Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
A madrigale spirituale (итальян; pl. madrigali spirituali) – мадригал немесе мадригал сияқты музыкалық шығарма, бірақ оның мәтіні діни мазмұнда. Осы форманың көптеген мысалдары Кеш Ренессанс және ерте Барокко дәуірлеріне жатады, және олар негізінен Италия мен Германиядан шыққан. Madrigali spirituali көбінесе білімді, көбінесе аристократтардан құралған тыңдаушылар қауымына арналған. Олар Италия мен көршілес елдердегі жеке үйлерде, академияларда және дворяндық сарайларда орындалған, бірақ олардың діни қызметтерде қолданылмағаны анық. Мадригаль спиритуал – а капелла формасы, бірақ кейде, әсіресе 1600 жылдан кейін, аспаптық сүйемелдеу де қолданылған. Контрреформация кезінде Италия, Испания және Германияның оңтүстік (католик) бөлігінде музыка өнерін секуляризациялауға қарсы белгілі бір реакция болды. Бұл дүниелік музыканың жазылуын тоқтатпады (іс жүзінде, дүниелік музыканың формалары мен стильдерінің өркендеуі үздірілмей жалғасты), бірақ көптеген композиторлар ең жетілген дүниелік композициялық формаларды діни мақсаттарға бейімдеуді бастады. Кейде, ескі мадригалдарға діни мәтін, әдетте латын тілінде, басқа өзгерістерсіз қосылған (мұндай бейімделулер «contrafacta» деп аталады). Дегенмен, кейбір madrigali spirituali өзінің экспрессивтілігі мен эмоционалдық күші жағынан, ең көрнекті мадригал авторларының дүниелік шығармаларына тең келді. Бұл форманы, әсіресе 1570 және 1580 жылдары, иезуиттер қолдаған болуы мүмкін; кейбір жинақтар оларға арналған. Madrigali spirituali-ның белгілі мысалдары: Лассустың тамаша Lagrime di San Pietro (Мюнхен, 1595); Гийом Дюфайдың Vergine bella (шамамен 1470), Петрарканың Құдіретті Марияға арналған өлеңіне жазылған; Джованни Пьерлуиджи да Палестринаның Мадригалдардың бірінші кітабы (1581), сонымен қатар Петрарканың Мариана өлеңдеріне жазылған; Карло Гесуальдоның Tenebrae Responsories (1611); және Джованни Франческо Анерионың үлкен жинағы Teatro armonico spirituale (Рим, 1619).
A madrigale spirituale (Italian; pl. madrigali spirituali) is a madrigal, or madrigal like piece of music, with a sacred rather than a secular text. Most examples of the form date from the late Renaissance and early Baroque eras, and principally come from Italy and Germany. Madrigali spirituali were almost always intended for an audience of cultivated, often aristocratic amateurs. They were performed at private houses, academies, and courts of noblemen in Italy and adjacent countries, but almost certainly were not used liturgically. The madrigale spirituale was an a cappella form, though instrumental accompaniment was used on occasion, especially after 1600. During the Counter Reformation, there was, to some degree, a reaction against the secularization of the art of music in Italy, Spain and the southern (Catholic) portion of Germany. While that did not stop the composition of secular music (indeed, the explosion of forms and styles of secular music continued unabated), many composers began to adapt the most advanced secular compositional forms to religious usage. On occasion, existing madrigals were merely fitted with a religious text, usually in Latin, without any other change (such adaptations are called "contrafacta"). However, some of the madrigali spirituali reached heights of expressive and emotional intensity at least equal to that of the finest madrigalists in their secular compositions. The form was probably encouraged by the Jesuits; some collections were dedicated to them, especially in the 1570s and 1580s. Some famous examples of madrigali spirituali include Lassus's sublimely beautiful Lagrime di San Pietro (Munich, 1595); Guillaume Dufay's Vergine bella, (ca. 1470) setting a poem in praise of the Blessed Virgin Mary by Petrarch; Giovanni Pierluigi da Palestrina's First Book of Madrigals (1581), also setting Marian poems by Petrarch; Carlo Gesualdo's Tenebrae Responsories (1611); and the huge collection by Giovanni Francesco Anerio, Teatro armonico spirituale (Rome, 1619).