Ирандағы христиандық қауымдастықтар және діннен бас тарту қудалауы
Jama'at-e Rabbani
Иран Евангелдық христиан қауымдастығы – Ирандағы кең таралған дін. Исламнан және этникалық азшылықтардан өткендердің құрамы, қызметтер фарсы және армян тілдерінде.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирандық христиан шіркеуі Джамаат е Раббани (جماعت ربانی) – Құдайдың жиналыстарының Ирандағы филиалы, ең ірі евангелистік Петірлік христиан шіркеулерінің бірі. Оның орталығы Тегеран қаласында (Иран) орналасқан. Жамағаттың көп бөлігі (шамамен 80%) исламнан дін аударған адамдар, ал қалғаны – ирандық христиан этникалық азшылықтарынан келгендер. Қызметтер парсы және армян тілдерінде өткізіледі.
Iranian Christian church
Jama'at e Rabbani (جماعت ربانی) is the Iranian branch of the Assemblies of God, one of the largest evangelical Pentecostal Christian churches. It has its centre in Tehran, Iran. Many (about 80%) of its adherents are converts from Islam, the remainder are converts from Iranian Christian ethnic minorities. The services are conducted in Persian and Armenian.
Ирандық ресми пікірлер
Иран үкіметі, әсіресе 1979 жылғы революциялық исламдық түрінде, Иран жергілікті тұрғындары емес христиан діни топтарына күдікпен қарайды: атап айтқанда, Ассирия шығыс шіркеуі және Армения апостол шіркеуі, екеуі де біздің заманымыздың 1-ші және 4-ші ғасырлары аралығында Парсы империясының жерлерінде болған.
The Iranian government, especially in its post 1979 Revolutionary Islamist form, is highly suspicious of all Christian religious groups, other than those native to Iran: namely, the Assyrian Church of the East and the Armenian Apostolic Church, both of which have been present in the lands of the Persian Empire since between the 1st and 4th centuries A. D.
17-шы ғасырдың соңында және қайта 19-шы ғасырда Иран шетелдік ықпалға, соның ішінде мектептер мен ауруханалар ашқан, сондай-ақ шығыс христиандарын және мұсылмандарды дінге көндірген батыс христиан миссионерлеріне ашық болды. Француз иезуиттері, римдік католиктер, британдық англикандар және американдық Құдайдың жиналыстары сияқты топтар шағын жетістіктерге қол жеткізді және Ирандағы осы конфессиялардың қазіргі күйде болуы олардың ықпалының нәтижесі. Консерваторлар бұл топтарды "батыстың жаңалықтары" деп санайды және оларға толық сенім артпайды. Бұл пікірді тіпті жергілікті христиандар да бөліседі. Бірақ Ислам революциясынан бері Ислам шариатының институционалдығы Құдайдың жиналысына, мұсылмандарды христиан дініне ауыстырудағы ерекше жетістіктеріне байланысты, ерекше қатаң шаралар қолданды. Бұл жетістік негізінен олардың дұға тілі ретінде жергілікті парсы тілін пайдалануына байланысты, ал басқа христиан топтары дұғалары үшін бірнеше ежелгі тілдерді (мысалы, сириялық, армян) қолданды.
During the late 17th and again in the 19th centuries, Iran was quite open to foreign influence, including Western Christian missionaries who founded schools, hospitals, and who proselytized Eastern Christians as well as Muslims. These groups, among them French Jesuit Roman Catholics, British Anglicans, and American Assemblies of God had some small successes and the current presence in Iran of these denominations is due to their influence. Conservatives consider these groups to be "western innovations" and are not fully trusted. This sentiment is often shared even by the native Christian groups. Since the Islamic Revolution, however, the institutionalization of Islamic Sharia law has come down especially hard on the Assemblies of God because of their unique success in converting Muslims to Christianity. This success is due principally to its principle of using the vernacular Persian language as the language of its prayer and not one of the several ancient languages (i. e., Syriac, Armenian) used for prayer by the other Christian groups.
Діндік ортасы
Исламда діннен қайту ең кешірілмейтін күнә саналады, сондықтан мұсылмандарды исламнан алыстатуға шақыратын немесе оған ынталандыратын адамдар ислам мен Мұхаммед пайғамбарға қарсы құрметсіздік жасады деген айыппен өлім жазасына кесілуі мүмкін. Бүгінгі күні Ирандағы Құдай қауымдарының христиандарын қудалау – жекелеген оқиғалар тізбегі немесе жеке адамдардың пікір айырмашылығының нәтижесі емес, қайта әртүрлі нысандарда барлық деңгейде іске асырылатын мемлекеттік саясат. Бұл жеке адамдарға да, шіркеудің баршасына да әсер етеді.
Apostasy is considered the one unpardonable sin in Islam, so those who proselytize or otherwise encourage Muslims away from Islam may be put to death for blaspheming against Islam and Muhammad. The persecution of Assemblies of God Christians in Iran today is not a series of isolated events or the result of individual prejudices but rather a state policy implemented at all levels in various forms. It affects both individuals as well as the church as a whole.
Дау
1990 жылдардың ортасында епископ Хайк Ховсепиан Мехр, ресми деңгейдегі барлық жоққа шығаруға қарамастан, діннен бас тарту туралы заң қолданылуда және күшінде қалып отыр. Осы заң бойынша исламнан басқа дінге өткендерге өлім жазасы беріледі. 1989 жылы пастор Хосейн Судманд діннен бас тартқаны үшін атқыланды. Мұсылман болып туғанына қарамастан, 1989 жылы Хосейн 25 жылдан бері христиан дінін ұстанып келген. Ол Мәшхад қаласындағы Ассамблеялар Одағы (АОГ) шіркеуінің евангелисті және пасторы болды. Әріптес пасторлар Dayro E Tasalamat (Омбудсмен және мұсылман дін қызметкері, сөзбе-сөз "құғын көргендердің дауысын еститін") алдында жазадан жеңілдік беруді өтінгеніне қарамастан, Хосейн 1989 жылдың 3 желтоқсанында Омбудсменнің талабымен дарға асылды. Оның соқыр әйелі мен төрт баласы қалды. Мәхди Дибадж, мұсылманнан христиан дініне ауысқан, шамамен 9 жыл түрмеде отырды. Осы уақыт ішінде ол 2 жыл жалғыз камерада болды және макеттік атқылауға ұшырады.
In the mid 1990s, Bishop Haik Hovsepian Mehr, Despite all denials at the official level the Law on Apostasy is practised and remains in force. It is under this law that converts from Islam to other religions are subject to capital punishment. In 1989, the Rev. Hossein Soodmand was executed for apostasy. Although born a Muslim, by 1989 Hossein had been a Christian for 25 years. He was an evangelist and the pastor of the Assemblies of God (AOG) Church in Mashad. Despite pleas for clemency by fellow pastors to the Dayro E Tasalamat (an Ombudsman and Muslim cleric literally, "he who hears the cries of the oppressed"), Hossein was hanged on 3 December 1989 at the insistence of the Ombudsman. He left a blind wife and four children. Mehdi Dibaj, a Muslim convert to Christianity, was imprisoned for nearly 9 years. During that time, he endured 2 years in solitary confinement and was subjected to mock executions.