Орта ғасырдағы Англияның "Ұлы Кеңесі" – корольдік кеңесшілер жиыны. Парламентке дейінгі кезеңде маңызды рөл атқарды. Тарихы, құрамы мен эволюциясы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ортағасырлық француз magnum consilium Англия Корольдігінде Magnum Concilium (латынша "Ұлы кеңес") тарихи түрде жылдың белгілі бір мезгілінде шақырылатын жиналыс болды, онда ағылшын ақсүйектері мен шіркеу басшылары елдің мәселелерін патшамен бірге талқылау үшін жиналатын. XIII ғасырда Ұлы Кеңестің орнын Англия Парламенті басты, ол осы Кеңестен дамыған болатын. Ұлы Кеңес соңғы рет 1640 жылы Карл I тарапынан шақырылды.
the medieval French magnum consilium
In the Kingdom of England, the Magnum Concilium (Latin for "Great Council") was an assembly historically convened at certain times of the year when the English nobles and church leaders were summoned to discuss the affairs of the country with the king. In the 13th century, the Great Council was superseded by the Parliament of England, which had developed out of the Council. The Great Council was last summoned by Charles I in 1640.
Англосаксондық жиналыстар
Магнум Консилиум (лат. "Ұлы кеңес") 10 ғасырда бірнеше шағын англосаксон патшалықтары бірігіп Англия патшалығын құрған кезде пайда болды. Англосаксон Англиясында король ақсүйектер мен дін қызметкерлерінің кеңесу жиналыстарын өткізді, олар витан деп аталды. Бұл жиналыстарға жиырма бес пен жүз аралығында қатысушылар болды, олардың ішінде епископтар, аббаттар, елдормендер және тегндер бар еді. Витандықтар Рождество, Пасха және Уитсун мерекелерінде, сондай-ақ басқа уақыттарда да үнемі жиналатын. Бұрын корольдер саяхат арқылы өкілдерімен байланысқа түсетін, бірақ жаңа патшалықтың аумағы оны қиын етіп берді. Ақсүйектердің витанға корольге келуі – мемлекетті бақылауда ұстаудың маңызды тәсілі болды. Витан бірнеше қызмет атқарды. Олар, әсіресе, таққа мұрагерлік даулы болған кезде, король сайлауда рөл атқарған сияқты. Олар корольдіктің билігін көрсететін салтанатты шаралар болды, себебі олар тәж киюмен бірге өтті. Сонымен қатар, олар өтініштерді қабылдау және саялы ақсүйектер арасында келісімге келу үшін платформа болды. Корольтер жерлерді (кітаптық жерлерді) сыйлау сияқты қамқорлық көрсетті, және олар жиналғандардың куәлігімен және келісімімен жазбаларға енгізілді. Витан кезінде епископтықтарға немесе елдормендік лауазымдарға тағайындамалар да жасалды. Сонымен қатар, соғысқа шығу және келісімдер жасау сияқты маңызды саяси шешімдер витанмен кеңесе отырып қабылданды. Витан корольге англосаксон заң кодекстерін жасауға көмектесті және маңызды істер бойынша сот ретінде жұмыс істеді (мысалы, король немесе саялы ақсүйектерге қатысты істер).
The Magnum Concilium (Latin for "Great Council") originated in the 10th century, when several small Anglo Saxon kingdoms formed a unified Kingdom of England. In Anglo Saxon England, the king held deliberative assemblies of nobles and prelates, called witans. These assemblies comprised between twenty five and hundreds of participants, including bishops, abbots, ealdormen, and thegns. Witans met regularly during the three feasts of Christmas, Easter and Whitsun and at other times. Previously, kings interacted with their nobility through royal itineration, but the new kingdom's size made that impractical. Having nobles come to the king for witans was an important alternative to maintain control of the realm. Witans served several functions. They appear to have had a role in electing kings, especially in times when the succession was disputed. They were theatrical displays of kingship in that they coincided with crown wearings. They were also forums for receiving petitions and building consensus among the magnates. King's dispensed patronage, such as granting bookland, and these were recorded in charters witnessed and consented to by those in attendance. Appointments to offices, such as to bishoprics or ealdormanries, were also made during witans. In addition, important political decisions were made in consultation with witans, such as going to war and making treaties. Witans also helped the king to produce Anglo Saxon law codes and acted as a court for important cases (such as those involving the king or important magnates).
Норман Англиясы
1066 жылғы нормандық жаулап алудан кейін Жеңімпаз Уильям ұлттық мәселелерді қарастыру, мемлекеттік соттар өткізу және заңдар қабылдау үшін магнаттардың жиналыстарын шақыру дәстүрін жалғастырды; алайда, заңнама енді заң жинақтарының орнына жарлықтар түрінде қабылданды. Бұл жиналыстар «магнум консилиум» деп аталды. Патшалардың сенімді кеңесшілері болғанымен, бұл жеке кеңес консенсусқа келу қажеттілігін толықтай алмастыра алмады, ал сенімді кеңесшілерге артық сене беру саяси тұрақсыздыққа алып келуі мүмкін. Ұлы кеңестер «саяси тәуекелдерді азайтуға, жауапкершіліктің кеңінен бөлісуіне және шешімдер қабылдауға дін қызметкерлері мен магнаттардың көптеп қатысуына мүмкіндік бергендігі үшін» бағаланды. Кеңес мүшелері патшаның тікелей вассалдары болды. Архиепископтар, епископтар, абаттар, графтар және барондар сияқты ірі вассалдар жеке жарлық арқылы шақырылса, кейде кіші вассалдар шерифтер арқылы шақырылатын. Жаулап алудан кейінгі (1066–1154) кезеңдегі саясатты патша мен жетекші дін қызметкерлерімен қатар шамамен 200 бай адам басқарды. Жоғары лауазымды шіркеу қызметкерлері (мысалы, епископтар мен абаттар) өздері де маңызды магнаттар саналды. «Domesday Book» бойынша, 1066 жылы ағылшын шіркеуі барлық жердің 25%-дан 33%-ына ие болды.
After the Norman Conquest of 1066, William the Conqueror continued the tradition of summoning assemblies of magnates to consider national affairs, conduct state trials, and make laws; although legislation now took the form of writs rather than law codes. These assemblies were called magnum concilium. While kings had access to familiar counsel, this private advice could not replace the need for consensus building, and overreliance on familiar counsel could lead to political instability. Great councils were valued because they "carried fewer political risks, allowed responsibility to be more broadly shared, and drew a larger body of prelates and magnates into the making of decisions". The council's members were the king's tenants in chief. The greater tenants, such as archbishops, bishops, abbots, earls, and barons were summoned by individual writ, but sometimes lesser tenants were also summoned by sheriffs. Politics in the period following the Conquest (1066–1154) was dominated by about 200 wealthy laymen, in addition to the king and leading clergy. High ranking churchmen (such as bishops and abbots) were important magnates in their own right. According to Domesday Book, the English church owned between 25% and 33% of all land in 1066.
Тюдор және Стюарт дәуірі
Англия тарихы бойынша Оксфорд шежіресінде Генрих VII XV ғасырдың аяғында Магнум Консилиумды шамамен алты рет шақырған, бірақ одан кейін ол қолданыстан шығып қалды. 1640 жылдың күзінде Карл I Ұзын Парламентті таратып, Шотландиямен епископтар соғысында жеңіліске ұшырағаннан кейін, ұрпақтар бойы алғаш рет Магнум Консилиумды шақырды. Консилиум Чарльзға әскерге төлеу үшін 200 000 фунт стерлингтік кепілдік берілген қарыз ұсынды және шотландтармен келіссөздер жүргізуге тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Консилиум өзінің ежелгі басқару функциясын қайта жандандырудан бас тартып, Карл I-ге жаңа Парламент шақыруға кеңес берді, ол кейін Англия азаматтық соғысының маңызды күшіне айналды. Стюарттардың билікке қайта оралуынан кейін жаңғырған монархия Магнум Консилиумды қайта құрмады. Одан бері Консилиум қайтадан шақырылған жоқ.
According to The Oxford History of England, Henry VII summoned the Magnum Concilium half a dozen times in the last years of the fifteenth century, but thereafter it fell into disuse. In the autumn of 1640 Charles I summoned the first Magnum Concilium in generations, having dissolved the Short Parliament and suffered defeats in the Bishops' Wars against Scotland. The Concilium offered Charles a guaranteed loan of £200,000 sterling to pay the army and attempted unsuccessfully to negotiate with the Scots, but it declined to resume its ancient governing role, and urged Charles instead to summon a new Parliament, which then became a protagonist in the English Civil War. Following the Stuart Restoration, the revived monarchy did not recreate the Magnum Concilium. Since then the Concilium has not met.
Ұсынылған қайта жаңғыру
2008 жылы Кристофер Рассел Бейли, 5-ші Гланск бароны, Магнум Консилиумды қайта шақыру уақыты жетті деп ұсынды, себебі 1999 жылғы Лордтар палатасы заңына сәйкес, мұрагерлік титул иелері Лордтар палатасында отыру құқығынан айырылған.
In 2008, Christopher Russell Bailey, 5th Baron Glanusk, suggested that the time had come for a recall of the Magnum Concilium, since hereditary peers had lost their right to sit in the House of Lords under the House of Lords Act 1999.