Кіріспе
1991 жылғы Yes тобының студиялық альбомы – ағылшын прогрессивті рок тобы Yes-тің 30 сәуірде 1991 жылы Arista Records лейблы арқылы шыққан он үшінші студиялық альбомы. Жазбалар Yes тобының бұрынғы және қазіргі мүшелерінен құралған екі топтың бірігуінен кейін басталды: Джон Андерсон, Билл Бруфорд, Рик Уэйкман және Стив Хоудан тұратын Anderson Bruford Wakeman Howe (ABWH) тобы, және сол кездегі Yes тобы – бас гитарист және вокалист Крис Сквайр, гитарист және вокалист Тревор Рабин, клавишашы Тони Кей және барабаншы Алан Уайт. Сегіз музыкант Arista лейблімен келісімшартқа отырды және екі топтың аяқталмаған тректерінің комбинациясы Union альбомына іріктелді. Альбомның жазбалары бастапқыда қиындықтарға толы болды, оның ішінде музыканттардың екі топтың «бірігуіне» қатысты келіспеушіліктері, жазба процесіндегі шиеленіскен қарым-қатынастар, сондай-ақ Андерсон мен продюсер Джонатан Элиас продюсерлік тобының Уэйкман мен Хоудың бастапқыда аяқтаған бөлімдерін қайта жазу үшін студиялық музыканттарды шақыру туралы шешімдері болды. Union альбомы сыншылар тарапынан әртүрлі бағаланды, ал топтың көпшілігі материалды ұнатпайтынын ашық айтты. Бұған қарамастан, альбом коммерциялық тұрғыдан сәтті болды, Ұлыбританияда 7-орынды, ал АҚШ-та 15-орынды иеленді. Екі айдан кейін Union альбомы Америка жазба индустриясы қауымдастығы (RIAA) тарапынан 500,000 дана сатылғаны үшін алтын сертификат алды. Бірінші сингл – "Lift Me Up" Billboard Hot Mainstream Rock Tracks чартында алты апта бойы көшбасшы болды. Хоудың акустикалық гитарада орындаған "Masquerade" шығармасы "Үздік рок инструменталды орындау" номинациясында Грэмми сыйлығына ие болды. Yes тобы 1991-1992 жылдардағы «80 күнде әлемді аралап шығу» атты шоуымен Union альбомын қолдады, онда сахнада барлық сегіз мүше өнер көрсетті; Бруфорд, Уэйкман және Хоу гастроль аяқталғаннан кейін топтан кетіп қалды.
Union is the thirteenth studio album by English progressive rock band Yes, released on 30 April 1991 by Arista Records. Production began following the amalgamation of two bands that featured previous and then current members of Yes: Anderson Bruford Wakeman Howe (ABWH), consisting of vocalist Jon Anderson, drummer Bill Bruford, keyboardist Rick Wakeman and guitarist Steve Howe, and Yes, comprised at that time of bassist and vocalist Chris Squire, guitarist and vocalist Trevor Rabin, keyboardist Tony Kaye and drummer Alan White. The eight musicians signed with Arista and a combination of unfinished tracks by both groups were selected for Union. The album's sessions were problematic from the start, including disagreements between some of the musicians regarding the "merger" of the two bands, strained relations during the recording process, and decisions by the production team of Anderson and producer Jonathan Elias to bring in session musicians to re record parts that Wakeman and Howe had originally completed. Union was released to a decidedly mixed critical reception, and the majority of the band have openly stated their dislike of the material. Despite all this, it fared relatively well commercially, reaching No. 7 in the UK and No. 15 in the US. After two months, Union was certified gold by the Recording Industry Association of America (RIAA) for selling 500,000 copies. The first single, "Lift Me Up", was number one on the Billboard Hot Mainstream Rock Tracks chart for six weeks. Howe's acoustic guitar piece "Masquerade" received a Grammy Award nomination for Best Rock Instrumental Performance. Yes supported Union with their 1991–1992 ‘Around the World in 80 Dates’ show that featured all eight members playing on stage; Bruford, Wakeman, and Howe left the band after the tour.
Өмірбаян
1983 жылы басист Крис Сквайр мен барабаншы Алан Уайт гитарист, әнші және композитор Тревор Рабинмен жаңа материалдарды жасап шығарды. Бастапқыда «Cinema» деп аталған топты Yes тобының клавишшісі Тони Кей толықтырды. Төрттік жасаған жаңа материалды естіген соң Джон Андерсон оларға қосылып, енді топты «Yes» деп атаудың мәні болды. Нәтижесінде, олардың ең коммерциялық сәтті альбомы – «90125» (1983) және «Big Generator» (1987) Atco Records лейблымен жарық көрді. 1988 жылы Андерсон Yes тобынан шығып, бұрынғы Yes мүшелері Билл Бруфорд, Рик Уэйкман, Стив Хоу және Бруфордтың бұрынғы «King Crimson» тобындағы әріптесі Тони Левинмен бірге «Anderson Bruford Wakeman Howe» (ABWH) тобын құрды. ABWH 1989 жылы Arista Records компаниясымен өзі аттас альбомын шығарды және оны әлемдік турмен қолдады. Осы кезеңде қалған төрт Yes мүшесі бұрынғы Yes продюсері Эдди Оффордпен бірге жаңа әндер жаза бастады және Supertramp вокалисі Роджер Ходжсон мен «World Trade» тобының Билли Шервудты қоса алғанда, жаңа жетекші әншіні іздеу үшін кастинг өткізді. Шервуд Yes тобымен ұзақ жылдар бойы ынтымақтастықта жұмыс істеді, алдымен концерттік музыкант және продюсер ретінде, ал 2015 жылы Сквайр қайтыс болғаннан кейін толық уақытты басист болды. 1990 жылы ABWH Францияның Корренс қаласындағы Miraval студиясында продюсер Джонатан Элиаспен екінші альбомды жасауға кірісті. Бруфорд Хоу, Тони Левин және олар Андерсонның қатысуына дейін дамытып жатқан материалды жоғары бағалады және ABWH тобының шығармашылық болашағына үміт артты. Бірақ Arista Records жаңа материалдың бірі де радио эфиріне жарамсыз екенін мәлімдегенде атмосфера өзгерді. Бэк-тректер жазылғаннан кейін Андерсон Лос-Анджелеске вокалын жазуға барды. Келісімнің бір бөлігі ретінде Atco Records топтың бұрынғы каталогтарына құқықтарды сақтап қалды.
Жазу және өндіріс
Union ABWH жазған тоғыз трек кіреді, олар: "I Would Have Waited Forever", "Shock to the System", "Without Hope You Cannot Start the Day", "Silent Talking", "Angkor Wat", "Dangerous (Look in the Light of What You're Searching For)", "Holding On", "Evensong" және "Take the Water to the Mountain". Альбомдағы бас партияларының көп бөлігін Тони Левин (бас-гитарада да, Chapman Stick-те де) орындады, ал Сквайр тек "Lift Me Up", "Saving My Heart" және "Miracle of Life" әндерінде бас ойнады. Шервуд "The More We Live Let Go" әнінде бас орындады. Сквайр Yes өндірген төрт тректе, сондай-ақ ABWH өндірген бірнеше тректе қосымша вокал орындады, оның ішінде "I Would Have Waited Forever", "Without Hope (You Cannot Start the Day)" және "Dangerous (Look in the Light of What You're Searching For)" әндері бар.
ABWH тректердегі мәселелер
Элиас Андерсонның ABWH тректерін өндіруге шақыруын қабылдағанда, Андерсонның оны қосымша өндіруші ретінде көрсеткеніне Элиас мазасыздық сезінді, себебі топтың ішкі қайшылықтарынан кейін «жаңа» материалдан тұратын Yes альбомын жасау өте қиын болар деп ойлады. Ол Yes тобының танымал болған «жоғары техникалық деңгейін» көрсетуге тырысты, бірақ тек техникалық шеберлікке ғана емес, қысқа және тікелей әндер форматында көрсетуді мақсат етті. Андерсон бастапқыда осы тәсілге қарсы болды, өйткені ол өткен он жылдық бойында Yes тобының имиджін құраған коммерциялық музыкадан алшақтағысы келді. Жазу жұмысы басталғанда, Элиас нақты материалдың жетіспеуін және әсіресе Андерсон мен Хоу арасындағы шиеленісті еске алды, соның ішінде олардың біреуі студияда болғанда екіншісінің қалудан бас тартуын. Элиас шығармашылықты жандандыруға тырысып, Hammond органын әкелді, бірақ Уэйкмен ол аспаптың көне болғанын айтып бас тартты. Элиас ABWH «музыканың бір нотасын да ойламайтынын» айтты және қиындықтар мен кейбір әндерге деген жеке қарсылығын ескере отырып, кейбір материалды аяқтағаны үшін қуанды. Union альбомында қосымша 11 клавиш және синтезатор ойнаушының арасында Saga тобынан Джим Криттон да бар. Криттон және оның ассистенті Брайан Форекер Хаун кейінірек Андерсон, Элиас және «басқа бір адам» қай бөліктерді сақтап, қайларын басқа орындаушымен алмастыру туралы соңғы шешімді қабылдағанын мәлімдеді.
Қақпағы
Роджер Дин альбомның суретін жасау үшін шақырылды. Big Generator альбомы жарық көргеннен кейін, Фил Карсон Диннен жаңа топ логотипін жасауды сұрады, ол төртбұрышты дизайн ойлап тапты, бірақ Андерсон ABWH құрамын құрғандықтан ол қолданылмады. Union альбомына келгенде, Дин 1972 жылы өзі жасаған Yes логотипін пайдалануға шешті, төртбұрышты дизайн бұрышта және келесі Yesyears обложкасында пайда болды. Бұл дизайн кейін The Ladder және House of Yes: Live from House of Blues обложкаларында да пайда болды.
ABWH-тің атынан
"I Would Have Waited Forever" әнінде Хоу өзінің жеке альбомы "Turbulence" (1991) әнінен "Sensitive Chaos" әнінде де қолданған гитаралық рифті орындайды. Хаун кейінірек Хоудың қысқа, қайталама мотив пен соңғы солоны ойнағанын, ал қалған электрлік, акустикалық және эффекттермен жасалған қосымша жазбалардың барлығын өзі орындағанын айтты. Сондай-ақ, Arista лейблы "The Yes Album" (1971) альбомындағы "Starship Trooper" әніне ұқсас гитаралық рифті талап еткенін мәлімдеді. Екеуі "Love Conquers All" әнін де жазды, бұл ән Рабиннің жетекші вокалымен Yesyears жинағында жарық көрді.
Шығару
Union 1991 жылдың 30 сәуірінде жарық көрді. АҚШ-та ол 1991 жылдың 18 мамырындағы аптада Billboard 200 чартында 35-орында дебют жасады. Альбом келесі аптада көтеріліп, 25 мамырда аяқталған аптада 15-орынға жетті. Ол жалпы 19 апта бойы чартта болды. 1991 жылдың 2 шілдесінде Union 500,000 данасы жеткізілгені үшін Америка жазба индустриясы қауымдастығы (RIAA) тарапынан алтын сертификат алды. 1992 жылы "Masquerade" "Ең үздік рок-инструментальдық орындау" номинациясы бойынша "Грэмми" сыйлығына ие болды. Хау өзінің трегіне берілген номинацияны альбомды жасаудағы қиындықтардан кейін "шынайы әділдік" деп атады. 1991 жылы "Yes" Union альбомынан үш сингл шығарды. "Lift Me Up" 1991 жылдың сәуірінде шыққан жетекші сингл болды. Бұл топтың ең табысты синглдерінің біріне айналып, Billboard Album Rock Tracks чартында (кейін Mainstream Rock Tracks чарты деп аталды) үшінші аптадан бастап алты апта бойы бірінші орында тұрды. Ол 1991 жылдың 4 мамырынан 8 маусымына дейін бірінші орында болды. Billboard Hot 100 синглдер чартында 86-шы орынға жетті. Екінші сингл "Saving My Heart" 1991 жылдың шілдесінде шықты, ол бір айдан кейін Album Rock Tracks чартында тоғызыншы орынға жетті. "I Would Have Waited Forever" соңғы сингл болды.
Қабылдау
Альбом сыншылардан әртүрлі пікірлер алды. Чак Эдди Rolling Stone журналына бес жұлдыздың екісін берді, оны «күлкіге лайық емес, эклектикалық қателік» деп атады және альбомда есте қаларлық әуендер, рифтер мен қысқа мәтіндер болғанын тіледі. Entertainment Weekly басылымының Дэв ДиМартино альбомды D+ бағалады және оны «абсурдты тұжырымдаманың таңғажайып зұлым пародиасы» деп атады, оның «толық және мүлдем тыңдауға келмейтіндігін» атап өтті. Union AllMusic үшін Брюс Эдердің ретроспективті шолуында бестен екі жарым жұлдыз алды. Эдер альбомның музыкалық таланттың көптігін ескере отырып, күткендей болмауының қиын екенін ойлады. Дегенмен, ол оның әндерін «жақсы сапалы» деп бағалады және Андерсон мен Сквайрдың, сондай-ақ Хоудың «Маскарад» әніндегі «Мен мәңгі күтер едім» гармонияларын ерекше атады. Бірақ ол «Lift Me Up» әнін «күшпен жасалған ауырлыққа ұмтылыс» деп, ал «Үмітсіз (Күнді бастай алмайсыз)» әнін «нөмірлер бойынша құрастырылған» деп санады. Ultimate Classic Rock музыкалық порталы Union-ды Yes альбомдары тізіміндегі ең нашар альбом деп таныды. Топтың көпшілігі альбомға жағымсыз пікір білдірді. Уэйкмен өндіріске қанағаттанбағанын айтты, оның көптеген үлестері соңғы нәтижеде өзгертілгенін, сондықтан оларды тани алмайтынын, альбомды «Пияз» деп атағанын, себебі «ол мені әр тыңдаған сайын жылатты». Рабин оның байланыстыратын арқауы жоқ екенін ойлады және 90125 және Big Generator альбомдарын жақсырақ деп бағалады. «Мен Union-ды Риктей жек көрмеймін, – деді ол 2016 жылы, – бірақ бұл ерекше жазба болды. Оны Клайв Дэвис бастады және музыканттар мен Джон негізінен оқшауланған күйде жасады, сондықтан атауы шатастырады. Мен үшін Union – нағыз альбомнан гөрі сәтсіз жоба». Бруфорд әлі де сыншыл: «Бұл, мүмкін, мен барабан ойнау бақытында болған ең адалсыз атау ғана емес, сонымен қатар мен жазған ең нашар альбом».
Трек тізімі
Ескерту: "Angkor Wat" және "Give & Take" винилдік пластинка нұсқасына кірмейді.