaining men are taken prisoner. The novel closes with the following passage:

Тарихи ақиқат пен Киелі кітаптың негіздері

Бірде Крейн бір хатында: «Егер өзің сол жағдайда болмасаң, ештеңе айта алмайсың», – деп жазғанмен, ол соғыста тәжірибесі болмастан «Құрметтің қызыл белгісін» жазды. Бірақ кейін грек-түрік және испан-американ соғыстарында соғыс тілшісі болып қызмет етті. Дегенмен, «Құрметтің қызыл белгісіндегі» майданның шынайы суреті оқырмандарды оның (Азамат соғысы аяқталғаннан кейін алты жыл өткен соң дүниеге келгеніне қарамастан) өзінің соғыс ардагері екеніне көндірді. Соғыс туралы шынайы жазу қабілетін түсіндіруге тырысқанда Крейн: «Әрине, мен ешқашан шайқаста болған емеспін, бірақ мен қақтығыстың ашуын футбол алаңында сезіндім деп ойлаймын, немесе соғыс – бұл тұқым қуалайтын инстинкт, мен интуитивті жаздым; себебі Крейндер ежелгі заманда күрескендердің отбасы болды», – деді. Крейн соғысты шынайы бейнелеу үшін түрлі көздерден пайдаланды. «Сүйектер мен көшбасшылар» сериясы романға тікелей шабыт берді, ал оның ішіндегі бір әңгіме (Уоррен Ли Госсстің «Жекеменшік естеліктері») Крейннің жұмысына ұқсас көптеген тұстарды қамтиды. Томас Биер 1923 жылғы өмірбаянында Крейннің досы оны Эмиль Золаның «Құлауынан» жақсы жаза алатынын айтқаннан кейін «Құрметтің қызыл белгісін» жазуға шақырғанын жазды. Алайда, бұл оқиға расталмады. «Құрметтің қызыл белгісі» метафорасы нақты оқиғалардан туындаған болуы мүмкін; тарихшы Сесил Д. Эби, кіші, Одақ офицері Филипп Керни әскерлеріне батылдық пен ерлік белгісі ретінде танылған қызыл түсті бөлімше таңбаларын тағуды талап еткенін атап өтті. 304-ші Нью-Йорк ерікті жаяу әскері ойдан шығарылған болса да, романдағы көптеген стратегиялар мен оқиғалар Азамат соғысы кезінде болған нақты оқиғаларды еске түсіреді. Сыншылар соғыс кезіндегі нақты шайқастарға, әсіресе Канцельорсвилл шайқасындағы ұрыс құрылымы мен әрекеттерге қатысты мәліметтерді атап өтті. Крейн Порт-Джервис, Нью-Йорк қаласында (оның отбасы кейде тұратын) қалалық алаңда 124-ші Нью-Йорк ерікті жаяу әскер полкінің мүшелері айтқан соғыс оқиғаларын тыңдаған деген болжам бар. Сонымен қатар, 124-ші Нью-Йорк ерікті жаяу әскер полкінде Джеймс Конклин деген жеке адам қызмет еткен, ал Крейннің «Ветеран» әңгімесі, «Құрметтің қызыл белгісінен» кейін «МакКлюр» журналында жарияланған, қарт Генри Флемингті бейнелейді. Ол өзінің алғашқы жауынгерлік тәжірибесінің Канцельорсвиллде болғанын айтады.

Although Crane once wrote in a letter, "You can tell nothing unless you are in that condition yourself," he wrote The Red Badge of Courage without any experience of war. He would, however, later serve as a war correspondent during the Greco Turkish and Spanish–American Wars. Nevertheless, the realistic portrayal of the battlefield in The Red Badge of Courage has often misled readers into thinking that Crane (despite being born six years after the end of the Civil War) was himself a veteran. While trying to explain his ability to write about battle realistically, Crane stated: "Of course, I have never been in a battle, but I believe that I got my sense of the rage of conflict on the football field, or else fighting is a hereditary instinct, and I wrote intuitively; for the Cranes were a family of fighters in the old days". Crane drew from a variety of sources in order to realistically depict battle. Century "Battles and Leaders" series served as direct inspiration for the novel, and one story in particular (Warren Lee Goss's "Recollections of a Private") contains many parallels to Crane's work. Thomas Beer wrote in his problematic 1923 biography that Crane was challenged by a friend to write The Red Badge of Courage after having announced that he could do better than Émile Zola's La Débâcle. This anecdote, however, has not been substantiated. The metaphor of the "red badge of courage" itself may have been inspired by true events; historian Cecil D. Eby, Jr. noted that Union officer Philip Kearny insisted his troops wear bright red unit insignia patches, which became known as marks of valor and bravery. While the 304th New York Volunteer Infantry is fictional, many strategies and occurrences in the novel echo actual events during the Civil War. Details concerning specific campaigns during the war, especially regarding battle formations and actions during the Battle of Chancellorsville, have been noted by critics. It is believed that Crane listened to war stories in the town square of Port Jervis, New York (where his family at times resided) told by members of the 124th New York Volunteer Infantry Regiment, commonly known as the Orange Blossoms. Furthermore, there was a Private James Conklin who served in the 124th New York Volunteer Infantry Regiment, and Crane's short story "The Veteran", which was published in McClure's Magazine the year after The Red Badge of Courage, depicts an elderly Henry Fleming who specifically identifies his first combat experience as having occurred at Chancellorsville.

Стилі мен жанры

«Батылдықтың Қызыл белгісі» ерекше стильге ие, ол көбінесе натуралистік, реалистік, импрессионистік немесе осы үш стилдің қосындысы ретінде сипатталады. Үшінші тұлғада баяндалған роман, сыртқы әлемге емес, жауынгерлік ұрыстан қашқан жас солдат Генри Флемингтің ішкі сезімін көрсетеді. «Батылдықтың Қызыл белгісі» жанды сипаттамаларымен және әсем үндестірілген прозасымен ерекшеленеді, бұл екеуі де оқиғаның ширықтығын арттырады. Сыншылар романның импрессионизмді қолдануын дәлелдеу үшін түс бейнелерін жиі пайдалануын, әрі сөзбе-сөз, әрі бейнелі мағынада қолдануын атап өтеді. Көк және сұр киімдер, сары және қызғылт сары күн сәулесі, жасыл орман сипатталады, ал адамдардың беттері ашудан немесе батылдықтан қызарып, өлімнен сұрланады. Роман бірнеше шайқас кезінде болса да, «Батылдықтың Қызыл белгісі» дәстүрлі Азамат соғысы туралы баяндама емес. Соғыстың өзіне емес, басты кейіпкердің күрделі ішкі күресіне назар аударатын Крейннің романы оқырмандарды оқиғаның соғысқа қарсы немесе соғысты қолдайтын мазмұнда екендігі туралы бөліп тастайды. Мемлекеттер арасындағы саяси, әскери және географиялық ерекшеліктерді елемеу арқылы оқиға тарихи контекстен алыстатылады. Оқиғаның орын алған күндері мен шайқастың аты көрсетілмейді; бұл жоюлар тарихи үлгілерден назарды ауыстырып, шайқастың жалпы эмоционалдық зорлық-зомбылығына назар аударуға мүмкіндік береді. Жазушы бұл туралы хатында, соғысты «қорқыныш психологиялық бейнесі» арқылы көрсеткісі келетінін айтқан. Роман жарық көргеннен кейін үштен астам жыл өткен соң, автор Джозеф Конрад романның басты күресі сыртқы емес, ішкі екенін және Флеминг «белгісіздің алдында тұрғанын» айтты. Ол өзіне «жаудан қашпайтынын» дәлелдеуге тырысады. Ал оның қансыз полкінде ол көмек таба алмайды. Ол батылдық мәселесімен жалғыз қалған.

The Red Badge of Courage has a distinctive style, which is often described as naturalistic, realistic, impressionistic or a mixture of the three. Told in a third person limited point of view, the novel reflects the inner experience of Henry Fleming, a young soldier who flees from combat, rather than upon the external world around him. The Red Badge of Courage is notable in its vivid descriptions and well cadenced prose, both of which help create suspense within the story. Critics in particular have pointed to the repeated use of color imagery throughout the novel, both literal and figurative, as proof of the novel's use of Impressionism. Blue and gray uniforms are mentioned, as are yellow and orange sunlight, and green forests, while men's faces grow red with rage or courage, and gray with death. While the novel takes place during a series of battles, The Red Badge of Courage is not a traditional Civil War narrative. Focusing on the complex internal struggle of its main character, rather than on the war itself, Crane's novel often divides readers as to whether the story is intended to be either for or against war. By avoiding political, military, and geographic details of the conflict between the states, the story becomes divorced from its historical context. Notably lacking are the dates in which the action takes place, and the name of the battle; these omissions effectively shift attention away from historical patterns in order to concentrate on the emotional violence of battle in general. The writer alluded to as much in a letter, in which he stated he wished to depict war through "a psychological portrayal of fear." Writing more than thirty years after the novel's debut, author Joseph Conrad agreed that the novel's main struggle was internal rather than external, and that Fleming "stands before the unknown. He would like to prove to himself by some reasoning process that he will not 'run from the battle'. And in his unblooded regiment he can find no help. He is alone with the problem of courage. "|width=38%|bgcolor=#c6dbf7

Ирония, символизм және метафораны көп пайдалану арқасында роман тікелей оқылмайтын түсініктемелерге де мүмкіндік береді. Крэйннің көптеген туындыларындағыдай, романның диалогында көбінесе ерекше жергілікті диалекттер қолданылады, бұл оның тарихи сенімділігіне үлес қосады; мысалы, Джим Конклин романның басында: «Менің ойымша, біз елді аралап, олар тым жақын келмейін немесе оларды ашып жатпайынша, іздестіруіміз керек» деп ойланады. Романның ирониясы оқиға дамыған сайын күшейеді, әсіресе баяндаушы мен кейіпкер арасындағы қашықтық тұрғысынан. Шығарманың атауының өзі ирониялық; Генри «өзінде де жарақат, батылдықтың қызыл белгісі болғанын» тілейді, шайқаста жарақаттануға деген ниетін білдіреді. Алайда, ол алған жарақат (қашқан одақтық сарбаздың мылтығының сабынан) батылдықтың емес, ұяттың белгісі. Кейіпкерлердің аттарын («жас жігіт», «жасырап қалған сарбаз») эпитеттермен алмастыру арқылы Крейн өзінің туындысына аллегориялық сипат енгізеді, кейіпкерлері адамның белгілі бір ерекшелігін көрсетеді. «Батылдықтың Қызыл белгісі» кітабының жасырын мағынасына қатысты көптеген түсініктер бар. Роберт В. Столлманның 1968 жылғы Крейннің өмірбаянынан бастап, бірнеше сыншылар романды христиандық аллегория тұрғысынан зерттеді. Бұл оқудың дәлелі ретінде Генри Флемингтің Мәсіхке ұқсаған досы Джим Конклиннің өлімі, сондай-ақ тоғызыншы тараудың соңғы сөйлемдері, онда күн «аспандағы жұрттай жауыз» деп сипатталады. Джон Берриман романды басты кейіпкер әркімнің рөлін ойнайтын заманауи шөл ретінде түсіндірген алғашқы сыншылардың бірі болды. Тағы басқалары романды Теодор Драйзер, Франк Норрис және Джек Лондонның туындыларымен салыстырып, натуралистік құрылымға ие деп оқиды.

Тақырыптар

Романның тақырыбынан көрініп тұрғандай, романның басты тақырыбы Генри Флемингтің "батылдықтың қызыл белгісін" алып, өзін лайықты сарбаз екенін дәлелдеу әрекетімен байланысты. Алғашқы он екі тарау, ол кездейсоқ жарақатын алғанға дейін, оның қорқыныштығын көрсетеді. Келесі тарауларда оның өсіп-жетілуі мен оның ерлігі туралы егжей-тегжейлі баяндалады. Соғыс басталғанға дейін романның басты кейіпкері соғысты романтикалық сипатқа ие етті; ол шайқас туралы білген аздығын кітаптардан үйренді: "Ол марштар, қоршаулар, қақтығыстар туралы оқыды және бәрін көруге асықты". Сондықтан, соғыстың қатал шындығына тап болған Генри шоққа ұшырап, оның идеализмі әлсірейді. Ол экзистенциалдық ойлардан жұбаныш табады, ол өзін тапқан ақылсыз әлемді түсіну үшін ішкі күреседі. Ол өз жағдайын түсіне бастаған кезде, ол тағы да шайқас қорқынышына ұшырайды, бұл оны өзінің ағартылған болмысынан айырумен қорқытады. Джозеф Гергешаймер 1925 жылы Knopf басылымының кіріспесінде "Батылдықтың қызыл белгісі" романының жүрегінде "баланың өзін-өзі тану және өзін-өзі басқару тарихы" екендігін жазды. Алайда, мәтін екіұшты, Генридің жетілуіне күмән келтіреді. Дональд Гибсон сыншысының "Батылдықтың қызыл белгісі: Батырды қайта анықтау" кітабында жазғанындай, "роман өзін-өзі жоққа шығарады. Ол көтерілген сұрақтарға жауап жоқ дейді, бірақ керісінше дейді. Ол Генри Флемингтің ақыры бар нәрсені өзі сияқты көретінін айтады, ол өзін ақымақ деп санайды. Ол Генридің жағдайды шын мәнінде қалай болғанын көрмейді дегенді білдіреді, бірақ басқа ешкім де солай көрмейді". Крейн сыншысы және өмірбаянын жазған Сталлман Генридің "рухани өзгеруі" туралы әңгіме соңында жазса да, романның жұмбақ аяғына байланысты бұл тақырыпты қорғау қиын деп тапты. Генри "еркек болып, адамгершілік жетістіктерін бағындыра бастаса да", ол өзінің бұрынғы "романтикалық түсініктерінен" бас тартып, жетіле бастаған кезде, "қаһарманның білім алуы басталғандай аяқталады: өзін-өзі алдау". Табиғат әлемінің бей-жайлығы Крейннің шығармашылығында қайталанатын тақырып болып табылады. Романның басында полк ұрысқа қарай алға жылжуда, аспан зиянсыз "көктей аспан" ретінде сипатталады. Жеті тарауда Генри табиғаттың түсіндіруге болмайтын тыныштығын, тіпті соғыс жүріп жатқанда да "трагедияға қатты қарсы тұратын әйелді" атап өтті. Сол сияқты, көктің өзі де соғыс майданында кездесетін қырғынға бей-жай қарайды. Табиғаттың сұлулығы мен соғыстың жойқындығы арасындағы айырмашылық он сегізінші тарауда әрі қарай сипатталған: "Қылынып жатқан қираған үйінділерден қара түтін бұлты көк, эмальді аспанда енді жарқыраған және қуанышты күнге қарай көтерілді". Алайда, қашып кеткеннен кейін Генри табиғат заңдарынан біраз жұбаныш табады, бұл оның бұрынғы қорқыныштығын қысқаша растайды: Бұл ландшафт оған сенімділік берді. Өмірді сақтайтын әділ дала. Бұл - бейбітшілік діні еді. Ол өлмек, егер оның қорқынышты көздері қанды көруге мәжбүр болса. Ол жағымды белдікке қараған қарағайды лақтырып жіберді, ал ол қорқынышпен шапшаңдайтын. Ол тоқтады, және, жоғары ағаш басында, оның басын сақпен тығып бір бұтақтың артында, қорқыныш ауамен төмен қарады. Жастар бұл көрмеде жеңіске жетті. Заң бар, деді. Табиғат оған белгі берді. Аңшыл, қауіп-қатерді мойындағаннан кейін бірден, аяқтарымен қашып кетті. Ол тұрып, оның жүнді құрсағын зымыранға жауып, жанашыр аспанға қарап өлмейді. Қайта, ол аяғы жете алғанша қашып кетті.

As the title of the work suggests, the main theme of the novel deals with Henry Fleming's attempt to prove himself a worthy soldier by earning his "red badge of courage". The first twelve chapters, until he receives his accidental wound, expose his cowardice. The following chapters detail his growth and apparently resulting heroism. Before the onset of battle, the novel's protagonist romanticized war; what little he knew about battle he learned from books: "He had read of marches, sieges, conflicts, and he had longed to see it all". Therefore, when confronted by the harsh realities of war, Henry is shocked, and his idealism falters. Finding solace in existential thoughts, he internally fights to make sense of the senseless world in which he finds himself. When he seems to come to terms with his situation, he is yet again forced into the fears of battle, which threaten to strip him of his enlightened identity. Joseph Hergesheimer wrote in his introduction to the 1925 Knopf edition of the novel that, at its heart, The Red Badge of Courage was a "story of the birth, in a boy, of a knowledge of himself and of self command." However, the text is ambiguous, making it questionable that Henry ever matures. As critic Donald Gibson stated in The Red Badge of Courage: Redefining the Hero, "the novel undercuts itself. It says there is no answer to the questions it raises; yet it says the opposite It says that Henry Fleming finally sees things as they are; it says he is a deluded fool. It says that Henry does not see things as they are; but no one else does either." Although Crane critic and biographer Stallman wrote of Henry's "spiritual change" by the end of the story, he also found this theme difficult to champion in light of the novel's enigmatic ending. Although Henry "progresses upwards toward manhood and moral triumph", as he begins to mature by taking leave of his previous "romantic notions," "the education of the hero ends as it began: in self deception." The indifference of the natural world is a reoccurring theme in Crane's work. At the beginning of the novel, as the regiments advance toward battle, the sky is described as being an innocuous "fairy blue." In chapter seven, Henry notes the inexplicable tranquility of nature, "a woman with a deep aversion to tragedy", even as the battle rages on. Similarly, Heaven itself is indifferent to the slaughter he encounters on the battlefield. The dichotomy between nature's sweetness and war's destructiveness is further described in chapter eighteen: "A cloud of dark smoke as from smoldering ruins went up toward the sun now bright and gay in the blue, enameled sky." After his desertion, however, Henry finds some comfort in the laws of nature, which seem to briefly affirm his previous cowardice:

This landscape gave him assurance. A fair field holding life. It was the religion of peace. It would die if its timid eyes were compelled to see blood He threw a pine cone at a jovial squirrel, and he ran with chattering fear. High in a treetop he stopped, and, poking his head cautiously from behind a branch, looked down with an air of trepidation. The youth felt triumphant at this exhibition. There was the law, he said. Nature had given him a sign. The squirrel, immediately upon recognizing danger, had taken to his legs without ado. He did not stand stolidly baring his furry belly to the missile, and die with an upward glance at the sympathetic heavens. On the contrary, he had fled as fast as his legs could carry him.

Қабылдау

«Батылдықтың қызыл белгісі» алғашқы басылымында сыншылардан жағымды пікірлер алды; әсіресе, ол таңғаларлықтай заманауи және түпнұсқалық туынды деп есептелді. Апплтонның 1895 жылғы басылымы тек бірінші жылында он рет қайта басылды, бұл Крэйннің жиырма төрт жасында бірден танымал болуына себеп болды. Кейіннен, автордың досы Х.Г. Уэллс бұл романның Англия мен Америка Құрама Штаттарында «мақтауға толы той» болғанын жазды. «The New York Press» газетінің анонимді сыншысы романның алғашқы басылымынан кейін жазғанда: «Авторды гений деп айыптауға әрқашан абайсы болу керек, бірақ «Батылдықтың қызыл белгісі» талант аталымымен шектеуге болмайтын күш пен түпнұсқалыққа ұқсас екенін мойындауға болады», - деді. «The New York Times» газетінің сыншысы Крейннің соғыстың шынайы бейнесін сомдауына таң қалды, кітап «оқырманға тәжірибелі әскери адамның фактілерді баяндауындай» әсер етеді деп жазды. Бұл пікірді «The Critic» журналының сыншысы да қолдады, ол романды «шындық кітап; өмірге адал, оны солдаттың алғашқы шайқастағы тәжірибесінің тікелей көшірмесі ретінде алсаңыз да, немесе әрбір адам күресуі керек ішкі шайқастың терең мәнін ашатын керемет мысал ретінде алсаңыз да» деп атады. Дегенмен, романның бастапқы қарсыластары да болды. Кейбір сыншылар Крейннің жас жасын және тәжірибесіздігін таң қалдырмай, алаңдатарлық деп санады. Мысалы, бір сыншы былай деп жазды: «Крейн мырза тәжірибеден жазуға тым жас болғандықтан, кітабындағы қорқынышты егжей-тегжейлер қатты қиялданудың нәтижесі болуы керек». Крейннің туындылары соғыс ардагерлерінен де сын естіді; әсіресе, Чикамауга және Чаттануга шайқастарында қызмет еткен бригада генералы Александр К. МакКлург 1896 жылдың сәуір айында «The Dial» журналына (оның баспаханасына тиесілі) романды «американдық солдаттар мен армиясына қарсы жасалған қастық сатира» деп айыптап, ұзақ хат жазды. Автор және ардагер Амброз Биерс, Азамат соғысы туралы өзінің шығармаларымен танымал, сонымен қатар роман мен оның авторына деген жек көрушілігін білдірді. «The New York Journal» газетінің бір сыншысы «Батылдықтың қызыл белгісін» Биерстің туындыларын нашар еліктеу деп атағанда, Биерс оларды «Крейннің ерекшелігін» ашқандары үшін құттықтады. Кейбір сыншылар Крейннің баяндау стиліне, грамматикалық қателеріне және дәстүрлі сюжеттің болмауына да кінә тақты. АҚШ-та ақырында бестселлер атанса да, «Батылдықтың қызыл белгісі» 1895 жылдың соңында Англияда жарық көрген кезде одан да танымал болды және тез сатылды. Крейн өзінің романының шетелдегі табысына қуанды, досына былай деп жазды: «Менде тек бір ғана мақтаныш бар, ол – «Батылдықтың қызыл белгісі» кітабының ағылшын тіліндегі басылымы ағылшын сыншыларынан жоғары баға алды. Мен осыған мақтанамын, себебі алыс елдің адамдары әділ және жеңіске жетуге қиын көрінеді». Харольд Фредерик өзінің шолуында былай деп жазды: «Егер осы сипаттағы кітаптар болғанда, оны осы түрінің ең жақсысы деп сеніммен айтуға болар еді. Бірақ оның теңдесі жоқ. Бұл – барлық жіктемелерден тыс кітап. Ол басқаларға мүлдем ұқсамайды, сондықтан оны кітап деп танудан бас тартуға құмар боласың». Фредерик, кейіннен Крейн 1897 жылы Англияға көшіп келген кезде оның досы болды, романның соғысқа қатысты көзқарасын Лев Толстой, Эмиль Зола және Виктор Гюгоның туындыларымен салыстырды, олардың барлығын «Батылдықтың қызыл белгісімен» салыстырғанда «көңілсіз және тиімсіз» деп санайды.

The Red Badge of Courage received generally positive reviews from critics on its initial publication; in particular, it was said to be a remarkably modern and original work. Appleton's 1895 publication went through ten editions in the first year alone, making Crane an overnight success at the age of twenty four. H. G. Wells, a friend of the author, later wrote that the novel was greeted by an "orgy of praise" in England and the United States. An anonymous reviewer for The New York Press wrote shortly after the novel's initial publication that "One should be forever slow in charging an author with genius, but it must be confessed that The Red Badge of Courage is open to the suspicion of having greater power and originality than can be girdled by the name of talent." The reviewer for The New York Times was impressed by Crane's realistic portrayal of war, writing that the book "strikes the reader as a statement of facts by a veteran", a sentiment that was echoed by the reviewer for The Critic, who called the novel "a true book; true to life, whether it be taken as a literal transcript of a soldier's experiences in his first battle, or a great parable of the inner battle which every man must fight." The novel, however, did have its initial detractors. Some critics found Crane's young age and inexperience troubling, rather than impressive. For example, one reviewer wrote, "As Mr. Crane is too young a man to write from experience, the frightful details of his book must be the outcome of a very feverish imagination." Crane and his work also received criticism from veterans of the war; one in particular, Alexander C. McClurg, a brigadier general who served through the Chickamauga and Chattanooga campaigns, wrote a lengthy letter to The Dial (which his publishing company owned) in April 1896, lambasting the novel as "a vicious satire upon American soldiers and American armies." Author and veteran Ambrose Bierce, popular for his Civil War fiction, also expressed contempt for the novel and its writer. When a reviewer for The New York Journal referred to The Red Badge of Courage as a poor imitation of Bierce's work, Bierce responded by congratulating them for exposing "the Crane freak". Some reviewers also found fault with Crane's narrative style, grammar mistakes, and apparent lack of traditional plot. While it eventually became a bestseller in the United States, The Red Badge of Courage was more popular and sold more rapidly in England when it was published in late 1895. Crane was delighted with his novel's success overseas, writing to a friend: "I have only one pride and that is that the English edition of The Red Badge of Courage has been received with great praise by the English reviewers. I am proud of this simply because the remoter people would seem more just and harder to win." Harold Frederic wrote in his own review that "If there were in existence any books of a similar character, one could start confidently by saying that it was the best of its kind. But it has no fellows. It is a book outside of all classification. So unlike anything else is it that the temptation rises to deny that it is a book at all". Frederic, who would later befriend Crane when the latter relocated to England in 1897, juxtaposed the novel's treatment of war to those by Leo Tolstoy, Émile Zola and Victor Hugo, all of whose works he believed to be "positively cold and ineffectual" when compared to The Red Badge of Courage.

Мұра

Кейінірек Крейн роман туралы былай деп жазды: "Менің ойымша, «Қызыл белгі» аса ұлы туынды емес, бірақ оның тақырыбы оған жазушының әрқашан жете бермейтін бір қарқындылық сыйлайды". Крейннің өмірінің қалған аз уақытында (оның 28 жасында туберкулезден қайтыс болғаны мәлім) «Батылдықтың қызыл белгісі» оның басқа шығармаларын бағалау өлшемі ретінде танылды. «Appleton» баспасы романды 1917 жылы, АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін қайта жариялады және сол жылы оны тағы үш рет қайта басылымға шығарды. 1920 жылдары Крейннің шығармаларына қызығушылық қайта оянғаннан бері «Батылдықтың қызыл белгісі» маңызды американдық туынды және Крейннің ең ірі еңбегі саналады. Заманауи сыншылар Крейннің «қазіргі соғыстың көрінісін болжағанын» айтады, ал басқалары, мысалы Крейн зерттеушісі Стэнли Вертхайм, осы туындыны «Америка Азамат соғысы туралы ең шыншыл роман» деп есептейді. Дональд Гибсон романды «өз заманынан озық» деп атады, себебі ол «әдебиеттің болуы және не істеуі керек деген қазіргі заманғы көптеген түсініктерге сай келмейді». Роман көптеген антологияларға енгізілген, соның ішінде Эрнест Хемингуэйдің 1942 жылғы «Men at War: The Best War Stories of All Time» жинағына да. Хемингуэй кіріспеде романды «біздің әдебиетіміздің ең ұлы кітаптарының бірі» деп жазды және «оның барлығы да керемет поэма сияқты біртұтас» болғандықтан толыққанды бергенін айтты. Роберт В. Столлманның «Батылдықтың қызыл белгісі» романының 1951 жылғы «Modern Library» басылымына жазған кіріспесінде роман туралы алғашқы заманауи бағалаулардың бірі келтірілген. 1974 жылы телефильм түсірілді, онда Ричард Томас Флеминг рөлін сомдады, ал 2008 жылғы чехиялық «Tobruk» фильмі шағын бөлігімен «Батылдықтың қызыл белгісіне» негізделген. Роман «South Park» мультсериалының «Гейлердің қызыл белгісі» атты эпизодының атауына да шабыт берді, ол Азамат соғысының қайта жандандырылуына арналған.