Жосонға қарсы екі жорық: Мин Қытай мен Кореяның саяси, экономикалық байланыстары, ортақ мәдениеті, және соғысқа себеп болған ішкі факторлар туралы мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жосонға қарсы екі жорық
Two campaigns against Joseon
Мың жыл бұрын Қытайдың Суй және Тан әулеттері Кореяның үш патшалығымен күрделі саяси және сауда қатынастарын орнатқан. Ал Мин Қытайы Жосонмен тығыз сауда және дипломатиялық қарым-қатынаста болды, Жосон императорлық салық жүйесіне мүше болғанмен, Жапонияның Цусима аймағындағы Со кланынан да салық және сауда тауарын қабылдады. Мин Қытайы мен Жосон Кореясы көп нәрседе ортақ болды. Екеуі де 14 ғасырда Юань әулетінің құлауынан кейін пайда болды, қоғамда конфуцийлік идеалдарды қабылдады және ұқсас қауіптерге (журчжі шабуылдары мен воку) тап болды. Екеуінде де соғысқа дейін және оның барысында қабылданған шешімдерге әсер ететін ішкі саяси топтар болды. Тығыз сауда байланыстары мен ортақ жауларының болуына байланысты Жосон мен Мин достық одақтастықта болды.
One thousand years earlier, the Sui and Tang dynasties of China had complicated political and trading relations with the Three Kingdoms of Korea. Ming China, on the other hand, had close trading and diplomatic relations with the Joseon, which remained integrated in the imperial tributary system, but also received tribute and trade from Sō clan of Tsushima, Japan. Ming China and Joseon Korea shared much in common. Both emerged during the 14th century after the end of the Yuan dynasty, embraced Confucian ideals in society, and faced similar threats (Jurchen raiders and wokou). Both had competing internal political factions, which would influence decisions made prior to and during the war. Because of close trade and common enemies, Joseon and Ming had a friendly alliance.
Хидэёшидің дайындықтары
XVI ғасырдың соңғы онжылдығына қарай Тоётоми Хидэёси, ең көрнекті даймио, қысқа мерзімдегі бейбітшілік кезінде бүкіл Жапонияны біріктірді. Императорлық шогун қызметіне қажетті Минамото әулетінің заңды мұрагері болмағандықтан, ол билігін заңды ету және императорлық отбасыға тәуелділігін азайту үшін әскери күшке ие болуға тырысты. Сондай-ақ, Хидэёсидің қайтыс болған әміршісі Ода Нобунаганың арманын орындау және біріктірілген Жапониядағы көптеген бос самурайлар мен сарбаздар тудыратын азаматтық тәртіпсіздік немесе бүлік қаупін азайту үшін Қытайға жорық жасауды жоспарлағаны да айтылады. Сонымен қатар, Хидэёси кішігірім көрші мемлекеттерді (Рюкю аралдары, Тайвань және Корея) бағындыруды және ірі немесе алыс елдермен сауда серіктестері ретінде қарым-қатынас жасауды мақсат еткен болуы мүмкін, себебі Кореяға жорық кезінде Хидэёси Қытаймен заңды сауда жасауға ұмтылды. Шогунат негізі жоқ билігін ақтау үшін Хидэёсиге қажет болған әскери үстемдік, халықаралық деңгейде Жапонияның көрші елдерімен Жапониядан төменгі тәртіпке айналуы мүмкін еді. Хидэёси Минамото әулетінен шықпағандықтан шогун атағын алмады, бірақ 16 ғасырдағы Жапонияда генеалогтардың біреудің атақты тегі бар екенін ақысы үшін «табуы» жиі кездесетін жайт болғандықтан, Хидэёси бакуфу орнына жаңа лауазым құруды жоспарлап отырғанын көрсетеді. Хидэёсиге сыртқы қақтығыс Жапониядағы ішкі бүліктерді болдырмауға және жаңа құрылған мемлекетті ортақ жауға қарсы біріктіруге, даймиолардың оның билігіне қарсы әрекет етуіне жол бермеуге себеп болды. Жапон аумағынан алыста соғыс жүргізу аумақтық қиратудың алдын алып, мемлекеттің инфрақұрылымын сақтап қалуға мүмкіндік береді. Мұндай ойлар Хидэёсидің шогун емес екендігіне және императорлық әулетпен байланысы жоқ екендігіне сәйкес келеді. Стивен Тернбулл да Хидэёсидің жеке амбициясы мен маниясын жорықтың себептері ретінде атап көрсетеді. Хидэёси бірнеше соғыстарда Жапонияны жаулап алды және енді үлкен істерге бет бұрғысы келді, ол Кореяға «жол ашу» арқылы Қытайға шабуыл жасау туралы ғана емес, сонымен қатар Филиппин мен Үндістан туралы да айтқан. Бұған қоса, мыңдаған жылдар бойы Қытай Шығыс Азияның зияткерлік, экономикалық, әскери және саяси орталығы болды және дәстүр бойынша Шығыс Азия мемлекеттері Қытай императорларын өздерінің билеушілері деп мойындап, Қытаймен сауда жасауға рұқсат алу үшін салық төледі. Жапония әдетте Қытайға салық төлеу талабына қарсылық көрсетті, бірақ шогун Ашикага Ёсимицу Қытай императорын өзінің билеушісі ретінде мойындады, бұл үлкен Қытай нарығына қол жеткізу үшін жасалған қадам болды. Жапонияның салық төлеу құқығы және оның артынан Қытаймен сауда жасау құқығы 1540 жылдары Мин әкімшілігімен тоқтатылды. Хидэёси Қытайға шабуыл жасау арқылы Шығыс Азиядағы халықаралық тәртіптің орталығы ретінде Қытайдың дәстүрлі түрде атқаратын рөлін Жапонияға беруді көздеді. Ол өзінің әскери күшіне арқа сүйеген қарапайым тегінен шыққан адам ретінде Жапонияда қолдау тапты. Сонымен қатар, 1540-1550 жылдары вако Кореяға самурай шабуылдарын жүргізді, олардың кейбіреулері «шағын жорықтар» деп аталатын үлкен шабуылдарға айналды. Хидэёси өзінің жауларын әлсіз деп ойлады. Хидэёси Кореямен соғыс бастауды Жапонияны біріктіруді аяқтамай тұрып-ақ жоспарлаған. Ол көптеген бағыттар бойынша дайындық жүргізді. 1578 жылы Хидэёси, сол кезде Ода Нобунаганың басшылығымен Мори Терумотоға қарсы Чюгоку аймағын бағындыру үшін күресіп, Терумотоға Нобунаганың Қытайға шабуыл жасау жоспарын хабарлады. 1585 жылы Хидэёси португал иезуиті Гаспар Коэльоға бүкіл Шығыс Азияны жаулап алу тілегін білдірді. Хидэёси Коэльодан өзінің қожайыны Испания королі Филипп II-ге, сонымен қатар Португалия королі Филипп I-ге, өзінің теңіз флотын Жапонияға көмектесуге дайын етуін сұрап, хабар жіберуін сұрады (Минг Қытай, Испания және Португалия сол кездегі негізгі теңіз күштері болды). Алайда Филип Хидэёсидің ұсынысын қабылдамады, Қытайды ренжітпеуді жөн көрді. 1590 жылы Одаварадағы Ходжо кланының жеңілуі Жапонияның екінші бірігуіне әкелді, ал Хидэёси келесі соғысқа дайындала бастады. 1591 жылдың наурызынан бастап Кюсю даймиолары және олардың жұмыс күштері Нагоядағы Нагоя қамалын салды (қазіргі Каратсу, Сага, қазіргі Айчи префектурасындағы Нагоя қаласымен шатастырмау керек), ол соғыс күштерін жұмылдыру орталығы ретінде қызмет етті. 1592 жылы Хидэёси Филиппинге испан генерал-губернаторына Жапония Кореядан алым-салық алғанын (бұл түсініксіздік болды) және Испанияға да алым-салық талабын жіберді. Әскери дайындықтарға қатысты, 2000-ға дейін кемелердің құрылысы 1586 жылға дейін басталған болуы мүмкін. Корея армиясының күшін бағалау үшін Хидэёси 1587 жылы Кореяның оңтүстік жағалауына 26 кемеден тұратын шабуыл жасады. Дипломатиялық майданда Хидэёси Жапонияны біріктіруді аяқтамай тұрып-ақ Қытаймен достық қарым-қатынас орнатуды бастады. Ол сонымен қатар вакоға қарсы сауда жолдарын бақылауға көмектесті.
By the last decade of the 16th century, Toyotomi Hideyoshi, the most preeminent daimyō, had unified all of Japan in a brief period of peace. Since he came to hold power in the absence of a legitimate successor of the Minamoto lineage necessary for the imperial shōgun commission, he sought military power to legitimize his rule and to decrease his dependence on the imperial family. It is also suggested that Hideyoshi planned an invasion of China to fulfill the dreams of his late lord, Oda Nobunaga, and to mitigate the possible threat of civil disorder or rebellion posed by the large number of now idle samurai and soldiers in unified Japan. It is also possible that Hideyoshi might have set a more realistic goal of subjugating the smaller neighbouring states (the Ryukyu Islands, Taiwan, and Korea) and treating the larger or more distant countries as trading partners, because throughout the invasion of Korea, Hideyoshi sought for legal tally trade with China. Hideyoshi's need for military supremacy as a justification for his rule, which lacked shōgunal background, could have, on an international level, been eventually transformed into an order with Japan's neighboring countries below Japan. Hideyoshi did not take the title of Shōgun on the grounds that he lacked the necessary Minamoto descent, but since it was very common in 16th century Japan for genealogists to "discover" that someone had illustrious ancestry for the right price, that suggests that Hideyoshi was planning on creating a new office for himself to replace the bakufu. Hideyoshi was also tempted by an external conflict to prevent internal rebellion within Japan, which would keep his newly formed state united against a common enemy, and prevent the daimyōs from acting on any ambitions against his rule. Fighting a war away from Japanese territory would also prevent territorial destruction, and maintain the infrastructure of the state. Such considerations would be consistent with the fact that Hideyoshi was not shōgun and had no links with the imperial bloodline. Stephen Turnbull also suggests personal ambition and megalomania of Hideyoshi as reasons for the invasion. Hideyoshi had, in a series of wars, conquered Japan and now wanted to turn to bigger things, noting that he spoke not only of his desire to "slash his way" into Korea to invade China, but also the Philippines, and India. Furthermore, for thousands of years, China had been the intellectual, economic, military, and political center of East Asia, and traditionally, the states of East Asia had acknowledged the emperors of China as their overlords and paid tribute in exchange for being allowed to trade with China. Japan had usually resisted the demand to pay tribute to China, but shōgun Ashikaga Yoshimitsu had acknowledged the emperor of China as his overlord in return for access to the huge Chinese market. Japan's right to pay tribute and, with it, the right to trade with China was ended in the 1540s by the Ming court in response to raids by Sino Japanese pirates known as the wakō. By seeking to invade China, Hideyoshi was in effect claiming for Japan the role traditionally played by China in East Asia as the center of the East Asian international order. He rallied support in Japan as a man of relatively humble origins who owed his position to his military might. Finally, during the 1540s–1550s, the wakō had staged a series of samurai raids into Korea, some of which were so large as to be "mini invasions". Hideyoshi mistakenly thought his enemies were weak. Hideyoshi planned for a possible war with Korea long before he had completed the unification of Japan. He made preparations on many fronts. As early as 1578, Hideyoshi, then fighting under Oda Nobunaga against Mōri Terumoto for control of the Chūgoku region, informed Terumoto of Nobunaga's plan to invade China. In 1585, Hideyoshi told the Portuguese Jesuit Father Gaspar Coelho of his wish to conquer all of East Asia. Hideyoshi asked Coelho to send a message to his master, King Philip II of Spain, who was also King Philip I of Portugal, asking that he make his navy available to help Japan (Ming China, Spain, and Portugal were the main naval powers of the time). However, Philip refused Hideyoshi, preferring not to upset China. The defeat of the Odawara based Hōjō clan in 1590 finally brought about the second unification of Japan, and Hideyoshi began preparing for the next war. Beginning in March 1591, the Kyūshū daimyōs and their labor forces constructed Nagoya Castle in Nagoya, Saga (modern day Karatsu, Saga, not to be confused with present day Nagoya city in Aichi Prefecture), as the center for the mobilization of the invasion forces. In 1592, Hideyoshi sent a letter to the Philippines demanding tribute from the Spanish governor general and stating that Japan had already received tribute from Korea (which was a misunderstanding) and the Ryukyus. As for the military preparations, the construction of as many as 2,000 ships may have begun as early as 1586. To estimate the strength of the Korean military, Hideyoshi sent an assault force of 26 ships to the southern coast of Korea in 1587. On the diplomatic front, Hideyoshi began to establish friendly relations with China long before he had completed the unification of Japan. He also helped to police the trade routes against the wokou.
Жапония мен Корея арасындағы дипломатиялық қарым-қатынастар
1587 жылы Хидэёси өзінің алғашқы елшісі Ютани Ясухироны (柚谷康広) Кореяға жіберді. Бұл король Сеонджо билік еткен кезде болды, мақсаты – 1555 жылғы вокоу шабуылынан кейін үзілген Корея мен Жапония арасындағы дипломатиялық қатынастарды қайта орнату. Хидэёси мұны Корея сарайын Қытайға қарсы соғысқа Жапониямен бірігуге көндірудің негізі ретінде пайдалануды жоспарлады. Ясухиро, әскери өтетінімен және корей шенеуніктер мен олардың әдет-ғұрыптарына деген немқұрайды көзқарасымен, Кореядан болашақ елшілік миссияларының уәдесін ала алмады. 1589 жылдың мамыр айында Хидэёсидің екінші елшілігі – Со Йошитоси, Янагава Шигенобу (柳川調信) және буддалық монах Генсо (玄蘇) Кореяға жетіп, Жапонияға қашқан корейлік көтерілісшілер тобын алмастыру шартымен Корея елшілігінің Жапонияға баруына келісім алды. 1587 жылы Хидэёси Йошитосидің асырап алған әкесі және Цусима аралының даймиосы Со Йошишигеге (宗義調) Жосон әулетіне үлтіматум беруді бұйырды: Жапонияға бағыну, Қытайды жаулауға қатысу немесе Жапониямен ашық соғысқа дайындану. Алайда, Цусима аралы Кореяға барлық жапондық кемелер үшін бірегей бақылау бекеті ретінде ерекше сауда құқығына ие болды және Кореядан 50 кемеге дейін сауда жасауға рұқсат алғандықтан, Со әулеті Кореямен қақтығысты болдырмауға мүдделі болды және келіссөздерді екі жылға жуық уақытқа кешіктірді. Хидэёси бұйрығын жаңартқаннан кейін де Со Йошитоси Корея сарайына жасаған сапарын екі ел арасындағы қарым-қатынасты жақсарту мақсатындағы шараға дейін азайтты. Елшілік миссиясының соңында Йошитоси король Сеонджоға алғаш рет келген құнды сыйлықтар – тауыс құстарын және оқпанаты мылтықтарды (корейге бұрыннан белгісіз озық қару) сыйлады. Жоғары дәрежелі ғалым Рю Сонг Рён әскерилерге аркебус (оқпанаты мылтық) өндірісін ұйымдастыруды және пайдалануды ұсынды, бірақ корей сарайы оның артықшылықтарын толыққанды бағалай алмады. Аркебус күшін бағаламау және оған қызығушылық танытпау соғыстың басында корей армиясының сәтсіздіктеріне елеулі үлес қосты. 1590 жылдың сәуір айында корей елшілері, оның ішінде Хван Юнгиль мен Ким Саунг-иль Киотоға аттанды, онда Хидэёси Ходжо кланына қарсы жорығын аяқтағанша екі ай күтті. Хидэёси оралғаннан кейін, олар салтанатты сыйлықтар алмастырып, король Сеонджоның хатын Хидэёсиге жеткізді. Хидэёси корейлердің Жапонияға салық төлеу үшін келгенін қате түсінді. Осы себепті елшілерге дипломатиялық өкілдерге лайықты ресми қабылдау жасалмады. Соңында корей елшілері Хидэёсиден корей патшасына жауап хат жазуын өтінді, олар Сакай портында 20 күн күтті. Елшілердің талабы бойынша қайта жазылған хат, тым әдепсіз болғандықтан, Кореяны Жапонияға бағынуға және Қытайға қарсы соғысқа қатысуға шақырды. Елшілер оралғаннан кейін Жосон сарайы Жапонияның шақыруына қатысты маңызды мәселелерді талқылады, ал Хван Юнгиль жапон әскери күші мен ниеттері туралы қарама-қайшы бағалаулар туралы хабарлады. Олар соғыс жақын екенін мәлімдеді. Ким Саунг-иль Хидэёсидің хатының жалаң-жалған екенін айтты. Сонымен қатар, соттың жапондықтардың әртүрлі кландық әскерлері бір-бірімен соғысып, дүрбелеңдегенін білгені сол кездегі жапон әскерлерінің біріккен күші мен қабілеттерін едәуір бағаламады. Король Сеонджо сияқты кейбіреулер Минге Жапониямен болған келіссөздер туралы хабарлау керек деп ұсынды, өйткені бұлай етпеу Миннің Кореяға деген адалдығына күдік тудыруы мүмкін, бірақ сот ақыр соңында тиісті шаралар анықталғанға дейін күтуге келісті. Соңында Хидэёсидің Кореямен дипломатиялық келіссөздері күтілген нәтиже бермеді. Жосон сарайы Жапонияны Кореядан төмен ел ретінде қарады және өзін Қытайдың салық жүйесіндегі артықшылықты жағдайына сәйкес жоғары санады. Ол Хидэёсидің басып кіру туралы қауіп-қатерлерін жалпы жапондық вокоу пираттық шабуылдарынан артық емес деп қате бағалады. Корей сарайы Хидэёсидің үшінші елшісі Шигенобу мен Генсоға король Сеонджоның Хидэёсиге қытайлық салық жүйесін сынаған хатын тапсырды. Хидэёси тағы бір хатпен жауап берді, бірақ оны дипломат жеке ұсынбағандықтан, сот оған назар аудармады. Екінші өтініші қабылданбағаннан кейін Хидэёси 1592 жылы Кореяға қарсы әскерін жіберді.
In 1587, Hideyoshi sent his first envoy, Yutani Yasuhiro (柚谷康広), to Korea, which was during the rule of King Seonjo, to re establish diplomatic relations between Korea and Japan (broken since the wokou raid in 1555). Hideyoshi hoped to use this as a foundation to induce the Korean court to join Japan in a war against China. Yasuhiro, with his warrior background and an attitude disdainful of the Korean officials and their customs, failed to receive the promise of future ambassadorial missions from Korea. Around May 1589, Hideyoshi's second embassy, consisting of Sō Yoshitoshi, Yanagawa Shigenobu (柳川調信), and Buddhist monk Genso (玄蘇), reached Korea and secured the promise of a Korean embassy to Japan in exchange for a group of Korean rebels which had taken refuge in Japan. In 1587, Hideyoshi had ordered the adopted father of Yoshitoshi and the daimyō of Tsushima Island, Sō Yoshishige (宗義調), to offer the Joseon Dynasty an ultimatum of submitting to Japan and participating in the conquest of China, or facing the prospect of open war with Japan. However, as Tsushima Island enjoyed a special trading position as the single checkpoint to Korea for all Japanese ships and had permission from Korea to trade with as many as 50 of its own vessels, the Sō family had a vested interest in preventing conflict with Korea, and delayed the talks for nearly two years. Even when Hideyoshi renewed his order, Sō Yoshitoshi reduced the visit to the Korean court to a campaign to better relations between the two countries. Near the end of the ambassadorial mission, Yoshitoshi presented King Seonjo a brace of peafowl and matchlock guns—the first advanced firearms to come to Korea. Ryu Seong ryong, a high ranking scholar official, suggested that the military put the arquebus (a matchlock firearm) into production and use, but the Korean court failed to appreciate its merits. This lack of interest and underestimation of the power of the arquebus greatly contributed to the failures of the Korean army early in the war. In April 1590, the Korean ambassadors, including Hwang Yun gil and Kim Saung il, left for Kyoto, where they waited for two months while Hideyoshi was finishing his campaign against the Hojo clan. Upon his return, they exchanged ceremonial gifts and delivered King Seonjo's letter to Hideyoshi. Hideyoshi mistakenly assumed that the Koreans had come to pay a tributary homage to Japan. For this reason, the ambassadors were not given the formal treatment that was due to diplomatic representatives. In the end, the Korean ambassadors asked for Hideyoshi to write a reply to the Korean king, for which they waited 20 days at the port of Sakai. The letter, redrafted as requested by the ambassadors on the ground that it was too discourteous, invited Korea to submit to Japan and join in a war against China. Upon the ambassadors' return, the Joseon court held serious discussions concerning Japan's invitation, while Hwang Yun gil reported conflicting estimates of Japanese military strength and intentions. They nonetheless pressed that a war was imminent. Kim Saung il claimed that Hideyoshi's letter was nothing but a bluff. Moreover, the court, aware only that Japan was in turmoil with various clan armies fighting each other, substantially underrated the combined strength and abilities of many Japanese armies at the time. Some, including King Seonjo, argued that Ming should be informed about the dealings with Japan, as failure to do so could make Ming suspect Korea's allegiance, but the court finally concluded to wait further until the appropriate course of action became definite. In the end, Hideyoshi's diplomatic negotiations did not produce the desired result with Korea. The Joseon Court approached Japan as a country inferior to Korea, and saw itself as superior according to its favored position within the Chinese tributary system. It mistakenly evaluated Hideyoshi's threats of invasions to be no better than the common wokou Japanese pirate raids. The Korean court handed to Shigenobu and Genso, Hideyoshi's third embassy, King Seonjo's letter rebuking Hideyoshi for challenging the Chinese tributary system. Hideyoshi replied with another letter, but since it was not presented by a diplomat in person as expected by custom, the court ignored it. After this denial of his second request, Hideyoshi proceeded to launch his armies against Korea in 1592.
Минг Қытай
Минь әскері Азиядағы ең ірі әскер болды, жалпы саны шамамен 845 000 сарбазды құрады. Алайда, 1592 жылы Император әскері моңғолдармен соғыс жүргізіп, солтүстік-батыстағы көтерілісті басып тастады. Минь армиясы ұйымдастырудың үлкен қабілеттерін көрсетті, мысалы, моңғолдарға қарсы оттық күш беру үшін 480 км қатал ландшафт арқылы 400 артиллериялық зеңбірек тасыды. Минь армиясының негізгі күші – жаяу әскері, ол бес бөлімге бөлінді: мылтық ұстағандар, қылышпен шайқасқандар, от жебелері атып, садақ көтергендер, қарапайым жебелері бар садақшылар және найзагерлер. Оларға атты әскер мен артиллерия көмектесті. Қытай жаяу әскерінің негізгі қарулары – арбалет пен аркебус болды, ал атты әскер көбінесе садақ көтеріп шайқасқан атты жауынгерлерден құралды. Қытай жаяу әскері конусты темір дулығалар мен былғары немесе темірден жасалған қару-жарақ киген. Тернбуллдың сөзінше, «қытайдың далалық артиллериясы мен қоршау машиналары аймақтағы ең жақсылары болды». Қытай артиллериясы құйма темірден жасалды және бірнеше түрі болды, ең маңыздысы – «үлкен генерал зеңбірегі» және фоланг-цзи (t=佛朗支), соңғысы – зеңбіректердің аузынан оқталмайтын түрі. Қытай қолбасшыларының бірі – Ли Русонг, ол жапондық жазбаларда жиі кемсітілген. Тернбулл бағалауынша, ол «Минь Қытайының ең талантты генералдарының бірі» болды. Ли Пёкджеек шайқасында жеңілгенімен, бұл жеңіліс уақытша болды. Ол жапондықтарды Кореядан ығыстыру мақсатына жеткен шебер стратегияшы еді, ал жапондықтардың Пёкджеектегі жеңілісіне назар аудару оның жетістіктерін жасыруға бағытталған. Тағы бір қытай теңіз қолбасшысы – Гуандуннан шыққан Чэнь Лин, ол Жапонияны жеңіп, Кореяны қорғауда шешуші рөл атқарды. Соғысты жеңуге көмектескеннен кейін Чэнь Корея мен Қытайда батыр ретінде құрметке ие болды. Кейіннен Чэнь Кореядағы Гвандун Джин тайпасының негізін қалады, және бүгінде оның ұрпақтары Қытай мен Кореяда таралған. Чэнь теңіз және әскери жетістіктері үшін «Гуандун шебері» деген лақап алды.
The Ming Chinese army was the largest in Asia, with a total of around 845,000 troops. However, in 1592 the Imperial Army was engaged in wars with the Mongols and in crushing a rebellion in the northwest. The Ming army was capable of considerable feats of organization, for example bringing 400 artillery guns across 480 km of harsh landscape to provide firepower against the Mongols. The core of the Ming army was the infantry, divided into five sections; those armed with guns, swords, archers with fire arrows, archers with ordinary arrows, and spearmen, backed up by the cavalry and artillery. The basic weapons for the Chinese infantry were the crossbow and the arquebus, while the cavalry were usually mounted archers. Chinese infantry wore conical iron helmets and suits of armor made from leather or iron. According to Turnbull, "Chinese field artillery and siege cannon were the finest in the region". Chinese artillery was made from cast iron, and were divided into several types, the most important being the "great general gun" and the folang zhi (t=佛朗支), the latter being breech loaded artillery guns. One of the Chinese commanders was Li Rusong, a man who has been traditionally disparaged in Japanese accounts. In Turnbull's estimate, he was "one of Ming China's most accomplished generals". Although Li was defeated at the Battle of Pyokjeyek, his defeat was temporary. He was an able strategist who achieved his goal of forcing the Japanese out of Korea, and Japanese accounts focusing on his defeat at Pyokjeyek served to distract from his achievements. Another Chinese naval commander was Chen Lin, a native of Guangdong who proved pivotal in defeating Japan and defending Korea. After helping win the war, Chen was celebrated as a hero in Korea and China. Chen subsequently became the founder of the Gwangdong Jin clan of Korea, and today, his descendants are spread across China and Korea. Chen was given the nickname Guangdong Master for his naval and military accomplishments.
Жосон Кореясы
Жосон армиясы мен әскери-теңіз флотының офицерлері тек аристократиядан шыққан, бірақ жастайынан жауынгер болуға үйретілген жоғары милитаристік жапон аристократиясынан айырмашылығы, Жосон аристократиясы үшін білім бағаланды және соғыс конфуцийшіл зиялыға лайық емес нәрсе ретінде қарастырылды. Корей генералдарының сапасы өте өзгергіш болды, кейбір офицерлер қабілетті болса, енді бірі – соғыс туралы зерттеуге көп уақыт бөлмеген, көбінесе садақ ату, жазу, каллиграфиямен айналысу және конфуций классикасын оқуды ұнататын адамдар еді. Юань әулетінің құлдырауынан кейінгі хаос кезеңінің соңында Жосон негізінен солтүстіктегі жуйшилер мен жапон қарақшыларының тонауларымен күресуге бағытталған. 1400 жылы Чончжон патшаның тұсында жеке армия жүйесі жойылды, ал 1457 жылы Седжо патшаның тұсында Бес гвардия (rr=Owi) деп аталатын бөлім құрылды, ол Имджин соғысына дейін сақталды. Соғыстың басында Жосон әскерінде мерзімі өткен жеңіл жаяу әскер, тұрақты армия және элиталық атты әскер, әсіресе атты садақшылар болды. Олар көшпелі тонаушылармен күресуге маманданған. Алайда, Имджин соғысының басында Жосон армиясы жеңіліске ұшырағандықтан, Жосон үкіметі Бес гвардия жүйесінде шектеулі болып, Бес армия лагері жүйесіне көшті. Жеңіл жаяу әскерлер Gambeson-ға ұқсас қызмет атқаратын мата шапанның үстіне кигізілген былғарыдан жасалған eomsimgap (hangul=엄심갑) киіп жүректерін қорғады, немесе қабыршақты броня киді. Пэнбэсу (hangul=팽배수), қолма-қол соғысқа маманданған ауыр жаяу әскер, ерте Жосон жаяу әскерінің негізгі күші болды, шынжырлы немесе пластиналы броня киіп, дөңгелек қалқан мен қылышпен қаруланды. Олар таулы жердегі шайқаста көшпелі шабуылдарға қалқан мен пышақпен жауап берді, ал жазықта атты әскердің шабуылын тоқтату үшін қалқан қабырғасын салды. Гапса (hangul=갑사) деп аталатын ақсүйек ұлдарынан құралған элиталық әскерлер мен офицерлер біліктілік емтиханын тапсыру үшін белгілі бір деңгейде байлыққа ие болуы керек еді. Олар мемлекеттен жалақы алатын белгілі бір дәрежедегі бюрократтар ретінде қарастырылмады, керісінше, әскерилердің, жылқылардың және қызметшілердің азық-түлік шығындарының барлығы олардың өзінде болды. Осы себепті бюджетті үнемдеуге мәжбүр болған Жосон үкіметі төменгі шендегілерді көбейту арқылы Гапса санын арттыруға тырысты. Нәтижесінде, 1475 жылға қарай Гапса саны 14000-ға жетті, бірақ нақты санын сақтауға тиіс тұрақты армия тиімді басқарылмады, соғыстан бұрын көптеген сандар жалған айтылды. Олар сол кездегі Маньчжурия мен Моңғолияда кең таралған бригандиндік броня киді. Бұл Дучжон (두정갑) деп аталды. Соғыстан кейінгі суреттер мен бұқаралық ақпарат құралдарының әсерінен олар корейлік әскери бронясын кимегендігі туралы қате түсінік пайда болды, бірақ бұл рас емес. Мысалы, Луис Фроис "Historia de Japam" еңбегінде Жосон армиясы қатты былғарыдан жасалған броня мен еуропалық үлгідегі болат қалпақтар кигенін, ал кейбіреулері құйма темірден немесе темірден жасалған броня кигенін жазды. Жосон әскерлерінің бронясын тарату немесе тексеру туралы жазбаларды Жосон әулетінің жылнамасы мен Нанжунг илгиде табуға болады, бірақ Жосон армиясы бронясыз соғысқандығы туралы ешқандай жазба расталмаған. Жосон армиясының қате танылған бейнесі – Подочхонгқа қарасты терминал полиция қызметкері (hangul=포졸). Корейлік стандартты қылыш – хвандо, ол Жосон әскерлері бейбіт уақытта жиі қолданған қисық қылыш, ол жапондық әріптесіне қарағанда қысқарақ, бірақ жеңіл. Корейліктерге тән қару – желкен, қызыл боялған қатты ағаш таяқ, ол темір тырнақтары бар тізбекке бекітілген тұтқа ретінде қызмет етті. Жосон жаяу әскерлері көбінесе садақшылар ретінде шайқасты, ал 1592 жылғы жапон дереккөздерінде корейлердің жапондықтарға жауынгер ретінде тек садақшылар ретінде ғана басым екендігі айтылды, өйткені олардың садақтарының ауқымы жапон садақшыларына қарағанда артық болды. Тернбулл Кореяның құтқарылуы оның теңіз флоты екенін жазды. Корейлік стандартты кеме – паноксеон, ол жапондық кемелерден сыртқы келбеті жағынан көп айырмашылығы жоқ, тек корейлік кемелер үлкен және ауыр оқ-дәрілер тасымалдайтын, ал жапондық кемелер ондай емес. Жапондық кемелерге қиындық туғызуға тиіс болған, қатты қаруланған және қаруланған әйгілі "құба кемелері" Корея әскери-теңіз флотының аз бөлігін құрады. Корея мен Жапонияның деректері "құба кемелері" туралы көп айтады, бірақ мұндай кемелер сақталған жоқ, және тарихшылар құба кемелерінің қалай болғанын әлі де талқылап жүр, бірақ қазіргі уақытта көпшілігі олардың шындығында құба тәрізді болғанына келіседі. Ий Сунсин, соғыстың басында Чолла провинциясының солтүстік теңіз командирі болған, Корея теңіз флотының бас қолбасшысы болды және Тернбулл оны "Кореяның ең ұлы батыры" және "барлық әлем тарихындағы ең көрнекті теңіз қолбасшыларының бірі" деп сипаттады.
Officers in the Joseon Army and Navy came exclusively from the aristocracy, but unlike the high militarist Japanese aristocracy trained to be soldiers from their youth onward, for the Joseon aristocracy, scholarship was valued and war was disparaged as something unworthy of a Confucian gentleman scholar. The quality of Korean generalship was very variable, with some Korean officers being able and others being men who had not devoted much time to the study of war, preferring archery, writing, practicing their calligraphy, and reading Confucian classics. At the end of the period of chaos after the collapse of the Yuan Dynasty, Joseon was mainly focused on dealing with the looting of the Jurchen people and Japanese pirates in the north. During the reign of King Jeongjong in 1400, the private army system was overthrown, and during the reign of King Sejo in 1457, a unit called Five Guards (rr=Owi) was formed, which continued until the Imjin War. In the early days of the war, Joseon had a conscripted light infantry, standing army, and an elite cavalry oriented organization, especially Horse Archer. It was specialized in dealing with nomadic looters. However, as the Joseon army was easily defeated in the early days of the Imjin War, the Joseon government felt limited in the Five Guard system and switched to the Five Army Camps system. Light infantry protected their chests by wearing eomsimgap (hangul=엄심갑), which was made of leather over a cloth robe that served a similar function to the Gambeson, or by wearing Scale armour. Pengbaesu (hangul=팽배수), heavy infantry specializing in hand to hand combat, were the mainstay of early Joseon infantry, wearing Chain mail or Mail and plate armour and armed with a round shield and sword. They responded to nomadic raids with shields and knives in mountain warfare, and in the plains, they built a shield wall to deter the cavalry's attacks. The elite troops and officers, made up of noblemen's sons called Gapsa (hangul=갑사), They had to have more than a certain amount of wealth to take the qualification exam. Instead of being treated as a bureaucrat of a certain class and receiving a salary from the state, the military, horses, and servants' food expenses were all on their own. For this reason, the Joseon government, which had to save the budget, tried to increase the number of Gapsa by increasing the lower ranks. As a result, the number of Gapsa increases to 14000 by 1475, but the standing army, which actually has to maintain a certain number, is not managed, causing a problem that most of the numbers are falsely stated just before the war. they wore Brigandine armor, which was popular in Manchuria and Mongolia at the time. This is called Dujeong gap (hangul=두정갑). It is often misunderstood that they are not wearing Korean military armor due to the influence of paintings or media made after the war, but this is not true. As an example, Luís Fróis wrote in the Historia de Japam that the Joseon army wore solid leather armor and European style steel caps, some of which wore cast iron or iron armor. Records of distributing or inspecting the armor of Joseon soldiers during the war can be found in the Annals of the Joseon Dynasty and the Nanjung ilgi, but no records have been confirmed that the Joseon army fought without armor. The wrongly known identity of the Joseon Army is a terminal police officer (hangul=포졸) belonging to the Podocheong, a secuization of the Joseon Dynasty. The standard Korean sword was the hwando, a curved sword commonly used by Joseon soldiers during peacetime that is shorter, but lighter than its Japanese counterpart. A uniquely Korean weapon was the flail, a hardwood stick, painted red, acting as the handle for a chain attached to a shaft with iron nails. Joseon infantrymen often fought as archers, and a Japanese source from 1592 commented Koreans were superior as soldiers to the Japanese only as archers because their bows had a range of against the of Japanese archers. Turnbull wrote that Korea's salvation was its navy. The standard Korean ship was the panokseon, a warship that was not much different in appearance from the standard Japanese warships except for the fact that Korean ships were larger and carried heavy cannons while the Japanese ships did not. The famous "turtle ships" that were heavily armored and armed and that were to wreak havoc on the Japanese ships were a minority of the Korean navy's ships. Korean and Japanese accounts both talk much of the "turtle ships", but no such ship has survived, and historians still debate about what turtle ships looked like, though most now agree that they were, in fact, turtle shaped. Admiral Yi Sun sin, who began the war as the Left Naval Commander of Jeolla Province, was to become the commander of the Korean navy and was described by Turnbull as "Korea's greatest hero" and "one of the outstanding naval commanders in the entire history of the world".
Теңіз күштері
Жапондықтардың құрлықтағы басымдығына қарамастан, корейлер теңізде басымдыққа ие болды. Дамыған артиллерия және кеме жасау технологиясы, сондай-ақ жапон қарақшыларына қарсы бай теңіз тарихының арқасында корей теңіз күштері жоғары дамыған және қауіпті кемелерді пайдаланды. Жапон шапқыншылығы басталған кезде Кореяда паноксеон деп аталатын, көптеген зеңбіректермен жабдықталған, қуатты галералық кемелер қолданылды, олардың ату қашықтығы жапон кемелерінен асып түсті. Корей теңіз флоты осы теңіз үстемдігін Корея түбегінің батыс жағалауындағы жапондық логистикалық желісін бұзу үшін пайдаланды. Алайда, бұл артықшылық Жапонияның әскерін Жапониядағы Цусимадан Кореядағы Пусанға дейінгі жабдықтау маршруты арқылы үздіксіз нығайту қабілетіне әсер етпеді, әсіресе жақын жердегі корей теңіз базалары жапондық құрлық әскерімен бейтараптандырылғаннан кейін. И Сон Син басқаратын корей теңіз флоты кері шегініп, Чолла провинциясының солтүстік шебіне қайта орналасты. Толыққанды нығайтуға тосқау қоя алмаса да, корей теңіз флоты соғыс бойы жапондық жабдықтау флотына қиындық тудырып, шығын келтіруді жалғастырды. Соғыстың алғашқы кезеңінде жапондық кемелердің көпшілігінде зеңбіректер болмағандықтан, корей кемелері жапон мылтықтарының, садақтарының және катапульдаларының қашықтығынан тыс жерде жазасыз бомбалауға мүмкіндік алды. Жапондықтар өз кемелеріне зеңбірек орнатуға тырысқанда, олардың жеңіл конструкциясы бір кемеде көп зеңбірек орнатуға мүмкіндік бермеді, сонымен қатар олардың атыс күші мен қашықтығы корей кемелерінен кем болды. Флотын күшейту үшін жапондықтар Португалиядан екі галеонды қолдануды қарастырды. Жапон кемелерінде тиімді қару-жарақ болмағандықтан, көпшілігі әскер мен жабдық тасымалдауға арналған сауда кемелері болды, артиллериялық қару-жарақпен жабдықталуға қолайлы емес еді.
In contrast to the Japanese advantages on land, the Koreans possessed an advantage at sea. Because of advanced artillery and shipbuilding technology, along with an extensive naval history against Japanese pirates, the Korean navies fielded highly advanced and formidable ships. By the time of the Japanese invasion, Korea employed the panokseon, a powerful galley type ship armed with cannon that outranged most Japanese vessels. The Korean navy used this naval superiority to disrupt the Japanese logistical network off the west coast of the Korean Peninsula. This advantage, however, did not affect Japan's ability to continuously reinforce its armies through the supply route from Tsushima in Japan to Busan in Korea, especially once Korean naval bases in the immediate area were neutralized by Japanese ground forces. The Korean navy, led by Yi Sun sin, would withdraw and re base in the northern border of Jeolla Province. While not able to entirely prevent reinforcement, the Korean navy continued to harass and inflict losses on the Japanese supply fleets throughout the duration of the war. As virtually all Japanese ships in the first phase of the war lacked cannon artillery, Korean ships outranged and bombarded Japanese ships with impunity outside the range of the Japanese muskets, arrows, and catapults. When the Japanese attempted to outfit cannon to their ships, their lightweight ship design prohibited using more than a few per vessel, and vessels usually lacked the firepower or range of their Korean counterparts. In order to bolster their fleet, the Japanese considered employing two Portuguese galleons in the invasion. In addition to a lack of effective naval armament, most Japanese ships were modified merchant vessels more suited for transportation of troops and equipment than fielding artillery weapons.
Әскери реформалар туралы ұсыныс
Бірінші және екінші шабуылдар арасындағы кезеңде Корея үкіметі жапондықтардың оларды оңай басып алу себептерін зерттеуге мүмкіндік алды. Премьер-министр Рю Сонг Рён корейлердің кемшіліктері туралы айтты. Рю корей қамалының қорғанысы өте әлсіз екенін атап өтті, бұл фактіні ол соғыстан бұрын да көрсеткен болатын. Ол корей қамалдарының толық емес бекіністері мен қабырғаларының өте оңай шабуылға ұшырауға болатындығын айтты. Сондай-ақ ол қабырғаларға зеңбіректер орнатуды қалады. Рю зеңбіректермен жабдықталған мықты мұнаралы қамалдар салуды ұсынды. Қамалдардан бөлек, Рю Кореяда қорғаныс желісін құруды қалады. Мұндай қорғаныста жау Хансонг елордасына жету үшін көптеген қабырғаларды басып өтуге мәжбүр болар еді. Рю жапон әскерінің тиімділігіне де назар салды, себебі олар Хансонгке бір айдың ішінде жетті және жапондықтардың ұйымшылдығына таң қалды. Ол жапондықтардың өз бөлімшелерін күрделі маневрлермен қалай жылжытқанын, көбінесе аркебуздермен жауларын әлсіретіп, содан кейін қолға түйіскен шабуылдар жасағанын атап өтті.
During the period between the first and second invasions, the Korean government had a chance to examine the reasons why they had been easily overrun by the Japanese. Ryu Seong ryong, the Prime Minister, spoke out about the Korean disadvantages. Ryu pointed out that Korean castle defenses were extremely weak, a fact which he had pointed out before the war. He noted how Korean castles had incomplete fortifications and walls that were too easy to scale. He also wanted cannons set up in the walls. Ryu proposed building strong towers with gun turrets for cannons. Besides castles, Ryu wanted to form a line of defenses in Korea. In this kind of defense, the enemy would have to scale many walls in order to reach the capital, Hanseong. Ryu also pointed out how efficient the Japanese Army was, since it took them only one month to reach Hanseong, and how well organized the Japanese were. He noted how the Japanese moved their units in complex maneuvers, often weakening their enemy with the use of arquebuses, then attacking with melee weapons.
Әскери оқу агенттігі
Соңында Сеонжо патшасы мен Корея сарайы әскери реформаларды бастады. 1593 жылдың қыркүйегінде Әскери оқу агенттігі (кейде Әскери оқу басқармасы деп аударылады) құрылды. Агенттік әскерді бөлімдерге және роталарға жіті бөлді. Роталардың ішінде садақшылар, мылтық көтеріп жүретіндер, қылышбаздар және найзалы жаяу әскер тобы болды. Агенттік Кореяның әр аймағында дивизиялық бөлімдер құрып, қамалдарда батальондарды орналастырды. Бастапқыда 80-нен аз сарбаз болған агенттік көп ұзамай 10 000-ға жуық адамға дейін өсті. Ең маңызды өзгерістердің бірі – жоғары топтағы азаматтар мен құлдардың екеуі де әскерге шақырылуға тиіс болды. Барлық еркектер әскери қызметке қатысып, қару-жарақпен танысу керек еді. Осы шамада әскери шенеунік және әскери ғалым Хан Гё атақты қытай генералы Ци Цзигуанның «Жисяо Синьшу» кітабы негізінде «Муйеджебо» атты әскери өнер туралы нұсқаулық жазды.
King Seonjo and the Korean court finally began to reform the military. In September 1593, the Military Training Agency (, alternately translated as Military Training Command) was established. The agency carefully divided the army into units and companies. Within the companies were squads of archers, arquebusiers, swordsmen, and spear infantry. The agency set up divisional units in each region of Korea and garrisoned battalions at castles. The agency, which originally had less than 80 troops, soon grew to about 10,000. One of the most important changes was that both upper class citizens and slaves were subject to the draft. All males had to enter military service to be trained and familiarized with weapons. It was also around this time that the military officer and military scholar Han Gyo wrote the martial arts manual Muyejebo, based on the book Jixiao Xinshu by the famous Chinese general Qi Jiguang.
Имджин соғысы: Жапондықтардың алғашқы шабуылдары (15921593)
1592 жылы 23 мамырда Кониси Юкинага бастаған 7000 сарбаздан тұратын жапондық басқыншы әскерінің бірінші дивизиясы таңертең Цусимадан аттанып, кешке Пусан портына жетті. Корея теңіз барлауы жапондық флотты байқаған, бірақ Кёнсан провинциясының теңіз командирі Вон Гюн оны миссиядағы сауда кемелері деп жаңылыстырды. Кейіннен тағы 100 жапон кемесі келгені туралы хабар күдік тудырды, бірақ ол ешқандай шара қолданбады. Со Йошитоши корейлерден Қытайға қауіпсіз өтуге рұхсат сұрау үшін жалғыз өзі Пусан жағалауына келді. Корейлер бұрынғыдай бас тартты, ал Со Йошитоси қаланы қоршауға алды. Келесі күні таңертең Кониси Юкинага жақын орналасқан Дадаэджин бекінісіне шабуыл жасады. Жапондықтар шайқаста корей әскерінің толығымен талқан етілгенін мәлімдейді (бірі 8500 адамның қаза болғанын, екіншісі 30000 бас кесілгенін айтады), ал корейліктердің мәліметінше, жапондықтар Пусанды басып алу алдында ауыр шығынға ұшырады. Пусандағы корей қолбасшысы Чон Бал жапон оғынан қаза тауып, оның өлімінен кейін корейлердің рухы құлдырады. Осы уақытта Кониси Дадаэджин бекінісін басып алды, жапондықтар қатты отпен қолдау көрсетіп, қабырғаларға баспалдақ тігіп, бекініске енді. Кониси тұтқынға алуға тыйым салды және барлық гарнизон қырғынға ұшырады. Содан кейін Кониси және бірінші дивизия солтүстікке бет бұрып, Хансонды басып алуға аттанды. Жапондықтар жасырылмағандарды атып өлтірді. 1592 жылғы 25 мамыр күні таңертең бірінші дивизия Доннэ бекінісіне жетті. Кониси бекініс командирі Сон Сан Хёнға хабар жіберіп, мақсатының Қытайды жаулап алу екенін және корейлер мойынсұнса, өмірлері сақталатынын түсіндірді. Сонг: «Мен үшін өлу оңай, бірақ сізді өткізу қиын», - деп жауап берді, бұл Конисиді қарсылық көрсеткені үшін жазалау үшін тұтқынға алуға бұйырды. Доннэ бекінісінің қоршауы он екі сағатқа созылды, 3000 адам қаза тауып, жапондықтар жеңіске жетті. Жапондықтар тұтқынға алмады және Доннэдегі барлық адамдарды – азаматтар мен әскерилерді, тіпті мысықтар мен итті де өлтірді. Конисидің мақсаты – корейлерді қорқытып, Жапонияға қарсы тұрудың қымбат екенін көрсету арқылы мойынсұнуға мәжбүрлеу болды, бірақ ол керісінше корейлердің қарсылығын күшейтті, өйткені қарапайым корейлер ешқандай себепсіз шабуыл жасаған және осылай қатыгездік көрсеткен жауға ашуланды. Доннэні басып алғаннан кейін Кониси Мирян қамалын, содан кейін Даэгуді басып алды, ол корейлер солтүстікке әскерін шоғырландырғандықтан қарсылықсыз берілді. Накдон өзенін кешіп өткеннен кейін Кониси корейлердің Санджуда әскерін жинап жатқанын білді. Осы уақытта үмітсіз корей елшілері Пекиндегі Тыйым салынған қалаға Ваньли императорынан жапондықтарды қуып шығу үшін әскер жіберіп, Кореядағы адал мемлекеттерін қорғауын сұрап жіберілді. Қытайлықтар корейлерге әскер жіберетінін уәде берді, бірақ олар Нинсядағы үлкен соғысқа қатысып жатқандықтан, корейлерге көмек күтуге тура келді.
On May 23, 1592, the First Division of the Japanese invasion army, consisting of 7,000 men led by Konishi Yukinaga, left Tsushima in the morning, and arrived outside the port city of Busan in the evening. Korean naval intelligence had detected the Japanese fleet, but Won Gyun, the Right Naval Commander of Gyeongsang Province, misidentified the fleet as trading vessels on a mission. A later report of the arrival of an additional 100 Japanese vessels raised his suspicions, but he did nothing about it. Sō Yoshitoshi landed alone on the Busan shore to ask the Koreans for safe passage to China one last time. The Koreans refused as they had previously done, and Sō Yoshitoshi laid siege to the city. Konishi Yukinaga attacked the nearby fort of Dadaejin the next morning. Japanese accounts claim that the battles resulted in the complete annihilation of Korean forces (one claims 8,500 deaths, and another, 30,000 heads), while a Korean account claims that the Japanese themselves took significant losses before sacking the city of Busan. Jeong Bal, the Korean commander at Busan, was killed by a Japanese bullet, and with his death, Korean morale collapsed. In the meantime, Konishi took the fort of Dadaejin, where under heavy volleys of supporting fire, the Japanese were able to place ladders against the walls, and took the fort. Konishi ordered that no prisoners be taken, and the entire garrison was massacred. Konishi and the First Division then turned north, marching to take Hanseong. The disciplined Japanese brought down a rain of bullets that was lethal to anyone not taking cover. On the morning of May 25, 1592, the First Division arrived at the Dongnae Fortress. Konishi sent a message to Song Sang hyeon, the commander of the fortress, explaining to him that his objective was the conquest of China and if the Koreans would just submit, their lives would be spared. Song replied, "It is easy for me to die, but difficult to let you pass", which led Konishi to order that no prisoners be taken to punish Song for his defiance. The resulting siege of Dongnae lasted twelve hours, killed 3,000, and resulted in a Japanese victory. The Japanese took no prisoners and killed everyone at Dongnae, civilian and military, even killing all of the cats and dogs there. Konishi's intention was to terrify the Koreans into submission by showing them what the price of resisting Japan was, but he instead stimulated Korean resistance, as ordinary Koreans were enraged at an enemy who invaded without provocation and behaved so brutally. After taking Dongnae, Konishi took the castle of Miryang, which he followed up by taking Daegu, which surrendered without opposition as the Koreans were concentrating their army further north. Having crossed the Nakdong River, Konishi learned that the Koreans were concentrating their troops at Sangju. In the meantime, desperate Korean envoys had been sent to the Forbidden City in Beijing to ask the Wanli Emperor to protect his loyal tributaries in Korea by sending an army to drive out the Japanese. The Chinese assured the Koreans that an army would be sent, but they were engaged in a major war in Ningxia, and the Koreans would have to wait for the arrival of their assistance.
Кёнсан провинциясының билігі
Като Киёмасаның екінші дивизиясы 27 мамырда Пусанға, ал Курода Нагамасаның үшінші дивизиясы 28 мамырда Накдоң өзенінің батысына түсті. Екінші дивизия 28 мамырда тасталған Тоңдо қаласын басып алды, ал 30 мамырда Кёнжуді жаулап алды. Үшінші дивизия жағаға түскен соң, қорғаушыларды атыспен ұстап тұрып, егін шоғырларынан пандустар жасап, жақын орналасқан Кимхэ қамалын басып алды. 3 маусымға дейін Үшінші дивизия Унсан, Чханнёң, Хёнпуң және Сонджу қалаларын басып алды. Осы уақытта Кониси Юкинаганың бірінші дивизиясы Янсан тау бекінісін (Доңнэ қамалының түнінде басып алынған, қорғаушылары жапондық барлаушылардың мылтықтарынан оққа ұшқаннан кейін қашқан) өтіп, 26 мамыр күні түстен кейін Мирян қамалын басып алды. Бірінші дивизия келесі бірнеше күнде Чхондо бекінісін нығайтып, Тэгу қаласын қиратты. 3 маусымда Бірінші дивизия Накдоң өзенін кешіп, Сонсан тауында тоқтады.
Katō Kiyomasa's Second Division landed in Busan on May 27, and Kuroda Nagamasa's Third Division, west of Nakdong River, on May 28. The Second Division took the abandoned city of Tongdo on May 28, and captured Gyeongju on May 30. The Third Division, upon landing, captured nearby Gimhae castle by keeping the defenders under pressure with gunfire while building ramps up to the walls with bundles of crops. By June 3, the Third Division captured Unsan, Changnyeong, Hyeonpung, and Seongju. Meanwhile, Konishi Yukinaga's First Division passed the Yangsan mountain fortress (captured on the night of the Siege of Dongnae, when its defenders fled after the Japanese scouting parties fired their arquebuses), and captured Miryang castle on the afternoon of May 26. The First Division secured the Cheongdo fortress in the next few days, and destroyed the city of Daegu. By June 3, the First Division crossed the Nakdong River, and stopped at Seonsan mountain.
Санджу шайқасы
Жапон шабуылдары туралы хабар алғаннан кейін Жосон үкіметі, бұрынғы қалыптасқан саясатқа сәйкес, генерал И Ильді мобильді шекара командирі етіп тағайындады. Генерал И стратегиялық маңызы бар Чорионг асуының жанындағы Мунгьён қаласына әскер жинау үшін бағыт алды, бірақ Даэгу қаласында жиналған әскерлермен кездесу үшін оңтүстікке қарай сапар шегуге мәжбүр болды. Сол жерде генерал И барлық әскерді Санджуға көшірді, ал Донгнай қамалынан аман қалғандар Чорионг асуында тыл күзеті ретінде қалды. 4 маусымда генерал И 1000-нан аз сарбазды екі кішкентай төбеге орналастырып, жақындап келе жатқан Бірінші дивизияға қарсы тұрды. Генерал И жақын маңдағы жапон әскері ғимараттарды өртеп жатыр деген оймен, түтін көтерілгенін көрді және барлау үшін атты офицерін жіберді. Бірақ офицер көпірге жақындағанда, жапон мылтығынан атылған оққа түсіп, басы кесілді. Корей әскерлері оның құлағанын көріп, үлкен қайғыға батты. Жылдамдап, жапондықтар Санджу шайқасын бастады. Кореялықтар садақпен жауап берді, бірақ жебелері нысанаға жетпеді. Жапон әскері үш топқа бөлініп, корей қатарларына алдыңғы және екі бүйірден шабуыл жасады. Шайқас генерал И Ильдің шегінуімен және 700 корей сарбазының қаза болуымен аяқталды.
Upon receiving news of the Japanese attacks, the Joseon government appointed General Yi Il as the mobile border commander, as was the established policy. General Yi headed to Mungyeong near the beginning of the strategically important Choryong Pass to gather troops, but he had to travel further south to meet the troops assembled at the city of Daegu. There, General Yi moved all troops back to Sangju, except for the survivors of the Siege of Dongnae, who were to be stationed as a rearguard at the Choryong Pass. On June 4, General Yi deployed a force of less than 1,000 men on two small hills to face the approaching First Division. Assuming that the sight of rising smoke was from the burning of buildings by a nearby Japanese force, General Yi sent an officer to scout on horseback. However, as he neared a bridge, the officer was ambushed by Japanese musket fire from below the bridge, and was beheaded. The Korean troops, watching him fall, were greatly demoralized. Soon the Japanese began the Battle of Sangju with their arquebuses. The Koreans replied with their arrows, which fell short of their targets. The Japanese forces, having been divided into three, attacked the Korean lines from both the front and the two flanks. The battle ended with General Yi Il's retreat and 700 Korean casualties.
Чунджу шайқасы
Содан кейін генерал И Ил жапондықтардың алға жылжуын тоқтату үшін Собэк тауларының батыс шетіндегі жалғыз жол – Жорионг асуын пайдалануды жоспарлады. Алайда, Жосон үкіметі тағайындаған басқа қолбасшы Син Рип ат әскерлері дивизиясымен аймаққа келді және 100 000 сарбазды Жорионг асуының үстінде орналасқан Чунджу бекінісіне шоғырландырды. Қоршауға түсуден гөрі, Син Рип Тангеумданың ашық даласында шайқасуға шешім қабылдады, оны атты әскерін орналастыру үшін қолайлы деп есептеді. Бірақ, ат әскерінің көп бөлігі жаңа ғана қосылғандықтан, Син Риптің әскері шайқастан қашуға құмар болып қалуы мүмкін деген алаңдаушылық туды. Сондықтан, ол күштерін Танчон және Хан өзендерінің қиылысқан жеріндегі, "Y" әрпіндей үшбұрышты аймақта қоршау қажет деп ойлады. Алайда, бұл жер су басқан күріш егістіктерімен толы болғандықтан, атты әскер үшін тиімді емес еді. 1592 жылдың 5 маусымында Кониши Юкинага бастаған шамамен 18 000 сарбаздық Бірінші дивизия Санджудан шығып, түнде Мунгёнгтегі тастап кетілген бекініске жетті. Ертесі күні Бірінші дивизия таңертең Тангеумдаға келді, онда Чунджу шайқасында корей атты әскерімен кездесті. Кониши күштерін үшке бөліп, екі жақтан да және алдыңғы қатардан да аркебуздармен шабуыл жасады. Корей жебелері жапон әскеріне жетпеді, олардың қашықтығынан тыс болды, ал генерал Синнің екі шабуылы жапондық қатарларды бұзуға әкелмеді. Содан кейін генерал Син өзенде өз-өзіне қол жұмсады, ал өзен арқылы қашуға тырысқан корейлердің кейбіреуі суға батып, ал қалғандары жапондықтардың қуып жететінінен бас кесілді.
General Yi Il then planned to use the Joryeong pass, the only path through the western end of the Sobaek mountain range, to check the Japanese advance. However, another commander appointed by the Joseon government, Sin Rip, had arrived in the area with a cavalry division and moved 100,000 combined troops to the Chungju fortress located above Joryeong pass. Rather than face a siege, Sin Rip decided to fight a battle in the open fields of Tangeumdae, which he felt ideal for the deployment of his cavalry unit. Since the cavalry consisted mostly of new recruits, however, Sin Rip was concerned that his troops may easily be tempted to flee the battle. As a result, he felt the need to trap his forces in the triangular area formed by the convergence of the Tancheon and Han rivers in the shape of a "Y". This field, however, was dotted with flooded rice paddies and was generally not suitable for cavalry action. On June 5, 1592, the First Division of approximately 18,000 men led by Konishi Yukinaga left Sangju and reached an abandoned fortress at Mungyeong by nightfall. The next day, the First Division arrived at Tangeumdae in the early afternoon, where they faced the Korean cavalry unit at the Battle of Chungju. Konishi divided his forces into three and attacked with arquebuses from both flanks as well as the front. The Korean arrows fell short of the Japanese troops, which were beyond their range, and General Sin's two charges failed to break the Japanese lines. General Sin then killed himself in the river, and the Koreans that tried to escape by the river either drowned or were decapitated by the pursuing Japanese.
Хансеонгті басып алу
Като Киёмаса бастаған Екінші дивизия Чунджуға жетті, ал Үшінші дивизия одан көп ұзамай соңынан келді. Онда Като, Кониси Юкинаганың жоспарланғандай Бусанда күтіп тұрмағаны және барлық даңқты өзіне қамауға тырысқаны үшін наразылығын білдірді. Набесима Наошиге жапон әскерлерін екі топқа бөліп, Хансеонгқа (астана, қазіргі Сеул) екі бөлек бағытпен жүруді ұсынды, сондай-ақ Като Киёмасаға Екінші дивизияның Хансеонгқа қарайтын жолын өзі таңдауға рұхсат берді. Жапон күштерінің бөлінуіне басты себеп Като мен Кониси арасындағы бәсекелестік болды, бірақ күштерін бөлудің белгілі бір «стратегиялық артықшылығы» да болды, себебі Катоның Солтүстік-Шығыс Кореяға ілгерілеуі жапондықтарды Джурчен басшысы Нурхачидің шығыс жақтан шабуыл жасау әрекетінен қорғайтын еді. Дегенмен, жапон күштерінің бөлінуі Конишидің Кореяға қытай әскері келгенде жалғыз күшпен қарсы тұруына себеп болды. Екі дивизия 8 маусымда Хансеонгты басып алу үшін жарыс бастады. Като Хан өзенінен тікелей өтіп, қысқа жолды таңдады, ал Кониши өзеннің жоғары ағысына қарай, су кедергісі аз болатын жермен бағытталды. Кониши 10 маусымда Хансеонгқа бірінші болып жетті, ал Екінші дивизия өзенде қайықтары болмағандықтан тоқтады. Бірінші дивизия қамалдың есіктері мықтап жабылып, қорғаныссыз екенін анықтады, себебі король Сонджо күні бұрын қашқан еді. Жапондықтар қамал қабырғасындағы кішкентай су өткізгішті бұзып, астана қақпасын іштен ашты. Катоның Екінші дивизиясы келесі күні (Бірінші дивизиямен бірдей бағытпен) астанаға келді, ал Үшінші және Төртінші дивизиялар одан кейін келді. Темірқасықта, Бесінші, Алтыншы, Жетінші және Сегізінші дивизиялар Пусанға қонды, ал Тоғызыншы дивизия Ики аралында резервте қалды. Хансеонгтың бір бөлігі тоналып, өртенді, құлдардың тізімдері мен қару-жарақ сақталған кеңселер де қирады және тұрғындары оны тастап кеткен еді. Хан өзені бойындағы қорғанысты басқаруға жауапты генерал Ким Мён Вон шегінді. Корольдің қол астындағылар патшаның қораларындағы малды ұрлап, оның алдынан қашып, патшаларын шаруа малдарына тәуелді қалдырды. Корольдің жолындағы әрбір ауыл тұрғындары қатар тұрып, патшаларының оларды тастап кеткеніне және құрмет көрсету міндеттерін орындамағанына қайғырып, қарсы алды. Жапон әскерлерін өтуге қажетті материалдардан айыру үшін Имджин өзенінің оңтүстік жағалауының бір бөлігі өртелді, ал генерал Ким Мён Вон өзен бойындағы бес нүктеде 12 000 әскер орналастырды.
The Second Division, led by Katō Kiyomasa, arrived at Chungju, with the Third Division camped not far behind. There, Katō expressed his anger against Konishi Yukinaga for not waiting at Busan as planned, and attempting to take all of the glory for himself; Nabeshima Naoshige then proposed a compromise of dividing the Japanese troops into two separate groups to follow two different routes to Hanseong (the capital and present day Seoul), and allowing Katō Kiyomasa to choose the route that the Second Division would take to reach Hanseong. The division of the Japanese forces was mainly due to the rivalry between Katō and Konishi, but there was a certain "strategic merit" in dividing their forces in that Katō's advance into northeastern Korea would protect the Japanese from any attempt by the Jurchen leader Nurhaci to attack their eastern flank. However, the division of the Japanese forces also meant that Konishi would have to take on the Chinese alone when their army arrived in Korea. The two divisions began the race to capture Hanseong on June 8, and Katō took the shorter route across the Han River while Konishi went further upstream where smaller waters posed a lesser barrier. Konishi arrived at Hanseong first, on June 10, while the Second Division was halted at the river with no boats with which to cross. The First Division found the castle undefended with its gates tightly locked, as King Seonjo had fled the day before. The Japanese broke into a small floodgate, located in the castle wall, and opened the capital city's gate from within. Katō's Second Division arrived at the capital the next day (having taken the same route as the First Division), and the Third and Fourth Divisions the day after. Meanwhile, the Fifth, Sixth, Seventh, and Eighth Divisions had landed on Busan, with the Ninth Division kept in reserve on the island of Iki. Parts of Hanseong had already been looted and torched, including bureaus holding the slave records and weapons, and they were already abandoned by its inhabitants. General Gim Myeong won, in charge of the defenses along the Han River, had retreated. The king's subjects stole the animals in the royal stables and fled before him, leaving their king to rely on farm animals. In every village, the king's party was met by inhabitants, lined up by the road, grieving that their king was abandoning them, and neglecting their duty of paying homage. Parts of the southern shore of the Imjin River were burnt to deprive the Japanese troops of materials with which to make their crossing, and General Gim Myeong won deployed 12,000 troops at five points along the river.
Имджин өзенін кесіп өту
Бірінші дивизия Хансеонда (қазіргі Сеул) демалып тұрғанда, Екінші дивизия солтүстікке қарай жол тартты, бірақ Имджин өзені оларды екі аптаға тоқтатты. Жапондықтар өзеннің арғы жағындағы корейлерге Қытайға жол ашуды сұрады, бірақ корейлер бас тартты. Одан кейін жапон командирлері негізгі күштерін Паджу бекінісіне көшірді. Корейлер мұны шегіну деп ойлады, сол себепті 13 000 корей әскері таңертең Имджин өзенінің оңтүстік жағалауындағы қалған жапон әскерлеріне шабуыл жасады. Жапондықтар жеке-жеке әрекет ететін корей әскерлеріне қарсы шабуылдап, олардың қайықтарын тартып алды. Генерал Гим Мён Вон басқаратын корей әскерлері ауыр зиянмен Кесонг бекінісіне қайтысты.
While the First Division rested in Hanseong (present day Seoul), the Second Division began heading north, only to be delayed for two weeks by the Imjin River. The Japanese sent a message to the Koreans on the other bank requesting them to open the way to China, but the Koreans rejected this. Afterwards, the Japanese commanders withdrew their main forces to the safety of the Paju fortress. The Koreans saw this as a retreat, and 13,000 Korean troops launched an attack at dawn against the remaining Japanese troops on the southern shore of the Imjin River. The main Japanese body counterattacked against the isolated Korean troops, and acquired their boats. The Korean troops under General Gim Myeong won retreated with heavy losses to the Kaesong fortress.
Жапон әскерлерінің 1592 жылғы үлестірілуі
Генерал Гим Мён Вон Пхеньянға шегіргеннен кейін Каэсонг қамалы тоналып, жапон әскерлері өз мақсаттарын бөлісті: Бірінші дивизия солтүстіктегі Пхеньян провинциясында корей патшасын қуалайтын болды (Пхеньян осы провинцияда орналасқан); Екінші дивизия Кореяның солтүстік-шығысындағы Хамгён провинциясына шабуылдайды; Алтыншы дивизия түбектің оңтүстік-батыс ұшындағы Чолла провинциясына шабуылдайды; Төртінші дивизия түбектің орталық-шығыс бөлігіндегі Канвон провинциясын бақылайды; ал Үшінші, Бесінші, Жетінші және Сегізінші дивизиялар тиісінше келесі провинцияларды бекітуге кіріседі: Хванхэ провинциясы (Пхеньян провинциясының оңтүстігінде), Чунчхон провинциясы (Кёнги провинциясының оңтүстігінде); Кёнсан провинциясы (жапондықтар алғаш қонған оңтүстік-шығыс); және Кёнги провинциясы (онда астана орналасқан).
With the Kaesong castle having been sacked shortly after General Gim Myeong won retreated to Pyongyang, the Japanese troops divided their objectives: the First Division would pursue the Korean king in Pyongan Province in the north (where Pyongyang is located); the Second Division would attack Hamgyong Province in the northeastern part of Korea; the Sixth Division would attack Jeolla Province at the southwestern tip of the peninsula; the Fourth Division would secure Gangwon Province in the mid eastern part of the peninsula; and the Third, Fifth, Seventh, and Eighth Divisions would stabilize the following provinces respectively: Hwanghae Province (below Pyongan Province), Chungcheong Province (below Gyeonggi Province); Gyeongsang Province (in the southeast where the Japanese first had landed); and Gyeonggi Province (where the capital city is located).
Пхеньянды басып алу
Кониши Юкинаганың бірінші дивизиясы солтүстікке қарай жорып, Пхёнсан, Сохын, Пунгсан, Хванджу және Чунгхва қалаларын басып алды. Чунгхвада Курода Нагамаса басқарған үшінші дивизия бірінші дивизиямен бірігіп, Тэдон өзенінің ар жағында орналасқан Пхеньян қаласына қарай бет түзеді. 30 мың жапон әскеріне қарсы 10 мың корей әскері қаланы қорғады. Оларды генералдар И Иль және Ким Мён Вон сияқты түрлі қолбасшылар басқарды, және олардың қорғанысқа дайындығы жапондықтарға ешқандай қайық қолдануға мүмкіндік бермеді. Түнде корейлер өзенді үнсізден өтіп, жапондық лагерьге күтпеген шабуыл жасады. Бірақ бұл жапон әскерінің қалған бөлігін ескертіп, олар корей әскерінің арт жағына шабуылдап, өзенді кешіп жатқан күштерді талқандады. Корей әскерінің қалған бөлігі Пхеньянға қайта шегінді, ал жапон әскері корейлерді қууды тоқтатып, олардың өзенді қалай кешіп өткенін байқады. Келесі күні, шегініп келе жатқан корей әскерін бақылап алған тәжірибелерін пайдаланып, жапондықтар өзеннің саяз жерлері арқылы әскерлерін жүйелі түрде жіберуге кірісті. Осы көрініске куә болған корейлер бір түндік қаланы тастап кетті. 1592 жылдың 20 шілдесінде бірінші және үшінші дивизиялар құмқалған Пхеньян қаласына кірді. Қаладан олар 100 мың тонна әскери жарақтар мен азық-түлік тартып алды.
The First Division under Konishi Yukinaga proceeded northward, and sacked Pyongsan, Sŏhŭng, Pungsan, Hwangju, and Chunghwa along the way. At Chunghwa, the Third Division under Kuroda Nagamasa joined the First, and continued to the city of Pyongyang located behind the Taedong River. A total of 10,000 Korean troops guarded the city against the 30,000 advancing Japanese. They were led by various commanders, including the Generals Yi Il and Gim Myeong won, and their defense preparations had assured that no boats were available for Japanese use. At night, the Koreans silently crossed the river and launched a successful surprise attack against the Japanese encampment. However, this alerted the rest of the Japanese army, which attacked the rear of the Korean positions and destroyed the remaining reinforcements crossing the river. The remainder of the Korean troops then retreated back to Pyongyang, and the Japanese troops gave up their pursuit of the Koreans to observe the manner in which the Koreans had crossed the river. The next day, using what they had learned from observing the retreating Korean troops, the Japanese began sending troops to the other shore over the shallow points in the river, in a systematic manner, and at this sight the Koreans abandoned the city overnight. On July 20, 1592, the First and Third Divisions entered the deserted city of Pyongyang. In the city, they managed to capture 100,000 tons of military supplies and grain.
Гангвон провинциясындағы науқандар
Мори Йосинаридің басшылығындағы Төртінші дивизия шілде айында Хансеонг астанасынан шығысқа қарай жолға шығып, Анбьоннан Самчеокқа дейінгі шығыс жағалаудағы бірнеше бекіністерді жаулап алды. Содан кейін дивизия ішке бұрылып Чонсон, Йонгвол және Пхёнчхан қалаларын басып алды, провинция орталығы Вонжуда орналасты. Мұнда Мори Йосинари азаматтық басқаруды құрды, жапон үлгісінде әлеуметтік топтарды жүйеледі және жерді өлшеу жұмыстарын жүргізді. Төртінші дивизияның генералдарының бірі Шимазу Йосихиро Умекита көтерілісіне байланысты Ганвон провинциясына кешігіп келді және Чунчхонды бағындыру арқылы жорықты аяқтады.
The Fourth Division, under the command of Mōri Yoshinari, set out eastward from the capital city of Hanseong in July, and captured a series of fortresses along the eastern coast from Anbyon to Samcheok. The division then turned inward to capture Jeongseon, Yeongwol, and Pyeongchang, and settled down at the provincial capital of Wonju. There, Mōri Yoshinari established a civil administration, systematized social ranks according to the Japanese model, and conducted land surveys. Shimazu Yoshihiro, one of the generals in the Fourth Division, arrived at Gangwon Province late, due to the Umekita uprising, and finished the campaign by securing Chuncheon.
Хамгён провинциясы мен Маньчжуриядағы науқандар
Като Киёмаса, 20 000-нан астам сарбазды құрайтын Екінші дивизияны бастап, он күндік жорықпен жарты аралды Анбьон округіне дейін кесіп өтіп, шығыс жағалау бойымен солтүстікке қарай жылжыды. Олар бағындырған қамалдардың арасында Хамгён провинциясының астанасы – Хамхун қаласы болды. Онда Екінші дивизияның бір бөлігі қорғаныс пен азаматтық басқаруға бекітілді. Дивизияның қалған 10 000 сарбазы солтүстікке қарай жорыққа шықты және 23 тамызда Сунджин шайқасында И Ён басқаратын Оңтүстік және Солтүстік Хамгён армияларымен шайқасты. Кореялық атты әскерлер Сунджиндегі ашық даладан тиімді пайдаланып, жапондықтарды астық қоймасына ығыстырды. Жапондықтар сол жерде күріш қаптарымен бекініп, корейліктердің аркебустарымен жасаған шабуылдарын сәтті тойтарды. Кореялықтар таңертең шайқасты қайта бастауды жоспарлағанда, Като Киёмаса оларға түнгі шабуыл жасады. Екінші дивизия корейлік әскерді, батпаққа апаратын бір жолды қоспағанда, толығымен қоршап алды. Қашқандар батпақта тұтқындалып, қырғынға ұшырады. Кореялықтардың қашқандығы басқа гарнизондарды ескертіп, жапондық әскерлер Кильджу, Мёнчхон және Кёнсон округтерін оңай басып алды. Содан кейін Екінші дивизия Пурьонг округі арқылы екі корей ханзадасы паналаған Хоерён қаласына қарай ішкі аймаққа бет бұрды. 1592 жылдың 30 тамызында Екінші дивизия Хоерёнге кірді, онда Като Киёмаса корей ханзадаларын және провинция губернаторы Ю Ён Рипті қабылдады, олар жергілікті тұрғындар тарапынан тұтқынға алынған еді. Ұзақ өтпей корей жауынгерлері тобы аты-жөні белгісіз корей генералдың басын және арқанмен байланған генерал Хан Кук Хәмнің қолын тапсырды. Содан кейін Като Киёмаса Манжуриядағы Тумен өзенінен арғы жағындағы Джурчен қамалына шабуыл жасауға шешім қабылдады, бұл "варварларға" қарсы әскерін сынап көру мақсатында болды (кореялықтар Джурчендерді "Орангэ" деп атады, бұл моңғол тіліндегі "Орианхай" – "орман варвары" сөзінен шыққан). Катоның 8 мыңдық әскеріне Хамгён провинциясында 3 мың корейлік қосылды, өйткені Джурчендер жиі шекараны шабуылдайтын. Біріккен күштер қамалды тонады және шекараға жақын жерде орналасты. Корейлер үйлеріне қайтқаннан кейін жапондық әскерлер Джурчендердің қарсы шабуылына ұшырады. Като Киёмаса ауыр шығынға ұшырамау үшін әскерін кері шегінді. Осы шабуылдан кейін өркендеген Джурчен көшбасшысы Нурхачи Жосон мен Минге соғыста әскери көмек ұсынды. Алайда екі ел де, әсіресе Жосон, солтүстік "варварлардың" көмегін қабылдау арсыздық деп есептегендіктен, ұсынысты қабылдамады. Екінші дивизия шығысқа қарай жылжуын жалғастырып, Чансеонг, Онсон, Кёнвон және Кёнхун округтерінің қамалдарын басып алды және ақырында Тумен өзенінің сағасындағы Сосупоға жетті. Жапондықтар жағажайда демалып, көкжиектегі жанартау аралын Фудзи тауы деп жаңылысты. Саяхаттан кейін жапондықтар провинцияны бюрократиялық басқаруға қатысты бұрынғы күш-жігерлерін жалғастырды және бірнеше гарнизонды корейлердің өздері басқаруына рұқсат берді. Осы шараларға қарамастан, Като Киёмаса Хамгён аралын толығымен бақылауға ала алмады. Оның негізгі күштері орналасқан жерден басқа жерлерде тұрақты қарсылыққа тап болғандықтан, Като Хидэёшиге басқа даймёлар сияқты, әділ әскерлер шабуылға ұшырағаннан кейін, ол басып алынған аумақты басқарып отырғанын дәлелдеу үшін, әскерін жүздеген адамнан тұратын топтарға бөліп жіберудің қателігін жасады. Сонымен қатар, Хамгёндоның суық және қиын жағдайы оңтүстік-батыс аймақтарынан келген жапондық әскерлерге қарсы тұруды және жабдықтауды қиындатты. Мәселені шеше алмаған Киёмаса Като тонауға тыйым салудан бас тартты, бұл корейлердің қарсылығын тудырды. Жауап ретінде 1592 жылдың 20 қазанында Хамгёндо офицері Чжон Мун Бу сарбаздарды жинап, тарап кеткен үкіметтік әскерлерді қайта құрды. Хамгён провинциясының халқының қолдауымен 3500 сарбаз Кёнсон, Хоерён және Пурьонг округтерін оңай қайтарып алды және жапондықтармен ынтымақтасқандарды жазалады, бұл қозғалысты бүкіл Хамгён провинциясына кеңінен таратты. 1592 жылдың 30 қазанында Жосон ауылдарын тонап келген 1000 жапондық әскер Сеоксонгрёнгте 500 Жосон атты әскерінің шабуылына ұшырады және кері шегінуге мәжбүр болды, соның салдарынан суық тауларда оқшауланды. Корей сарбаздары келесі күні таңертең тауды өртеп, жапондық әскерді жойды. Осы жағдайға қарамастан, Като әскер жіберуге немесе шегінуге асықпады, өйткені шайқастың бағыты баяу өзгере бастады. Ақырында, жағдай нашарлағанда және жапондықтар Цзинью қамалында ауыр зардап шеккенде, олар күштерін оңтүстікке шоғырландыруға мәжбүр болды. Сондықтан ол әскерлеріне Кильджу қамалын қорғауды және көмек күтуді бұйырды. Соңында Хамгёндодағы қалған жапондық әскерлер Кильджу қамалына шегінді, ал әділ әскерлер оларды үш ай бойы қамалдады, отын жинауға мүмкіндік бермейтін. 1593 жылдың қаңтарында Киёмаса Като Хамгёнгдоны қайта басып алу үшін әскер бастады. 21 қаңтарда әділ әскерлер Данчхонда шабуыл жасап, жапондық алғы шепке ауыр зиян келтірді, бірақ жапондық бас әскеріне үш рет жеңіліп, Кильджу қамалын бұзуға мәжбүр болды, бұл тұтқындалған жапондықтардың қашуына мүмкіндік берді. Алайда Като Киёмаса суық пен жабдықтау мәселелеріне байланысты Хамгён аралын тастап, ақпанның 29-ы күні Ханянға шегінді.
Katō Kiyomasa, leading the Second Division of more than 20,000 men, crossed the peninsula to Anbyon County with a ten day march, and swept north along the eastern coast. Among the castles captured was Hamhung, the provincial capital of Hamgyong Province. There, a part of the Second Division was assigned to defense and civil administration. The rest of the division, 10,000 men, continued north, and fought a battle on August 23 against the southern and northern Hamgyong armies under the command of Yi Yong at Songjin. A Korean cavalry division took advantage of the open field at Songjin, and pushed the Japanese forces into a grain storehouse. There, the Japanese barricaded themselves with bales of rice, and successfully repelled a formation charge from the Korean forces with their arquebuses. While the Koreans planned to renew the battle in the morning, Katō Kiyomasa ambushed them at night. The Second Division completely surrounded the Korean forces, with the exception of an opening leading to a swamp. Those that fled were trapped and slaughtered in the swamp. The Koreans who fled gave alarm to the other garrisons, allowing the Japanese troops to easily capture Kilju County, Myongchon County, and Kyongsong County. The Second Division then turned inland through Puryong County toward Hoeryong, where two Korean princes had taken refuge. On August 30, 1592, the Second Division entered Hoeryong, where Katō Kiyomasa received the Korean princes and the provincial governor, Yu Yong rip, these having already been captured by the local inhabitants. Shortly afterward, a Korean warrior band handed over the head of an anonymous Korean general, plus General Han Kuk ham, tied up in ropes. Katō Kiyomasa then decided to attack a nearby Jurchen castle across the Tumen River in Manchuria to test his troops against the "barbarians", as the Koreans called the Jurchens (Orangkae in Korean and Orangai, both derived from the Mongol term Uriankhai "forest barbarian"). Kato's army of 8,000 was joined by 3,000 Koreans at Hamgyong Province, because the Jurchens periodically raided across the border. Soon the combined force sacked the castle, and camped near the border; after the Koreans left for home, the Japanese troops suffered a retaliatory assault from the Jurchens. Katō Kiyomasa retreated with his forces to avoid heavy losses. Because of this invasion, rising Jurchen leader Nurhaci offered military assistance to the Joseon and Ming in the war. However, the offer was refused by both countries, particularly Joseon, saying that it would be disgraceful to accept assistance from the "Barbarians" to the north. The Second Division continued east, capturing the fortresses of Jangseong, Onsong, Kyongwon, and Kyonghung Counties, and finally arrived at Sosupo on the estuary of the Tumen River. There the Japanese rested on the beach, and watched a nearby volcanic island on the horizon that they mistook as Mount Fuji. After the tour, the Japanese continued their previous efforts to bureaucratize and administer the province, and allowed several garrisons to be handled by the Koreans themselves. Despite these measures, Katō Kiyomasa fails to maintain control of Hamgyeong Island. Because he encounters constant resistance except where his main force is located, Kato makes the fatal mistake of dispersing his troops by the hundreds in order to prove to Hideyoshi that he is in control of the occupied territory, unlike other daimyo who are attacked by Righteous armies. Moreover, the cold and rough land of Hamgyongdo made it difficult for Japanese troops from the warmer southwestern regions to withstand and supply. Unable to solve the problem, Kiyomasa Kato abandoned his ban on looting, and this provoked resistance from the Koreans. In response, on October 20, 1592, Jeong Mun bu, an officer in Hamgyongdo, recruited men and reassembled the scattered government troops. With the support of the people of Hamgyong Province, the 3500 men easily recaptured Kyongsong, Hoeryong and Puryong and executed those who were collaborating with the Japanese, greatly spreading the movement throughout Hamgyong Province. On October 30, 1592, a Japanese army of 1000 men returning from looting Joseon villages is attacked by 500 Joseon cavalry at Seokseongryeong and forced to retreat, becoming isolated in the extreme cold on Mount Jangdeok. In response, the Korean soldiers set fire to the mountain the next day at sunrise, annihilating the Japanese army. Even in this situation, Katō was hesitant to send troops or retreat as the tide of battle slowly turned. Eventually, as the situation worsened and the Japanese suffered heavy losses at Jinju Castle and were forced to concentrate their forces to the south, he ordered his troops to guard Kilju Castle and wait for relief. Eventually, the remaining Japanese forces in Hamgyongdo retreated to Kilju Castle, and the righteous armies laid siege to the castle for three months to prevent them from gathering firewood. In January, Kiyomasa Kato leads an army to retake Hamgyeongdo. On January 21, the Righteous armies launched a mauling attack at Dancheon, inflicting heavy losses on the Japanese vanguard but suffering three defeats against the main Japanese army, which was forced to break the siege of Kilju Castle and withdraw, allowing the trapped Japanese to escape. However, Katō Kiyomasa was forced to abandon Hamgyeong Island due to cold and supply problems, and withdrew to Hanyang on February 29.
1592 жылғы теңіз науқандары
Пхеньянды басып алғаннан кейін, жапондықтар Ялу өзенінен өтіп, Джурчен жеріне енуді және Корея түбегінің батысындағы су жолдарын шапқыншылықты қамтамасыз ету үшін пайдалануды жоспарлады. Алайда, солтүстік теңіз флотының қолбасшысы болған И Сунь Синнің әрекеттеріне қарамастан, корей флоты ақырында Бусанды басып алудан бас тартып, шегінді. Жосон әулетінің жылнамасында (Корея үкіметінің Ханян ауданындағы бюрократы жазған Кореяның ресми тарихы) корей теңіз күштерінің Бусанда жапондықтарды жеңе алмағаны тіркелген. Дегенмен, басқа да маңызды тарихи дереккөздерде, мысалы, Жосон бюрократтарының ресми жинағы (李忠武公全書) және И Сунь Синнің соғыс күнделігі мен әскери есептерінде, бұл корейлердің шешуші жеңісі ретінде жазылған. Бұл жасақтар елдің барлық аймақтарында құрылып, шайқастарға, партизандық шабуылдарға, қамалдарды қоршауға, сондай-ақ соғыс қажеттіліктерін тасымалдауға және құрылыс жұмыстарына қатысты. Соғыс кезінде корей "әділ әскері" құрамында үш негізгі типтегі жасақтар болды: аман қалған және басшысыз корей әскерлері, патриоттық янбандар (аристократтар) мен қара халық, және будда монахтары. 1592 жылдың жазында Әділ әскерге 22 200-ге жуық корей партизандары қызмет етіп, жапон күштерінің көп бөлігін ұстап тұрды. Бірінші шапқыншылық кезінде Жола провинциясы Корея түбегіндегі жалғыз тиін жоймаған аймақ болып қалды. И Сунь Синнің теңіздегі табысты патрульдеуімен қатар, ерікті күштердің әрекеттері жапон әскерлерін провинциядан бас тартып, басқа мақсаттарға көшуге мәжбүр етті.
Having secured Pyongyang, the Japanese planned to cross the Yalu River into Jurchen territory, and use the waters west of the Korean peninsula to supply the invasion. However, Yi Sun sin, who held the post of the Left Naval Commander However, ultimately, the Korean fleet retreated, failing to take over Busan. In the Annals of the Joseon Dynasty (a Korean official history, written by a bureaucrat of the Korean government located in Hanyang District), it is recorded that the Korean navy failed to defeat the Japanese at Busan. However, in other primary historical sources, such as the official Joseon compendium (李忠武公全書) written by Joseon bureaucrats, and the War Diary of Yi Sun sin and his military reports, it is recorded as a decisive Korean victory. These fighting bands were raised throughout the country, and participated in battles, guerilla raids, sieges, and the transportation and construction of wartime necessities. There were three main types of Korean "righteous army" militias during the war: the surviving and leaderless Korean regular soldiers, the patriotic yangbans (aristocrats) and commoners, and Buddhist monks. By the summer of 1592, there were about 22,200 Korean guerrillas serving the Righteous Army, who tied up much of the Japanese force. During the first invasion, Jeolla Province remained the only untouched area on the Korean peninsula. In addition to the successful patrols of the sea by Yi Sun sin, the activities of volunteer forces pressured the Japanese troops to avoid the province in favour of other priorities.
Гвак Чже-удың Накдун өзенінің бойындағы жорықтары
Гвак Чжэ Ю – корейлік әскери қозғалысының белгілі басшысы, жапон басқыншыларына қарсы қарсылық топ құрған алғашқы адам. Ол Кёнсан провинциясындағы Нам өзенінің жағасында орналасқан Уирьён қаласындағы жер иесі болған. Кореяда Гвак – жұмбақ, романтикалық батыр ретінде есте сақталады. Кореялық әскерлер қаладан кетуге асыққанда және шабуыл қаупі туғанда, Гвак 50 қала тұрғынын ұйымдастырды. Бірақ Үшінші дивизия Чанвоннан тікелей Сеонгжуға бет бұрды. Гвак өз әскерін жабдықтау үшін тастап кетілген мемлекеттік дүкендерді пайдаланғанда, Кёнсан провинциясының губернаторы Ким Су Гвак тобын бүлікшілер деп жариялап, таратуға бұйрық берді. Гвак басқа жер иелерінен көмек сұрап, тікелей патшаға үндеу жібергенде, губернатор жапондықтармен де қиындыққа тап болса да, Гвакқа қарсы әскер жіберді. Алайда, сол кезде астанадан келген бір шенеунік провинцияда әскер жинауға кірісті. Шенеунік жақын жерде тұрып, Гвакты жақсы білгендіктен, губернатордың ықпалынан оны құтқарып қалды. Гвак Чжэ Ю өз әскерлерін Накдон мен Нам өзендерінің қосылған жеріндегі биік қамыстардың арасында партизандық соғыс жүргізуге орналастырды. Бұл стратегия жапондық күштердің И Сун Син мен оның флоты орналасқан Чолла провинциясына оңай кіруіне кедерес жасады.
Gwak Jae u was a famous leader in the Korean militia movement, the first to form a resistance group against the Japanese invaders. He was a land owner in the town of Uiryeong, situated by the Nam River in Gyeongsang Province. In Korea, Gwak is remembered as an enigmatic, romantic hero. As the Korean regulars abandoned the town and an attack seemed imminent, Gwak organized 50 townsmen. However, the Third Division went from Changwon straight toward Seongju. When Gwak used abandoned government stores to supply his army, the Gyeongsang Province Governor, Kim Su, branded Gwak's group as rebels, and ordered that it be disbanded. When Gwak asked for help from other landowners, and sent a direct appeal to the king, the governor sent troops against Gwak, in spite of having enough troubles already with the Japanese. However, an official from the capital city then arrived to raise troops in the province, and, since the official lived nearby and actually knew him, he saved Gwak from troubles with the governor. Gwak Jae u deployed his troops in guerilla warfare under the cover of the tall reeds on the union of the Nakdong and the Nam rivers. This strategy prevented Japanese forces from gaining easy access to Jeolla Province where Yi Sun sin and his fleet were stationed.
Уирьён/Чонгжин шайқасы
Кобаякава Такакаге басқаратын Алтыншы дивизия Жола провинциясын бағындыру міндетін алды. Алтыншы дивизия белгіленген жапон жолымен (яғни, жоғарыда айтылған Үшінші дивизия) Сеонгжуға жетті, содан кейін Чунчхон провинциясындағы Гымсанға бұрылып, Кобаякава провинцияға шабуыл жасау үшін бастапқы база ретінде бекітті. Мори Терумото мен Тойотоми Хидэёси арасындағы келіссөздердегі рөлі үшін генерал болған бұрынғы буддалық монах Анкокудзи Экей, Жола провинциясына шабуыл жасауға тағайындалған Алтыншы дивизияның бөлімшелерін басқарды. Бөлімдер Чанвон қаласынан Уирьёнға қарай жорықтап, Нам өзеніне жетті. Анкокудзидің барлаушылары өзеннің тереңдігін өлшеу үшін метрлерді орналастырды, осылайша бүкіл отряд өзеннен өте алатын болды. Бір түндік корей жасақтары өлшегіштерді өзеннің терең жерлеріне жылжытты. Жапон әскерлері өткел жасағанда, Гвак Чжэ У жасағы оларға шабуыл жасап, ауыр шығын келтірді. Соңында, Анкокудзидің әскері Жола провинциясына ену үшін қауіпті аймақтарды айналып, жапон гарнизондарының бекіністеріне жақындауға мәжбүр болды. Каэньёнгте Анкокудзидің мақсаты Геочангқа өзгертілді, оны Кобаякава Такакаге көмегімен бағындыру жоспарланды. Алайда, Ким Мён және оның партизандары таулардағы жасырын орындардан садақпен Анкокудзи әскерлеріне сәтті шабуыл жасағаннан кейін, Жола провинциясына жасалған жорық толығымен тоқтатылды.
The Sixth Division, under the command of Kobayakawa Takakage, was in charge of conquering Jeolla Province. The Sixth Division marched to Seongju through the established Japanese route (i. e. the Third Division, above), and cut left to Geumsan in Chungcheong Province, which Kobayakawa secured as his starting base for his invasion of the province. Ankokuji Ekei, a former Buddhist monk made into a general due to his role in the negotiations between Mōri Terumoto and Toyotomi Hideyoshi, led the units of the Sixth Division charged with the invasion of Jeolla Province. The units began their march to Uiryeong at Changwon, and arrived at the Nam River. Ankokuji's scouts planted meters measuring the river's depths so that the entire squadron could cross the river. Overnight, the Korean militiamen moved the meters into the deeper parts of the river. As the Japanese troops began to cross, the militia of Gwak Jae u ambushed them, and caused them heavy losses. In the end, to advance into Jeolla Province, Ankokuji's men had to try going north around the insecure grounds and within the security of the Japanese garrisoned fortresses. At Kaenyong, Ankokuji's target was changed to Geochang, to be taken with the aid of Kobayakawa Takakage. However, the entire Jeolla campaign was then abandoned when Kim Myeon and his guerillas successfully ambushed Ankokuji's troops by firing arrows from hidden positions within the mountains.
Жола коалициясы және Йонгин шайқасы
Жапон әскерлері Хансонға қарай жылжуда болғанда, Чолла провинциясының губернаторы И Гван, жапондықтардың ілгерілеуін тоқтату үшін әскерін астанаға қарай жіберді. Астананың жаугершілікке түскенін естіген губернатор әскерін кері қайтарды. Бірақ, ерікті жасақтардың қосылуымен әскер саны 50 000 адамға жеткенде, И Гван мен жабдырылмаған командирлер Хансонды қайтарып алу жоспарын қайта қарастырып, біріктірілген күштерді Хансонның оңтүстігіндегі Сувонға қарай бастап кетті. 4 маусымда 1900 саяқты алғы шеп әскері Yongin бекінісін басып алуға тырысты, бірақ Вакизака Ясухарудың 600 жапондық сақшысы 5 маусымға дейін корейлермен шайқасудан жалтарды, сосын негізгі жапон әскері бекіністі қорғауға келді. Жапон әскері Чолла коалициясына қарсы сәтті шабуылдап, корейлерді қаруларын тастап, шегінуге мәжбүр етті.
When the Japanese troops were advancing to Hanseong, Yi Gwang, the governor of Jeolla Province, attempted to check the Japanese progress by launching his army toward the capital city. Upon hearing the news that the capital had already been sacked, the governor withdrew his army. However, as the army grew in size to 50,000 men with the accumulation of several volunteer forces, Yi Gwang and the irregular commanders reconsidered their aim to reclaim Hanseong, and led the combined forces north to Suwon, south of Hanseong. On June 4, an advance guard of 1,900 men attempted to take the nearby fortress at Yongin, but the 600 Japanese defenders under Wakizaka Yasuharu avoided engagement with the Koreans until June 5, when the main Japanese troops came to relieve the fortress. The Japanese troops counterattacked successfully against the Jeolla coalition, forcing the Koreans to abandon arms and retreat.
Бірінші Гюмсан науқаны
Гьёнсан провинциясында генерал Гвак Чжэ Ю ерікті әскерін жұмылдырған шақта, Жола провинциясындағы Го Гьён Мён 6000 адамдық ерікті күш құрды. Го содан кейін өз күштерін Чунчхон провинциясындағы тағы бір жасақпен біріктіруге тырысты, бірақ провинция шекарасын кесіп өткеннен кейін, Алтыншы дивизияның Кобаякава Такакагесінің Гымсан тау бекінісінен Чонжуға (Жола провинциясының астанасы) шабуыл жасағанын естіді. Ол өз жеріне қайтып келді. Генерал Гвак Ёнмен бірігіп, Го әскерін Гымсанға бастап барды. Сол жерде, 10 шілдеде еріктілер, 8 шілдеде Ичи шайқасында жеңілгеннен кейін Гымсанға қайтып келе жатқан жапон әскерімен шайқасты.
Around the time of the mobilization of the volunteer army of General Gwak Jae u in Gyeongsang Province, Go Gyeong myeong in Jeolla Province formed a volunteer force of 6,000 men. Go then tried to combine his forces with another militia in Chungcheong Province, but upon crossing the provincial border he heard that Kobayakawa Takakage of the Sixth Division had launched an attack on Jeonju (the capital of Jeolla Province) from the mountain fortress at Geumsan. Go returned to his own territory. Having joined forces with General Gwak Yong, Go then led his soldiers to Geumsan. There, on July 10, the volunteer forces fought with a Japanese army retreating to Geumsan after a defeat at the Battle of Ichi two days earlier on July 8.
Жауынгер-монахтар
Сеонджо патшаның ықпалымен буддалық монах Хюджонг барлық монахтарды қару алуға шақыратын манифест жариялады. “Ай-қай, аспан жолы жоғалыпты. Елдің тағдыры құлдырауда. Аспан мен ақылға қарсы келіп, жауыз жау мың кемемен теңізден кешіп өтті”, – деп жазды ол. Хюджонг самурайларды “улы жиын” деп атады, олар “жыландар мен қатыгез жануарлар сияқты” қатыгездік танытты. Олардың зұлматы әлсіз бен күнәсізді қорғау үшін буддизмнің бейбітшілігінен бас тартуға негіз болды. Хюджонг үндеуін: “Бодхисаттвалардың мейірімділік зәруін киіңдер, шайтанды құлату үшін қасиетті қылыштарды ұстаңдар, Сегіз Құдайдың молниясын қолданыңдар және алға қадам басыңдар!” – деп аяқтады. Кем дегенде 8000 монах Хюджонгтың шақыруына жауап берді, бірі корей патриотизмімен, екіншісі Конфуцийшілдікті қолдауға ниеттенген синофилдік сарайдың буддизмге жасаған кемсітуіне наразылық білдірді. Чхунчхон провинциясында игумен Ёнъгю белсенді партизандық көшбасшы болды және 1592 жылдың 6 қыркүйегінде Чхонджу шайқасында Жапониялықтарға шабуыл жасап, жеңіске жеткен 1100 сарбаздан тұратын Әділ Армияға (Jo Heon басқарды) қосылды. Жеңістен кейін корей көшбасшылары кімнің ең көп еңбегі сіңгені туралы дауласа бастады. Корейлер шабуылға шыққанда Юн Сонгактың ресми әскері қатысудан бас тартты, ал Жо Хённың Әділ Армиясы мен игумен Ёнъгюдің жауынгер монахтары жеке-жеке жорыққа шықты. 1592 жылдың 22 қыркүйегінде Жо Хён 700 Әділ Армия партизандарымен Кобаякава Такакаге басқарған 10 мың жапондық әскерге шабуыл жасады. Тернбулл екінші Геумсан шайқасын Жоның ақымақтығы деп сипаттады, өйткені оның азат күштері “ең қатыгез самурайдың 10 мыңына” қарсы тұрды, олар Әділ Армияны қоршап алып, “жойды”. Кобаякава тұтқынға алуға рұқсат бермеді, нәтижесінде корей күштерінің барлығы жойылды. Жоға көмектесуге міндетті болғандықтан, игумен Ёнъгю үшінші Геумсан шайқасында өзінің жауынгер монахтарын Кобаякаваға қарсы басқарып, сол сияқты “толық жойылды”. Алайда, Геумсан учаскесі бір ай ішінде үш рет корейлік шабуылдарға ұшырағандықтан, Кобаякаваның 6-дивизиясы қайтарылды. Тоётоми Хидэёси бұл учаскені ұстау қиындыққа тұрарлық емес деп шешті, ал аймақтың азап шеккен халқы үшін бұл маңызды болды. Жапондықтардың кетуі партизандық шабуылдарды одан әрі күшейтті. Әділ Армияның бір көшбасшысы Пак Чин жапондықтар бақылап тұрған Кёнджу қаласының қабырғасынан бір зат лақтырды, оны корейліктер әрқашан “тоналғандар” деп атады. Олар оны тексеруге барды. Бұл зат 30 жапондықты өлтірген бомба екені анықталды. Гарнизонының күші жеткіліксіз деп қорқып, жапондық командир Сосаенгподағы жағалаудағы ваджоға (бекініске) шегінуге бұйрық берді.
Prompted by King Seonjo, the Buddhist monk Hyujeong issued a manifesto calling upon all monks to take up arms, writing, "Alas, the way of heaven is no more. The destiny of the land is on the decline. In defiance of heaven and reason, the cruel foe had the temerity to cross the sea aboard a thousand ships". Hyujeong called the samurai "poisonous devils" who were "as virulent as snakes or fierce animals" whose brutality justified abandoning the pacifism of Buddhism to protect the weak and innocent. Hyujeong ended his appeal with a call for monks who were able bodied to "put on the armor of mercy of Bodhisattvas, hold in hand the treasured sword to fell the devil, wield the lightning bolt of the Eight Deities, and come forward!". At least 8,000 monks responded to Hyujeong's call, some out of a sense of Korean patriotism and others motivated by a desire to improve the status of Buddhism, which suffered discrimination from a Sinophile court intent upon promoting Confucianism. In Chungcheong Province, the abbot Yeonggyu proved to be an active guerrilla leader and together with the Righteous Army of 1,100 commanded by Jo Heon attacked and defeated the Japanese at the Battle of Cheongju on 6 September 1592. After the victory, the Korean leaders began to quarrel among themselves over who was most responsible, and it was that when the Koreans took the offensive, the regulars under Yun Songak refused to take part while the Righteous Army under Jo Heon and the warrior monks under abbot Yeonggyu marched separately. On 22 September 1592, Jo Heon, with 700 Righteous Army guerrillas, attacked a Japanese force of 10,000 under Kobayakawa Takakage. Turnbull described the second battle of Geumsan as an act of folly on Jo's part as his outnumbered force took on "10,000 of the toughest samurai", who encircled the Righteous Army and "exterminated" them, wiping out the entire Korean force as Kobayakawa ordered that no prisoners be taken. Feeling obligated to come to Jo's aid, the abbot Yeonggyu now led his warrior monks against Kobayakawa at the third battle of Geumsan, who likewise suffered the same fate—"total annihilation". However, as the Geumsan salient had taken three successive Korean attacks in a row in a single month, the 6th Division under Kobayakawa was pulled back as Toyotomi Hideyoshi decided the salient was not worth the trouble to hold it, and to the suffering people of the region that was all that mattered. The Japanese withdrawal inspired further guerrilla attacks and one Righteous Army leader, Pak Chin, had an object hurled over the walls of the Japanese held town of Gyeongju, which caused "the robbers", as Korean accounts always called the Japanese, to go examine it. The object turned out to be a bomb that killed 30 Japanese. Fearing his garrison was now under strength, the Japanese commander ordered a retreat to the coastal wajo (castle) at Sosaengpo.
Циньцзю қоршауы
Цзинью – Қыңсан провинциясын қорғаған стратегиялық бекініс болатын. Жапондық командирлер Цзиньюді басып алу Жеолла провинциясының күріш егістік аймақтарына оңай қол жеткізуді білдіретінін жақсы білген. Сондықтан Хосокава Тадаоки бастаған зор әскер Цзиньюға жақындады. Цзиньюді Кореяның ең қабілетті генералдарының бірі – Гим Симин қорғады. Ол жақында жапондықтардың қаруларымен тең қуатты 170-ке жуық жаңа аркебус сатып алған еді. Әдеттегідей, жапондықтар басы жинауды бастады. Тайкокиде айтылғандай, Жирозаэмон есімді самурай «алғашқы басын алып, биікке көтерді. Ал қалған бесеуі де шабуылдап, бірнеше тамаша бас әкелді». Жапондықтар корей қамалдары мен қалаларын басып алуда көбінесе қиындыққа тап болған жоқ, самурайлар арасында корейлердің жауынгерлік қабілеттеріне деген сықпылық кең таралған еді. Сондықтан жапондықтар Цзиньюға шабуыл жасағанда, Гимнің әскері ауыр тастар мен бомбаларды лақтырып, аркебустарын оқтап, олардың шабуылын тоқтатқанда, олар үшін бұл үлкен жаңалық болды. Хосокава самурайлардың бамбук қалқандарымен және аркебуспен жақтан қорғап, қайтадан шабуыл жасауға бұйрық берді, бұл оларға Цзинью қабырғаларына баспалдақ тіктеуге мүмкіндік берді. Корейлер жапондықтарға тас лақтырып, кешіктірілген бомбаларды тастап, қырғынды жасады. Тайкокиде былай делінген: «Үш күн бойы жапондықтар Цзиньюға сәтсіз шабуыл жасады, ал бекіністің орлары өліктерге толып кетті». 1592 жылдың 11 қарашасында Гвак Чжэ Ю бастаған корейлік партизандық отряд көмекке келді. Жапондықтарды жаңылыстырып, оның күші зор екенін ойлату үшін Гвак өзінің әскеріне түнде төбелерде от жағуға бұйрық берді. 12 қарашада Хосокава Тадаоки Цзиньюға соңғы шабуыл жасауға бұйрық берді, солтүстік қақпаларда қатысты шайқас болды. Генерал Гим жапон оғынан басына тиіп қаза тапты, бірақ корейлік аркебус оқтары жапондықтарды кері шегіндірді. Осы кезде Нам өзенімен қажетті оқ-дәрілерді әкелген тағы бір корейлік көмекші күш келді, бұл Хосокаваны қоршаудан бас тартуға мәжбүр етті. Ол жапондықтар жау территориясына терең еніп, артын қорғауға резервтері жоқ екенін айтып, қоршауды жалғастыру тым қауіпті екенін мәлімдеді. Тоётоми Хидэёси жеңіліс туралы естігенде ашуға іш толды, жапондықтар ешқашан корейлерден жеңілуі керек емес деді және кек алуға ант берді. Аркебус, зеңбіректер мен минометтердің көмегімен корейлер жапондықтарды Чолла провинциясынан ығыстырып шығарды. Цзинью шайқасының нәтижесі жапондықтардың Чолла провинциясына енуіне кедергі келтірді.
Jinju was a strategic stronghold that defended Gyeongsang Province. The Japanese commanders knew that control of Jinju would mean easy access to the ricebelts of Jeolla Province. Accordingly, a large army under Hosokawa Tadaoki approached Jinju. Jinju was defended by Gim Si min, one of the better generals in Korea, commanding a Korean garrison of 3,000 men. Gim had recently acquired about 170 new arquebuses that were equal in strength to the Japanese guns. As customary, the Japanese began to collect heads, with the Taikōki mentioning how a samurai named Jirōza'emon "took the first head and raised it aloft. The other five men also attacked and took some excellent heads". The Japanese had usually had little trouble with taking Korean castles and towns, and a certain contempt for the fighting abilities of the Koreans was common among the samurai, so it was a great surprise for the Japanese when they assaulted Jinju to be hit with a barrage of fire as Gim's men dropped heavy stones and bombs while firing their arquebuses, stopping their assault cold. Hosokawa ordered a new assault with the samurai advancing this time under bamboo shields with covering fire from their arquebuses, which allowed them to place ladders across the walls of Jinju. A scene of carnage occurred, with the Koreans dumping rocks and delayed action bombs down on the Japanese. The Taikōki reported:
For three days, the Japanese attacked Jinju fruitlessly with the moats becoming full of their dead. On 11 November 1592, a force of Korean guerrillas led by Gwak Jae u arrived as the relief force, and to fool the Japanese into thinking his force was much larger than it was, Gwak ordered his men to light fires at night on the hills while blowing their conch shells. On 12 November, Hosokawa Tadaoki ordered a final attempt to storm Jinju, with heavy fighting on the northern gates, with General Gim being killed when a Japanese bullet went through his head, but the Korean arquebus fire drove off the Japanese. At that time, another Korean relief force bringing badly needed ammunition arrived up the Nam River, causing Hosokawa to break off the siege, who argued that with the Japanese deep in enemy territory and no reserves to cover his rear that it was too dangerous to continue the siege. Toyotomi Hideyoshi was enraged when he heard of the defeat, saying the Japanese should never be defeated by Koreans, and vowed vengeance. With the help of arquebuses, cannon, and mortars, the Koreans were able to drive the Japanese from Jeolla Province. The result of the battle at Jinju prevented the Japanese from entering Jeolla Province.
Мин Қытайдың араласуы
Жапондықтардың басып кіруін тоқтата алмаған Корея, жапондықтардың түрлі логистикалық және ұйымдастырушылық қиындықтарына қарамастан, жапондықтардың ілгерілеуін тоқтату үшін Мин Қытайының араласуына сүйенуге мәжбүр болды. Кореялық сарай тарихшысы және саясаткер Рю Сонг Рёнг, Кореяның теңіздегі жеңісі басып алушылардың бүкіл стратегиясын тоқтатты деп мәлімдеді, өйткені ол Жапонияның Кореяны қоршауға тырысқан "бір қолын кесіп тастады", Пхеньяндағы Кониши Юкинага әскерін оқшаулады және Қытай суларын жапондық шабуылдан сақтап, "Аспан әскері Кореяға көмекке құрлықпен келе алды". Жосондағы дағдарысты көріп, Ванли императоры мен Мин сарайы бастапқыда олардың қарауындағы мемлекет қалай осылай тез басылып алынғанына түсініксіздік пен күмәнмен қарады. Кореялық сарай бастапқыда Мин әулетінен көмек сұрауға кешігіп, Пхеньянға шегінуді бастады. Король Сонджоның бірнеше рет өтініштерінен кейін және жапон әскері Кореяның Қытаймен шекарасына жеткен соң, Қытай ақыры Кореяға көмекке келді және жапондықтардан аз қарсылыққа тап болды. Өзінің соңғы табысына тым сенімді болған және мүмкін жалған хабарламаларға алданған Ли Русон 1593 жылғы 21 қаңтарда 20 мыңдық одақтас әскерімен бірге астана Хансонға қарай жылжыды. 26 қаңтарда әскерлер Бёкджегван жерінде шамамен 30 мың жапондықтан күтпеген қарсылыққа тап болды. Бастапқыда Ча Да Шо және корей генералы басқарған барлау тобы 600-ден аспайтын жапондықтардың шағын тобымен кездесті. Топ оларды сәтті жеңіп алды, бірақ көп ұзамай Тачибана Мунешиге басқаратын әлдеқайда үлкен күшке тап болды және қорғану үшін жақын төбеге шегінді. Ли өзінің барлау тобының жағдайы туралы естіген соң, қалған шағын әскерімен бірге жылдамдап алға жүгіруге шешім қабылдады. Ол барлау тобымен түскі уақытта кездесті, бірақ сол кезде одан да көп жапондық күштер аймаққа жинала бастады. Мин әскерлері бірнеше шабуыл толқындарын тойтарып, біртіндеп солтүстікке шегінді. Ли Русон және көптеген басқа да генералдар жеке өзі шайқасқа қатысып, күннің кешкі уақытында қалған әскерлерімен кездескенше ауыр зардап шекті. Осы кезде жапондықтар одан әрі шабуылдаудан бас тартып, екі тарап та шегінді. Мин әулеті өзінің элиталық сарбаздарының арасында ауыр зардап шеккендіктен, Ли соғыстың қалған бөлігінде агрессивті қимылдар жасауға құлшынбады.
Unable to repel the Japanese invasion, Korea ultimately had to rely on the intervention of Ming China to halt the Japanese advance, despite the various logistical and organizational difficulties suffered by the Japanese. Korean Court historian and politician Ryu Seong ryong stated that the Korean naval victory stalled the entire strategy of the invaders by "cutting off one of the arms" with which Japan tried to envelop Korea, isolating Konishi Yukinaga's army at Pyongyang and securing Chinese waters from the feared Japanese attack, such that "the Celestial Army could come by land to the assistance" of Korea. Viewing the crisis in Joseon, the Wanli Emperor and the Ming court were initially filled with confusion and skepticism as to how their tributary could have been overrun so quickly. The Korean court was at first hesitant to call for help from the Ming dynasty, and began a withdrawal to Pyongyang. After repeated requests by King Seonjo, and after the Japanese army had already reached Korea's border with China, China finally came to the aid of Korea. and met only minor resistance from the Japanese defenders. Overconfident with his recent success and possibly misled by false reports, Li Rusong advanced towards the capital city of Hanseong with his allied army of 20,000 on January 21, 1593. On January 26, the force ran into an unexpected confrontation at Byeokjegwan with a large Japanese formation of about 30,000. Initially, the scouting party of the group under Cha Da Sho and a Korean general confronted a small band of Japanese numbering no more than 600 men. The party overran them successfully but soon ran into a much larger host under Tachibana Muneshige, and retreated to a nearby hill to defend themselves. Upon hearing of his scouting party's plight, Li decided to rush forward with the rest of his small host. He met up with his scouting party around noon, but by that time even more Japanese forces were converging on the area. The Ming forces gradually retreated north while fighting off several waves of attacks. Li Rusong and many other generals personally fought in the brawl, and they sustained heavy casualties before they met up with the rest of their army toward the later portion of the day. At that point, the Japanese gave up further attacks and both sides pulled back. Because the Ming suffered heavy casualties among their elite retinues, Li became reluctant to move aggressively for the remainder of the war.
Хаэнджу шайқасы
Жапондықтардың Жола провинциясына жасаған шабуылы тоқтатылды және генерал Гвон Юл оларды Ичирьён төбелерінде кері тартты. Сан жағынан кем болған корей сарбаздары Бёкжегван шайқасында жапон әскерлерімен күресіп, жеңіске жетті. Гвон Юл тез арада солтүстікке қарай жылжып, Сувонды қайта басып алды, сосын Хан өзенінің үстіндегі жартасқа орналасқан ағаш бекініс – Хаэнджу бекінісіне бет бұрды, онда ол қытайлық күштердің келуін күтті. Ли Русон басқаратын Мин әскері Бёкжедегі шайқаста жеңіліске ұшырағанын естіген соң, Гвон Юл Хаэнджу бекінісін нығайтуға шешім қабылдады. Квонның 2300 сарбазы – қатардағы жауынгерлер, монах-жауынгерлер және Әділ Армия партизандарынан құралған. Бёкжегван шайқасындағы жеңістің нәтижесінде Като Киёмаса және оның 30 мыңдық әскері Хансеон қаласының оңтүстігіне жетіп, Хаэнджу бекінісіне шабуыл жасады – бұл бекініс айналасын көріп тұратын таулы қорғаныс еді. Гвон Юл басқаратын бірнеше мың сарбаз бекіністе жапондықтарды күтіп отырды. Като өзінің көптеген әскері корейлерді жеңе алады деп сенді, сондықтан жапон сарбаздарына таңғы сағат 6 шамасында Хаэнджудың тік беткейлеріне жоспарсыз шабуыл жасауға бұйрық берді. Гвон Юл жапондықтардың шабуылына бекіністен хвачалар, тастар, мылтықтар және садақтар арқылы қарсы шабуыл жасады. Хвача ("өрт арбасы") бірден 100 дана ракета немесе 200 дана жебе атуға қабілетті көлік болды; хвачаны қайта толтыру көп уақыт алды, бірақ олар қатты зиян келтіре алатын. Гвон өзінің сарбаздарын бір уақытта хвачаларды атуға үйреткен, ал жапондықтар тығыз орналасқандықтан, "өрт арбаларының" атысы оларға ауыр шығын келтірді. Хансеон әйелдері де еркектермен бірге тастарды әкеліп, көмектесті. Тоғыз шабуылдың барысында жапондықтар корейлерді екінші қатарға итеріп жіберді, бірақ одан әрі жылжуға мүмкіндік таппады, нәтижесінде шамамен 10 мың адам қаза тапты. Цзинбирокте: "Гвон Юл сарбаздарына жаудың мәйіттерін жинап, оларға деген ашуларын жыртып, ағаштарға іліп қоюға бұйырды". Күтпеген қарсылыққа тап болып, көп шығынға ұшыраған Като Киёмаса өліктерін өртеп, әскерін кері шегіндірді. Хаэнджу шайқасы корейлер үшін маңызды жеңіс болды, себебі ол корей армиясының рухын көтерді. Бұл шайқас бүгінде корейлердің ең шешуші үш жеңісінің бірі ретінде тойланады (қалған екеуі – 1592 жылғы Хансан аралы шайқасы және Цзиньдзю қамалы). Бүгінде Хаэнджу бекінісі орнында Гвон Юлдың құрметіне ескерткіш орнатылған. Осы кезде жапондықтардың шамамен 150 мыңдық әскері 53 мыңға дейін азайды, ал қытайлық күштер күн сайын келіп түсті. Жапондықтардың көпшілігі аштықтан, суықтан және қардан соқыр болып, кейбір жапон сарбаздары аштықтан сонша әлсірегендіктен, таулардағы жолбарыстардан қорғана алмады. Жағдайдың қиындығына байланысты жапондықтар жағалауға қарай шегінді.
The Japanese invasion into Jeolla Province was broken down and pushed back by General Gwon Yul at the hills of Ichiryeong, where outnumbered Koreans fought Japanese troops in the Battle of Byeokjegwan and gained a victory. Gwon Yul quickly advanced northwards, retaking Suwon and then swung north toward Haengju Fortress, a wooden stockade on a cliff over the Han River, where he would wait for Chinese reinforcements. After he was informed that the Ming army under Li Rusong was pushed back at Byeokje, Gwon Yul decided to fortify Haengju. Kwon's force of 2,300 men were a mixture of regulars, warrior monks, and Righteous Army guerrillas. Bolstered by the victory at the Battle of Byeokjegwan, Katō Kiyomasa and his army of 30,000 men advanced to the south of Hanseong to attack Haengju Fortress, an impressive mountain fortress that overlooked the surrounding area. An army of a few thousand led by Gwon Yul was garrisoned at the fortress, waiting for the Japanese. Katō believed his overwhelming army would destroy the Koreans and therefore ordered the Japanese soldiers to simply advance upon the steep slopes of Haengju with little planning at about 6 am. Gwon Yul responded to the Japanese advance with fierce fire from the fortification using hwachas, rocks, handguns, and bows. The hwach'a ("fire wagon") was a cart that could fire either 100 rockets or 200 arrows at once; the hwach'a took much time to load, but were capable of bringing down deadly fire. Gwon had trained his men to fire their hwach'as all at once, and as the Japanese were packed closely together, the volley from the "fire wagons" inflicted heavy losses. The women of Hanseong joined their menfolk, bringing up rocks in their skirts. In the course of nine assaults, the Japanese pushed the Koreans back to their second line, but could advance no further, losing about 10,000 dead in the process. The Jingbirok wrote: "Gwon Yul ordered his soldiers to gather the dead bodies of the enemy and vent their anger by tearing them apart and hanging them on the branches of the trees". Facing unexpected resistance and mounting casualties, Katō Kiyomasa burned his dead and finally pulled his troops back. The Battle of Haengju was an important victory for the Koreans, as it greatly improved the morale of the Korean army. The battle is celebrated today as one of the three most decisive Korean victories (the other two being the 1592 Battle of Hansan Island and the siege of Jinju). Today, the site of Haengju fortress has a memorial built to honor Gwon Yul. By this time, the Japanese invasion force of about 150,000 men were down to about 53,000 men, with Chinese reinforcements arriving every day. Most of the Japanese were suffering from hunger, frostbite, and snow blindness and some Japanese soldiers were so weakened by hunger that they were unable to defend themselves from tigers in the mountains. With the situation untenable, the Japanese retreated to the coast.
Қақтығыстар
Биёкджегван шайқасынан кейін Мин әскері сақтық танытып, Хаэнджу шайқасында корейліктердің сәтті қорғанысынан соң ақпан айының соңында Хансеонгқа қайта оралды. Келесі бірнеше ай бойы екі тарап Кесонг пен Хансеонг арасындағы шекарада тоқтап қалды, ешқайсысы да жаңадан шабуылға түсуге дайын да, қалаулы да болмады. Жапондықтардың солтүстікке жылжуға жеткілікті жабдығы болмады, ал Пхеньяндағы жеңіліс Кониси Юкинага және Ишида Мицунари сияқты жапондық көшбасшылардың бір бөлігін Мин әулетімен келіссөздер жүргізуді ойластырды. Бұл оларды Като Киёмаса сияқты басқа да соғысқа бейім генералдармен қатысты қызу пікірталасқа түсірді. Бұл қақтығыстардың салдары Жапониядағы соғыстан кейін Секигахара шайқасында екі тараптың қарсыластарға айналуымен одан әрі күшейді. Мин әскерінің де өз қиындықтары болды. Кореяға келгеннен кейін көп ұзамай Мин шенеулері корей сарайынан жеткіліксіз логистикалық қолдау көрсетіліп жатқанын байқады. Цян Шичжэннің жазбаларында Пхеньянды қоршаудан кейін де Мин әскері Кесонгқа аттанғанға дейін жетіспеушілікке байланысты шамамен бір апта тоқтап тұрғаны айтылған. Уақыт өте келе жағдай нашарлай түсті. Ауа райы жылыған кезде Кореядағы жолдар да қиын жағдайға түсті, Сонг Инчан және басқа Мин офицерлерінің көптеген хаттарында расталатындай, бұл Қытайдан қайта жабдықтауды да ауыр процесске айналдырды. Мин әскері келген кезде корей ауылдары жауапсыз шабуылдардан қирап қалған еді, ал қыстың ортасында корейліктерге жеткілікті азық-түлік жинау өте қиын болды. Сот жағдайды түзету үшін барлық қолдағы күштерін жұмылдырса да, олардың елін қайтарып алуға деген құштарлығы және көптеген әкімшілерінің әскери тәжірибесіздігі салдарынан, жағдайға қарамастан Мин әскерлеріне алға жылжуды талап ете берді. Бұл оқиғалар екі тарап арасындағы сенімсіздікті күшейтті. 1593 жылдың сәуір айының ортасында, И Сунсиннің корей теңіз блокадасының және Мин әскерлерінің жапондық астық қоймасының маңызды бөлігін өртеп жіберуге сәттілік әкелген арнайы операциясынан кейін, жапондықтар келіссөздерді тоқтатып, Хансеонгтан шықты.
After the Battle of Byeokjegwan, the Ming army took a cautious approach and moved on Hanseong again later in February after the successful Korean defense in the Battle of Haengju. The two sides remained at a stalemate between the Kaesong to Hanseong line for the next couple of months, with both sides unable and unwilling to commit to further offensives. The Japanese lacked sufficient supplies to move north, and the defeat at Pyongyang had caused part of the Japanese leadership, such as Konishi Yukinaga and Ishida Mitsunari, to seriously consider negotiating with the Ming dynasty forces. This got them into a heated debate with other hawkish generals such as Katō Kiyomasa, and these conflicts would eventually have further implications following the war in Japan when the two sides became rivals in the Battle of Sekigahara. The Ming forces had their own set of problems. Soon after arriving in Korea, the Ming officials began to note the inadequate logistical supply from the Korean court. The records by Qian Shizhen noted that even after the Siege of Pyongyang, the Ming forces were already stalled for nearly a week due to the lack of supplies, before moving on to Kaesong. As time went on, the situation only become more serious. When the weather warmed, the road conditions in Korea also became terrible, as numerous letters from Song Yingchang and other Ming officers attest, which made resupplying from China itself also a tedious process. The Korean countryside was already devastated from the invasion when the Ming forces arrived, and in the heart of winter it was extremely difficult for the Koreans to muster sufficient supplies. Even though the court had assigned the majority of the men on hand to tackle the situation, their desire to reclaim their country, along with the militarily inexperienced nature of many of their administrators, resulted in their continual requests to the Ming forces to advance despite the situation. These events created an increasing level of distrust between the two sides. Though by mid April 1593, faced with ever greater logistical pressure from a Korean naval blockade of Yi Sun sin, in addition to a Ming force special operation that managed to burn down a very significant portion of the Japanese grain storage, the Japanese broke off talks and pulled out of Hanseong.
Цзиньюдың екінші қоршауы
Жинжудың бірінші қоршауынан өзгеше, екінші қоршау жапондықтардың жеңісімен аяқталды. Тоётоми Хидэёси Цзиньюді алуға ерекше бейілді болды және жапондықтардың бұрын қаланы басып алмауына кек алуға бұйрық берді. Укита Хидэи 90 000 жапондық әскерді бастап Цзиньюді басып алды, соның салдарынан бүкіл соғыс барысында жапондық күштердің бір операциядағы ең ірі жұмылдырылуы орын алды. Жапондықтардың қайда бет алғанын білмейтін корейлер күштерін бөліп, Ким Чон-иль басқаратын Цзиньюдегі 4000 сарбаздық гарнизонға еріктілер, партизандар, шағын қытай күші және әйелдер мен балаларды қоса алғанда, көптеген азаматтар қосылды, жалпы саны шамамен 60 000 адамды құрады. 1593 жылғы 20 шілдеде жапондықтар қабырғаларға қарсы шабуыл жасауға мүмкіндік беретін ағаш қалқандарды жасауға кірісті. Батыста 26 мың сарбазбен Кониши Юкинага, солтүстікте 25 мың сарбазбен Като Киёмаса, ал 17 мың сарбазбен Укита Хидэи болды. 1593 жылғы 21 шілдеде жапондықтар шабуыл жасап, Цзиньюді қоршап тұрған ордыны толтырған бөгетті бұзды, ал самурайлар ағаш қалқандарының артынан жылжуда, корейліктердің от жебелері, зеңбіректер мен аркебустарының оқтарымен тоқтатылды. 23 шілдеде жапондықтар ағаш қоршау мұнараларымен шабуыл жасады, олар корейлік зеңбіректердің оқтарымен құлатылды. 25 шілдеде Укита Кимге елші жіберіп, егер Цзинью бірден берілмесе, жапондықтар тұтқынға алған 10 000 корей шаруасын өлтіретінін мәлімдеді. Бірақ Ким бас тартты, соның салдарынан 10 000 корей шаруасының басы кесілді. Жапондықтар "таяқшалы вагон" деп аталатын бронекарттармен шабуыл жасады, бұл оларға қабырғаларға дейін жетіп, саперлер тастарды шығарып тастауға мүмкіндік берді. Бірақ жапондықтардың бір есебінде айтылғандай: "Олар шабуылдауға тырысты, бірақ қамалдың ішінде шөпті өртеп жіберген қарағайлы маштар лақтырылды. Таяқшалы вагон ішіндегі сарбаздар да өртеніп, кері шегінді". 27 шілдеде жапондықтар тағы да "таяқшалы вагон" арқылы шабуыл жасады, бірақ бұл жолы қатты дауыл болды, ол корейліктердің майға батырылған маштарды лақтыру арқылы жапондықтарды өртеп жіберу әрекеттеріне кедері келтірді. Жапондық саперлер қабырғаның бір бөлігін бұзып, үлкен шабуыл басталды, самурайлар қамалға бірінші болып кіру үшін бір-бірін итеріп, құлатты, өйткені бұл үлкен құрмет саналды. Кюрода Нагамасаның адамы Гото Мотоцугу Цзиньюге бірінші болып кіруге асығып жатқанда, Като Киёмасаның адамы Иида Какбэй бұл құрметті өзіне таңу үшін Ничирен туын жарыққа лақтырып жіберді. Корейлік гарнизон оқ-дәрі мен қылыштардан тапшылық көріп, көптеген корейлер катанамен қаруланған самурайлардың шабуылына қарсы ағаш таяқтармен күресті. Корей генералы Со Ёвон Окамото Гондзё есімді самураймен ұзақ жекпе-жекке түсті, ол жараланған генерал Соның демі бітіп, ағашқа құлап түскен кезде аяқталды, ал Окамото бір соққымен оның басын кесіп тастады. Соның басы Нам өзеніне құлап түсті, самурай үшін жаудың басын алу үлкен құрмет болғандықтан, Окамото оның басын іздеуге бұйрық берді, осылайша оны тұздап, Жапонияға қайтарып әкелуге болатын еді. Корей командирі, генерал Ким Чон-иль өз-өзіне қол жұмсады. Әдеттегідей, жапондықтар тұтқынға алмады, әскерилер мен азаматтардың барлығын өлтірді, ал Нам өзені қанға боялды, өйткені мыңдаған адам оны жүзуге тырысты, бірақ екінші жағында күтіп тұрған самурайлар оларды қырды. Като тайпасының жылнамашысы: "Барлық қытайлықтар біздің жапондық қылыштардан қорқып, өзенге секіріп түсті, бірақ біз оларды тартып, басын кесіп тастадық". Корейлік деректерде Цзиньюдегі 60 000 сарбаздың барлығы дерлік қаза тапқан, ал жапондық деректерде самурайлар жеңістен кейін Жапонияға 20 000 бас жіберген. Тек Цзиньюдің кисаенгтері (әдемі әйелдер) ғана аман қалды, өйткені олар сол күні кешке жақын жердегі төбедегі Ч'оксьонгу павильонында жеңісін тойлау үшін өткен кеште жапондық генералдарға қызмет етуге мәжбүр болды, өйткені ол төмендегі "тозақтық көріністің" ең жақсы көрінісін ұсынды. Бір әдемі әйел, Нонгае, самурайдың назарын аударды, Кейамура Рокуносуке, оны жыныстық қатынасқа шақырып, жартастан тартып алды, содан кейін өзі де, оны да жартастан лақтырып жіберді, Кореяның ұлттық қаһарманы болды. Цзинью тек символикалық мақсаттар үшін басып алынды, ал алға жылжудың орнына, Цзиньюдегі жапон күші солтүстікке қарай үлкен қытай күшінің бар екендігіне байланысты Пусанға кері шегінді. Тоётоми Хидэёси 1592 жылы Цзиньюде болған жеңілістің кекін алғанына өте риза болды, бірақ Тернбулл тек символикалық себептермен қаланы алу үшін соншама көп адамды жоғалту ысырап екенін айтты.
Unlike the first siege of Jinju, the second siege resulted in a Japanese victory. Toyotomi Hideyoshi was especially determined to take Jinju and ordered that the previous Japanese failure to take the city be avenged. Ukita Hideie led 90,000 Japanese troops to take Jinju, making it the largest mobilization of Japanese forces for a single operation in the entire war. The Koreans, not knowing where the Japanese were going, divided their forces, with Kim Cheon il commanding the garrison of 4,000 soldiers at Jinju, who were joined by volunteers, guerrillas, a small Chinese force, and a large number of civilians including women and children, making for a total of about 60,000. On 20 July 1593, the Japanese began to construct wooden shields to allow them to advance against the walls. To the west were Konishi Yukinaga with 26,000 men, and to the north were Kato Kiyomasa with 25,000, while Ukita Hideie commanded the reserve of 17,000. On 21 July 1593, the Japanese attacked, breaking the dyke that filled the moat around Jinju, while the samurai advanced under their wooden shields, to be stopped by Korean fire arrows, cannonballs, and arquebuses. On 23 July, the Japanese attacked with wooden siege towers, which were knocked down by Korean cannon fire. On 25 July, under a flag of truce, Ukita sent a messenger to Kim, telling him that the Japanese would slaughter 10,000 Korean peasants whom they had taken prisoner if Jinju did not surrender at once, but Kim refused, and so 10,000 Korean peasants were beheaded. The Japanese now attacked with armored carts called "tortoise shell wagons", which allowed the Japanese to advance up to the walls, where the sappers would pull out the stones. But as a Japanese account complained: "They tried to attack, but from inside the castle, pine torches were thrown that set the grass alight. The soldiers inside the tortoise wagons were also burned and retreated". On 27 July, the Japanese again attacked with the "tortoise shell wagons", but this time, there was a heavy thunderstorm that prevented Korean attempts to incinerate the Japanese by dropping torches soaked in fat. The Japanese sappers broke down a section of the wall and a great rush broke out with the samurai pushed each other down as it was a great honor to be the first samurai to enter a fortress. Goto Mototsugu, a retainer of Kuroda Nagamasa, was about to be the first samurai to enter Jinju when Iida Kakbei, a retainer of Kato Kiyomasa, threw the Nichiren flag into the breach to claim that honor for himself. The Korean garrison was out of ammunition and were short of swords, so many Koreans fought with wooden sticks against the onrush of samurai armed with katanas. One Korean, General Sŏ Yewon, engaged in a lengthy single combat with a samurai named Okamoto Gonjo, which ended when the wounded General Sŏ lost his breath and fell down by a tree, and Okamoto took the chance to sever his head with a single blow from his katana. Sŏ's head fell down by the Nam River, which as it was a great honor for a samurai to take the head of their enemies, led Okamoto to order a search to find Sŏ's head, so that it could be salted and taken back to Japan. The Korean commander, General Kim Cheon il, committed suicide. As usual, the Japanese took no prisoners, killing almost everyone, both military and civilian, and the Nam River ran red with blood as thousands attempted to swim across it, only to be cut down by the samurai waiting on the other side. The chronicler of the Kato clan noted: "All the Chinese were terrified of our Japanese blades, and jumped into the river, but we pulled them and cut off their heads". Korean accounts mention that almost all of the 60,000 soldiers in Jinju were killed while Japanese accounts mention the samurai sent 20,000 heads back to Japan after their victory. Only the kisaeng (courtesans) of Jinju were spared as they were pressed into service for the victorious Japanese generals at a party they held to celebrate their victory on the evening of the same day at the Ch'oksŏngu Pavilion on a nearby hill, as it offered the best view of the "hellish scene" below them. One courtesan, Nongae, attracted the attention of a samurai, Keyamura Rokunosuke, whom she lured to a cliff by promising him sex, and then threw both herself and him off the cliff, becoming a national heroine in Korea. Jinju was taken only for symbolic purposes, and instead of advancing, the Japanese force at Jinju retreated back to Busan as there was a larger Chinese force to the north. Toyotomi Hideyoshi was well satisfied that he had avenged the defeat of 1592 at Jinju, though Turnbull argued that to lose so many men to take a town only for symbolic reasons was wasteful.
Қытай мен Жапония арасындағы келіссөздер мен бітімгершілік (15941596)
Жапондықтарды кері шегінуге итермелеген екі фактор болды: бірінші, қытайлық коммандос Хансеонгке (қазіргі Сеул) еніп, Йонгсандағы қоймаларды өртеп, жапон әскерлерінің азық-түлік қорының көбін жойды. Екінші, Шэн Вэйцзинь келіссөздер жүргізу үшін тағы келді және жапондықтарға 400 000 қытай әскері шабуылдайды деп қорқытты. Кониши Юкинага мен Като Киёмаса басқаратын жапондықтар өздерінің қиын жағдайын сезініп, Пусан аймағына шегінуге келісті, ал қытайлықтар Қытайға қайта оралды. Соғыс тоқтатылды, ал Мин елшісі Жапонияға бейбіт келісімдерді талқылауға жіберілді. Келесі үш жыл бойы жапондықтар бірнеше жағалау бекіністерін бақылауда ұстады, ал Кореяның қалған бөлігін кореялықтар басқарды, сондықтан шайқастар аз болды. 1594 жылдың 18 мамырына дейін барлық жапон әскерлері Пусан аймағына шегінді және көптегені Жапонияға қайта оралуға кірісті. Мин үкіметі өздерінің көп бөлігін кері шақырды, бірақ 16 000 әскерін Корея түбегінде татуды сақтау үшін қалдырды. Қытай мен Жапония арасындағы бейбіт келіссөздер басталғаннан кейін, қытайлық келіссөзшілер Мин императорына соғыста жеңілген, шағын мемлекетпен келісім жасап жатқаны туралы жаңылысқан ой берді. Сонымен қатар, олар жапондық регент Тоётоми Хидэёшидің оның вассалы болуға дайын екенін жеткізді. Мұндай жағдайда қытайлықтар Жапонияны өздерінің тәуелділік жүйесіне қосып, мәселені өз пайдаларына шешуге тырысты. Олар Хидэёшиді Жапонияның патшасы деп жариялап, Мин әулетімен ресми сауда қатынастарын орнату құқығын берді. Жапонияда Хидэёшидің келіссөзшілері, Қытай бейбітшілікке ұмтылып, оны император ретінде қабылдауға дайын екенін оған сендірген сияқты. Сондықтан Хидэёши жеңімпаздың талаптарын қойды: бірінші, Мин императорының қызы Жапон императорының әйелі болу үшін жіберілуі керек; екінші, Жосонның оңтүстік провинциялары Жапонияға берілуі керек; үшінші, Қытай мен Жапония арасындағы қалыпты сауда қатынастары қайта жандануы керек; төртінші, Жосон ханзадасы және бірнеше жоғары лауазымды шенеуніктер кепіл ретінде Жапонияға жіберілуі керек. Мұндай түбегейлі түрде әртүрлі көзқарастардан келіссөздер жүргізудің ешқандай перспективасы болмады. 1597 жылдың басында екі тарап та соғысты қайта бастады.
There were two factors that triggered the Japanese to withdraw: first, a Chinese commando penetrated Hanseong (present day Seoul) and burned storehouses at Yongsan, destroying most of what was left of the Japanese troops' depleted stock of food. Secondly, Shen Weijing made another appearance to conduct negotiations, and threatened the Japanese with an attack by 400,000 Chinese. The Japanese under Konishi Yukinaga and Katō Kiyomasa, aware of their weak situation, agreed to withdraw to the Busan area while the Chinese would withdraw back to China. A ceasefire was imposed, and a Ming emissary was sent to Japan to discuss peace terms. For the next three years, there was little fighting as the Japanese retained control of a few coastal fortresses, with the rest of Korea being controlled by the Koreans. By May 18, 1594, all the Japanese soldiers had retreated to the area around Busan and many began to make their way back to Japan. The Ming government withdrew most of its expeditionary force, but kept 16,000 men on the Korean peninsula to guard the truce. Once peace negotiations between China and Japan finally got underway, Chinese negotiators gave the Ming emperor the mistaken impression that he was about to deal with a minor state that had been subdued by war. Furthermore, they conveyed the idea that the Japanese regent, Toyotomi Hideyoshi, was prepared to become his vassal. Under such conditions, the Chinese sought to resolve the issue in their favor by including Japan in their tributary system of foreign relations. They would establish Hideyoshi as king of Japan and grant him the privilege of formal tribute trade relations with the Ming dynasty. In Japan, Hideyoshi's negotiators apparently led him to believe that China was suing for peace and was ready to accept him as their emperor. Thus, Hideyoshi issued the demands of a victor; first, a daughter of the Ming emperor must be sent to become the wife of the Japanese emperor; second, the southern provinces of Joseon must be ceded to Japan; third, normal trade relations between China and Japan must be restored; and fourth, a Joseon prince and several high ranking government officials must be sent to Japan as hostages. Bargaining from such fundamentally different perspectives, there was no prospect whatsoever for success in the talks. Early in 1597, both sides resumed hostilities.
Бастапқы шабуыл
Бастапқыда жапондықтар шектеулі табысқа жетті, көбінесе Кёнсан провинциясымен шектеліп, корей қорғанысын әлсірету және мазалау үшін көптеген шабуылдар жасады. 1597 жылдың тамыз айының басында жапондықтар күшті, тұрақты шабуылға көшті. Жапондықтар түбектің оңтүстік-батыс бөлігіндегі Чолла провинциясына шабуыл жасап, аймақтың орталығы Чонжу қаласын басып алуды жоспарлады. 1592 жылғы Жинжу қамалында корейлердің жеткен табысы осы аймақты алғашқы шабуыл кезінде қираудан сақтап қалды (1593 жылғы Жинжу қамалында жапондықтар жеңіске жеткенімен, бұл жеңіс тек символдық мақсатта болды). Мори Хидемото мен Укита Хидэе басқаратын екі жапон армиясы Пусаннан шабуылға шығып, Чонжуға қарай жорық жасап, Сачхон мен Чханпён қалаларын басып алды.
Initially, the Japanese found limited success, being largely confined to Gyeongsang Province and only launching numerous raids to harass and weaken the Korean defenders. In the early autumn of 1597, the Japanese began a more focused and sustained advance. The Japanese planned to attack Jeolla Province in the southwestern part of the peninsula and eventually occupy Jeonju, the provincial capital. Korean success in the First Siege of Jinju in 1592 had mostly saved this area from devastation during the first invasion (the Second Siege of Jinju in 1593, while a Japanese victory, was only undertaken for symbolic purposes). Two Japanese armies, under Mōri Hidemoto and Ukita Hideie, began the assault in Busan and marched towards Jeonju, taking Sacheon and Changpyeong along the way.
И Сун Синді босату туралы сөз
Корея теңіз күштері екінші шабуылда да, біріншісіндегідей, маңызды рөл атқарды. Жапондықтардың құрлықтағы әскерін қиындыққа салып, теңіздегі жабдықтау кемелерін шабуылдау арқылы олардың ілгерілеуіне кедергі келтірді. Дегенмен, бұрынғы жетістіктеріне қарамастан, И Сунь Син патша Сонджоның бұйрығымен қызметтен шеттетіліп, түрмеге қамалды. Бұл жапондықтардың корей сарайын алдап, саяси дау-жанжалдарды пайдалану ниетінен туындады. Үкімет шенеуніктері, жапондық тыңшыдан алынған сенімді ақпаратқа сүйене отырып, жапондықтарға қарсы күтпеген теңіз операциясын жүргізуге тікелей бұйрық берді. И Сунь Син бұл бұйрыққа бағынудан бас тартты, себебі бұл оның өзінің флотын тікелей қауіпке тікелей салуға бағытталған айла-шаруа екенін түсінді. Осы оқиға сарайдағы басқаларға жеке мүдделерін ілгерілетуге мүмкіндік берді, ал И Сунь Син қатаң жазаланды. Нәтижесінде, Вон Гюн И Сунь Синнің орнына Корея теңіз күштерінің басшысы болып тағайындалды.
The Korean navy was again to play a crucial part in the second invasion, as in the first, by hampering Japanese advances on land by harassing supply fleets at sea. However, despite his previous successes, Yi Sun sin was both demoted and jailed by King Seonjo, largely due to a Japanese plot to deceive the Korean court and take advantage of the court's political infighting. Government officials gave direct orders to launch a surprise naval operation against the Japanese, based on a tip from a presumed reliable Japanese spy. Yi refused to obey these orders, knowing that this was an obvious trap meant to have his own fleet sail into an ambush. This development allowed others within the court to further advance their personal agendas while Yi was severely punished. Ultimately, Won Gyun was appointed in Yi Sun sin's place at the head of the Korean navy.
Чильчеолляң шайқасы
Вон Гюн И Сун Синнің орнын басып, Корея теңіз флотының басшысы болғаннан кейін, ол дереу әрекет етіп, жаңа қызметін ақтауға тырысты. Ол Ясудан тыс жерде 100-ден астам кемеден тұратын Корея флотының барлығын жинап, жапондықтарды іздеді. Осыдан кейін Вон Гюн бүкіл флотын Пусанға қарай бағыттап жіберді. Теңізде бір күн өткен соң, Вон Гюнға Пусан маңында үлкен жапон флоты бар екені хабарланды. Ол кеме экипаждарының шаршағаны туралы есептерге қарамастан, дереу шабуыл жасауға шешім қабылдады. Нәтижесінде болған Чильчеоллянг шайқасында Вон Гюн жапондықтардың күтпеген шабуылында толық жеңіліске ұшырады. Оның кемелері аркебуздан атылған оқтармен және дәстүрлі жапондық шабуылдармен толып, флотының көп бөлігі жойылды. Осы шайқасқа дейін, Вон Гюннің басшылығына бағынбаған теңіз офицері Бэ Сеол (1551–1599) он үш паноксеонды өзінің бағынысында ұстап, шайқастан шетте қалды. Оның кемелері келесі айларда Корея теңіз күшінің жалғыз күшіне айналды. Чильчеоллянг шайқасы – Жапонияның соғыстағы жалғыз шешуші теңіз жеңісі болды. Вон Гюн өзінің флагмандық кемесі жойылғаннан кейін аралға жүзіп шығып, жапондық гарнизоннан қаза тапты. Бұл жеңіс жапондық теңіз флотына әскер тасымалдау кемелерін қауіпсіз сүйемелдеуге және жоспарланған десант операцияларын қолдауға мүмкіндік берді.
After Won Gyun replaced Yi Sun sin as head of the Korean navy, he was quick to take action and justify his newly acquired position. He gathered the entire Korean fleet, which now had more than 100 ships, outside of Yeosu, to search for the Japanese. Without any previous preparations or planning, Won Gyun then had his entire fleet sail towards Busan. After one day at sea, Won Gyun was informed of a large Japanese fleet near Busan. He decided to attack immediately, despite reports of exhaustion among the crews of his ships. At the subsequent Battle of Chilcheollyang, Won Gyun was completely outmaneuvered by the Japanese in a surprise attack. His ships were overwhelmed by arquebus fire and the traditional Japanese boarding attacks, which largely resulted in the destruction of his entire fleet. Prior to this engagement, Bae Seol (1551–1599), a naval officer who did not submit to Won Gyun's leadership, kept thirteen panokseons under his command and out of the battle, instead escaping to the southwestern Korean coast. These would form the entire fighting force of the Korean navy during the following months. The Battle of Chilcheollyang was Japan's only decisive naval victory of the war. Won Gyun was himself killed by a Japanese garrison after he struggled ashore on an island following the destruction of his flagship. The victory allowed the Japanese navy to safely escort its troop ships and to support planned landing operations.
Намвонды қоршау
Чильчеоллянгтағы апаттан кейін оңтүстіктегі одақтас күштердің қорғанысы тез күйреп, жапон әскері Джеолла провинциясына еніп кірді. Намвон гарнизоны олардың келесі маңызды нысаны болды. Намвон Чжонжу қаласынан оңтүстік-шығысқа қарай 50 шақырым қашықтықта орналасқан. Жапон шабуылын дұрыс болжаған 6000 сарбаздан (оның ішінде Ян Юань басқаратын 3000 қытай әскері және еріктілер) жақындап келе жатқан жапон күштерімен шайқасуға дайын тұрды. Жапондықтар бекіністің қабырғаларын баспалдақтар мен қоршау мұнараларымен шабуылдады. Екі тарап та аркебуздар мен садақтармен атысып алды. Соңында жапон әскері қабырғаларды басып алып, бекіністі тонады. Жапон командирі Окочи Хидемотоның айтуынша, Намвон қамалында корей және қытай әскерлерінен 3726 адам қаза тапты. Корей әскерінің және оның басшыларының көп бөлігі қаза болды. Қақпалар ашылғанда, көптеген корейлер тізе бүгіп, самурайлардың басын кесетінін білді, ал басқалары Като Йошиаки мен Шимазу Йосихиро басқаратын самурайлардың күтіп тұрған солтүстігіне қашуға тырысты. Самурайлар катаналарымен барлық корейлерді қырды. Самурайлармен бірге саяхаттаған жапон буддалық монахы Кейнен, толық айдың жалынды қиратуды, Намвонның бұрынғы ақ қабырғаларының қанға боялғанын және корейлердің өлімге бет қарай зарлағанын көрді. Самурайлар мейірімсіздік танытпай, барлығын өлтірді. Тек Ян Юань қамалдың қабырғасы бұзылғаннан кейін, азат болып, бірнеше адамымен бірге Хансонға қайта оралды. Кейіннен ол Мин сотында жеңіліске ұшырағаны үшін өлім жазасына кесілді. Дәстүр бойынша, самурайлар өлтіргендердің басын жинап алатын, ал Тоётоми Хидэёси оларға соғысқандарын дәлелдеу үшін өлтіргендердің мұрындарын жіберуді талап еткен. Окочи сол күні өлтірілген 3725 корейдің басын санап, мұрындарын алып, тұзға салып, Жапонияға жіберді. Самурайлар өлтірген корейлердің мұрындары Хидэёси Киотодағы Ұлы Буддаға арнап салған ғибадатхананың жанына жерленді. Тернбулл атап өткендей, "олар Киотоның ең аз айтылатын және жиі жалғыз қалған туристік орны - Мимидзука, "Құлақтар үйіндісі" деп дұрыс емес аталатын шөпті жерлеу орнында әлі де сақталған".
After the disaster at Chilcheollyang, the allied defenses in the south began to quickly break down and the Japanese forces stormed into Jeolla Province. The garrison of Namwon became their next key target. Namwon was located 50 kilometres southeast of Jeonju. Correctly predicting a Japanese attack, a coalition force of 6,000 soldiers (including 3,000 Chinese troops under Yang Yuan and civilian volunteers) were prepared to fight the approaching Japanese forces. The Japanese laid siege to the walls of the fortress with ladders and siege towers. The two sides exchanged volleys with arquebuses and bows. Eventually, the Japanese forces scaled the walls and sacked the fortress. According to Japanese commander Okochi Hidemoto, author of the Chosen Ki (Korean Record), the Siege of Namwon resulted in 3,726 casualties among the Korean and Chinese forces. The Korean forces and its leaders were almost entirely killed. When the gates were opened, many Koreans simply laid down on their knees, knowing the samurai would behead them, while others tried to flee north, where the samurai commanded by Katō Yoshiaki and Shimazu Yoshihiro were waiting and proceeded to cut down all Koreans with their katanas. The Japanese Buddhist monk Keinen, who was traveling with the samurai, described a scene of utter horror as the full moon illuminated the scenes of destruction with much of the town on fire, the formerly white walls of Namwon turned red with blood, and the wailing of the Koreans, knowing it was their time to die as the samurai gave no mercy, killing all. Only Yang Yuan managed to sally out after the walls were breached, with a handful of men, to return to Hanseong. He was later executed by the Ming court because of his defeat in battle. Traditionally, samurai collected the heads of those they killed, and Toyotomi Hideyoshi had insisted that the samurai send him the noses of those they had killed as proof that they were fighting. Okochi counted the heads of 3,725 Koreans killed that day, and removed their noses, which were pickled in salt and sent back to Japan. All of the noses of the Koreans killed by the samurai are buried near the shrine to the Great Buddha put up by Hideyoshi in Kyoto, which, as Turnbull noted " they remain to this day inside Kyoto's least mentioned and most often avoided tourist attraction, the grassy burial mound that bears the erroneous name of the Mimizuka, the 'Mound of Ears'. ".
Хвангсоксан шайқасы
Хвангсоксан бекінісі Хвангсок тауының айналасын қоршаған кеңді-бірі қабырғалардан тұрады және Жо Жонгдо мен Гвак Джун генералдары басқарған мыңдаған сарбаздарды орналастырды. Като Киёмаса оң жақ армиясымен тауға қоршау салып, толу айының түнінде шабуыл жасағанда, корей сарбаздары рухтан танып, 350 адам шығынмен кері шегінді. Дегенмен, сәтті қоршаудан кейін Кёнсан провинциясынан әрі жылжу мүмкін болмады.
Hwangseoksan Fortress consisted of extensive walls that circumscribed the Hwangseok Mountain and garrisoned thousands of soldiers led by generals Jo Jong do and Gwak Jun. When Katō Kiyomasa laid siege to the mountain with the Army of the Right, and attacked at night under the full moon, the Koreans lost morale and retreated with 350 casualties. The successful siege did not, however, lead to a subsequent advance from beyond Gyeongsang Province.
Бірінші корей және Мин қарсы шабуылдары
Екінші шабуыл басталғанда, Мин императоры бейбіт келіссөздерінің жалпы сәтсіздігіне қатты ашуланып, оның басты қолдаушыларына қаһарымен қарады; әсіресе, Әскери министр Ши Син, ол қызметінен алынып, түрмеге қамалды (бірнеше жылдан кейін түрмеде қайтыс болды). Бас келіссөзші Шен Вейцзин өлім жазасына кесілді. Ляодун әкімшілігінің бас комиссары Син Цзе жаңа Әскери министр, ал Ян Хао Кореяның жаңа Бас инспекторы болып тағайындалды; Син Цзе өзі соғыс аяқталғанға дейін Кореяда қалды. Мин басшылығы Кореямен шекараға жақын орналасқан көптеген әскер бөлімдерін жылдам шақырып алды.
Upon the start of the second invasion, the Ming Emperor was furious about the entire debacle of the peace talks and turned his wrath on many of its chief supporters; particularly Shi Xing, the Minister of War, who was removed from his position and jailed (he died several years later, in prison). The chief negotiator, Shen Weijing, was executed. Xing Jie, the Chief Commissioner of the Liaodong Commandery, was named the new Minister of War and Yang Hao as the new Chief Superintendent of Korea; Xing Jie himself was also stationed in Korea for the remainder of the war. The Ming leadership quickly pulled in many units stationed near its border with Korea.
Жиксан шайқасы
Жапониялық әскерлер құрлықта үздіксіз ілгерілеуді жалғастырғаннан кейін, 1597 жылдың тамыз айының соңында немесе қыркүйек айының басында Хансеонгке шабуыл жасауды жоспарлады. Алайда, бұл жоспарлар Жиксан (қазіргі Чхонан) маңындағы Мин қорғанысымен күйретілді. Курода Нагамаса басқаратын күштер Оң армияның алғы шебін құрап, Хансеонгке қарай жорыққа шықты, бұл сол жердегі сарайды қатты алаңдатты. Кореяда орналасқан бірнеше Мин генералдары сарайға күштерін кері тартып алуды, қосымша күш жинағанға дейін ұсынды, бірақ Мин әкімшілігі өз генералдарының ұсынысын қабылдамай, оларға қарсы тұруға бұйрық берді. Осылайша, сол кездегі Мин әскерлерінің бас қолбасшысы Ма Гуй, жапондық күштерге қарсы тұру үшін генерал Цзе Шенгті және тағы үш генералды элиталық атты әскермен жіберді. Жиксан шайқасы жапондықтардың солтүстікке қарайғы ілгерілеуін тоқтатты. Кореялық деректерге сәйкес, Мин әскерлері Жиксан ауданында Курода Нагамаса басқаратын алғы шеп күштерімен кездесті. Бірінші күні олар шағын барлау тобын жеңіп қайтарды. Екінші күні екі күш қақтығысты, нәтижесінде жапондықтар кері шегінді. 1597 жылдың 16 қазанында Курода Нагамасаның 5000 сарбазынан тұратын әскері 6000 Мин сарбазының орналасқан Жиксанға келді. Куроданың әскерлері жауға шабуыл жасады, жақын арада оларға армияның қалған бөлігі қосылды, жапондық күштердің саны 30 000-ға жетті. Япондықтар Мин әскерлерінен сандар жағынан басым болғанымен, Миннің жоғары сапалы қару-жарағының арқасында көп зиян келтіре алмады. Курода мен Мори Хидемотоның сөзіне сүйенсек, олардың оттық қарулары қытай сарбаздары қолданатын темір қалқандарды тесіп өте алмады, ал олардың қару-жарағы кем дегенде жартылай оқтан қорғалған. Шайқас кешке дейін жалғасты, содан кейін екі тарап та шегінді. Курода түнгі уақытта тағы бір шабуыл жасады, бұл жолы жауды аралап, оларды қысып алуға бағытталған құран құсының пішініндегі шабуылды ұйымдастырды. Шабуыл сәтсіз аяқталып, 2000 Мин атты әскері қосылған жеңіліске ұшырады. Жиксан – екінші шабуыл кезінде жапондықтардың Хансеонгке (Сеулге) жетуіне ең жақын болған нүкте болды.
After the steady advances on land, the Japanese planned to assault Hanseong by late August or early September 1597. However, the plans were foiled by a Ming defense around Jiksan (modern day Cheonan). Forces under Kuroda Nagamasa formed the vanguard of the Right Army and marched toward Hanseong, which deeply disturbed the court there. Several of the Ming generals stationed in Korea suggested to the court that they pull back their forces until they could gather more reinforcements, but the Ming administrators overruled their generals and ordered them to make a stand. Thus the Chief Commander of the Ming forces at the time, Ma Gui, sent out General Jie Sheng and three other generals with an elite cavalry force to confront the Japanese forces. The Battle of Jiksan halted the Japanese northward advance. According to Korean records, the Ming forces ran into the vanguard forces under Kuroda Nagamasa around the area of Jiksan. On the first day, they beat back a small scouting party. On the second day, the two forces clashed in earnest, with the Japanese being beaten back. On 16 October 1597, Kuroda Nagamasa's force of 5,000 arrived at Jiksan, where 6,000 Ming soldiers were stationed. Kuroda's forces charged the enemies and was soon joined by the rest of the army, bringing Japanese forces to 30,000. Although heavily outnumbering the Ming, the Japanese were unable to do much damage due to the Ming's superior armor. According to Kuroda and Mōri Hidemoto, their firearms could not penetrate the iron shields used by Chinese soldiers, and their armor was at least partially bulletproof. The battle continued until dusk when the two sides withdrew. Kuroda launched another attack at night, this time in a pronged sweeping crane formation that sought to crush the enemies between them. The attack failed and turned into a rout that was joined by 2,000 Ming cavalry. Jiksan was the furthest the Japanese ever got towards reaching Hanseong (Seoul) during the second invasion.
Мёнгнянг шайқасы
Чильчеоллянгтағы сәтсіздіктен кейін Сеонжо патша И Сун Синді дереу қызметіне қайта орнатты. И Сун Син тез арада Еосуға оралды, онда оның теңіз күштерінің көп бөлігі жойылған екенін көрді. И теңіз күштерін қайта ұйымдастырды, енді Бае Сеол Чильчеоллянгтан сақтап қалған он үш кеме мен шамамен 200 сарбазға дейін азайтты. 1597 жылғы 26 қазанда Мёнгянь бұғазында И Сун Син шамамен 133 әскери кемеден тұратын үлкен жапон флотымен кездесті, оларға қосымша 200 логистикалық кеме көмек көрсетіп тұрды. Тар өткелді пайдалана отырып, И кемелерін жапондықтардың сандық артықшылығын пайдалануына мүмкіндік бермейтіндей соғыс шебіне орналастырды. Мёнгянг шайқасы корейлердің жеңісімен аяқталды, И Сун Син теңіздік бастаманы қайтадан қолға алды. Корейлер бірде-бір кемесін жоғалтпады, шамамен 30 жапондық әскери кемесін жойды және тағы 30 кемеге ауыр зақым келтірді (жапон флотындағы 333 кеме санына әскери емес, қолдау көрсететін кемелер де кіреді). Мёнгянг шайқасы И Сун Синнің ең маңызды шайқасы саналады, бұл негізінен тараптардың күштерінің арасындағы үлкен айырмашылыққа байланысты. Бірақ жеңіске жеткеннен кейін де Жосон теңіз күштерінің саны жапондық теңіз күштерінен кем болғандықтан, адмирал И флотын қайта жабдықтау және мобильді қорғану үшін кеңірек орын табу үшін Сары теңізге шегінді. Корея теңіз күштері кері қайтқаннан кейін жапондық теңіз күштері Кореяның батыс жағалауына, Йонггуан ауданындағы кейбір аралдарға шабуыл жасады.
After the debacle in Chilcheollyang, King Seonjo immediately reinstated Yi Sun sin. Yi Sun sin quickly returned to Yeosu, where he found the majority of his navy destroyed. Yi re organized the navy, now reduced to the thirteen ships that Bae Seol had held back from Chilcheollyang and approximately 200 men. On October 26, 1597, in the Myeongnyang Strait, Yi Sun sin encountered a large Japanese fleet of approximately 133 warships, with a further 200 logistical ships in support. By making use of a narrow passage, Yi positioned his ships in a battle line that prevented the Japanese navy from making use of their numerical superiority. The Battle of Myeongnyang resulted in a Korean victory, with Yi Sun sin retaking the naval initiative. The Koreans did not lose a single ship and destroyed approximately 30 Japanese combat ships, severely damaging another 30 (the oft cited number of 333 ships in the Japanese fleet includes support ships, which would not be considered combat ships). The Battle of Myeongnyang is considered Yi Sun sin's greatest battle, largely as a result of the disparity of numbers. Even after the victory, however, the Joseon navy was still outnumbered by the remaining Japanese navy, so Admiral Yi withdrew to the Yellow Sea to resupply his fleet and have more space for a mobile defense. After the Korean navy withdrew, the Japanese navy made an incursion into the western coast of Korea, near some islands in Yeonggwang County.
Ульсанды қоршау
1598 жылдың 29 қаңтарында Жосеон мен Миннің одақтас әскерлері Жиксан шайқасында жеңіске жетіп, жапондықтарды оңтүстікке қарай ығыстырды. Мёнгнянг шайқасындағы жеңілістен кейін Като Киёмаса бастаған жапон әскері Біріккен Силланың бұрынғы астанасы – Гьёнджу қаласын тонады. Жапондықтар қаланы талқандады, көптеген мүліктер мен ғибадатханалар қиратылды, оның ішінде буддалық Болгукса ғибадатханасы ерекше көзге түсті. Мин және Жосеон әскерлері жапондықтарды үздіксіз мазалады, олар одан әрі оңтүстікке қарай, бір ғасыр бұрын маңызды жапон сауда орталығы болған, ал Като стратегиялық бекініс ретінде таңдаған Ульсан портына шегінді. И Сунь Синнің Джеола жағалауындағы аймақтарды бақылауы Корея түбегінің батыс жағына, көптеген салалы өзендер құятын жерге, жабдықтау кемелерінің жетіп келуіне мүмкіндік бермеді. Азық-түлік пен күшін күшейтуге мүмкіндік таппаған жапондықтар өздері бақылап отырған жағалаудағы ваджо типті бекіністерге шектелді. Алға жылжыған Мин әскерлері осы жағдайды пайдаланып, Ульсанға шабуыл жасауға тырысты. Бұл қоршау соғыстың екінші кезеңіндегі Мин әскерлерінің алғашқы ірі шабуылы болды. Ульсан гарнизонының (шамамен 7000 сарбаз) күші күтілетін шабуылға дайындық үшін бекіністі нығайтуға жұмсалды. Като Киёмаса базаның қорғауын және басқаруын Като Ясумаса, Куки Хиротака, Асано Нагаёси және басқаларға тапсырды, содан кейін Ульсан маңындағы Сосэнгпоға бет бұрды. 1598 жылдың 29 қаңтарындағы Мин әскерлерінің алғашқы шабуылы жапондықтарды дайынсыз басып алды, олардың көп бөлігі Ульсанның аяқталмаған қабырғаларының сыртында орналасқан болатын. Сингиджондар мен хуачалардың көмегімен шамамен 36000 сарбаз қалмақты тонауға жақын келді, бірақ қоршалған бекініске көмектесу үшін өзеннен Мори Хидемото басқаруындағы күштер келді. Жапондық гарнизон азық-түлік тапшылығына ұшырағанына қарамастан, Мин қолбасшысы Ма Гуй жағдайды одақтастарға қарсы деп бағалады, өйткені айналадан жапондық күштер келіп, одақтас әскерлердің саны тез азайды. Бір түні Ма Гуй одақтас әскерлердің жалпы ұйымдастырылған шегінуін бұйырды, бірақ жағдай шатасуға түсті, ал ауа райының нашарлауы және жапондықтардың шабуылдары жағдайды одан әрі қиындатты. Бас инспектор Ян Хао қорқып, әскердің алдында Хансонға қарай асығыс жолға шықты. Жалпы шегіну тез арада хаостық шатаққа айналды, осы мүмкіндікті пайдаланған жапондықтар шегініп келе жатқан Мин және Жосеон әскерлеріне шабуыл жасады. Шегініп келе жатқан Мин және Жосеон әскерлері 20 мыңнан астам сарбазын жоғалтты.
By January 29, 1598, the Joseon and Ming allied forces achieved victory in Jiksan and pushed the Japanese further south. After the news of the loss at Myeongnyang, Katō Kiyomasa and his retreating army looted Gyeongju, the former capital of Unified Silla. The Japanese forces sacked the city and many artifacts and temples were destroyed, most prominently, the Bulguksa, a Buddhist temple. Ming and Joseon forces continued to harass the Japanese forces, who then withdrew further south to Ulsan, a harbor that had been an important Japanese trading post a century before, and which Katō had chosen as a strategic stronghold. Yi Sun sin's control of the areas around the coast of Jeolla permitted no supply ships to reach the western side of the Korean Peninsula, into which many extensive tributaries merge. Without provisions and reinforcements, the Japanese forces were constrained to the coastal fortresses, known as wajō, that they still controlled. The advancing Ming forces attempted to take advantage of this situation by attacking Ulsan. This siege was the first major offensive from the Ming forces in the second phase of the war. The effort of the Japanese garrison (about 7,000 men) of Ulsan was largely dedicated to its fortification in preparation for the expected attack. Katō Kiyomasa assigned command and defense of the base to Katō Yasumasa, Kuki Hirotaka, Asano Nagayoshi, and others before proceeding to Sosaengpo near Ulsan. The Ming army's first assault on January 29, 1598, caught the Japanese army unaware and still encamped, for the large part, outside Ulsan's unfinished walls. A total of around 36,000 troops with the help of singijeons and hwachas nearly succeeded in sacking the fortress, but reinforcements under the overall command of Mōri Hidemoto came across the river to aid the besieged fortress. Although the Japanese garrison was desperately short of supplies, the Ming commander Ma Gui judged the situation to be going against the allies, because more and more Japanese forces began to arrive from the surrounding area and the allied forces were quickly becoming outnumbered. Late one night, Ma Gui decided to order a general organized retreat of the allied forces, but soon confusion set in, and matters were further complicated by heavy rainfall and harassing attacks by the Japanese. The Chief Superintendent Yang Hao panicked and left hastily for Hanseong ahead of the army. The general retreat quickly turned into a chaotic rout, of which the Japanese took quick advantage by attacking the retreating Ming and Joseon forces. The retreating Ming and Joseon forces had 20,000 losses.
Сунчхонды қоршау
Сунчхонда Кониши Юкинага 13 700 жапондық әскермен бірге Сунчхон қамалындағы өз орнын қорғады. Барлығы 43 000 Мин және Жосон әскері оны басып алуға тырысты, бірақ үш рет жасаған шабуылдары сәтсіз аяқталып, 800 адамдық шығынға ұшырады.
At Suncheon, Konishi Yukinaga defended his position at the Suncheon Castle along with 13,700 Japanese soldiers. A total of 43,000 Ming and Joseon troops tried to capture it, but their attempts were repulsed after three failed assaults, suffering 800 losses.
Хидэёшидің өлімі
1598 жылдың күзінде Сачон, Ульсан және Сунчон шайқастарында жапондықтардың сәтті қорғанысынан кейін, Мин, Жосеон және жапон әскерлері түбетей аймақтың оңтүстігінде әскери дағдарысқа түсті. 1598 жылдың 18 қыркүйегінде Тоётоми Хидэёши қайтыс болғаннан кейін, бес ақсақал кеңесі қазан айының соңында Кореядан барлық күштерді кері алуға бұйрық берді. Хидэёшидің өлімі әскердің рухын сақтау үшін кеңес тарапынан құпия сақталды.
In the fall of 1598, following the successful Japanese defense at the battles of Sacheon, Ulsan, and Suncheon, the Ming, Joseon, and Japanese forces were locked in a military stalemate in the south of the peninsula. After the death of Toyotomi Hideyoshi on September 18, 1598, the Council of Five Elders, in late October, issued orders for the withdrawal of all forces from Korea. Hideyoshi's death was kept a secret by the council to preserve the morale of the army.
Норианг шайқасы
Норианг шайқасы – соғыстың соңғы теңіз шайқасы болды. Шимазу Йосихиро басқаратын шамамен 500 кемеден тұратын жапон флоты жиналып, Кониси Юкинаганың блокададағы флотилиясымен қосылып, содан кейін Пусан арқылы Жапонияға қайтуға дайындалып жатқан еді. И Сун Син басқаратын корей флоты Норианг бұғазында бекінген Шимазу флотын анықтады. Аймақтың тар географиялық ерекшеліктерін ескере отырып, Мин генералы Чэнь Лин, Дэн Цзилун мен И Сун Синге жетекшілік етіп, 1598 жылдың 16 желтоқсанында қараңғыда зеңбіректер мен от жебелерін қолданып, жапон флотына күтпеген шабуыл жасады. Таң атқанда жапон флотының жартысынан астамы шашырап, жойылды. Қалған жапон кемелерін қуу кезінде И Сун Син мен Дэн Цзилун қаза тапты. Жапондықтар көп шығынға ұшырағанына қарамастан, шайқас корей әскерлерінің үлкен тактикалық жеңісімен аяқталды, нәтижесінде жапон флотының жартысынан астамы жойылды және мыңдаған жапондық әскерлері қаза тапты. Стратегиялық тұрғыдан алғанда, жапондықтар өз мақсатына жетті, өйткені бұрын Мин және корей күштерімен блокадаланған Кониси Юкинагаға 16 желтоқсанда өзінің әскерімен бірге бекінісінен шығып, Намхэ аралының оңтүстік жағынан өтіп, Норианг бұғазы мен шайқасты айналып өтіп, кері шегінуге мүмкіндік берді, бірақ бұл үшін өзінің жапондық генералдарына сатқындық жасады. Кониси Юкинага, Шимазу Йосихиро, Като Киёмаса және солтүстік армияның басқа да жапондық генералдары Пусанда жиналып, 21 желтоқсанда Жапонияға қайтып кетті. Соңғы зардап шеккен кемелер 24 желтоқсанда Жапонияға аттанды, осымен алты жылдық соғыс аяқталды.
The Battle of Noryang was the final naval battle in the war. A Japanese fleet of approximately 500 ships, under Shimazu Yoshihiro, was assembled and preparing to link up with the blockaded fleet under Konishi Yukinaga, and together withdraw via Busan back to Japan. The Korean navy under Yi Sun sin discovered the Shimazu fleet anchored in the narrow strait of Noryang. Noting the narrow geography of the area, Ming general Chen Lin, who led Deng Zilong and Yi Sun sin, made a surprise attack against the Japanese fleet, under the cover of darkness on December 16, 1598, using cannon and fire arrows. By dawn, more than half of the Japanese fleet was scattered and destroyed. During the pursuit of the remaining Japanese ships, both Yi Sun sin and Deng Zilong were killed. Despite suffering high casualties, in the end the battle was a great tactical victory for the Korean forces and resulted in the loss of over half of the Japanese fleet and the deaths of thousands of their men. Strategically, the Japanese attained their objective by allowing Konishi Yukinaga, who was earlier blockaded by the Ming and Korean forces, to leave his fortress on December 16 with his men and withdraw unopposed by sailing through the southern end of Namhae Island, bypassing both the Noryang Strait and the battle, with the cost of betraying his own fellow Japanese generals. Konishi Yukinaga, Shimazu Yoshihiro, Katō Kiyomasa, and other Japanese generals of the Left Army, congregated in Busan and withdrew to Japan on December 21. The last ships damaged sailed to Japan on December 24, bringing an end to six years of war.
Соғыстан кейінгі келіссөздер
Цусима аралы Кореямен сауда-саттығын жоғалтудан қатты зардап шеккендіктен, сол кезде Цусимада үстемдік құрған Со кланынан Со Йоситоси Жапония атынан бейбіт келіссөздерді бастап кетті. Ол 1599 жылы қарым-қатынасты жаңартпақ ниетпен Жосонға төрт бейбітшілік миссиясын жіберді. Бірінші үш миссияны қытай әскерлері тұтқындап, Пекинге тікелей жіберді, ал төртінші миссия 1601 жылы Жосон сарайынан қалған Жосон тұтқындары қайтарылған соң қарым-қатынасты жаңартпақ уәде алуға сәттілікке жетті. Жапон әскерлері Кореядан шыққаннан кейін Мин әскерлері Кореяда қалуын жалғастырғандықтан, Жосон үшін Жапониямен қарым-қатынасты жаңартпаудың басты себебі – қытай әскерлерінің өз территориясынан кетуі болды. Мин қытайлары өздері де қиындықтар тудырып, олардың болуы Жосонның ұлттық экономикасына және инфрақұрылымына үлкен салмақ салды. Жосонның өтінішіне жауап ретінде Йоситоси бірден бірнеше Жосон тұтқындарын босатып, 1603 және 1604 жылдары Киотода Токугава Иэясумен – сол кездегі Жапонияның шогунымен – келіссөздер ұйымдастырып, Жосон елшілеріне тағы 3000 адамды елдеріне қайтаруға көмектесті. Бейбіт қатынастарды орнату бойынша дипломатиялық әңгімелер жалғасқанда, Жосон 1606 жылы талаптарын кеңейтіп, шогуннан бейбітшілік туралы ресми хат жазуды және Хансон маңындағы Жосон патшалық қабірлерін қорлаған жапон әскерлерін сотқа беруді талап етті. Шогунаттың мұндай талапқа ешқашан келіспейтінін түсінген Со Йоситоси жалған хат пен қылмыскерлер тобын жіберді. Мин әскерлерін қуудың үлкен қажеттілігі Жосонды оны қабылдауға және 1608 жылы елші жіберуге итермеледі. Нәтижесінде Жосон тұтқындары қайтарылды және екі ел арасындағы дипломатиялық және сауда қатынастары қайта жаңғыртылды.
As Tsushima Island had suffered greatly from its loss of trade with Korea as a result of the invasions, Sō Yoshitoshi of the Sō clan, then dominant in Tsushima, undertook the lead in the peace negotiations by Japan. He sent four peace missions to Joseon in 1599 to normalize relations. The first three were captured and sent directly to Beijing by Chinese troops, but the fourth one, in 1601, successfully obtained from the Joseon court the promise of a normalizing of relations upon the return of remaining Joseon captives. As Ming troops continued to be present in Korea following the withdrawal of Japanese forces, the major incentive for Joseon for the normalization of relations with Japan was the withdrawal of the Chinese soldiers from their territory. The Ming Chinese themselves were causing havoc, and their presence continued to strain Joseon's national economy and infrastructure. In response to the Joseon request, Yoshitoshi promptly released several Joseon prisoners and between 1603 and 1604 helped the Joseon envoys to repatriate a further 3,000 by organizing negotiations at Kyoto with Tokugawa Ieyasu, by then the shogun of Japan. In the continuation of the diplomatic talks toward peaceful relations, Joseon in 1606 expanded its conditions and demanded that the shogun write a formal letter requesting peace, and to extradite the Japanese soldiers who had defiled the Joseon Royal Tombs near Hanseong. Realizing that the Shogunate would never agree to such a request, Sō Yoshitoshi sent a forged letter and a group of criminals instead; the great need to expel the Ming soldiers pushed Joseon into accepting and to send an emissary in 1608. The result was a return of Joseon prisoners and the restoration of diplomatic and trade relations between the two countries.
Соңы және қорытынды
Жапондық шабуылдар – Шығыс Азиядағы заманауи қару-жарақпен жабдықталған, көптеген әскерлерді қамтыған алғашқы аймақтық соғыстар болды. Бұл қақтығыста 200 мыңға дейінгі жапон әскері, 80 мыңға жуық Мин әскері және жүздеген мың жергілікті корей күштері үздіксіз түрде қолданылды. Шабуылдар екі деңгейде Қытайдың қалыптасқан әлемдік тәртібіне де сын салды: әскери тұрғыдан, соғыс Мин Қытайдың Шығыс Азиядағы басты әскери күш ретіндегі мәртебесіне күдік тудырды, ал саяси тұрғыдан, соғыс Қытайдың өзіне тәуелді мемлекеттерін қорғауға көмектесуге дайын екенін көрсетті.
The Japanese invasions were East Asia's first regional wars involving massed armies equipped with modern weapons. The conflict saw the regular employment of Japanese armies of up to 200,000 men, Ming Chinese armies of 80,000, and the ongoing deployment of local Korean forces numbering in the hundreds of thousands. The invasions also stood as a challenge to the existing Chinese world order on two levels: the military, in which the war challenged Ming China's status as the supreme military power in East Asia, and the political, in which the war affirmed Chinese willingness to aid in the protection of its tributary states.
Шығындар мен пайдалар
Тоётоми Хидэёсидің ниетіне қайшы, Кореяға жасалған жапон шабуылдары Тоётоми кланының Жапониядағы күшін едәуір әлсіретті. Хидэёси қайтыс болғаннан кейін, оның жас ұлы Тоётоми Хидэёри Тоётоми кланының басшысы болды. Дегенмен, науқан барысында түрлі даймёлардың ұлы шығындарға ұшырауы, соғыстан кейін Жапониядағы билік тепе-теңдігінің бұзылуына себеп болды. Кюсю және Хонсюдың батыс аймақтарындағы даймёлар (ішінара географиялық жағдайларға байланысты) Корея қақтығысында қолданылған күштердің басым бөлігін құрады, бұл Хидэёсиді қолдаған одақты Токугава Иэясудың (өзі Кореяға әскер жібермеген) негізінен шығыстан қолдау тапқан күштерімен болашақтағы күреске әлсіретті. Токугава 1603 жылы Секигахара шайқасында батысқа негізделген даймёлардың коалициясына қарсы шешуші жеңіске жетіп, Жапонияны біріктіріп, өзін сёгун ретінде бекітті. Мин Қытайы да Кореяны қорғауға және сол онжылдықтағы басқа да қақтығыстарға қатысуға байланысты ауыр қаржылық жүктемеге түсті. Салық түсімдерінің төмендеуі, әскерлердің дезертирлеуі, Қытай экономикасына күтпеген проблемалар әкелген шетелдік күмістің ағыны, астық қоймаларын нашар бақылау және ауа райының қолайсыздығы Мин әулетінің құлауына әкелді. Мин әулетін Ли Цзычэн есімді көтерілісшіл жеңді. Бұрынғы Мин генералы У Сангуидің көмегімен маньчжурлар Лиді жеңіп, 1644 жылы Қытайда билігін орнатты. Алайда, Мин қорғаған орталықтандырылған салық жүйесі Цин әулетімен сақталды, соғыс нәтижесінде сауда жаңадан басталды және үш тараптың қарым-қатынасы жақсарды. Соғыс тек Корея аумағында болғандықтан, үш қатысушы елдің ішінде ең көп зиян Кореяға тиді. Ол әскери күшінің және азаматтық халқының үлкен бөлігін жоғалтты, көптеген мәдени мұра орындары зақымдалды немесе жойылды, сондай-ақ көптеген технологиялық жетістіктері тоналды. Көп жағдайда, шабуылдар ел тарихындағы басқа кез келген оқиғадан да қиын болды (мүмкін, тіпті Корея соғысынан да). Жартыаралдағы егістік жерлер соғысқа дейінгі көлемнің 66%-ға дейін азайды, бұл Кореяның негізінен ауыл шаруашылығына негізделген экономикасына үлкен нұқсан келтірді. Тарихи мұрағаттардың, мәдени және ғылыми артефакттардың (мысалы, Жа гюк роо су сағаты) жоғалуы және білікті шеберлердің жетіспеуі корей ғылымының төмендеуіне әкелді. Кореяның негізгі патша сарайлары – Кёнбоккун, Чхандоккун және Чхангёнкун өртеніп кетті, ал Доксукун уақытша сарай ретінде пайдаланылды. Бэкчон (корей қоғамындағы ең төменгі дәрежедегі корейліктер) шабуылдардың салдарынан туындаған ішкі қауіпсіздіктің жоқтығынан пайдаланып, халық санағы кітапшалары сақталған чангнье (корей үкіметі кеңселері) өртенді. Жер және халық санағы тіркелімдерінің жойылуы салық салу мен міндетті еңбекке негізделгендіктен, салықтық жүйені жаңартқызуды қиындатты. Үкімет астық алмасу арқылы шендер мен лауазымдармен сауда жасауға мәжбүр болды, бұл практика napsok pogwan (астық үлесі арқылы тағайындау) деп аталды. Жалпы саны 100 000-нан астам жапондықтар қаза тапты.
Contrary to Toyotomi Hideyoshi's intentions, the cost of the Japanese invasions of Korea significantly weakened the Toyotomi clan's power in Japan. After Hideyoshi's death, his young son Toyotomi Hideyori became head of the Toyotomi clan. However, the losses suffered by varying daimyōs during the campaign were a contributing factor to the imbalance of power in Japan after the war. As the western based daimyōs of Kyushu and western Honshu (partially by geographic convenience) contributed the majority of the forces used during the Korean conflict, it left the pro Hideyoshi alliance weakened for the eventual struggle with the mostly eastern backed forces of Tokugawa Ieyasu (who himself never sent forces to Korea). Tokugawa would go on to unify Japan and establish himself as shogun in 1603, following the decisive Battle of Sekigahara against a coalition of mostly western based daimyōs. Ming China also sustained a heavy financial burden for its role in defending Korea while also fighting several other conflicts in the same decade. Falling tax revenues, troop desertions, a flow of foreign silver which brought unexpected problems in the Chinese economy, poor granary supervision and harsh weather eventually culminated in the collapse of the Ming Dynasty. The Ming Dynasty was eventually defeated by a rebel leader named Li Zicheng. With the help of Wu Sangui, a former Ming general, the Manchus defeated Li and established its rule over China in 1644. However, the sinocentric tributary system that the Ming had defended continued to be maintained by the Qing, and ultimately, the war resulted in a maintenance of the status quo—with the re establishment of trade and the normalization of relations between all three parties. Given that the conflict was fought exclusively on Korean soil, Korea ultimately suffered the most damage of the three participants. It lost a large portion of its military strength and civilian population, had numerous cultural heritage sites damaged or destroyed, and many of its technological advancements pillaged. In many ways the invasions proved to be more devastating than any other event in the nation's history (even, arguably, more so than the Korean War). The peninsula suffered a reduction of arable land to 66% of the prewar total, greatly hurting Korea's mainly agricultural economy; Significant losses of historical archives, cultural and scientific artifacts (such as the Ja gyuk roo water clock), and skilled artisans resulted in a waning of Korean science. The main Korean royal palaces Gyeongbokgung, Changdeokgung, and Changgyeonggung were burned down, and Deoksugung was used as a temporary palace. The Baekjeong (Korean natives of the lowest social rank) took advantage of the lack of internal security brought on by the invasions, and set fire to changnye (Korean government offices) in which census ledgers had been kept. The destruction of land and census registers made fiscal recovery difficult since taxation and corvée labour were based on them. The government was forced to trade rank and titles in order to obtain grain, using a practice called napsok pogwan (appointment through grain contributions), A total of over 100,000 Japanese,
Қытайда соғыс 20 ғасырда жапон империализміне қарсы ұлтшыл қарсылықты ынталандыру үшін саяси құрал ретінде пайдаланылды. Қытай академиясындағы тарихшылар бұл соғысты Ванли императорының "Үш ұлы жазалау науқанының" бірі деп санайды. Қазіргі қытай тарихшылары осы науқандарды Қытай мен Корея арасындағы достықтың мысалы ретінде келтіреді. Кореяда соғыс корей ұлтшылдығының тарихи негізі болып табылады және Қытайдағыдай, 20 ғасырда жапон империализміне қарсы ұлтшыл қарсылықты қозғау үшін саяси құрал ретінде қолданылды. Соғыс кезінде Кореяда И Сун Син және Чэнь Лин (Гвандон Джин кланының негізін қалаушы) сияқты бірнеше ұлттық батырлар пайда болды. Кореядағы қазіргі жапонға қарсы сезімдер 1592 жылғы жапон шабуылдарына дейін жетеді, бірақ негізгі себеп жақында болған оқиғаларға, әсіресе 1910 жылдан 1945 жылға дейінгі жапон үкімшілігі кезінде корей халқының бастан өткерген қиындықтарына байланысты. Жапон басқыншылығына қарсы корей азаматтарының қарсылығын басқарған түрлі әділ әскерлер жүргізген кең ауқымды партизандық соғыс корей халқының ұлттық санасы мен жеке басының ұғымына үлкен әсер етті. Жергілікті ақсүйектердің жапондықтардың басып алуына қарсы тұру және қарапайым халықты біріктіруге жасаған күш-жігері Кореядағы ұлттық бірегейлік туралы түсінікке үлкен әсер етті, өйткені ақсүйектер жапон басқыншыларына қарсы көптеген хаттар мен жарияламалар жіберген және корей халқын біріктіру үшін ортақ корей тарихына, мәдениетіне және сенімдеріне сілтеме жасаған.
In China, the war was used politically to inspire nationalistic resistance against Japanese imperialism during the 20th century. In Chinese academia, historians list the war as one of the Wanli Emperor's "Three Great Punitive Campaigns". Contemporary Chinese historians often use the campaigns as an example of the friendship that China and Korea shared. In Korea, the war is a historic foundation of Korean nationalism and, as in China, inspired and politically used to instigate nationalistic resistance against Japanese imperialism during the 20th century. Korea gained several national heroes during the conflict, including Yi Sun sin and Chen Lin (founder of the Gwangdong Jin clan). Modern anti Japanese sentiment in Korea can be traced as far back as the Japanese invasions in 1592, although the principal cause is rooted in more recent events, particularly the hardships suffered by Koreans during the Japanese rule of Korea from 1910 through 1945. The widespread guerilla warfare fought by various righteous armies, which spearheaded the Korean civilian resistance against the Japanese invasion, had a significant impact on the common Korean populace's conceptions of nationhood and identity. The invasions and subsequent efforts by the local gentry to rally the commoners had a critical impact on perceptions of national identity in Korea, as the gentry were recorded to have sent many letters and declarations against the Japanese invaders and called upon shared Korean history, culture and beliefs to unite the Korean people.
Халықаралық танымалдық
Шығыс Азиядағы соғысқа үлкен қызығушылық болғанына қарамастан, Кореяға жасалған жапон шапқыншылығы Батыс елдерінде кеңінен зерттелмеген. Көптеген тарих оқулықтарында осы соғыс туралы бірнеше ғана жол жазылған. «Самурайлардың шапқыншылығы: Жапонияның Корея соғысы 1592–98» (2002) кітабын жазған Тернбуллдың еңбегінен басқа, ағылшын тілінде осы тақырып бойынша толыққанды академиялық зерттеулер жоқ. Шындығында, Джеймс Мердок пен Джордж Сансом Жапонияның тарихына арналған жалпы шолуларында, сәйкесінше «Жапония тарихы» (1903) және «Жапония тарихы» (1958) кітаптарында бұл мәселені біршама егжей-тегжейлі қарастырған. Генри Киссинджер де «Әлемдік тәртіп» (2014) кітабында осы қақтығысқа тоқталып өткен.
Despite great interest in the war in East Asia, the Japanese invasions of Korea are not widely studied in the West. Many history textbooks publish only a few lines of mention regarding the war. With the exception of Samurai Invasion: Japan's Korean War 1592–98 (2002) by Turnbull, no other complete academic studies on the subject exist in English. Although true, both James Murdoch and George Sansom covered the topic in some detail in their general historical surveys of Japan, A History of Japan (1903) and A History of Japan (1958), respectively. Henry Kissinger also mentions the conflict in World Order (2014).