Кіріспе

Құс түрі

Сакарлық соколь (Falco cherrug Gray, 1834) – соколкалардың ірі түрі. Орталық Еуропадан шығысқа қарай Палеарктика арқылы Маньчжурияға дейін қоныстайды. Ол жартылай көшпел құс, яғни популяцияның бір бөлігі көшіп-қонады, ал бір бөлігі көшпейді. Мысалы, Еуропада жас құстардың бір бөлігі көшіп-қонады, ал ересектер көбінесе тұрақты өмір сүреді. Еуропалық және Батыс Азиялық көшпел сакарлар қысын Сахель аймағында өткізеді. Көшіп бара жатқанда олар Таяу Шығыс, Арабия түбегі және Пәкістан арқылы өтеді, онда олар заңсыз аулауға ұшырайды. Алтай тауларынан шығысқа қарай көшіп баратын құстар қысын Циңхай-Тибет жотасында өткізеді. Сакарлық соколь – деңгейдегі ұшудағы екінші ең жылдам құс (нақтыланбаған), ол сағатына жете алады. Сонымен қатар, ол әлемдегі ең жылдам жануарлардың үшіншісі, құлаш соколь мен алтын бүркіттен кейін, олардың барлығы да "түсу" деп аталатын жоғары жылдамдықпен сүңгіп түсуге қабілетті. Сакарлық соколь – Венгрияның, Біріккен Араб Әмірліктерінің және Моңғолияның ұлттық құсы. Арабтар оны Хур деп атайды, яғни "еркін құс", ол Арабия түбегінде ежелгі заманнан бері соколовкада қолданылып келеді. Сакар соколы Біріккен Араб Әмірліктерінің, Сауд Арабиясының, Катардың, Оманның және Йеменнің ұлттық құсы болып табылады және 9000 жылдан астам уақыт бойы араб мұрасы мен мәдениетінің ажырамас бөлігі болып табылады. Олар көптеген араб елдерінің ұлттық нышаны болып саналады.

Таксономия және жүйелеу

Бұл түр гиерофалькон кешеніне жақын туыс. Бұл топта кең таралған гибридтесу және толық емес тұқымдық сұрыптаудың мол дәлелдері бар, бұл ДНК тізбектері туралы мәліметтерді талдауды қатты қиындатады; кішкентай үлгілермен жүргізілген молекулалық зерттеулердің бүкіл гиерофалькон тобы бойынша сенімді қорытындылар беруі күмәнді. Гиерофалькондардың барлық тірі әртүрлілігінің таралуы Еем мұз аралық кезеңінде, яғни соңғы Плейстоценнің басында, шамамен 130,000–115,000 жыл бұрын болған деп есептеледі; сакер соколы Солтүстік-Шығыс Африкадан шығыс Жерорта теңізі арқылы Оңтүстік-Шығыс Еуропа мен Азияның ішкі аймақтарына тараған тұқымға жатады. Сакер соколдарының қауырсыны әртүрлі болуы мүмкін. Аталықтар мен аналықтар, жас құстар сияқты, көлемінен басқа ешқандай айырмашылыққа ие емес, бірақ олар көбінесе қараңғырақ және жолақты болады. Олардың дауысы өткір «ки-и» немесе қайталама «кяк-кяк-кяк» болып естіледі. АҚШ, Канада және Еуропада оларды тұтқында өсіру бойынша бірнеше жоба жүзеге асырылуда. Азияда сакер соколының саны ең көп азайған елдер Қазақстан мен Өзбекстан. Ал, Венгрияда олардың қорғалған және салыстырмалы түрде көп популяциясы сақталған. Сакер соколдарының құс тұмауына өте сезімтал екені белгілі, олардың арасында жоғары патогенді H5N1 (Сауд Арабиясында) және H7N7 (Италияда) штаммдары табылған. Сондықтан гибридті gyr saker соколдарымен тәжірибе жасалды, нәтижесінде коммерциялық H5N2 тұмау вакцинасымен вакцинацияланған бес соколдың жоғары патогенді H5N1 штаммымен жұқтырылудан аман қалғаны, ал вакцинацияланбаған бес соколдың көз жұмғаны анықталды. Бұл сакер соколдарын, кем дегенде тұтқында, вакцинация арқылы құс тұмауынан қорғауға болады дегенді көрсетеді. 2012 жылы сакер соколы Моңғолияның ұлттық құсы ретінде таңдалды.

Құс аулауда пайдалану

Сакер соколы мыңдаған жылдар бойы соколовкада қолданылып келеді, және гирсоколь сияқты, оның да өте жоғары бағасы бар. Жылдам әрі күшті болғандықтан, орташа және ірі денелі аң құстарын аулауда тиімді. Сакер соколы мен саяхатшы соколды будандастыру арқылы, зиянды деп есептелетін ірі құстарды қуып шығаруға қолданылатын соколдарга ие болуға болады.