Италиядағы орталық-демократиялық партиялар тарихы

Кіріспе

Италияның саяси партиясы, тарихи партиясы сол атымен – Орталық одағы (UdC), толық атауы «Христиандық және Орталық демократтар одағы» (Unione dei Democratici Cristiani e Democratici di Centro, UDC) – христиандық демократиялық партия болып табылады. Партия 2002 жылдың желтоқсанында Христиандық-демократиялық орталық (CCD), Біріккен христиан демократтары (CDU) және Еуропалық демократия (DE) партияларының бірігуі нәтижесінде «Христиандық және Орталық демократтар одағы» ретінде құрылды. 2008 жылы партия «Орталық одағының» (UdC) құрылуына жетекші күш болды, оған Бруно Табаччи мен Савино Пеццоттаның «Италия үшін Гүл» партиясы, Сириако Де Митаның Халықтық партиясы және Фердинандо Адорнатоның Либералдық клубтары кірді. Осыдан кейін партияның ресми атауы одақтың атауына қарағанда аз қолданылатын болды, ал UdC-ге көптеген мүше партиялардың қосылуына байланысты UDC мен UdC арасындағы шекара көріне бермейтін деңгейге жетті. CCD 1994 жылы Сильвио Берлусконидің «Forza Italia» партиясымен ертедегі одақ құрды және құрылғаннан бері Оңшыл орталық блогы/Еркіндіктер үйінің құрамына кірді. Осының салдарынан 2006 жылға дейін UDC тұрақты түрде оңшыл орталықтың бір бөлігі болды. Кейіннен ол ұлттық деңгейде оңшыл немесе солшыл орталыққа жатпады. Бұл ретте партия бірнеше аймақтық, провинциялық және қалалық басқару органдарында ескі және жаңа «Forza Italia» партиясымен бірге жұмыс істеді, сондай-ақ кейбір аймақтар мен қалаларда солшыл «Демократиялық партиямен» одақтар құрды. 2013 жылғы жалпы сайлауда UdC Марио Монтидің «Азаматтық таңдау» партиясы төңірегінде құрылған «Италия үшін Монтимен» коалициясының құрамына кірді және 2008 жылғы 5,6% және 2006 жылғы 6,8% көрсеткіштерінен төмендеп, дауыстардың 1,8% ғанасын алды. 2014 жылдың желтоқсанында Энрико Летта мен Маттео Ренци үкіметтерінде (2013–2016 жж.) отырған партия Анжелино Альфаноның «Жаңа оңшыл орталық» партиясымен бірлесіп «Халықтық аймақ» құрды. 2016 жылдың желтоқсанында UdC одақтан шығып, Паоло Джентилони үкіметіне қосылмады және Казини мен оның жақтастарының бөлінуіне ұшырады. Осыдан кейін партия оңшыл орталық коалициясына қайта оралып, 2018 және 2022 жылғы жалпы сайлауларға орталықтың бірлескен тізімдері бойынша қатысты. Соңғы кезде UdC «Forza Italia» партиясынан алшақтап, «Lega» партиясымен одақ құрды.

Italian political party
the historical party with the same name

The Union of the Centre (, UdC), whose complete name is "Union of Christian and Centre Democrats" (Unione dei Democratici Cristiani e Democratici di Centro, UDC), is a Christian democratic

The party was formed as "Union of Christian and Centre Democrats" in December 2002 upon the merger of the Christian Democratic Centre (CCD), the United Christian Democrats (CDU) and European Democracy (DE). In 2008 the party was the driving force behind the "Union of the Centre" (UdC), an alliance comprising, among others, The Rose for Italy of Bruno Tabacci and Savino Pezzotta, the Populars of Ciriaco De Mita and the Liberal Clubs of Ferdinando Adornato. Since then, the party's official name was neglected in favour of the alliance's and, since most of the UdC member parties have joined the UDC too, the UDC and the UdC started to overlap almost completely to the point that they are now indistinguishable. The CCD was an early ally of Silvio Berlusconi's Forza Italia in 1994 and was part of the centre right Pole/House of Freedoms since its establishment. Consequently, the UDC was consistently part of the centre right until 2006. Later, it was affiliated neither to the centre right nor the centre left at the national level. Despite this, the party continued to take part in several regional, provincial and municipal governments with the old and the new Forza Italia, while forming alliances also with the centre left Democratic Party in some regions and cities. In the 2013 general election the UdC was part of With Monti for Italy, the coalition formed around Mario Monti's Civic Choice, and obtained a mere 1.8% of the vote, down from 5.6% in 2008 and 6.8% in 2006. In December 2014 the party, which sat in Enrico Letta's government and Matteo Renzi's government (2013–2016), formed Popular Area with Angelino Alfano's New Centre Right. In December 2016 the UdC left the alliance, did not join Paolo Gentiloni's government and suffered the final split by Casini and his followers. The party has since returned into the centre right coalition's fold and took part to the 2018 and 2022 general elections within centrist joint lists. More recently, the UdC distanced from Forza Italia and formed an alliance with Lega.

Өмірбаян

2001 жылғы Италиядағы жалпы сайлауда Пьер Фердинандо Казини басқарған Христиан-демократиялық орталық (ХДО) және 1995 жылы Италия халық партиясынан (ППИ) бөлініп шыққан, Рокко Буттильоне басқарған Біріккен Христиан-демократиялық одақ (ХДО) жеңіске жеткен оңшыл орталықтағы "Еркіндік үйі" коалициясының құрамына кірді, бірақ олардың бірлескен тізімі (бейресми түрде "Ақ гүл" деп аталады) дауыстардың бар болғаны 3,2% -ын алды (−2,6 пайыздық тармақ 1996 жылғыдан). Нәтижесінде, екі партия Серхио Д'Антони басқарған және көбінесе ППИ-ден бөлінген, 2,4% дауыс алған Еуропалық демократия (ДЕ) партиясының бәсекесіне тап болды. Сайлаудан кейін Казини Депутаттар палатасының төрағасы болып сайланды, ал оның орнына Марко Фоллини ХДО хатшысы болды. Одан көп ұзамай Сильвио Берлускони өзінің екінші үкіметінде Карло Джованардиді (ХДО) және Буттильонеді (ХДО) министрлер етіп тағайындады. Бірнеше айдан кейін Сицилияда өткен аймақтық сайлауда ХДО мен ХДО бірлесіп 19,7% дауыс жинады (+0,7 пайыздық тармақ алдыңғы аймақтық сайлаудан), бұл екі партияның да бекінісі болды, және Сальваторе Куффаро (ХДО) 59,1% дауыспен Сицилия президенті болып сайланды. ДЕ дауыстардың 4,5% -ын жеңіп алды, ал Д'Антони Сицилия аймақтық мәжілісіне сайланды.

Құрылтай және алғашқы жылдары

2002 жылғы 6 желтоқсанда CCD, CDU және DE "Христиандық және Орталық Демократтар одағына" (UDC) біріктірілді. Партияның алғашқы съезінде Фоллини хатшы, Д'Антони хатшының орынбасары және Буттильоне президент болып сайланды. 2004 жылғы Еуропалық парламент сайлауында UDC 5,9% дауыс алып, бес Еуропарламент депутатын жеңіп алды. Осының нәтижесінде партия Берлускони үкіметінде Фоллиниді вице-премьер етіп тағайындауға сәтті ықпал етті, мақсаты – коалицияны нығайту және теңгеріп, "Lega Nord" партиясының ықпалын азайту болды. 2005 жылғы аймақтық сайлауда UDC және "Еркіндіктер үйі" 14 аймақтың бар болғаны 2-сінде жеңіске жетіп, ауыр жеңіліске ұшырады. Фоллини Берлускониден отставкаға келіп, жаңа үкімет құруды сұрады. Жаңа үкіметте Буттильоне Мәдениет министрі болды, ал Фоллини партияға көңіл бөлгені үшін бұрынғы лауазымынан бас тартты. 2005 жылдың 15 қазанында Фоллини партия хатшысы лауазымынан күрт бас тартты және 27 қазанда Казинидің жақтасы Лоренцо Чеза оның орнына тағайындалды. Партия 2006 жылғы жалпы сайлауға жаңа логотиппен қатысты, оған Казинидің аты қосылды, ол сонымен қатар көптеген сайлау округтеріндегі партияның сайлау тізімдерін басқарды. "Еркіндіктер үйінің" жеңіліске ұшырауына қарамастан, UDC сайлау көрсеткіштерін жақсартты, 6,8% дауыс жинады. Одан кейін өткен Сицилия аймақтық сайлауында Куффаро президенттікке қайта сайланды, бірақ UDC-ның дауыс үлесі 13,0%-ға дейін төмендеді, себебі екі фактор әсер етті: Куффаро атымен аталған президенттік тізім (5,7% дауыс алып, көбінесе UDC мүшелерін сайлады) және Автономия үшін қозғалыстың (MpA) күшті көрсеткіші (12,5%).

Өтпелі кезең және бөліну

2006 жылдың қазан айында Берлусконидің қатал сыншысы Фоллини партиядан шығып, «Орталық Италия» деп аталатын жаңа топ құрды, ол ақырында 2007 жылдың қазан айында құрылған солтүстік-орталық Демократиялық партияға (ДП) біріктірілді. Бұл UDC-нің екі жыл ішінде төртінші рет жарылуы болды, оған дейін үш ірі жарылу орын алған: біріншісі 2004 жылы «The Daisy» партиясына қосылған Серджио Д’Антони бастаған; екіншісі 2005 жылы «Христиандық демократия Автономиялар үшін» (DCA) партиясын құрған Джанфранко Ротонди; үшіншісі Раффаэле Ломбардо, сол жылы Сицилияда MpA партиясын құрған. Алайда, Фоллини кеткеннен кейін Казини де Берлускониді қатты сынға алып, UDC-ны одан одан әрі алшақтатты. Бесінші ірі жарылу 2008 жылдың қаңтар айының соңында болды, Бруно Табаччи мен Марио Бакчини партиядан кетті, себебі Казини алдағы сайлауда Берлускониге қайта қосылуға құлшынып тұрғандай көрінді, өйткені Проди II кабинетіне сенімсіздік білдірілді. Одан кейін Казини өзінің партиясын Берлусконидің жаңа саяси қозғалысы «Азаттық халқы» (PdL) құрамына қосудан бас тартқанда, UDC-ға Табаччидің «Италия үшін Роза» партиясы, Бакчини мен Савино Пеццотта, сондай-ақ «Forza Italia» партиясының екі жетекші мүшесі Фердинандо Адорнато мен Анджело Санза қосылды. Ал екінші жағынан, Берлусконимен одақты жалғастыруды қалағандар UDC-ні тастап кетті: Джованарди мен оның фракциясы (Либералды халықтықтар) PdL-ге қосылды, себебі UDC сайлаушыларының 72% партияның осылай істеуін қалаған. Олардың соңынан көптеген басқалар да ерді.

Орталық одағы

2008 жылдың 28 ақпанында UDC 2008 жылғы жалпы сайлауға «Орталық одақ» (UdC) туы астында, «Италия үшін Роза» және басқа да кіші топтармен одақтасып қатысатынын жариялады, олардың ішінде Христиандық демократияның (DC) бұрынғы жетекшісі Сириако Де Митаның айналасындағы Халықтық партиялар, Либералдық клубтар, Христиандық-демократиялық партия, ЕХЖ үшін Венето, Демократиялық халықтық партиялар және Автономистік демократтар бар еді. PdL-ге көптеген дауыстарды жоғалтса да, UDC сол орталықтан жаңа сайлаушыларды тартып, дауыс берудің 5,6% -ын, 36 депутатты (олардың барлығы UDC мүшелері, төртеуін қоспағанда) және үш сенаторды жеңіп алды. Сайлаудан кейін көп ұзамай Розаның көшбасшыларының бірі Бакчини күтпеген жерден UdC-ден шығып, PdL-ге қосылды. Сайлаудан кейін Казини PdL және PD-ға балама ретінде жаңа «орталық» партия құру жоспарын қайта жандандырды. Ол бұл партияны «ұлт партиясы» деп атады, ол «орталықтарға», «христиандық демократтарға», «либералдарға» және «реформаторларға» ашық екенін мәлімдеді, тіпті оны христиандық құндылықтарға негізделген партия ретінде ұсынды, бұл PD және PdL-ге қарсы болды, өйткені PdL оң орталық партия болғанымен, ішінде әлеуметтік либералдық фракциялар да бар еді. Казини PdL-ді жеткілікті «католик» емес деп ұзақ уақыттан бері сынап келді, әсіресе Берлускониді сынға алды, ол бір кезде PdL-дің «құндылықтардың анархиясы» деп сипаттағандығын айтқан еді, сондай-ақ Gianfranco Fini-ді де сынады, ол өзінің әлеуметтік либералдық ұстанымымен белгілі болды. Ол PD-дегі «христиандық демократтарды» өзіне қосылуға шақырды. 2009 жылғы Еуропалық парламент сайлауында UdC дауыс берудің 6,5% -ын алып, оның бес кандидаттығы Еуропалық парламентке сайланды, олардың ішінде Де Мита мен Магди Аллам болды. 2010 жылғы аймақтық сайлауда UdC әртүрлі аймақтарда оң орталық және сол орталықпен одақ құруды (немесе жеке қатысуды) таңдады, бұл жергілікті жағдайларға байланысты болды, барлық жерде, бірақ оңтүстік аймақтарда оң орталықпен одақтасқанда үлкен табысқа жетті.

Орталық-солшыл коалициялар

2010 жылдың желтоқсанында UdC Италия үшін жаңа полюстің (NPI) құрылтайшы мүшесі болды, сондай-ақ Future and Freedom (FLI) және Италия үшін альянсы да қатысты. NPI альянсы көп ұзамай таратылды, ал 2011–2013 жылдары Марио Монтидің технократиялық үкіметін қолдаған үш партия өз жолдарын айырды. 2012 жылы UdC тағы бір сицилиялық топтың, Cantiere Popolare (CP) бөлінуіне ұшырады, ол Сицилиядағы партия үшін MpA-мен бірге күшті бәсекелес болады. UdC 2013 жылғы жалпы сайлауға Италия үшін Монтимен коалициясының құрамында FLI және Монтидің Азаматтық таңдауы (SC) партиясымен бірге қатысты. Сайлау UdC үшін ауыр жеңіліс болды, партия дауыс берудің бар болғаны 1,8% -ын, сегіз депутатты және екі сенаторды иеленді. Сайлаудан кейін партия Энрико Летта үкіметіне Джанпиеро Д'Алияны Мемлекеттік басқару министрі (2013–2014) ретінде, ал Маттео Ренци үкіметіне Джанлука Галлеттиді Қоршаған орта министрі (2014–2016) ретінде қосты. 2014 жылдың ақпан айында партияның төртінші съезінде Сеса президент болып сайланған Д'Алиядан шамалы көп дауыспен хатшылыққа қайта сайланды. UdC 2014 жылғы Еуропалық парламент сайлауында Жаңа Орталық Оң (NCD) партиясымен бірлескен тізімде бағытталды, бұл негізінен христиандық-демократиялық бағытты ұстанатын және PdL-дің соңғы күндерінде бөлініп шыққан партия. Тізім дауыс берудің 4,4% -ын алып, үш Еуропарламент депутатын (екісі NCD және біреуі UdC) сайлады. 2014 жылдың желтоқсанында NCD-мен альянс Халықтық аймақ (AP) бірлескен парламенттік фракцияларын құру арқылы нығайтылды.

Қайта құру

2016 жылы Казини партия мүшелігін жаңартпады, осылайша партия ең танымал көшбасшысынан айырылды. Сонымен қатар, үкімет пен АП құрамында болған кезде, UdC 2016 жылғы конституциялық референдумда «иә» деп дауыс беруді қолдамауға және NCD-ден алшақтауға шешім қабылдады, олар бірлескен партия құру мүмкіндігін жобамады. Референдумға дейін партия президент Д’Алиядан да бас айырды. «Иә» жағының үлкен жеңіліске ұшыраған референдумнан кейін UdC партиясы АП-дан толығымен шығып кетті, бірақ Казини мен Д’Алиядан өзге, партия тағы бір депутатты және одан да маңыздысы – министр Галлеттиді жоғалтты. Антонио Де Поли Д’Алияның орнын басып, президент болды. 2017 жылы UdC-ге басқа партиялардан үш сенатор қосылды. Партияның жаңа бағыты Фоллинидің оралуымен де белгіленді. 2017 жылғы Сицилия аймақтық сайлауында UdC аймақтық деңгейде оңшыл-орталыққа қайта қосылды. Бұл шешім Сицилиядағы бұрынғы UdC мүшелерінің кейбіреулерін партия қатарына қайта оралуға итермеледі, бірақ партияның хатшысының орынбасары Джузеппе Де Мита, оның інісі Сириако және Фоллини бұл шешімді сынады. Олар бірлесіп «Италияны танымал етейік» атты жаңа партия құрып, оны «Халықтық азаматтық тізіміне» енгізіп, солшыл-орталық коалициясына қосылды. 2018 жылғы жалпы сайлауға дейін UdC ресми түрде ұлттық деңгейде оңшыл-орталық коалициясына қайта қосылды, мақсаты – басқа христиандық-демократиялық партиялармен, әсіресе «Еуропа үшін демократтар одағымен» (UDEUR), сондай-ақ «Италияның либералдық партиясымен» (PLI) және «Италия үшін энергиямен» (EpI) бірігу еді. Осылайша, UdC «Біз Италиямен» (NcI) атты Берлускониді қолдайтын орталықтық сайлау тізіміне қосылды. NcI-ге АП-дан бөлінген екі топ (Маурицио Лупи басқаратын христиандық-демократиялық және Энрико Коста басқаратын либералдық топтар), «Италия бағыты» (DI), «Азаматтық таңдау» (SC), Act!, CP және MpA партиялары да қосылды. Жаңа сайлау заңы бойынша пропорционалдық тізімдерден орын алу үшін қажетті 3%-ды қамти мақсатында бұл бірігу жүзеге асты. Кейіннен NcI-ге Депутаттар палатасындағы UdC серіктесі IdeA да қосылды. Сайлауда NcI дауыстардың бар болғаны 1,3%-ын алды, ал UdC-де бір мандаттық сайлау округтерінен үш сенатор сайланды: Де Поли, Паола Бинетти және Антонио Сакконе. Сайлаудан кейін партия NcI-ден шығып, FI партиясымен келісім жасасты. 2022 жылғы жалпы сайлауға дейін UdC алдымен «Coraggio Italia» (CI) партиясымен бірлескен тізім құрды, содан кейін оңшыл-орталық коалициясы аясындағы кеңейтілген бірлескен тізім – «Us Moderates» (NM) құрамына кірді, сонымен қатар CI, NCI және «Италия Орталықта» (IaC) партиялары да мүше болды. 2024 жылғы Еуропалық парламент сайлауына дейін UdC «Lega» партиясымен күш біріктірді.

In 2016 Casini did not renew his membership to the party, which was thus deprived of its most recognisable leader. Additionally, while still being part of the government and AP, the UdC chose not to support the "yes" in the 2016 constitutional referendum and to distance from the NCD, rejecting any notion of a joint party. In the run up of the referendum the party was also abandoned by president D'Alia. After the referendum, which saw a huge defeat of the "yes" side, the UdC left AP altogether, but, other than Casini and D'Alia, the party lost another deputy and, more important, minister Galletti. Antonio De Poli replaced D'Alia as president. In 2017 the UdC was joined by three senators from other parties. The party's new course was marked also by the return of Follini. For the 2017 Sicilian regional election the UdC re joined the centre right at the regional level. The decision led some leading former UdC members in Sicily to return into the party's fold, but was criticised by the party's deputy secretary Giuseppe De Mita, his uncle Ciriaco and Follini, who would jointly launch Italy is Popular, lead it into the Popular Civic List and join the centre left coalition. In the run up of the 2018 general election the UdC officially re joined the centre right coalition also at the national level, aiming at teaming up with other Christian democratic parties, notably including the Union of Democrats for Europe (UDEUR), as well as the Italian Liberal Party (PLI) and Energies for Italy (EpI). Thus, the UdC joined Us with Italy (NcI), a pro Berlusconi centrist electoral list formed by AP splinters (two groups, a Christian democratic one led by Maurizio Lupi and a liberal one led by Enrico Costa), Direction Italy (DI), Civic Choice (SC), Act!, CP and the MpA, with the goal of reaching 3%, required to win seats from proportional lists under a new electoral law. NcI was later joined also by IdeA, UdC's partner in the Chamber of Deputies. In the election the NcI obtained a mere 1.3% of the vote and the UdC had three senators elected from single seat constituencies: De Poli, Paola Binetti and Antonio Saccone. Soon after the election, the party quit NcI and formed a pact with FI. In the run up of the 2022 general election the UdC first formed a joint list with Coraggio Italia (CI), then it was a founding member of Us Moderates (NM), a broader joint list within the centre right coalition, along with CI, NcI and Italy in the Centre (IaC). In the run up of the 2024 European Parliament election, the UdC joined forces with Lega.

Идеология

Италиядағы әлеуметтік консерватизмнің ең белсенді жақтаушысы болғанымен (абортқа қарсылық, эвтаназия, бір жынысты неке, ЛГБТ бала асырау және марихуананың заңдылығы оның басты мәселелерінің бірі) және оны христиан оңшылдарымен байланыстыру оңай болса да, UdC Италиядағы саяси орталықпен байланыстырылады, себебі оның тамыры Христиан Демократиясы (DC) партиясында. Алайда, The Economist оны оңшыл, кейде реакциялық партия деп сипаттап, «орталықтан шалқап кеткен» партия екенін айтты. Сонымен қатар, партияның көптеген мүшелері «оңтүстіктен дауыс алатын, көптеген отбасылары әлеуметтік жәрдемақыға немесе мемлекеттік қызметке тәуелді» «берік корпоратистер» екенін жазды. Шындығында, партия оңтүстікте, әсіресе Сицилияда күштірек, онда мемлекеттік секторда жұмыспен қамту кеңінен таралған. UdC 2002 жылдан 2008 жылға дейін «Еркіндік үйі» коалициясының тәуелсіз және көбінесе қарсылық білдіретін мүшесі болды. Партияның жетекші тұлғасы Пьер Фердинандо Казини Италияның оң орталықтағы Сильвио Берлусконидің басшылығына сын көзбен қарады және өзін популизмге қарсы, орташа балама ретінде көрсетті, ол оның пікірінше, «Азаттық халқы» (PdL) мен «Солтүстік лигасы» арасындағы одақ еді. UdC-нің басты мақсаты, Франциядағы Демократиялық қозғалыс сияқты, сол-оң бөліністен тыс үкімет құру (мысалы, Монти кабинеті және Летта кабинеті) және, мүмкін, ескі DC-нің қалдықтарын қайта біріктіріп, Италия саясатын орталықтан басқару. Осыған байланысты Казини мен оның жақтастары итальян саясатында үшінші күштің ядросын құруға ұзақ уақыт бойы тырысты (мысалы, Италия үшін жаңа полюс, Италия үшін Монтимен, Халықтық аймақ). Бұл «орталық бағыт» әлі сәтті болған жоқ: UdC Берлусконидің партияларына (Forza Italia, PdL және соңында жаңа Forza Italia) қарағанда әлдеқайда әлсіз күш болып қала берді, олар бұрынғы DC сайлаушыларының көп бөлігін өздеріне тартты, ал итальяндықтар көбінесе альтернативті коалицияларға негізделген қақтығысқа толы саясатты ұнатады және көптеген итальяндықтар екі партиялық жүйеге дауыс берер еді, осылайша Италияға тән фрагменттелген саяси кеңістіктің орнына. Соңында, бірнеше саясаттанушылар DC-нің қайта оралуының ықтималдығы төмен деп санайды, себебі DC-нің негізгі идеясы болған «католиктердің саяси бірлігі» қайталанбайды және саяси католицизмнің барлық ағымдарын бір партияда біріктіруге тырысу тарихи емес болар еді. Сонымен қатар, UdC мүшелері өзін орташалық саяхатшылар ретінде көрсетуге құштар болғанымен, олардың берік әлеуметтік консерватизмі олардың мүмкіндіктеріне зиян келтірді, ал FI/PdL/FI секуляризацияланған орта тап сайлаушыларының арасында да танымал болды. Мұны білген Казини UdC арқылы өз партиясын христиан емес демократтарға, либералдарға және реформаторларға ашуға тырысты, сонымен қатар басқа партиялармен байланысты бұрынғы DC мүшелерін, әсіресе PdL және солшыл Демократиялық партияға (PD) шақырды. Нақты мәселелерге қатысты, UdC Италияның саяси аренасында атом энергиясын қолдаушылардың бірі екенін атап өту керек.

Although it is the most vocal supporter of social conservatism in Italy (opposition to abortion, euthanasia, same sex marriage, LGBT adoption and legality of cannabis are some of its main concerns) and can be easily connected with the Christian right, the UdC is usually identified with the political centre in Italy, thanks to its roots in the Christian Democracy (DC). However The Economist once described it as a right wing, sometimes reactionary party, which "stretches a long way from the centre". Moreover, it wrote that many UDC members are "diehard corporatists who [ ] get most of their votes from the south, where many households depend either on welfare or on public sector employment". Indeed, the party is stronger in the South and especially in Sicily, where public sector employment is widely spread. The UDC was an independent minded and often reluctant member of the House of Freedoms coalition from 2002 to 2008. The party's leading figure, Pier Ferdinando Casini, was critical of Silvio Berlusconi's leadership over the Italian centre right and presented himself as a moderate alternative to populism, which, in his view, denoted the alliance between The People of Freedom (PdL) and Lega Nord. UDC's main goal, similarly to that of the Democratic Movement in France, has been to form governments beyond the left right divide (e. g.: Monti Cabinet and Letta Cabinet) and, possibly, reassembling the remnants of the old DC and control Italian politics from the centre. In this respect, Casini and his followers have long tried to form the nucleus of a third force in Italian politics (e. g.: New Pole for Italy, With Monti for Italy, Popular Area). This "centrist option" has not succeeded yet: the UdC has remained a much lighter force compared to Berlusconi's parties (Forza Italia, the PdL and finally the new Forza Italia), which have drawn most former DC voters, and Italians like confrontational politics based on alternative coalitions and many would support a two party system, in place of the typically Italian fragmented political spectrum. Finally, several political scientists think that the return of DC is all but likely as the "political unity of Catholics" (the core idea on which DC was based) is not repeatable and it would be anti historical to try uniting all strains of political Catholicism in a single party. Moreover, although UdC members are keen on presenting themselves as moderates, their solid social conservatism has harmed their prospects, while FI/PdL/FI has been popular also among secularised middle class voters. Knowing that, Casini tried to open his party, through the UdC, also to non Christian democratic "centrists", "liberals" and "reformers", while wooing former DC members affiliated with other parties, especially the PdL and the centre left Democratic Party (PD). On specific issues, it is relevant to state that the UdC is one of the main supporters of nuclear energy in the Italian political arena.

Фракциялар

2007 жылғы ұлттық съезде партия ішінде негізінен төрт фракция болды. Касиниани. Пьер Фердинандо Казини, Лоренцо Цеза және Рокко Буттильоне басқарған бұл фракцияға Марио Тассоне (Буттильонемен бірге бұрынғы Біріккен Христиан-демократтар одағының (ХДС) мүшелерінен құралған кіші топтың жетекшісі, ол партия делегаттарының 15%-дан астамын бақылаған), Микеле Виетти, Лука Волонте, Франческо Д’Онофрио, Маурицио Ронкони, Франческо Бози және Антонио Де Поли кірді. Олар партия мүшелерінің кем дегенде 45%-ының қолдауын алды. Табачини. Бұл топ партия мүшелерінің 30%-ының қолдауына ие болды, бірақ оның мүшелері көбінесе Берлускониге жақын болды. 2010 жылдың қыркүйегінде Романо басқарған Куффарианидің көп бөлігі UDC-ден шығып, «Италияның ертеңгі халықтары» (PID) партиясын құрып, Берлусконидің IV кабинетін қолдады. Джованардиани. Бұл Карло Джованарди мен Эмеренцио Барбиери басқарған топ, олар «Forza Italia» және «Еркіндіктер үйі» коалициясының басқа да партияларымен, соның ішінде «Солтүстік лигасымен» (Lega Nord) жақындасуды қалаған. Съезде Джованардидің лидерлікке үміткерлігіне делегаттардың 13,8%-ы қолдау көрсетті. 2008 жылдың ақпан айында UDC-ден шығып, PdL-ге қосылғанға дейін Джованарди мен Барбиери өз фракциясын «Либералды халықтар» деп ұйымдастырды. 2004 және 2006 жылдар аралығында партияда болған үш негізгі бөлініс – «Орта Италия» (IdM), «Автономия үшін қозғалыс» (MpA) және «Автономиялар үшін Христиан демократиясы» (DCA) – жоғарыда аталған соңғы үш фракцияның ең белсенді қолдаушылары, яғни Марко Фоллини, Рафаэле Ломбардо және Джанфранко Ротонди басқарды. 2010 жылға қарай барлық Джованардиани және Куффариани «Либералды халықтар» және PID арқылы партиядан шығып кетті.

Халықтың қолдауы

UDC/UdC тарихи тұрғыдан Оңтүстікте және аймақтық сайлауларда күшті болды. Италияның халқы ең көп тұратын 10 аймағындағы UDC/UdC сайлау нәтижелері төмендегі кестеде көрсетілген. 2006 жылғы Сицилия аймақтық сайлауының көрсеткіштері UDC (13.0) және L'Aquilone–Lista del Presidente (5.7%) – UDC аймақтық жетекшісі және Сицилия президенті Сальваторе Куффароның жеке тізімінің біріктірілген нәтижесін көрсетеді. Осы тізімге сайланған депутаттардың көп бөлігі UDC мүшелері болды. 2004 Еуропалық2005 аймақтық2006 жалпы2008 жалпы2009 Еуропалық2010 аймақтық2013 жалпы2015 аймақтықПьемонт5.04.66.25.26.13.91.2 (2014)Ломбардия3.63.85.94.35.03.81.1 (2013)Венето5.06.47.85.66.44.91.7Эмилия-Романья2.83.95.84.34.73.81.1 (2014)Тоскана3.33.75.94.24.64.81.1Лацио7.17.86.94.85.56.11.5 (2013)Кампания7.06.76.86.58.79.43.62.4Апулия8.17.87.87.99.16.52.05.9Калабрия9.610.47.78.29.39.44.12.7Сицилия14.018.7 (2006)10.09.411.912.5 (2008)2.810.8 (2012)7.1 (2017)ИТАЛИЯ5.96.85.66.51.8

Италия Парламенті

Депутаттар Палатасы
Сайлау жылы
Дауыс берушілер %
Орын саны +/−
Лидер
2006
2,580,190 (4-ші)
6.8
– Пьер Фердинанд Казини
2008
2,050,309 (4-ші)
5.6
Пьер Фердинанд Казини
2013
608,199 (9-шы)
1.8
Пьер Фердинанд Казини
2018
Бізбен Италияға
1.3
Лоренцо Цеза
2022
Бізбен Модераттарға
0.9
Лоренцо Цеза

Республика Сенаты
Сайлау жылы
Дауыс берушілер %
Орын саны +/−
Лидер
2006
2,309,442 (6-шы)
6.8
– Пьер Фердинанд Казини
2008
1,898,842 (4-ші)
5.7
Пьер Фердинанд Казини
2013
Италия үшін Монти
–
Пьер Фердинанд Казини
2018
Бізбен Италияға
1.2
Лоренцо Цеза
2022
Бізбен Модераттарға
0.9
Лоренцо Цеза

Еуропалық Парламент

Еуропалық Парламент Сайлау жылы Дауыстар% Орындықтар+/−Лидер 2004 1 914 726 (5-ші) 5.9 – Пьер Фердинандо Казини 2009 1 995 021 (5-ші) 6.5 – Пьер Фердинандо Казини 2014 1 202 350 (5-ші) 4.4 Лоренцо Цеза 2019 Forza Italia құрамына – Лоренцо Цеза

Өңірлік кеңестер

ӨңірСайлау жылыДауыс % Орындықтар+/−Заңнамадағы мәртебесіАоста аңғары 2020 – Орындық жоқПьемонт 2019 22,179 1.2 – Орындық жоқЛомбардия 2023 Біздің ішіміздегі орталықтар – – Орындық жоқОңтүстік Тироль 2018 – Орындық жоқТрентино 2018 5,306 2.1 – Орындық жоқВенето 2020 Италия Форца Италияға – Орындық жоқФриули Венеция Джулия 2023 – Орындық жоқЭмилия-Романья 2020 – Орындық жоқЛигурия 2020 4,086 0.7 – Орындық жоқТоскана 2020 Италия Форцамен – Орындық жоқМарке 2020 14,067 2.3 – Умбрия 2019 – Орындық жоқЛацио 2023 24,983 (10-шы) 1.6 – Абруццо 2024 6,784 1.17 – Орындық жоқМолизе 2018 5,005 3.5 – Орындық жоқКампания 2020 45,326 1.9 – Орындық жоқАпулия 2020 31,736 1.9 – Орындық жоқБазиликата 2019 – Орындық жоқКалабрия 2021 34,923 4.6 – Сицилия 2022 DC-ге – Сардиния 2024 19,237 2.8 –