1894-1895 жылдардағы Кореядағы Донхак көтерілісі

Кіріспе

1894–1895 жылдардағы Кореядағы көтеріліс

Донхак шаруалар төңкерісі (hangul=동학농민혁명) – 1894 жылдың 11 қаңтары мен 1895 жылдың 25 желтоқсаны аралығында Кореяда болған шаруалар көтерілісі. Шаруалар негізінен Донхак дінінің жақтастары болды, бұл дін Батыс технологиясы мен идеалдарын қабылдамайтын неоконфуциандық қозғалыс еді. Төңкеріс Гобу-гун округінде басталды. 1890 жылдардың басында, 1892 жылы округ әкімі болып тағайындалған адам, жергілікті шаруаларға қатал және зорлық-зомбылық саясатын жүргізді. Осыған байланысты, 1894 жылдың наурыз айында Чон Бонг Чжун мен Ким Гэ Нам бастаған шаруалар тобы жергілікті билікке қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Бастапқы көтеріліс И Ён Тэ басшылығымен басылды, ал Чон Бонг Чжун жақын жердегі Тэинге қашты. Чон Пэкту тауында әскер жинап, сәуір айында Гобуді қайта басып алды. Көтерілісшілер одан кейін Хвангтоге шайқасында және Хвангрён өзені шайқасында үкіметтік күштерді жеңді. Содан кейін Чон Жонжу бекінісін басып алып, Хонг Гье Хунның үкіметтік күштерімен қоршау шайқасына қатысты. Мамыр айында көтерілісшілер бітімге келісті. Үрейленген үкімет Цин әулетінен әскери көмек сұрады, оған Цин 2700 әскерін жіберу арқылы жауап берді. Жапония Цин үкіметі келісімде белгіленгендей (Тяньцзин келісімі), араласудан бұрын Жапонияға хабарламағанына ашуланды және Бірінші қытай-жапон соғысын бастарды. Соғыс Кореядағы қытайдың ықпалын жоюға және Қытайдағы өзін-өзі күшейту қозғалысының аяқталуына әкелді. Корея түбегіндегі жапондық үстемдік көтерілісшілердің арасында алаңдаушылық тудырды. Қыркүйек пен қазан айларында Оңтүстік және Солтүстік көшбасшылары Самрьеде болашақ жоспарлар туралы келіссөздер жүргізді. 12 қазанда Солтүстік және Оңтүстік Джобтардың біріккен әскері құрылды, әскер саны 25 000-ден 200 000-ға дейін (мәліметтер әртүрлі) және Гонгжуға шабуыл жасады. Бірнеше шайқастан кейін көтерілісшілердің әскері Угымчи шайқасында жеңіліске ұшырады, ал көтерілісшілер Таэин шайқасында тағы да жеңілді. 1895 жылдың көктеміне дейін жаулық жалғасты. Көтерілісшілердің көшбасшылары Хонам аймағының әртүрлі жерлерінде тұтқындалды және көпшілігі наурыз айында жаппай дарға асылды.

The Donghak Peasant Revolution (hangul=동학농민혁명) was a peasant revolt that took place between 11 January 1894 and 25 December 1895 in Korea. The peasants were primarily followers of Donghak, a Neo Confucian movement that rejected Western technology and ideals. The Revolution began in the province of Gobu gun. In the early 1890s, , nominated magistrate of the gun in 1892, enforced harsh, oppressive policies upon the local peasant population. Correspondingly, in March 1894, a group of peasants led by Jeon Bong jun and Kim Gae nam began an uprising against local authorities. The initial revolt was suppressed under Yi Yong tae, and Jeon Bong jun fled to nearby Taein. Jeon gathered an army in Mount Paektu and recaptured Gobu in April. The rebels then defeated governmental forces in the Battle of Hwangtojae and the Battle of the Hwangryong River. Jeon then captured Jeonju Fortress and fought in a siege against Hong Gye hun's government forces. In May, the rebels agreed on a truce through the However, an unstable peace continued throughout the summer. The alarmed government requested the Qing dynasty for military intervention, to which the Qing responded with a deployment of 2,700 soldiers. Japan, angered that the Qing government had not informed Japan before the intervention (as promised in the Convention of Tientsin), started the First Sino Japanese War. The war resulted in an expulsion of Chinese influence in Korea and also signaled an end to the Self Strengthening Movement in China itself. Growing Japanese dominance in the Korean Peninsula caused anxiety amongst the rebels. From September to October, the Southern and Northern leaders negotiated the plans for the future in Samrye. On 12 October, a coalition army of Northern and Southern Jeobs was formed, and the army, numbering 25,000~200,000 (records differ), attacked Gongju. After several battles, the rebel army was decisively defeated in the Battle of Ugeumchi, and the rebels were again overthrown in the Battle of Taein. Hostility continued deep into the spring of 1895. The rebel leaders were captured in various locations in the Honam Region, and most were executed by a mass hanging in March.

Өмірбаян

XIX ғасырдың соңында корей қоғамы теңсіздік, жемқорлық және артық салық салу сияқты әртүрлі әлеуметтік мәселелерге тап болды. Бұл мәселелер кейіннен Гвансео шаруа соғысымен басталган шаруалар көтерілістерінің тізбегін тудырды. Бұл оқиғалар Жосон үкіметін әлсіретіп, Хансоннан тыс Кореяның түрлі аймақтарындағы билігін күйретті.

Донгхақтың құрылуы

Көтерілістерден басқа, түрлі құпия қоғамдар құрылды, соның ішінде Салбангье, "Янбан (аристократтарды) өлтірушілер қауымдастығы", Салжугье, "Құл иелерін өлтірушілер қауымдастығы", Салрякье, "Өлтірушілер мен қарақшылар қауымдастығы", Геомгье, "Қылыш қоғамдастығы", Джудогье, "Мастың қауымдастығы", Юдан, "Саяхатшылар лигасы" және Нокримданг, "Жасыл ормандар тобы" (Нокримданг – байлардан ұрлап, кедейлерге беретін "асыл ұрылар" еді). Осы аласапыран заманда Донгхак діні пайда болды. Оның негізін қалаушы Чхое Чжу діннің құрылуын сипаттады, ал екінші Донгхак басшысы Чхое Сихьон бұл сипаттаманы кейіннен жазбаға түсірді:

Донгхак – түрлі діндердің қосындысы еді. Оның негізгі қағидалары мен сенімдері (монотеизм, қасиетті кітаптар, ұйымдастырылған дін) христиан дініне ұқсас. Чхое өзі айтқандай, "[христиандық пен Донгхақтың] мәні бірдей; тек сөздері ғана өзгеше". Донгхаққа кіру рәсімінде жүздеген адам ашық жерде жиналып, таза су құйылған кесеге тізе бүгіп құрмет көрсеткен, бұл христиан дініндегі крещение рәсімінен әсерленген. Алайда, көптеген тікелей ықпал шаманизм мен халықтық наным-сенімдерден келді. Көзі куәгерлер Чхое Чжудың тау құдайларына арналған анимистік рәсімдерге қатысқанын айтады. Оның әндері мен Қылыш биі де шаманизмнен шыққан. Кейбір сенімдер Донгхаққа ғана тән еді. Чхое Чжу "Барлық адам – Ханульним" деген. Чхое адамдардың теңдігін жақтады және әлемнің 5000 жылдық цикл (Чончхон мен Хучхон) екендігі және осы цикл жаңа әлемге орын беру үшін аяқталып бара жатқандығы сияқты идеологияларды қалыптастырды. Бұл Донгхақты Жосон әулеті үшін қауіпті етіп көрсетті, нәтижесінде дін тыйым салынды және Чхое 1864 жылы "Ақымақ халықты алдау және жалған сөйлеу" айыбымен өлім жазасына кесілді. Дегенмен, 1870 жылдары Донгхак Кёнсан провинциясы бойынша таралып, ұйымдастыруды күшейту қажеттігін тудырды. Донгхак "Чоб" және "По" деп бөлінді. "Чобжу" бір "Чобты" басқарды. Мысалы, революцияның көшбасшысы Чон Бонг Джун Гобудың Чобжуы болды. Чобжудың төменінде "Мьёнчобжу" тұрды. Ірі қалаларда (Тэин немесе Чонджу сияқты) "Ұлы Чобжу" болды, мысалы, Ким Гэнам Тэиннің Ұлы Чобжуы еді. Әртүрлі Чобтар "По" болып бірікті, ал "Пожу" бір Поны басқарды. Ал сол кездегі "Гёджу" – Чхое Сихьон, бүкіл Донгхак дінін басқарды.

И Пил-дженің көтерілісі

1871 жылы Йонгхэлік Жобжу И Пил-дже Донгхак ұйымдық құрылымын пайдаланып көтеріліс ұйымдастырды. Көтеріліс сәтсіз аяқталды, бірақ Донгхақтың феодалдық корей қоғамы үшін қауіпті екенін көрсетті. И Пил-дже көтерілісі Гёнсан провинциясында Донгхақтың беделін күрт төмендетті, соның салдарынан Чхве Сихён дінді халық тығыз қоныстанған Чунчхон және Чолла провинцияларына таратуға кірісті. Чхве осы екі провинцияны аралап, Донгхақты таратып жүрді. 1881 жылы ол дінге бірінші болып кірді, ал 1891 жылы Жонды да дінге өткізді. 1882 жылы Чхве Сон Бёнхиді, ал 1890 жылы Ким Гэ Намды дінге айналдырды. Төменде көрсетілгендей, ол 1891 жылы дінге кіргенін мәлімдеді.

Гёджо Шинвон қозғалысы

1890 жылдары Донгхак сенушілері 1863 жылғы Чхэ Чжеудың сотталуына қатысты айыптауларды жою үшін петиция бастады. Осы кезде дін екіге бөлінді: «Солтүстік Жейоб» және «Оңтүстік Жейоб». Оңтүстік Жейобтың басшысы Сео Инжу, Гёджу Чхо Сихённан петиция сұрады. Чхо бұл сұранысқа жауап бермеді, мүмкін, И Пилдже Кёнсангтағы Донгхаққа жасаған көтерілісінің салдары есіне түскен шығар. Сео Инжу және Оңтүстік Жейоб тұтқындалған Донгхак сенушілерін босату және Чхое Чжеудың абыройын қайтару үшін петиция ұсынды, бірақ бұл оңай болған жоқ. 1892 жылдың қараша айында Чжон Бонг Джун Самрье петициясын басқарып, мыналар сұрады:
Донгхақты тыйымдамаңыз. Барлық батыстық миссионерлер мен саудагерлерді қуғынға салыңыз. Сыбайлас жемқорларды өлтіріңіздер. Желтоқсан айында Боын нарығында тағы бір петиция болды. Көптеген Оңтүстік Жейоб сенушілері Сеулге шеру тастап, патшаға петиция ұсыну керек деп ойлады, бірақ Чхо Сихён Боын петициясын тоқтатып, король Годжонға хат жазды. Жылдырыс ретінде Годжон Солтүстік елшілерге «өз үйлеріңе оралыңдар. Егер солай жасасаңдар, сіздердің тілегіңізді қабылдауым мүмкін» деді. Ал Сео Инжу және Оңтүстік Жейоб батыстықтар мен жапондарды дене жарақаттарымен қорқыта бастады: «Егер сіздер 7 наурызға дейін қашпасаңдар, біз сендердің бәріңді өлтіреміз. Сіздер шетелдік жерде әділетсіздікке себеп болып отырсыздар». Бұл американдық, француз және жапондық елшіліктеріне, христиан шіркеулері мен мектептеріне, сондай-ақ көптеген шетелдіктер тұратын аудандарға тіркелді. Осы уақытта Чжон Бонг Джун өзінің ізбасарларын Боынға бастап келді, бұл Гёджо Шинвон қозғалысының ең зорлықты және революциялық петициясы болды. Оның ізбасарларының барлығы қызыл қолғаптары бар көк киім киген. 80 мыңға жуық сенушілер «Батыстықтар мен жапондарды қуғынға салыңыз» деген туларды көтеріп, нарықта топырақтан қамал салды. Революциялық ойлардың қатарында: «Басқа елдерде халық кеңес өткізіп, үкіметті шешеді. Бұл петиция да сондай. Неге оны басып тастау керек?» деген пікірлер қалыптасты. Петиция да күрделірек болды. Ондағы талаптар:
Негізін қалаушы Чхое Чжеудың абыройын қайтару. Донгхак сенушілерін қуғыннан тоқтату. Отаршылдық күштерді қуғынға салу. Шетелдік тауарлардың импортын тоқтату, мақта киімдерін кию және Кореяда жасалған қажетті заттарды пайдалану. Мин әулетінің олигархиялық билігін жою. Салықтарды төмендету. Инфляцияны тудыратын Дангоджон монетасын қолдануды тоқтату. Заңсыз салық алуды тоқтату. Солтүстік Жейоб басшылары, мысалы, Чхо Сихён мен Сон Бён Хи, үкімет Донгхак сенушілерін өлімге кесіп тастауы мүмкін деп қорқып, үш күн ішінде петицияны тоқтатты. Чжон Бонг Джун Гобуға қайтып келді.

By the 1890s, Donghak believers began a petition to overturn the 1863 Choe Je u's execution charges. The religion was split by this time into the 'Northern Jeob' and the 'Southern Jeob.' Seo Inju, leader of the Southern Jeob, asked Choe Sihyeong, the Gyoju, for a petition. Choe did not answer the request, presumably remembering the effects of Yi Pil je's Revolt on Donghak in Gyeongsang. Seo Inju and the Southern Jeob independently held a petition to free imprisoned Donghak believers and to restore the honor of Choe Je u, which was not easily granted. In November 1892, Jeon Bong jun led the Samrye Petition, petitioning for:
Do not ban Donghak. Expel all Western missionaries and merchants. Kill corrupt officials. In December, there was another petition in the market of Boeun. Many Southern Jeob believers thought they should march into Seoul and petition before the king, but Choe Sihyeong finally quelled the Boeun petition, instead penning a letter to King Gojong:

In response, Gojong ordered the Northern messengers to "go to your homes. If you do, I may grant your plea". Meanwhile, Seo Inju and the Southern Jeob were threatening Westerners and Japanese with bodily harm, saying, "If you do not flee by March the seventh, we shall all kill you. You are causing injustice in a foreign land." This was attached to American, French, and Japanese legations, Christian churches and schools, and districts with a large number of foreigners taking residence. Jeon Bong jun, meanwhile, led his followers into Boeun, which became the most violent and revolutionary petition in the Gyojo Shinwon Movement. His followers all wore blue clothes with red gloves. About 80,000 believers, with the flags "Expel Westerners and Japanese," gathered in the market and built an earthen fortress. Revolutionary thoughts include, "In other countries, the people hold councils and decide upon the government. This petition is like that. Why suppress it?" formed. The petition was also more extreme. The requests were:
Reclaim the honour of founder Choe Je u. Cease the persecution of Donghak believers. Chase away colonial powers. Cease all imports of foreign merchandise, wear cotton, and use necessities made in Korea. Dispose of the Min family of oligarchical power. Lower taxes. Ban the inflation causing Dangojeon coin. Stop illegal taxation. Northern Jeob leaders, such as Choe Sihyeong and Son Byong hi, feared that the government would execute Donghak believers and stopped the petition within three days. Jeon Bong jun returned to Gobu.

Гобу көтерілісі

Көтерілістің тікелей себебі – Гобу билігіндегі лауазымды шенеунік Жоның әрекеттері болды. Ол тұтқындалғаннан кейін Чон Жоның жасаған зұлымдықтары туралы толыққанды мәлімет берді: Ол қазіргі Мин су қоймасының (қазір Йедун су қоймасы) астында Мансеокбо су қоймасын салды. Шаруалардан су пайдаланғаны үшін салық алды – жоғарғы бөгет үшін екі қап күріш, ал төменгі бөгет үшін бір қап күріш. Ол барлығы жеті жүз қап күріш жинады. Жерді игерген шаруаларға бес жыл бойы салықтан босатылатынын уәде берді, бірақ 1893 жылдың күзінде олардан салық алуға мәжбүр етті. Ол бай шаруаларды "пасылдық", "ұйымсыздық", "зиярат етуге келмейтін", және "артық қабілеттер" сияқты күмәнді қылмыстар үшін айыппұл төледі, осылайша 20,000 нэнг (корей валютасының бірлігі, 70 АҚШ долларына тең, демек 20,000 нэнг – шамамен 1,4 миллион АҚШ долларына бағаланады) жинады. Тайенде қазы болған әкесі Жо Хугюнға ескерткіш орнату үшін мың нэнг (шамамен 700 мың АҚШ долларына тең) салық жинады. Үкіметке күріш жібергенде, Сеулге тек бұзылған күріш жіберіп, өзіне сапалы күрішті алып қалды. Су қоймасын салғанда, жүздеген жылдық ағаштарды ойсыз кесіп, жұмысшыларға жалақы төлемеді. Олардың ішінде Мансеокбо су қоймасын салу ең көп наразылық тудырды. Йедун су қоймасы салынғалы бері Баэдуль алқаптары аштық көрмеді. Бірақ жаңа су қоймасының құрылысы аймақтағы арналарды жауып, су тасқынынан үлкен зиян келтірді. Алайда, Жоның орнына Парк Вон Мён келген соң, ол көтерілісшілерді тарап кетуге көндіріп, дағдарыс аяқталды.

Бірінші көтеріліс

Чон мен Ким оңтүстікке, Мужанға барып, Сон Хва Чжунмен кездесті. Мужанда көтерілісшілер жақсы ұйымдасты, 20 наурызда Мужанның 4 мың көтерілісшісі Бэк тауына, Гобуға қарай бет алды. Бэк тауында лагерь құрғанда, әскер саны он мыңға дейін өсті. Чхо Дёкённың 300 шаруасы солтүстіктен қосылды. Осы жерде: "Отырғанда ақ тау, тұрғанда бамбук тау" деген мақал пайда болды. (Көтерілісшілер көбінесе ақ киім киіп, бамбуктан жасалған найзаларды қолданды. Дегенмен, бұл сөз ертерек пайда болған болуы мүмкін, өйткені "бамбук тауы" деген мағынаны беретін Жук тауы тек тік тұрғанда ғана көрінетін, өйткені оны кішірек Бэк тауы, "ақ тау" жауып тұрды.) 22 наурызда көтерілісшілер су қоймасын бұзды, мемлекеттік кеңселер мен қоймаларды өртеп жіберді. Көтерілісшілер төрт күн бойы Гобуда орналасты, күн сайын оларға жаңа көтерілісшілер қосылды. Чон Бонг Цзюньді басшы, Ким Гэ Нам мен Сон Хва Чжунды генералдар етіп тағайындағаннан кейін, көтерілісшілер Тхэйнді (1 сәуір) және Буанды (4 сәуір) басып алды. Басшылар көтерілісшілерге төрт ережені сақтауды бұйырды:
Кінәсіздерді өлтірмеңіз және шаруа жануарларын жеуден аулақ болыңыз. Адалдық пен құрметпен Хачонды ашып, халықты ынталандырыңыз. Жапонияның барлық жабайыларын жеңіп, қасиетті жерді тазартамыз. Әскерді Сеулге кіргізіп, Мин әулетінің барлық мүшелерін өлтіріңіз. Сондай-ақ, көтерілісшілер "ішімдік, әйелдер іздемеді, темекі тартпады". Олар тамақты күшпен емес, ақшаға сатып алды.

Хванготай шайқасы

Билік көтерілісті басу үшін И Кёнхёны жіберіп, 700 сарбаз бен 600 саудагерден тұратын жедел әскер құрды. 10 мың көтерілісші үкіметтік күштерді Хвангто асуына шақырып алды. Сәуірдің 7-сі таңында үкіметтік сарбаздар көтерілісшілер лагеріне шабуыл жасады, бірақ ол бос болды. Әскерлер арасында қаос туды. Кенеттен көтерілісшілер тұманды жамылып, таудан шығып, үкіметтік әскерлерге шабуыл жасап, мың сарбазды өлтірді. Осылай аяқталған Хвангтоге шайқасында көтерілісшілердің көпшілігі зардап көрмеді.

Хвангрян өзенінің шайқасы

17 сәуірде Чон оңтүстікке қарай Йонггуанға бет бұрды, онда Хонг Гёхунның үкіметтік әскерлері күтіп тұрған еді. Чон әскерді Чансонға сүйреуге тырысты, ал генерал И Хаксюн оларды қуды. И Хаксюн бүлікшілер Хвангрян өзені бойында түскі ас ісіп отырғанда шабуыл жасады. Көтерілісшілердің басшысы И Бангён жаңа стратегия ойлады. Көтерілісшілер тауға қашып, содан кейін төмен құлап, мыңдаған жангтай – тауық торларын домалатып жіберді. Жангтайлар көптеген оқтарды тоқтатып, үкіметтің артық қаруларын күшсіз қылды. Сонымен қатар, Чон көтерілісшілер әскерін И Хаксюннің әскерін үш бөлікке бөлу үшін орналастырды. И Хаксюн әскерге зеңбіректерді қолдануға бұйрық берді. Бірақ олар жұмыс істемеді, себебі көтерілісшілерді қолдаған ауыл тұрғындары зеңбіректерге су құйған еді (оқиғадан кейін үкімет әскерлері арасында зеңбіректерді әруақ бұзды деген қауесет тарады). Хвангрян өзені шайқасында 300-ден астам үкіметтік әскер, ал көтерілісшілерден тек екеуі ғана қаза тапты.

Чонжу бекінісін қоршау

Хвангрюнгтен кейін патша елшісі Чонға бүлікты басу үшін пара алып келді. Чон елшіні өлтіріп, қажетті ақшаны алды. Содан кейін Чон солтүстікке бет бұрып, Жола провинциясының ең ірі қаласы – Чонжуды басып алды, оңтүстікке қарай Наджуды алуды қаламады. Хонг Гёхун дереу солтүстікке қайтып, Чонжу бекінісін қоршауға кірісті. Осы уақытта 29 сәуірде Чонжу әкімі Ким Мун Хён Гонгжуда пайда болып, үкіметке Чонжуның түсуі туралы хабарлады. Бүлікты басып таба алмағандықтан, Жосон үкіметі Жапония мен Қытайдан әскери көмек сұрады. 3 мамырда Инчхонда Цин әулетінің 1500 әскері келді. Сол күні Инчхонға 6 мың жапон әскері де қонды. Жапондықтар Цинь үкіметінің Тхенцзин келісімі бойынша жапон үкіметін неліктен хабардар етпегенін сұрады, бұл Бірінші Қытай-Жапон соғысының бастауы болды.

Чонжу келісім-шарты

7 мамырда Чонджудың жаңа әкімшісі Ким Хак-джин Хонға көтерілісшілермен бейбіт келісімге келуді бұйрық берді. Азық-түлік тапшылығына тап болған көтерілісшілер келісімге келді. Бұл оқиға "Чонджу келісімі" (全州和約) немесе "Чонджу бітім шарты" деп аталды. Хонг көтерілісшілердің он екі талабын қабылдады:

Донгхак дінін қабылдау. Сыбайлас жемқор шенеуніктерді жазалау. Заңсыз жолмен байығандарды жазалау. Сыбайлас жемқор Янбан мен Сонбиді жазалау. Барлық құлдарды босату. Чхонмин тобын босату және қасапшыларды таңбалауды тоқтату. Жесірлердің қайта үйлену құқығын заңдастыру. Салықтарды төмендету. Саясаткерлерді тегіне емес, қасиеттеріне қарай таңдау. Жапон империясымен ынтымақтасқандарды жазалау. Қарыздарды жою. Барлық шаруаларға жер беру. Келісімнен кейін көтерілісшілер баспалдақтар арқылы қамалдан шығып, Хонг бос қалған қамалға кірді. Екі тарап та өздерінің "жеңісін" тойлады. Хонг Чонджу бекінісінде әскерлерімен бірге той жасады, ал көтерілісшілер Донгхак діни әні – Гёмгёолды орындады, ол былай басталады:

1894 жылдың жазы

1894 жылдың жазында Кореяның оңтүстік-батысының көп бөлігінде көтерісшілер билік құрды. Чон Бонг Джун Чонжуда Чонджавудо Даедосоны (Екі Чжонжу провинциясының Ұлы астанасы) құрды және көптеген қалаларда Джибгангсо салды. Бірақ Наджу, Намвон және Унбонг қалаларында жер иелері көтерісшілерге күшті қарсылық көрсетті. Чон солтүстік қалаларды бағындыра алмады, өйткені ол Хвангрян шайқасынан кейін солтүстікке кетті. Наджуға 3 мың көтерісшімен шабуыл жасады, ал Наджу жер иелері көтерісшілердің шабуылдарына қарсы Наджуны нығайта бастады. Чон Наджу жер иелерімен кездесіп, оларды Наджуда Джибгангсо құрылысына рұқсат беруге көндірді. Дегенмен, Наджу әлі де көтерісшілердің толық бақылауында болған жоқ, кейіннен ол көтерісшілердің қуғын-сүргін орталығына айналды. Намвонда Ким Каэнам жер иелерімен және 3 мың көтерісшімен шайқасып, қамалға ие болды және көтерісшілерге қарсы көшбасшы Ким Ёнхэонды асып тастады. Ұнбонг көтерісшілерді көріп берілді. Қалған Джибгангсоға Йечондағы Даэчан орта мектебі, Йесудағы Джиннам кеңсесі, Наджудағы Гемсон кеңсесі, Мужангтағы Мужанг залы (Мужанг билері тарихи жәдігер ретінде сақталған) және Йосандағы Йосан кеңсесі (қазір қалалық әкімшілік) кіреді. Қаланың Жэобжуы және оның көмекшісі Жэобса Джибгангсо агенттігін басқарды. Жэобджудың бағынында Сеоги, Сеончаль, Джибса, Поса және Донгмонг болды. Мәселелерді шешу үшін кеңес болды, оны Jeobjang және Jeobsa басқарды, олар қалалық мәселелерге дауыс берді. И-Ихуа мұны демократияның алғашқы нысаны деп санайды. Сеоги, Сеончаль, Джибса және Донгмонг арасында Сеогилер Джибгангсоның қызметі мен шешімдерін жазып отыратын хатшылар болды. Олар көтерісшілер басшыларының бұйрықтары мен жарияламаларын басып шығарып, базарларда іліп, халыққа таратты. Сеогилердің көпшілігі прогрессивті Янбан болды, өйткені хатшылардың сауатты болуы қажет еді. Ал Сеончалдар қалалық полиция болды, олар заңды орындап, жемқор лауазымды тұлғалар немесе Янбан туралы Донгмонг пен Посаға хабарлады. Сеончалдардың көпшілігі Екінші көтерілісте қаза тапты. Донгмонгтар – Сеончалдардың хабарлағандарын тұтқындаған, түрмеге қамаған, тіпті жазалаған жас жігіттер. Олар Янбандарды қатты жек көріп, оларды жиі кастрациялап, Янбан әйелдерін шам жағуға немесе су құюға пайдаланды. Донгмонгтардың "үш күндік неке" деп аталатын ерекше неке салтын да енгізді. Донгмонгтар жұбай іздеп, үйленбеген қызы бар Янбанның үйіне ақ шарф іліп қойды. Бұл қыздың Донгмонгқа үйленуі керек екенін білдірді. Мәжбүрлі некеден құтылу үшін әкелер көбінесе басқа лайықты жігітті тауып, қызын үш күн ішінде жасырын түрде оған үйлендірді. Қараша айына қарай үш күндік некелер соншалықты кең тарағандықтан, он төрт жасқа толмаған қыздар ғана бозғыр қыздар болып қалды. Поса – жолбарыс аулаушылары, сарбаздар ретінде тиімді қызмет етті, Янбан қарсылығына қарсы күресу үшін Сеончалдармен және Донгмонгтармен бірлесіп жұмыс істеді. Көтерісшілер өздерінің ісін "Донгдо" (Донгхақтың басқа аты) деп атады және өз әскерін "Донгдо Эуйбёнг", "Донгхақтың адал әскері" деп атады. Көтерісшілер өздерін "Хаджоб" деп атады, бұл ең төменгі Донгхак мүшесінің аты, ал кез келген басқа адамды, тіпті балаларды да "Джобжанг" деп атады, бұл Джобджудың аудармасы.

The summer of 1894 was marked by rebel rule over most of Southwest Korea. Jeon Bong jun established the Jeollajwaudo Daedoso (Great Capital of the Two Jeolla Provinces) in Jeonju and built Jibgangso in most towns. In Naju, Namwon, and Unbong, however, the rebels met fierce resistance from landowners. Jeon had not subdued these southern cities, as he went north after the Battle of the Hwangryong. attacked Naju with 3,000 rebels, and the landowners of Naju began to fortify Naju against rebel attacks. Jeon met the Naju landowners and convinced them to allow Jibgangso construction in Naju. However, Naju was still not under complete rebel control and later became the center of rebel persecution. In Namwon, Kim Kaenam also battled landowners with 3,000 rebels, took the fortress, and hanged Kim Yongheon, the anti rebel leader. Unbong surrendered at the sight of the rebels. Remaining Jibgangso include Daechang High School in Yecheon, Jinnam Office in Yeosu, Geumseong Office in Naju, Mujang Hall in Mujang (preserved by Mujang magistrates as a historical relic), and Yeosan Office in Yeosan (now a town hall). The Jeobju of the town and his assistant, the Jeobsa, administered a Jibgangso agency. Under the Jeobju were the Seogi, the Seongchal, the Jibsa, the Posa, and the Dongmong. For deciding on matters, there was a council, with the Jeobjang and Jeobsa at its head, who voted on town matters. Yi Yihwa sees this as a rudimentary democracy. Among the Seogi, Seongchal, the Jibsa, and the Dongmong, the Seogi were scribes who kept records of the activities and decisions of the Jibgangso. They also reprinted orders and publications from the rebel leaders, displayed them on marketplaces, and gave them to the people. Most Seogi were progressive Yangban, as the scribes had to have literacy. Meanwhile, the Seongchal were town police who administered the law and reported corrupt officials or Yangban to the Dongmong and Posa. Most Seongchal were killed in the Second Revolt. Dongmong were young men who were arrested, imprisoned, or even flogged those reported by the Seongchal. They also had a powerful hatred for Yangban, often castrating them and using Yangban women to light candles or pour water. Dongmong also led to a curious marriage practice called 'three day marriage.' Dongmong, searching for partners, hung white scarves on the door of the house of a Yangban who had an unmarried daughter. This meant that the daughter had to marry the Dongmong. To escape the forced marriage, fathers often found another suitable young man and made the daughter marry him within three days in secret. By November, three day marriage had become so prevalent that the only virgins left were girls under fourteen years of age. Posa, tiger hunters who served effectively as soldiers, cooperated with the Seongchal and Dongmong to fight against the Yangban resistance. The rebels referred to their cause as the Dongdo (another name for 'Donghak') and their army as the Dongdo Euibyeong, the "Righteous army of Donghak." Rebels called themselves 'Hajeob,' after the lowest Donghak initiate, and called any other person, even children, 'Jeobjang,' a rendering of Jeobju.