Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уилтширдегі тарихи орын, Англия
Prehistoric site in Wiltshire, England
Қасиетті орын Уилтшир графтығының оңтүстік-батысындағы Авебери ауылының жанында орналасқан тас және ағаш шеңбері болған. Археологиялық қазбалар 58 тас ұясы мен 62 тіреу тірегінің орнын ашты. Бұл сақина неолиттің соңғы және ерте қола дәуірінде, шамамен б.з.д. 3300-900 жылдар аралығында Ұлыбритания, Ирландия және Бретань аймақтарында кең таралған тас шеңберлерін салу дәстүрінің бір бөлігі болды. Мұндай ескерткіштердің мақсаты белгісіз, бірақ археологтар олардың құрылысшылары үшін тастар сыртқы күштерді бейнелеген болуы мүмкін деп болжайды. Қасиетті орын Овертон төбесінде салынды, ол Батыс Кеннет және Шығыс Кеннет обалары сияқты ерте неолиттік ескерткіштерге қарап тұрды. Ол Авеберидегі соңғы неолиттік хендж және тас шеңберімен Батыс Кеннет жолы арқылы байланысты болды. Сонымен қатар, ол тарихи Риджвей жолына және бірнеше қола дәуіріндегі обаларға жақын орналасқан. 18 ғасырдың басында бұл орынды тарихшы Уильям Стукли сипаттаған, бірақ 1720 жылдары жергілікті шаруалар тастарды қиратқан. 1930 жылы Мод және Бен Каннингтон қазба жұмыстарын жүргізіп, тарихи тіреулердің орнын бетон тіреулермен белгіледі. Қазіргі таңда Англия мұражайының қорғауындағы ескерткіш, ол ЮНЕСКО-ның «Стоунхендж, Авебери және байланысты орындар» әлемдік мұрасының бір бөлігі болып саналады және жыл бойына келушілерге тегін ашық. Кейінірек неолит кезеңінде үшінші сақина, 33 тіреу тірегінен тұратын сақина салынды, ол шеңбер бойымен орналасқан. Сонымен қатар, сол кездегі ортаңғы сақинамен қатар 15 немесе 16 сарсен тасынан тұратын ішкі тас сақинасы енгізілді, бұл тастар мен тіреулерден тұратын біркелкі қабырғаны құрады. Соңғы кезеңде 42 сарсен тасынан тұратын шекаралық сақина салынды, ол барлық ағаш құрылымдарын алмастырды. Бұл құрылыс Стоунхенджге ағаш баламасы ретінде қарастырылды. Қазба жұмыстары кезінде 162 тіреу тірегі табылды, олардың кейбіреулерінде қос тіреулер және тіреу құбырларының қалдықтары сақталған. Кейінгі зерттеулер Қасиетті орынның Авеберимен жол арқылы байланысын күшейтіп, екі орынның әртүрлі, бірақ толықтыратын мақсаттарға қызмет еткенін көрсетті. Ағаш құрылымдар Авеберидегі діни орынға қызмет ететін жоғары мәртебелі тұрғын үйді құру үшін шөптен немесе сабаннан жасалған шатырды қолдаған болуы мүмкін, бірақ бұл тек болжам ғана. Тағы бір түсіндірме бойынша, ол мәйіттерді Avebury-дегі рәсімдерге дейін немесе кейін сақтауға арналған мәйітхана болып табылды. Каннингтондар неолиттік керамика мен жануар сүйектерін тапты, бұл орын қандай да бір деңгейде қоныстанғандығын көрсетеді. Майк Питтстің соңғы қазба жұмыстары Каннингтондардың тіреулердің жеке тұрғаны туралы түсіндірмесіне көбірек сенім берді. 1930 жылғы қазба жұмыстары ішкі тас шеңберінің шығыс тасының жанынан көмілген жас қыздың денесін тапты. Ол құдық және жануар сүйектерімен бірге жерленген. Оның денесі күн мен түн теңелуінің таң атқан жеріне сәйкес келді, ал Берл оның құрбандық болуы мүмкін деп болжады. Құрылыстардың қандай мақсатта салынғаны әлі де белгісіз. Жүздеген жылдар бойы қолданылып келген орынның мақсаты, құрылыстың формасы сияқты, жылдар өте өзгеруі мүмкін.
The Sanctuary was a stone and timber circle near the village of Avebury in the south western English county of Wiltshire. Excavation has revealed the location of the 58 stone sockets and 62 post holes. The ring was part of a tradition of stone circle construction that spread throughout much of Britain, Ireland, and Brittany during the Late Neolithic and Early Bronze Age, over a period between 3300 and 900 BCE. The purpose of such monuments is unknown, although archaeologists speculate that the stones represented supernatural entities for the circle's builders. The Sanctuary was erected on Overton Hill, overlooking older Early Neolithic sites like West Kennet Long Barrow and East Kennet Long Barrow. It was connected to the Late Neolithic henge and stone circle at Avebury via the West Kennet Avenue of stones. It also lies close to the route of the prehistoric Ridgeway and near several Bronze Age barrows. In the early 18th century, the site was recorded by the antiquarian William Stukeley although the stones were destroyed by local farmers in the 1720s. The Sanctuary underwent archaeological excavation by Maud and Ben Cunnington in 1930, after which the location of the prehistoric posts was marked out by concrete posts. Now a scheduled monument under the guardianship of English Heritage, it is classified as part of the "Stonehenge, Avebury and Associated Sites" UNESCO World Heritage Site and is open without charge to visitors all year round. Phase three, some time in the later Neolithic, a third ring of 33 posts were added, in a circle across, and at the same time an inner stone circle of 15 or 16 sarsen stones was introduced alongside what was by that point the middle ring, making an almost solid wall of stones and posts. The final phase was of 42 sarsen stones forming a boundary ring across, which replaced all the timber structures. it was interpreted as a timber equivalent to Stonehenge. 162 postholes were excavated, some with double posts and the remains of postpipes still visible. Later interpretations have made much of The Sanctuary's link with Avebury via the Avenue, and suggested that the two sites may have served different but complementary purposes. The timbers may have supported a roof of turf or thatch, to form a high status dwelling serving the ritual site at Avebury, although this can only be conjectural. Another interpretation is that it served as a mortuary house where corpses were kept either before or after ritual treatment at Avebury. Neolithic pottery and animal bone were recovered by the Cunningtons, indicating that the site saw some degree of occupation activity. Recent excavation by Mike Pitts has given greater credence to the Cunningtons' original interpretation of freestanding posts. The 1930 excavation revealed the body of a young girl buried alongside the eastern stone of the inner stone circle. She had been interred with a beaker and animal bones. Her body would have been aligned with the equinoctial sunrises, and Burl suggested that she may have been a sacrifice. It remains uncertain what purpose(s) the structures were put to. As a site that was in use for many hundreds of years it is likely that the purpose, like the form of the structures, changed considerably over the years.
Антикварлық зерттеу
Қасиетті орынды антиквариум Уильям Стукли байқаған. Ол оны 8 шілде 1723 жылы суреттеген және "Эрта ғибадатханасы" деп атаған. Бұл Стуклидің "Гертта" атауының 17 және 18 ғасырлардағы антиквариарлар арасында кең таралған түрі болды, бұл атау бірінші ғасырдағы Тациттің "Германия" кітабындағы мәліметтерге негізделген. Онда Солтүстік Еуропаның суэбтері Нертұс атты құдайшаға табынғандығы айтылған. Стукли 18 мамыр 1724 жылы Қасиетті орынға оралып, қосымша зерттеулер жүргізген кезде оны "Овертон төбесіндегі ғибадатхана" деп атады. Стукли жергілікті халық оны "Қасиетті орын" деп атағанын жазды. Археолог Стюарт Пиггот кейінірек бұл атаудың "ауылдық фольклор үшін өте күмәнді екенін және 17 ғасырдағы антиквариаттық зерттеулердің нәтижесін көрсететінін" атап өтті. Стуклидің Қасиетті орынының суреттері оны овал тәрізді көрсетсе, ал кейінгі қазбалар оның дерлік толық шеңбер екенін анықтады. Кейін ол бұл шеңберлердің ландшафттағы мегалиттермен белгіленген алып жыланның басын бейнелейтінін ұсынды. Стукли сондай-ақ жергілікті шаруалардың Қасиетті орынды қиратқаны туралы мәліметтерді тіркеді.
The Sanctuary was observed by the antiquarian William Stukeley. He drew it on 8 July 1723, calling it the "Temple of Ertha". This was Stukeley's own variant of "Hertha", a name that was current among 17th and 18th century antiquarians, and which was based on a reading of Tacitus's Germania, a first century book which claimed that the Suebi of northern Europe worshipped a goddess named Nerthus. When Stukeley returned and did more fieldwork at the Sanctuary on 18 May 1724, he referred to it instead as the "Temple on Overton Hill". Stukeley noted that local people called it "The Sanctuary". The archaeologist Stuart Piggott later noted that this was "a rather improbable name for rural folklore, and suggesting some seventeenth century antiquarianism at work". Stukeley's drawings of the Sanctuary depicted them as ovals, whereas later excavations revealed them to be almost perfect circles. He later presented the idea that the circles represented the head of a large serpent marked out in megaliths across the landscape. Stukeley also recorded the destruction of the Sanctuary by local farmers.