Эрнст Генрих Барлах: Германия экспрессионисінің суретшісі және жазушысы
Ernst Barlach
Эрнст Генрих Барлах (1870-1938) – неміс экспрессионисі, мүсінші, суретші және жазушы. Соғысқа қарсы шығушы туындыларымен танымал, нацистермен қақтығысты бастан өткерді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс экспрессионист мүсіншісі, графикашы және жазушы (1870–1938)
German expressionist sculptor, printmaker and writer (1870–1938)
Эрнст Генрих Барлах (2 қаңтар 1870 – 24 қазан 1938) – неміс экспрессионист мүсіншісі, медальер, графикашы және жазушы. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары соғысты қолдағанмен, соғысқа қатысқаннан кейін ол өз ұстанымын өзгертті және көбінесе соғысқа қарсы наразылық білдіретін мүсіндерімен танымал. Бұл нацистік партия билікке келген кезде көптеген дау-жанжалдарға себеп болды, оның көптеген туындылары «бүлінген өнер» деп жарияланып тәркіленді. Стильдік тұрғыдан алғанда, оның әдеби және көркем шығармалары ХХ ғасыр реализмі мен экспрессионизмінің арасында орналасады.
Ernst Heinrich Barlach (2 January 1870 – 24 October 1938) was a German expressionist sculptor, medallist, printmaker and writer. Although he was a supporter of the war in the years leading to World War I, his participation in the conflict made him change his position, and he is mostly known for his sculptures protesting against the war. This created many conflicts during the rise of the Nazi Party, when most of his works were confiscated as degenerate art. Stylistically, his literary and artistic work would fall between the categories of twentieth century Realism and Expressionism.
Жастық шақ
Барлах Холштейннің Ведель қаласында дүниеге келді, Йоханна Луиза Барлахтың (құрметті аты Волерт, 1845–1920) және дәрігер доктор Георг Барлахтың (1839–1884) төрт ұлының үлкені. Оның ерте балалық шағы Шёнбергте (Мекленбург) өтті, онда оның әкесі 1872 жылдан бастап тәжірибе жасаған. 1876 жылдың күзінде отбасы Ратцебургке көшті, онда Барлах бастауыш мектепке қатысты. 1884 жылдың басында әкесі қайтыс болған соң, отбасы Шёнбергке қайтып оралды, онда Барлах орта мектепке оқыды. Барлах лютерандық отбасында тәрбиеленді.
Barlach was born in Wedel, Holstein, the oldest of the four sons of Johanna Luise Barlach (née Vollert, 1845–1920) and the physician Dr. Georg Barlach (1839–1884). His early childhood was spent in Schönberg (Mecklenburg), where his father had practiced since 1872. In the fall of 1876, the family moved to Ratzeburg, where Barlach attended primary school. When his father died, early in 1884, the family returned to Schönberg, where Barlach attended secondary school. Barlach came from a Lutheran home.
Оқу жылдары
Барлах 1888-1891 жылдары Гамбургтегі Gewerbeschule-де оқыды. Өнердегі қабілетінің арқасында ол 1891-1895 жылдар аралығында Роберт Дицтің шәкірті ретінде Königliche Akademie der bildenden Künste zu Dresden (Дрездендегі Корольдік бейнелеу өнері академиясы) оқуын жалғастырды. Осы кезеңде ол өзінің алғашқы маңызды мүсінін, Die Krautpflückerin (Шөптер жинаушы) жасады. 1895 жылдан 1897 жылға дейін Париждегі Académie Julian академиясында оқуын бір жылға созды, бірақ француз суретшілерінің стилін көшіруге бейімділіктің неміс тенденциясына сын көзбен қарады. Дегенмен, ол 1897 жылы тағы бірнеше айға Парижге оқуын жетілдіру үшін барды.
Barlach studied from 1888 to 1891 at the Gewerbeschule Hamburg. Due to his artistic talent, he continued his studies at the Königliche Akademie der bildenden Künste zu Dresden (Royal Art School Dresden) as a student of Robert Diez between 1891 and 1895. He created his first major sculpture during this time, Die Krautpflückerin (The Herb Plucker). He continued his studies for one more year in Paris at the Académie Julian, from 1895 to 1897, but remained critical of the German tendency to copy the style of French artists. Nevertheless, he returned to Paris again for a few months in 1897 to undertake further studies.
Іздеу
Оқуын аяқтағаннан кейін Барлах Гамбург пен Альтонада біраз уақыт мүсінші болып жұмыс істеді, көбінесе модерн стилінде жұмыстады. 1897–1902 жылдары "Югенд" журналы үшін иллюстрациялар жасады және модерн стиліне жақын скульптуралар, оның ішінде кейбір керамикалық мүсіндер шығарды. Содан кейін ол керамика мектебінде де мұғалім болып жұмыс істеді. Оның алғашқы жеке көрмесі 1904 жылы Берлиндегі Рихард Муцтың Kunstsalon-ында өтті.
After his studies, Barlach worked for some time as a sculptor in Hamburg and Altona, working mainly in an Art Nouveau style. He produced illustrations for the Art Nouveau magazine Jugend 1897–1902, and made sculpture in a style close to Art Nouveau, including some ceramic statues. Afterwards, he also worked as a teacher at a school for ceramics. His first solo exhibition took place at the Kunstsalon Richard Mutz, Berlin, in 1904.
қалыптасу жылдары
Алайда, оның туындыларының коммерциялық сәттілікке жете алмауы Барлажды күйзеліске түсірді. Көңілін көтеру үшін ол сегіз апта бойы ағасы Николауспен бірге саяхаттап, Ресейдегі ағасы Хансқа қонаққа барды. 1906 жылы Ресейге жасаған сапары оған және оның көркемдік стиліне зор ықпал етті. Сонымен қатар, Ресейдегі саяхаты кезінде 1906 жылдың 20 тамызында оның ұлы Николаус дүниеге келді, бұл оның баланың күтімі үшін анасы Роза Швабпен екі жылға созылған күресін бастады, нәтижесінде Барлаж күтім құқығын алды. Ресейден оралғаннан кейін Барлаждың қаржылық жағдайы жақсарды, өйткені ол өнер сатушы Пауль Кассирден мүсіндері үшін тұрақты жалақы алды. Ресейде алған тәжірибесі мен қаржылық тұрақтылығы оған өзінің ерекше стилін дамытуға көмектесті, мүсіндеріндегі адамдардың бет-әлпеті мен қолына назар аудара отырып, фигуралардың қалған бөліктерін ең төменгі деңгейге дейін азайтты. Ол сондай-ақ, ағаштан ою және бронзадан жасалған, ерте готикалық өнердегідей ауыр маталармен оралған, сонымен қатар күшті эмоцияларды және рухани шабытқа деген құштарлықты білдіретін драматикалық позадағы фигураларды жасауды бастады. Ол неміс журналы Simplicissimus үшін де жұмыс істеді және әдеби шығармалар жазуға кірісті. Оның туындылары түрлі көрмелерде көрсетілді. 1909 жылы Италияның Флоренция қаласында он ай өткізгеннен кейін, ол 1910 жылы Мекленбургтегі Гюстроу қаласына қоныстанды, онда өмірінің соңына дейін тұрды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары Барлаж соғысты ынтамен және патриоттық сезіммен қолдады, соғыстан жаңа өнер дәуірінің басталатынын күтті. Оның соғысқа деген қолдауы оның туындыларында да көрінеді, мысалы, 1914 жылдың желтоқсанында жасалған «Азаушы» (Der Rächer) мүсіні. Оның күткен жаңа өнер дәуірі 1915-1916 жылдары жаяу әскері ретінде соғысқа ерікті түрде қатысқан кезде келді. Қызмет еткен үш айдан кейін жүрек ауруына байланысты босатылып, бейбітшіл және соғысқа қарсы күрескен адам ретінде оралды. Соғыстың қорқынышы оның барлық келесі туындыларына әсер етті.
However, the lack of commercial success of his works depressed Barlach. To lighten up, he decided to travel for eight weeks together with his brother Nikolaus and to visit his brother Hans in Russia. This trip to Russia in 1906 was one of the greatest influences on him and his artistic style. Also during his travels in Russia his son Nikolaus was born on 20 August 1906, starting a two year fight with the mother, Rosa Schwab, for the custody of the child, which Barlach was finally granted. After returning from Russia, Barlach's financial situation improved considerably, as he received a fixed salary from the art dealer Paul Cassirer in exchange for his sculptures. The formative experiences in Russia and the financial security helped him to develop his own style, focusing on the faces and hands of the people in his sculptures and reducing the other parts of the figures to a minimum. He also began to make wood carvings and bronzes of figures swathed in heavy drapery like those in early Gothic art, and in dramatic attitudes expressive of powerful emotions and a yearning for spiritual ecstasy. He also worked for the German journal Simplicissimus, and started to produce some literature. His works were shown on various exhibitions. He also spent ten months in Florence, Italy in 1909 and afterwards settled in 1910 in Güstrow in Mecklenburg, where he spent the rest of his life. In the years before World War I, Barlach was a patriotic and enthusiastic supporter of the war, awaiting a new artistic age from the war. This support for the war can also be seen in his works, as for example the statue Der Rächer (The Avenger), from December 1914. His awaited new artistic age came for him when he volunteered to join the war between 1915 and 1916 as an infantry soldier. After three months of service he was discharged due to a heart ailment, returning as a pacifist and a staunch opponent of war. The horror of the war influenced all of his subsequent works.
Танымалдық
Соғыстан кейін Барлахтың атағы артты, ол көптеген сыйлықтар алды және 1919 жылы беделді Пруссия өнер академиясының, ал 1925 жылы Мюнхен өнер академиясының мүшесі болды. Барлах бірнеше құрметті дипломдар мен оқытушылық қызметтерден бас тартты. 1925 жылы ол Бернхард пен Марга Бёмермен алғаш рет танысты. 1924 жылы ол "Нұх пен Кеме" оқиғасына жеке мистикалық көзқарасын сыйға қондырған "Ди Сундфлют" (Аса зор су тасқыны) пьесасы үшін драматургия саласындағы Клейст сыйлығына ие болды. 1926 жылы ол "Көк шапан" (Squire Blue Boll немесе Boozer Boll деп аударылады) атты экспрессионистік драма жазды, онда осы аттас шапан иесі жас ананы азғыруға шама келгенмен, екеуі де рухани жаңаруға қол жеткізеді.
Barlach's fame increased after the war, and he received many awards and became a member in the prestigious Preußische Akademie der Künste (Prussian Art Academy) in 1919 and the Akademie der Bildenden Künste München (Munich Art Academy) in 1925. Barlach rejected a number of honorary degrees and teaching positions. In 1925 he also met Bernhard and Marga Böhmer for the first time. He received the Kleist Prize for drama in 1924 for his Die Sündflut (The Flood), in which he projects his personal mysticism onto the story of Noah and the Ark. In 1926 he wrote Der blaue Boll (translated as Squire Blue Boll or Boozer Boll), an expressionist drama in which the eponymous squire almost succeeds in seducing a down and out young mother, before both achieve spiritual regeneration.
Соғыс аралығы мен Екінші дүниежүзілік соғыс дәуірі
1928 жылдан бастап Барлах соғыстағы өзінің тәжірибесіне сүйене отырып, көптеген соғысқа қарсы мүсіндер жасады. Бұл пацифистік көзқарас нацизмнің күшеуі кезіндегі саяси ағымға қарсы болды және ол көп сынға ұшырады. Мысалы, Магдебург қаласының тапсырысымен Бірінші дүниежүзілік соғыстың құрметіне орнатылған Магдебург Еренмалы (Магдебург кенотафы) – неміс сарбаздарының даңқты елдері үшін ерлікпен күрескенін бейнелейтін ескерткіш болуы тиіс еді. Бірақ Барлах үш неміс сарбазынан – жаңа ғана қосылған, жас офицер және ескі резервтегі сарбаздан тұратын мүсін жасады. Олар зиратта тұрды, барлығының бет-әлпетінде соғыстың қорқынышы, азабы мен үмітсіздігінің іздері көрінді. Мүсіннің жанында қайғыдан қалған әйел бетін жауып, өлімнен қорқып тұрды, неміс әскерінің қасқыршасы киген қаңқа және азамат (беті Барлахтың өзіне ұқсайды), көздері жұмылып, құлақтарын қорқыныштан жапқан күйде бейнеленді. Бұл, әрине, соғыс жақтастары арасында қырқыс дау тудырды (кейбір ұлтшылдар мен нацистер сарбаздардың шетелдік болуы керек деп мәлімдеді, өйткені нағыз немістер одан да ерлік көрсетуі керек еді), соның салдарынан мүсін алынып тасталды. Барлахтың достары мүсінді соғыс аяқталғанға дейін жасырып сақтады, кейін ол Магдебург соборына қайтарылды. Дегенмен Барлахқа жасалған шабуылдар оның өліміне дейін тоқтаған жоқ. Германияның солтүстігіндегі Киль университетінің шіркеуі тапсырыс берген «Рух күрескері» (Der Geistkämpfer) Бірінші дүниежүзілік соғыстан (1914–18 жж.) кейін гуманистік және интеллектуалдық идеалдарға арналған ескерткіш болуы тиіс еді. Нацистер оның соғысқа қарсы үгітіне ашуланып, 1937 жылы оны алып тастады және періште мүсінін бөлік-бөлік етіп кесіп, оны балқытып жіберуді жоспарлады. Бірақ оны құтқарып қалды. 1953 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін мүсін жөнделіп, Кильдегі Киль шіркеуінің сыртында (университет шіркеуі соғыс кезінде қираған) орнатылды, бірақ бұрын оның көшірмелері жасалды. Минеаполис өнер институты 1959 жылы оның бірін сатып алды және бүгін ол мұражайдың 24-ші көшедегі кіреберісінде тұр, кесілген іздері әлі де көрінеді. 1931 жылы Барлах Марга Бёмермен бірге өмір сүре бастады, ал оның бұрынғы күйеуі және Барлахтың досы Бернхард Бёмер жаңа әйелі Хеламен бірге тұрды. 1936 жылы Барлахтың туындылары Кете Коллвиц пен Вильгельм Лембруктың туындыларымен бірге көрмеде тәркіленді, ал оның қалған көптеген туындылары «дегенеративті өнер» деп танылып тәркіленді, мысалы Гюстров Еренмалы (Гюстров кенотафы) және Гамбург Еренмалы (Гамбург кенотафы). Барлахтың өзі мүсінші ретінде жұмыс істеуге тыйым салынды және өнер академияларындағы мүшелігі жойылды. Бұл қанағаттанбаушылық оның 1938 жылғы 24 қазанда Мекленбургтің Росток қаласында жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болғанға дейінгі соңғы туындыларында көрінді. Ол Ратцебург зиратында жерленген. Мүсіндер жасаудан басқа Барлах сегіз экспрессионист драма, екі роман және «Ein selbsterzähltes Leben 1928» атты автобиография жазды, сонымен қатар 1910 жылдан бастап ағаш кескіндері мен литографиялардың көрнекті туындыларын жасады, олардың ішінде өзінің пьесаларына иллюстрациялар да бар.
From 1928 onward Barlach also generated many anti war sculptures based on his experiences in the war. This pacifist position went against the political trend during the rise of Nazism, and he was the target of much criticism. For example, the Magdeburger Ehrenmal (Magdeburg cenotaph) was ordered by the city of Magdeburg to be a memorial of World War I, and it was expected to show heroic German soldiers fighting for their glorious country. Barlach, however, created a sculpture with three German soldiers, a fresh recruit, a young officer and an old reservist, standing in a cemetery, all bearing marks of the horror, pain and desperation of the war, flanked by a mourning war widow covering her face in despair, a skeleton wearing a German army helmet, and a civilian (the face is that of Barlach himself) with his eyes closed and blocking his ears in terror. This naturally created a controversy with the pro war population (several nationalists and Nazis claimed that the soldiers must be foreign since true Germans would be more heroic), and the sculpture was removed. Friends of Barlach were able to hide the sculpture until after the war, when it was returned to the Magdeburg Cathedral. Yet the attacks on Barlach continued until his death. The Fighter of the Spirit (Der Geistkämpfer), commissioned by the University Church of Kiel in northern Germany, was intended to be a memorial to humanistic and intellectual ideals in the aftermath of World War I (1914–18). The Nazis, angered by its anti war message, removed it in 1937 and sawed the angel in parts—intending to melt it down. Instead, it was saved. In 1953, following World War II, it was repaired and installed outside the Church of St. Nicholas in Kiel (the University Church was destroyed during the war), but not before copies were made. The Minneapolis Institute of Art acquired one in 1959 and today it stands at the 24th Street entrance to the museum, the saw marks still visible. In 1931 Barlach started to live with Marga Böhmer, whereas her ex husband and Barlach's friend Bernhard Böhmer lived with his new wife Hella. In 1936, Barlach's works were confiscated during an exhibition together with the works of Käthe Kollwitz and Wilhelm Lehmbruck, and the majority of his remaining works were confiscated as "degenerate art", for example the Güstrower Ehrenmal (Güstrow cenotaph) and the Hamburger Ehrenmal (Hamburg cenotaph). Barlach himself was prohibited from working as a sculptor, and his membership in the art academies was canceled. This rejection is reflected in his final works before his death from heart failure on 24 October 1938 in Rostock, Mecklenburg. and is buried in the cemetery of Ratzeburg. In addition to his sculpture, Barlach also wrote eight Expressionist dramas, two novels and an autobiography Ein selbsterzähltes Leben 1928, and had a distinguished oeuvre of woodcuts and lithographs from about 1910 onwards, including illustrations for his own plays.
Сатылымдар
2012 жылдың 2 мамырында Барлахтың ағаштан қашалған "Зарлы әйел" мүсіні Кристи аукционында 938 500 долларға сатылып, Барлахтың туындылары үшін төленген ең жоғары баға бойынша жаңа әлемдік рекордты орнатты.
On 2 May 2012, Barlach's carved wood sculpture Weinende Frau sold at Christie's for $938,500, setting a new world auction record for a price paid for Barlach's work.
Пайдаланылған әдебиеттер
Банхам, Мартин, ред. 1998 ж. "Барлах, Эрнст". "Кембридж театрының нұсқаулығы" кітабында. Кембридж: Кембридж университетінің баспасы. 78–79 бб. Ричи, Джеймс Макферсон, ред. 1968 ж. Жеті экспрессионистік пьеса. Немец экспрессионизмі сериясы. Лондон: Джон Калдер, Даллас: Риверран, 1980 ж.
Banham, Martin, ed. 1998. "Barlach, Ernst". In The Cambridge Guide to Theatre. Cambridge: Cambridge University Press. p. 78–79. Ritchie, James McPherson, ed. 1968 Seven Expressionist Plays. German Expressionism Ser. London: John Calder, Dallas: Riverrun, 1980. .