Кіріспе

Швеция мен Ресей арасындағы қақтығыс (1610–17)

Швеция империясы мен Ресей патшалығы арасындағы Ингер соғысы (Ingermanländska kriget) 1610 жылдан 1617 жылға дейін жалғасты. Бұл Ресейдің Қиындық заманының бір бөлігі ретінде қарастырылуы мүмкін және көбінесе швед герцогін Ресей тағына отырғызу әрекетімен есте қалады. Соғыс Столбово шартымен аяқталды, нәтижесінде Швеция үлкен аумақтық пайдаға ие болды (оның ішінде Ингрия), бұл Швецияның Ұлылық дәуірінің маңызды негізін қалады.

Кіріспе

Ресейдің аласапыран кезеңінде Ресейдің Василий IV-і екінші Жалған Дмитрийдің жақтастарымен Мәскеуде қоршауға алынды. Польшаның үрейлі араласуынан үмітін үзген ол, Польшаға қарсы соғыс жүргізіп жатқан Швецияның Карл IX-ымен одақ құрды. Цар, Жалған Дмитрий II және поляктарға қарсы әскери көмек үшін Корела бекінісін Швецияға беруге уәде берді. Швед командирі Якоб де ла Гарди күштерін орыс командирі Михаил Скопин-Шуйскиймен біріктіріп, Новгородтан Мәскеуге қарай царды құтқару үшін жорық жасады. Швецияның ресейлік істерге араласуы Польша королі Сигизмунд III Васаға Ресейге соғыс жариялауға себеп болды. Поляктар Клушино шайқасында біріккен орыс-швед әскерлерімен шайқасып, орыс әскерінің көп бөлігін талқандады. Де-ла-Гарди жорығына (1610 жылдың шілдесі) қатысқан швед жалдамалы әскерлері жеңілісті қабылдады. Бұл шайқастың Ресей үшін ауыр салдары болды, патша боярлармен құлатылып, поляктар Мәскеу Кремлін басып алды.

Соғыс

1611 жылы шілдеде Якоб Де ла Гарди бастаған швед экспедициялық корпусы Новгородты жаулап алды. Новгородтықтар швед патшасынан өздерінің ұлдарының біреуін (Карл Филип немесе Густав Адольф) монарх ретінде тағайындауын сұрады. Осы уақытта Густав Адольф швед тағына мұрагер болды. Жас патша 1612 жылы халықтық көтеріліспен поляктар Мәскеуден қуылғаннан кейін және Михаил Романов жаңа патша болып сайланғаннан кейін де, ағасының Ресей тағына талап етуін жалғастыруға шешім қабылдады. Содан кейін Столбово шарты Ресейді Балтық теңізіне қол жеткізуден айырды және Швецияға Ингрия провинциясын, сондай-ақ Ивангород, Яма, Копорье және Нотеборг қалаларын берді. Новгород пен Гдов Ресейге қайтарылуы керек еді. Соғыс салдарынан Ресей бір ғасырға жуық уақыт бойы Балтық теңізіне шығу мүмкіндігінен айырылды, жағдайды өзгертуге жасаған барлық күш-жігеріне қарамастан. Бұл Архангельск қаласының Батыс Еуропамен сауда байланыстарындағы маңыздылығының артуына себеп болды.