Кіріспе
Дін қызметкерлерінің тұрақты діни ордені, венециялық ақсүйек қоғамы. Барнабиттер (Barnabitum), ресми түрде Әулие Павелдің тұрақты дін қызметкерлері (Clerici Regulares Sancti Pauli) деп аталады, 1530 жылы католик шіркеуінде құрылған дін қызметкерлерінің тұрақты діни ордені. Олар Әулие Павелдің періштелік қарындастарымен және Барнабиттер жатақ қозғалысының мүшелерімен байланысты.
the Venetian noble society
The Barnabites (Barnabitum), officially named as the Clerics Regular of Saint Paul ( Clerici Regulares Sancti Pauli), are a religious order of clerics regular founded in 1530 in the Catholic Church. They are associated with the Angelic Sisters of Saint Paul and the members of the Barnabite lay movement.
Орденнің құрылуы
Діни ордендердің еңбек жылдығы бойынша екінші орнында (Театиндіктер бірінші), Барнабиттер Милан қаласында Антонио Мария Заккария, Бартоломео Феррари және Жакопо Антонио Моригиялар құрды. Ол 18 ақпан 1533 жылы Папа Клемент VII-нің Vota per quae vos деген жарғысымен бекітілді. 1539 жылы Заккарияның қайтысынан кейін, қауым Жоғарғы Италиядағы сәтті миссионерлік қызметтері үшін Милан архиепископы Чарльз Борромео және кейіннен Франциск де Сальс қолдау көрсетіп, қорғады. 1579 жылы Чарльз Борромео Кардинал-қорғаушы ретінде Орденнің Конституциясын жазған комиссия төрағасы болды. Орденнің Бас жиналыстары Папа Александр VII (1655–67) билікке келгенге дейін Милан қаласында тұрақты түрде өткізіліп келді, ол оларды Римге шақыруға бұйрық берді.
Орденнің сипаты
Орденнің ресми атауынан көрінетіндей, Барнабиттердің қызметі Әулие Пауыл елшінің шабытымен жүзеге асырылады. 2000 жылы институттың Бас жиналысына жолдаған сөзінде Папа Иоанн Павел II: «Діни және апостолдық өмірдің үлгісін рухани ұлдарына көрсеткенде, қасиетті Антоний Мария Закария қайырымдылықты ерекше атап өтті». Орден мүшелері кедейлік, тазалық және бағынудың үш негізгі діни антына қоса, төртінші антты – ешқашан билікке немесе мәртебелі лауазымға ұмтылмауға және мұндай лауазымды тек қана Қасиетті Тақтың бұйрығымен қабылдауға береді.
Белгілі барнабиттер
Қасиеттілер қатарына үш Барнабит кіреді: Антоний Мария Заккария, Александр Саули және Франциск Бьянки, ал басқалары қасиеттілікке ие болу мүмкіндігі зерттелуде, олардың ішінде Қадірлі Карл Шиллинг – Реформациядан кейінгі Норвегиядан әулиелікке ресми түрде ұсынылған жалғыз адам, сондай-ақ итальяндық дәрігер және дін қызметкері Витторио Де Марино. Винченцо Сангермано Барнабиттер қауымының мүшесі, ол Бирмада миссионерлік қызмет атқарды және бирмалықтар туралы бірнеше кітап жазды. Орденнің бірнеше өкілі кардинал болды. Алғашқысы – Флоренция архиепископы Джакомо Антонио Моригия (1683–1699), Барнабиттер қауымын құрушылардың бірі, ол 1695 жылдың 12 желтоқсанында Папа Иннокентий XII-нің бұйрығымен кардинал дәрежесіне көтерілді, бірақ оның тағайындалуы құпия сақталды (in pectore reservatus) 1698 жылдың 19 желтоқсанына дейін. Гьясинте Сигизмунд Гердил, Рим Инквизициясының кеңесшісі және 1758 жылдан бастап Пьемонт князі, кейін король Карл Эммануил IV-тің, ал 1768 жылдан бастап Карл Эммануилдің ұлдарының тәлімгері, 1777 жылдың 23 маусымында құпия түрде (in pectore) кардинал болып тағайындалды және 1777 жылдың 15 желтоқсанында жарияланды. Луиджи Билио (1826–1884), Инквизиция Конгрегациясының кеңесшісі және 1864 жылғы «Қателіктер туралы жинақ» дайындауда көмектесуші, 1866 жылдың 25 маусымында Папа Пий IX-тың бұйрығымен кардинал болды және 1883 жылы Папа Лео XIII оны Инквизиция Конгрегациясының хатшысы етіп тағайындады. Басқалары: Франческо Фонтана, 1816 жылы Папа Пий VII-нің бұйрығымен тағайындалды; Луиджи Ламбрускини, 1831 жылы Папа Григорий XVI-ның бұйрығымен тағайындалды; Антонио Кадолини, 1843 жылы Григорий XVI-ның бұйрығымен тағайындалды; және Джузеппе Мария Граниелло, 1893 жылы Папа Лео XIII-нің бұйрығымен тағайындалды. Джон Белларини (1552–1630), Орденнің визитаторы және екі рет Бас көмекші лауазымын атқарған, сонымен қатар Трент соборы туралы маңызды түсіндірмелерді жазған теолог болды.