Кіріспе
Джордж Уайтфилд Чадвик (1854–1931) – американдық композитор. 13 қараша 1854 жылы дүниеге келген, 4 сәуір 1931 жылы қайтыс болды. Джон Ноулз Пэйн, Хорацио Паркер, Эми Бич, Артур Фут және Эдвард Макдауэллмен бірге ол 19 ғасырдың соңындағы американдық композиторлардың екінші Жаңа Англия мектебінің өкілі саналды – Чарльз Айвстен бұрынғы буын. Чадвиктің шығармаларына өнердегі реализм әсер еткен, ол адамдардың өмірін шынайы бейнелеумен ерекшеленеді. Оның шығармаларына бірнеше опера, үш симфония, бес скрипкалық квартет, поэмалар, қосымша музыка, әндер мен хор әндері кіреді. «Бостондық алтылық» деп аталатын басқа композиторлар тобымен бірге Чадвик Америка Құрама Штаттарының композиторлары жазған алғашқы маңызды концерттік музыканың қалыптасуына үлес қосты.
George Whitefield Chadwick (November 13, 1854 – April 4, 1931) was an American composer. Along with John Knowles Paine, Horatio Parker, Amy Beach, Arthur Foote, and Edward MacDowell, he was a representative composer of what is called the Second New England School of American composers of the late 19th century—the generation before Charles Ives. Chadwick's works are influenced by the Realist movement in the arts, characterized by a down to earth depiction of people's lives. His works included several operas, three symphonies, five string quartets, tone poems, incidental music, songs and choral anthems. Along with a group of other composers collectively known as the Boston Six, Chadwick was one of those responsible for the first significant body of concert music by composers from the United States.
Ерте өмір
Массачусетс штатының Лоуэлл қаласының ауылдық аймағында дүниеге келген Чадвик, ағасы Фитц Генри берген орган сабақтары арқылы алғашқы музыкалық білімін алды. Ол өмірінің басында тәуелсіз және өз күшіне сенетін мінезді қалыптастырды. 1871 жылы орта мектепті тастап, Чадвик қысқа мерзімге әкесінің сақтандыру ісіне көмектесті. Осы тәжірибе оған Бостон және басқа қалаларға баруға, концерттер мен мәдени шараларға қатысуға мүмкіндік берді, бұл оның өнерге өмір бойы бойын үйренуіне бастау болды.
Студент күндері
Чадвик 1872 жылы Нью-Ингланд консерваториясына (NEC) «арнайы студент» ретінде қабылданды, осылайша қатаң кіру және дипломдық талаптарды орындамай-ақ факультетпен оқу мүмкіндігіне ие болды. Дегенмен, ол оқуын қызығушылықпен қабылдап, NEC ұсынған мүмкіндіктерді толыққанды пайдаланды. Чадвик Джордж Э. Уайтингтен (1840–1923) орган, Карлайл Петерсилиядан (1844–1903) фортепиано, ал Стивен А. Эмериден (1841–1891) теория пәндерін оқыды, олардың әрқайсысы Бостон музыкалық өмірінде құрметті болған. Ол сонымен қатар Юджин Тейермен де сабақ алды. 1876 жылы Чадвик Оливет колледжінің музыка бағдарламасында оқытушылық қызметке қабылданды және құнды оқытушы және әкімші болып танылды. Оливетте жұмыс істеген кезінде Чадвик Музыка мұғалімдерінің ұлттық қауымдастығын құрды. Оның композиторлыққа деген қызығушылығының алғашқы көрінісі осы кезеңде, 6 қараша 1876 жылы Е-бемоль тонындағы каноны орындалғанда байқалды. Музыкалық мансабының АҚШ-тағы дамуы Еуропадағы қосымша оқусыз шектеулі болады деп түсінген Чадвик 1877 жылы өзінің буынындағы көптеген композиторлар сияқты Германияға аттанды. Ол Лейпцигтегі Корольдік музыка консерваториясында Карл Рейнекеден (1824–1910) және Соломон Джадассондан (1830–1902) сабақ алды. Лейпцигте оқыған кезіндегі Чадвиктің ең маңызды шығармалары – екі скрипкалық квартет (№1, 1877 ж., №2, 1879 ж. премьерасы) және «Рип Ван Винкл» концерттік увертюрасы. Бұл шығармалар оның неміс әріптестерінің арасындағы болашағы зор американдық композитор ретіндегі беделін нығайтуға көмектесті, олар оның туындыларына жағымды баға берді. Лейпцигте екі жылдық оқудан кейін Чадвик «Дювенектер» деп аталатын суретшілер тобымен Еуропаны аралады. Бұл топты Веласкес стиліндегі портреттерімен танымал болған жас және харизматикалық Франк Дювенек басқарды. Топтың негізгі орны Мюнхенде болды, ол сол кезде Парижден кейінгі екінші ірі мәдени орталық еді. Чадвик топпен бірге Францияда да болды, онда француз өміріне ғашык болып, дамып келе жатқан импрессионизм қозғалысының ықпалына ішкі тілекпен қарады. Чадвик Мюнхендегі музыка мектебінде Йозеф Райнбергерден (1839–1901) композиция сабақтарын жалғастырды. Райнбергер шеберлігімен және полифонияны шығармашылықпен үйлестіре білген талантты музыкант ретінде танымал болды. Осылайша Чадвик Райнбергердің аспаптық және хорлық классикалық музыка туралы терең білімінен пайда тапты.
Бостонға оралу
1880 жылы наурыз айында Чадвик Бостонға оралды және көп ұзамай АҚШ-та мансап құруға кірісті. Ол оқыту студиясын ашып, «Рип Ван Винкл» қойылымының екі көрсетілімін ұйымдастырды. Чадвик өзінің бірінші симфониясын аяқтады, ол аса шабыттандырылмағанмен, американдық композитордың маңызды ерте туындысы болды. Композиторлық қызметінен өзге, Чадвик органшы және жақын дирижер болды. Ол 1890 жылдан 1899 жылға дейін Спрингфилд фестивалінің, ал 1899 жылдан 1901 жылға дейін Вустер музыка фестивалінің музыкалық директоры қызметін атқарды. 1897 жылы Чадвик Жаңа Англия консерваториясының директоры болып тағайындалды. Бостон өнер ортасында талантты, жағымды және сергекті адам ретінде танылған ол NEC-ті құрметті музыка мектебіне айналдыруда шешуші рөл атқарды. Чадвик өзінің тәжірибесінен белгілі неміс консерваторияларының үлгісіндегі жаңалықтарды енгізді. Ол түрлі орындаушылар ансамбльдерін құрды және студенттерден музыка теориясы мен тарих пәндерін көбірек оқу талап етілді. Ол Бостон симфониялық оркестрінің мүшелерін студенттерге жеке сабақ беруге шақырды, өзі де оларға шабыт беретін ұстаз болды. Оның шәкірттері оны «талапшыл, бірақ әділ және өткір тілді» деп сипаттады. Оның шәкірттерінің арасында Хорацио Паркер, Уильям Грант Стил, Артур Уайтинг, Уоллес Гудрич, Фредерик С. Конверс, Флоренс Прайс, Генри Хэдли болды.
Phi Mu Alpha Sinfonia бауырластығына қатысу
Ол 1898 жылдың күзінде консерваторияда құрылған Phi Mu Alpha Sinfonia музыкалық бауырластығының құрылуына белсенді ықпал етті, негізінен Лейпцигте ол мүше болған студенттік ұйымның атынан "Синфония" деген атауды ұсынған арқасында. Ол консерваториядағы Альфа бөлімінің құрметті мүшесі болып тағайындалды және кейіннен 1909 жылы Бауырластықтың ұлттық құрметті мүшесі атанды.
Музыка
Чадвик опера, камералық музыка, хор шығармалары және әндерді қоса алғанда, дерлік барлық жанрда шығармалар жазды, бірақ оркестрлік музыкаға ерекше бейімділігі болды. Оның музыкасын төрт стильдік кезеңге жіктеуге болады: (1) Қалыптасу кезеңі, 1879–1894; (2) Америкалық стиль/Модернизм кезеңі, 1895–1909; (3) Драмалық кезең, 1910–1918; және (4) Толғаныс жылдары, 1919–1931.
Американизм/модернизм кезеңі (1895-1909)
Мұнда Чадвик бұрынғыдан да көбірек өзінің музыкалық стилін көрсетеді, мысалы, «Адонайс» концерттік увертюрасында. Онда эфирлік атмосфераны құру үшін бірнеше бөлімдер, дыбыс деңгейін төмендетілген скрипкалар мен арфалар, сондай-ақ конвенцияға жатпайтын ырғақтар және эпизодтық хроматизм қолданылған. Сыншы Уильям Фостер Апторп былай деді: «Бұл оның қаламынан таныс барлық шығармалардың арасындағы ең заманауи рухтағы туынды. Ол классикалық идеядан өсті. «Адонайс» увертюрасындағы тақырыптық материалдың мінезі классикалық шектеулерден мүлдем өзгеше, ал «Мельпомен» увертюрасындағы классикалық ұстамдылыққа қарама-қарсы келеді; өрнек көбірек ашық, таза эмоциялық және драматикалық». Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол «These to the Front», «The Fighting Men» сияқты бірнеше патриоттық әндер жазды, және ең танымал «Land of Our Hearts» әнін 1918 жылдың маусымында Норфолк фестивалінде алғаш рет орындады, онда Джон Холл Инграмның өлеңі ағынмен жазылған әуенмен қоса тыңдалды.
Ойлану жылдары (19191931)
Осы кезде Чадвик жоғары саналатын, алайда бұрынғыдай жандағы құштарлықпен шығарма жазбайтын ересек музыкантқа айналған еді. Нью-Ингланд консерваториясының директоры болып 25 жыл толуына арналған мерейтойлық увертюра "ғылыми" деп есептелді, бірақ жылы және әдемі болды. Осы жылдары оның шығармашылық өнімділігі күрт азайды, ол музыкалық басшы және Бостон элитасының арасындағы әлеуметтік тұлғаға айналды. Ол 1931 жылы қайтыс болғанға дейін зор құрметке ие болды, содан кейін оның туындылары көбіне ұмытылды, бірақ американдық музыка репертуарына маңызды үлес қосқандығы мойндалды.
Музыка теориясы
1897 жылы Чадвик «Harmony» атты музыка теориясы бойынша оқулығын жариялады. Осы еңбегінде Чадвик Готфрид Вебердің римдік сандармен талдау әдісін және ежелгі бас нотация белгілерін бірінші болып үйлестіріп, бір белгіде аккордтың тамырын және керілуін көрсететін «абсолютті» жүйені құрды (мысалы, V7, I6).