Калифорниядағы Техон жотасының тарихи тас жолы

Кіріспе

Тежон асуы арқылы тарихи автомобиль жолы Калифорниядағы Кастаик–Тежон жолы, ресми түрде Кастаик–Тежон жолы және көптеген адамдар арасында Грейпвайн деп белгілі. 1910-жылдары салынған Ридж жолының бастапқы шектері SR 126 Кастаик тоғысы және Грейпвайн төмендігі болды. 1930-жылға дейін Сан-Фернандодан Кастаик тоғысына дейінгі жол Сан-Фернандо асуындағы Ньюхолл туннелінен, содан кейін Сан-Фернандо жолы, Magic Mountain Parkway (екеуі де 2000-жылдардың басына дейін SR 126-ның бөлігі болған) және Feedmill Road арқылы Санта-Клара өзенінің бұрынғы көпіріне дейін өтті. 1930-жылғы туннельді және Ньюхоллды Велдон каньоны арқылы айналып өту қазіргі "Ескі жолдың" бөлігі. Кастаик тоғысынан солтүстікке қарай Кастаикке дейінгі Ридж жолы көбінесе Ридж жолының балама жолы және 5-ші мемлекетаралық автожолмен жабылды. Кастаикте Ридж жолының балама жолы ескі жолдан солтүстік-батысқа бұрылып, қазіргі Кастаик жолы мен Нили көшесінің қиылысын құрады. Кастаиктен шыққан Ридж жолының алғашқы бөлігі 1990-жылдардың соңында Солтүстік көл тұрғын үйі салынғанда қайта жаңартылды. Жол Солтүстік көлден өткеннен кейін көтеріле бастайды, оның бір бөлігі 1924-жылы түзетілді және қазір I 5-тің оңтүстік бағытындағы қатарлардың жанында орналасқан. Бұл аймақта, "Бес мильдік биіктік" деп аталатын жерде, төрт қатарлы Ридж жолының балама жолы I 5-тің солтүстік бағытындағы қатарларға айналды, ал шығысқа қарай салынған төрт қатарлы жаңа жол (ескі Ридж жолының жанында) төменгі еңіске ие болды және оңтүстікке (төмен) қарайтын қатарларға айналды, жүргізушілердің бақылауын жоғалтуын азайту үшін. Көлік қозғалысын сол жаққа бұруға мүмкіндік беру үшін екі көпір салынды. Осы аймақтың солтүстік жағында Ридж жолы жаңа айналма жолдан бұрылады. Орман ішіндегі мекемелерге Ұлттық Орман қонақ үйі, Келлидің жарты жол қонақ үйі, Tumble Inn және Сандбергтің саммит қонақ үйі кірді. Ұлттық Орман қонақ үйі жолдың батыс жағында орналасқан. Ақ тақтайдан салынған, кең таралған ғимараттардан тұратын бұл орын 1932 жылғы тас жолдың көркейтілуі туралы буклетте "ұлттық орманға кіретін және оған ешқандай пайда әкелмейтін жанармай құю станциясы" деп сипатталған. 1932 жылдың 14 қазанында гаражда өрт шығып, оны сөндіруге бір тәулік кетті. Ридж жолының балама жолы осы орынды батысқа қарай айналып өткеннен кейін қонақ үй қайта салынбады, қазір тек бетон қадамдар ғана қалды. Ұлттық Орман қонақ үйінен солтүстікке қарай 3 шақырым жерде Серпентин Драйв орналасқан, онда жол теңіз деңгейінен 975 метр биіктіктегі төмендіктен шығу кезінде дөңестердің жақтарымен иіліп өтеді. Бұрылыстардың солтүстігінде жол Швеция қимасы арқылы өтеді, оны Үлкен қима, Кулебра қазбасы немесе Кастаик қимасы деп те атайды. Бұл жолдағы ең үлкен қима, оның тереңдігі 34 метр. Резервуарлық шыңы, сондай-ақ Резервуарлық төбе деп аталады, теңіз деңгейінен 1184 метр биіктікте орналасқан. Reservoir Summit Café - жолдың шығыс жағында орналасқан танымал, жоғары деңгейлі мейрамхана, ол 1920 жылдардың соңында жабылды, негізі әлі де сақталған. Бұл шыңның аты қазір құрғап қалған су қоймасының атымен аталған, бұл жол төсеуге қолданылған бетонды жасау үшін салынған үш су қойманың бірі болған. Келлидің жарты жол қонақ үйі Лос-Анджелес пен Бейкерсфилд арасында, жолдың шығыс жағында бір ғана ағаш бар кішкентай төбеде орналасқан, қазір тек негіздің қалдықтары ғана қалды. Tumble Inn, кейіннен Mountain View Lodge, жолдың батыс жағында орналасқан және 1933 жылы Ридж жолының балама жолы ашылғаннан кейін жабылды. Сабақтар, соның ішінде бетонға "TUMBLE INN" деп жазылған ең жоғарғы сатысы және тіреу қабырғасы сақталған. Sandberg's Summit Hotel, кейін Sandberg's Lodge, Либре шыңының солтүстігінде, жолдың ең биік нүктесінде (теңіз деңгейінен 1290 метр) 1271 метр биіктікте орналасқан. 1914 жылы салынған қонақ үй 1915 жылы жол ашылғаннан бастап жолаушыларға қызмет көрсетті. Бұл - жоғары деңгейлі қонақ үй. Керамика фабрикасына айналған бұл орын 1961 жылдың 29 сәуірінде жаңа иесі бастаған өрттен өртенді, ол оны аз қамтылған балаларға арналған "лагерь типті операцияға" айналдыруға тырысып, каминде қоқыс өртеді. 1963 жылы АҚШ Орман қызметімен жасалған жалға беру шарты тоқтатылды, қазір тек негіздің бөліктері мен тас қабырғасы ғана қалды. "Сандберг" атауын Ұлттық ауа райы қызметі әлі күнге дейін Пайн Каньон жолынан солтүстікке қарай қысқа қашықтықта орналасқан автоматтандырылған ауа райы станциясы үшін қолданады. Pine Canyon Road (CR N2) орманның соңы мен округтік күтіп ұстаудың басталуын белгілейді, ал CR N2 Квейл көлінің жанында SR 138 жолына жету үшін ескі Ридж жолының бағытын пайдаланады. Жолдағы ең танымал қисық, Deadman's Curve немесе Death Curve I-5 батыс жағындағы Digier Road-тен көрінеді. Ескі жолдың әлі де бар келесі бөлігі - бұл төмендіктің жанындағы жер, онда бірнеше қисықтар жолды Грейпвайнге түсірді. Бастапқы жоспар жолды каньонның ортасына жақын салу болған, бірақ 1914 жылдың наурыз айындағы су тасқыны жұмысты жойды, содан кейін жолдың бетегесі жоғарырақ қайта жасалды. Deadman's Curve және Грейпвайн айналымдары Ридж жолының балама жолымен айналып өтілді, ол осы аймақтағы ескі жолдың үстінен тікелей салынды. Грейпвайнде жер тегістеледі, ал Грейпвайн солтүстігіндегі жол 1926 жылы штаттағы ең ұзын тік учаске болды - 27 шақырым. Бұл жолдың көп бөлігі I 5 және SR 99 жолдарының астында жатыр, бірақ Грейпвайндегі оңтүстік бөлігі балама жолмен айналып өтілді және қазір I 5-тің оңтүстік және солтүстік бағыттары арасында орналасқан.

Historical highway through Tejon Pass in California
the Castaic–Tejon Route in California

The Ridge Route, officially the Castaic–Tejon Route and colloquially known as the Grapevine, The official limits of the Ridge Route, as built in the 1910s, were SR 126 at Castaic Junction and the bottom of the grade at Grapevine. Until 1930 the road from San Fernando to Castaic Junction ran through the Newhall Tunnel at San Fernando Pass and along San Fernando Road, Magic Mountain Parkway (both part of SR 126 until the early 2000s) and Feedmill Road to a former bridge over the Santa Clara River. A 1930 bypass of the tunnel and Newhall through Weldon Canyon is now part of The Old Road. From Castaic Junction north to Castaic the Ridge Route has been largely buried by the Ridge Route Alternate and Interstate 5. At Castaic the Ridge Route Alternate turned northwest from the old road, now the intersection of Castaic Road and Neely Street. The first piece of Ridge Route Road out of Castaic was realigned as recently as the late 1990s when the North Lake housing development was built. The road begins to climb after passing North Lake; a portion was straightened in 1924 and now is next to the southbound lanes of I 5. In this area, known as the Five Mile Grade, the four lane Ridge Route Alternate became the northbound lanes of I 5, while the added four lane alignment, built to the east (next to the old Ridge Route), had lower grades and became the southbound (downhill) lanes to cut down on runaway trucks. Two bridges were built to allow traffic to cross to the left side. Near the north end of this area, the Ridge Route curves away from the newer bypass. Establishments in the forest included the National Forest Inn, Kelly's Half Way Inn, Tumble Inn, and Sandberg's Summit Hotel. The National Forest Inn was on the west side of the road. A popular place, composed of white clapboard buildings, it was described in a 1932 highway beautification pamphlet as "the sort of filling station that gets into a national forest and is no addition thereto". On October 14, 1932, a fire began in the garage, and took over a day to put out. When the Ridge Route Alternate bypassed the site to the west, the inn was not rebuilt, and all that remains are concrete steps. About 2 mile (3 km) north of the National Forest Inn is Serpentine Drive, where the road curves around the sides of hills as it climbs out of a low point in the route (about 3200 feet (975 m) above sea level). North of the curves, the road passes through Swede's Cut, also called Big Cut, Culebra Excavation, or Castaic Cut. The cut was the largest on the route, with a depth of 110 feet (34 m). Reservoir Summit, also called Reservoir Hill, is 3883 feet (1184 m) above sea level. The Reservoir Summit Café was a popular high class restaurant on the east side of the road, closed in the late 1920s; the foundation remains. The summit was named after a now dry reservoir, one of three probably built for the concrete used in paving the road. Kelly's Half Way Inn was roughly halfway between Los Angeles and Bakersfield, on a small knoll with a single tree on the east side of the road; all that remains is remnants of the foundation. The Tumble Inn, later Mountain View Lodge, was on the west side of the road, and closed when the Ridge Route Alternate opened in 1933. Steps, including the top step with "TUMBLE INN" in the concrete, and a retaining wall remain. The Sandberg's Summit Hotel, later Sandberg's Lodge, was just north of Liebre Summit, the highest point (4233 feet (1290 m)) on the road, at 4170 feet (1271 m) above sea level. The hotel was built in 1914 and served travelers from the opening of the road in 1915. Built of logs, it was a high class hotel. The place, which had become a ceramics factory, burned down on April 29, 1961, from a fire started by the new owner—who was converting it into a "camp type operation" for underprivileged children—burning trash in the fireplace. The lease from the U. S. Forest Service was canceled in 1963, and only portions of the foundation and a rock wall remain. The name "Sandberg" is still used by the National Weather Service for an automated weather station a short distance to the north at Pine Canyon Road. Pine Canyon Road (CR N2) marks the end of the forest and the beginning of county maintenance, and CR N2 uses the old Ridge Route alignment to reach SR 138 near Quail Lake.). The best known curve on the road, Deadman's Curve or Death Curve is visible from Digier Road on the west side of I 5. The next part of the old road that still exists is near the bottom of the grade, where a number of curves brought the road down to Grapevine. The original plan was to build the road nearer to the center of the canyon, but a March 1914 flood destroyed the work, and the grading was redone higher up. Deadman's Curve and the Grapevine loops were both bypassed by the Ridge Route Alternate, which was built directly over most of the old road in this area. At Grapevine the land flattens out, and the road north of Grapevine was the longest straight section of road in the state—17 mile (27 km)—in 1926. Most of this road lies under I 5 and SR 99, but the southernmost piece in Grapevine was bypassed by the Alternate west of it, and is now between southbound and northbound lanes of I 5.

Қалқа жолынан бұрын

Ридж жолынан бұрын Лос-Анджелес пен Сан-Хоакин алқабы арасындағы жолдар тікелей болмаған. El Camino Real (испан тілінде "патша жолы"), Калифорниядағы алғашқы маңызды жол, Лос-Анджелесті Сан-Франциско мен Сономадағы миссиялармен, президиолармен және елді мекендермен байланыстырды. Сан-Хоакин алқабына қарайтын жол қазіргі Универсал Ситидегі El Camino Real-дан бөлінді, батыс тармағы Тынық мұхитының жағалауы мен жағалаулық аңғарлар бойымен, ал шығыс тармағы El Camino Viejo (испан тілінде "ескі жол") Сан-Хоакин алқабы арқылы Сан-Антониоға, қазіргі Шығыс Оклендке дейін созылды. Лос-Анджелес пен Бейкерсфилд арасындағы тағы бір жол Ридж жолына оңтүстік жақтан Саугусқа дейін барып, Саугус пен Горман арасында солтүстік-шығысқа қарай Сан-Францискито каньоны арқылы Антилопа аңғарына және Горманға бағытталды, бұл Саугус пен Горман арасындағы жолдан ұзақ болды. Қалған бөлігі, Горманнан Бейкерсфилдке дейін Тежон асуы арқылы, Ридж жолымен бірдей бағытты ұстанды. Сол сияқты, Лос-Анджелес қаласының тұрғындары бастапқыда қаланы айналып өтуді жоспарлаған Оңтүстік Тынық мұхиты теміржолын салуға көп қаржы жұмсауға келісім берді. Сан-Францискоға дейінгі теміржол, оның ішінде Сан-Фернандо асуы арқылы 6966 фут (2123 м) болатын Сан-Фернандо туннелі, 1876 жылдың 5 қыркүйегінде аяқталды. Саугус пен Бейкерсфилд арасындағы теміржол жолы El Camino Viejo және Butterfield Overland Stage жолынан тіпті ұзақ болды, Соледад каньоны арқылы шығысқа қарай, содан кейін Палмдейл арқылы солтүстікке бұрылып, Мохавеге және Техачапи асуы арқылы солтүстік-батысқа қарай бағытталды. 1910 жылдары бірнеше энергетикалық компаниялар аймаққа желілер салды. 1913 жылы General Pipe Line компаниясы Сан-Хоакин алқабының Midway Sunset мұнай алабын Сан-Педро портымен байланыстыратын мұнай құбырын аяқтады. Оның бағыты Горманнан солтүстікке және Резервуар Саммитінен оңтүстікке қарай Ридж жолымен өтті, бұл бұрынғы көлік жолдарынан ұзақ болды, бірақ Горманнан оңтүстікке қарай Пирамида көлінің қазіргі орнына дейін, ол Резервуар Саммитіне қарай шығысқа бұрылды, кейін Ридж жолының ауыспалы бағытын ұстанды. Сол жылы Midway Gas компаниясы табиғи газ құбырын, ал Pacific Light and Power компаниясы электр желісін ашты, екеуі де Ридж жолының барлық бөлігіне жақын орналасқан. Butterfield Overland Stage және Оңтүстік Тынық мұхиты теміржолының екі негізгі бағыты – Теджон асуы жолы және Техачапи немесе Мидуэй жолы деп аталатын – 20 ғасырдың басында Лос-Анджелес пен Сан-Хоакин алқабы арасындағы негізгі автомобиль жолдары болды. 1895 жылы Штаттық автомобиль жолдары бюросы осы қашықтықты қысқарту үшін тікелей жол салуды ұсынды. 1909 және 1910 жылдары Ридж жолын қоса алғанда, штаттық автомобиль жолдары жүйесін салу үшін облигациялар бекітілді. Жаңа Калифорния тас жолы комиссиясы шығыста қаржы табуға қиналды, бірақ Лос-Анджелес құрылыстың жалғасуын қамтамасыз ету үшін қайтадан қаржы бөлді. Бұл жолдардың барлығы Саугустың оңтүстігіндегі жолды бөлісті, ол көбінесе тегіс болды, бірақ Сан-Фернандо асуын кесіп өтуді қамтыды. Бұрын айтылғандай, бұл 1858 жылы округ есебінен тереңдетілді. Калифорния штатының заң шығарушы органы 1861 жылы автокөлік жолын салуға рұқсат берді, ол 1863 жылы аяқталды және содан кейін Эдвард Фицджеральд Билге тиесілі болды. Бил кесу деп аталған кесуді Бил тереңдетіп, 1904 жылы округ тағы бір рет төмендетті. Өтуді жақсарту үшін округ 1910 жылдың қазан айында ашылған, тек теміржол қозғалысы үшін арналған 133 метрлік Неухолл туннелімен кесуді айналып өтті.

Before the Ridge Route, roads between Los Angeles and the San Joaquin Valley were less direct. El Camino Real (Spanish, "the King's road"), the first major road in California, connected Los Angeles and the missions, presidios and settlements with San Francisco and Sonoma. The San Joaquin Valley route split from the El Camino Real at present day Universal City, the western leg running along the Pacific Coast and coastal valleys and the eastern El Camino Viejo, (Spanish, "the old road") via the San Joaquin Valley to San Antonio, now East Oakland. Another route between Los Angeles and Bakersfield followed the southern approach to the Ridge Route to Saugus, but took a longer route between Saugus and Gorman, heading northeast through the San Francisquito Canyon to the Antelope Valley and west to Gorman. The rest of the route, from Gorman toward Bakersfield via the Tejon Pass, followed the same path as the Ridge Route. Similarly, the residents of the City of Los Angeles approved the expenditure of a good deal of money towards the building of the Southern Pacific Railroad, which had originally planned to bypass the city. The line to San Francisco, including the 6966 feet (2123 m) San Fernando Tunnel through San Fernando Pass, was completed on September 5, 1876. The railroad's route between Saugus and Bakersfield was even longer than that of El Camino Viejo and the Butterfield Overland Stage, heading east through Soledad Canyon before turning north via Palmdale to Mojave and northwest over Tehachapi Pass. In the 1910s several power companies built lines through the area. The General Pipe Line Company completed an oil pipeline connecting the San Joaquin Valley's Midway Sunset Oil Field with the port at San Pedro in 1913. Its alignment followed the Ridge Route north of Gorman and south of Reservoir Summit, a longer distance than any of the earlier transportation routes, but from Gorman south to the present location of Pyramid Lake, where it turned east to Reservoir Summit, it roughly followed the later Ridge Route Alternate. That same year, the Midway Gas Company opened a natural gas line, and the Pacific Light and Power Company opened a power line, both staying fairly close to the entire Ridge Route. The two general routes followed by the Butterfield Overland Stage and the Southern Pacific Railroad—known respectively as the Tejon Pass Route and the Tehachapi or Midway Route—were the main automobile routes between Los Angeles and the San Joaquin Valley around the start of the 20th century. The State Bureau of Highways recommended in 1895 that a more direct route be built to shorten this distance. A bond issue was approved in 1909 and 1910 to build a state highway system, including the Ridge Route. The new California Highway Commission was unable to raise funds in the East, but Los Angeles again contributed funds to ensure that construction would go forward. These routes all shared the roadway south of Saugus, which was generally flat but included the crossing of San Fernando Pass. As discussed earlier, this was deepened at the county's expense in 1858. The California State Legislature authorized a turnpike in 1861, and it was completed in 1863, then owned by Edward Fitzgerald Beale. The cut, which came to be known as Beale's Cut, was deepened by Beale, and lowered once more by the county in 1904. To improve the crossing, the county bypassed the cut with the narrow 435 feet (133 m) Newhall Tunnel, for railroad traffic only, which opened in October 1910.

Құрылыс

Калифорния тас жолы комиссиясы Саугус пен Горман арасындағы бірнеше шығыс бағыттарын қарастырды: Соледад каньоны (Оңтүстік Тынық мұхиты арқылы пайдаланылды) жиі шайылып қалатын; Минт каньоны (Мидуэй жолы арқылы пайдаланылды) тым ұзын және тым қымбат; Букет каньоны (екі автомобиль жолы арқылы пайдаланылды) нашар дренажға ие; ал Сан-Францискито каньоны (Тейжон асуы арқылы пайдаланылды) тік және тар болды. Батысқа қарай Пиру каньоны арқылы тағы бір мүмкін жол болды, бірақ бөгет салу жоспарына байланысты ол қабылданбады. Кейін бұл жол Ридж маршрутының балама бағыты ретінде таңдалды, бірақ 1970 жылдары Пирамида көлінің құрылысынан кейін одан бас тартуға тура келді. Таңдалған маршрут Саугустан Горманға дейін, тау жотасының үстімен көп шақырымға созылды. Құны мен дренаж мәселелеріне, сондай-ақ жер бедерін мүмкіндігінше аз өзгерту қалауына байланысты, жол 697 қисықпен, таудың биік бөлігінде салынды. Бұл автомобиль жолы Калифорния тас жолы комиссиясы аяқтаған ең алғашқы жобалардың бірі болды.) Тежон асуы жолына қарағанда 24 мильге (39 км) немесе Мидуэй жолына қарағанда 58 мильге (93 км) қашықтықты қысқартты. Кастаик пен Квейл-Лейк арасында жылдамдық шектеу сақталды, бұл Лос-Анджелестен Бейкерсфилдке саяхатты шамамен 12 сағатқа созды. Ридж маршрутында, Кастаик-Джанкшн мен Грейпвайн арасындағы қисықтардың жалпы саны шамамен 109,5 толық шеңберге жетеді, ал ең кішкентай радиусы 70 фут (21 м) құрады. 1915 жылдың қазанында ашылған, құны 450 000 доллар (шамамен миллион теңге) тұратын, асфальтталмаған жол. Бұл жол мемлекеттік тас жолдар жүйесінің бір бөлігі болды (белгіленбеген Сакраменто-Лос-Анджелес заңнамалық 4-маршрутының бөлігі ретінде), сонымен қатар Ұлттық саябақтан саябаққа созылатын, жеке тағайындалған автокөлік жолының бөлігі болды және 1926 жылы АҚШ 99-шы маршрутының құрамына кірді. Саугус және Ньюхолл туннелі арқылы Лос-Анджелес бағытындағы оңтүстікке қарайғы жалғасы, сонымен қатар 4-ші маршруттың бөлігі, 1917 жылы мемлекеттік тас жолдар жүйесіне қосылды. Бұл жол Калифорнияны екі штатқа бөлуге жасалған әрекеттерді тоқтатуға да септігін тигізді, өйткені ол оның екі жартысын қиын-қыстау жерлер арқылы байланыстырды. Ридж маршрутын қалың темір бетонмен жабу жұмыстары 1917 жылы басталды, бірақ АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына байланысты 1919 жылға дейін кешіктірілді. Жол құрылысы кезінде қозғалыс Минт және Букет каньондары арқылы ауыстырылды. Жол 1919 жылдың 15 қарашасында толықтай асфальтталған күйінде қайта ашылды.

The California Highway Commission considered several easterly routes between Saugus and Gorman: Soledad Canyon (used by the Southern Pacific) had frequent washouts; Mint Canyon (used by the Midway Route) was too long and cost too much; Bouquet Canyon (used by both automobile routes) had bad drainage; and San Francisquito Canyon (used by the Tejon Pass Route) was steep and narrow. Another possible route, through Piru Canyon to the west, was rejected because of a proposal for a dam. This route was later chosen for the Ridge Route Alternate, but had to be abandoned in the 1970s due to the construction of Pyramid Lake. The route chosen was direct from Saugus to Gorman, over the top of the ridge for many miles. Due to cost and drainage concerns, and a desire to reduce altering the terrain, the road was built with 697 curves, high in the mountains. The highway was one of the earliest projects completed by the California Highway Commission.) cut the distance by 24 mile (39 km) over the Tejon Pass Route or 58 mile (93 km) over the Midway Route. A speed limit of was enforced between Castaic and Quail Lake, making the trip from Los Angeles to Bakersfield take about 12 hours. On the Ridge Route between Castaic Junction and Grapevine, the curves added up to about 109.5 complete circles, with a minimum radius of 70 feet (21 m). The unpaved road, which had cost $450,000 (about $ in ), opened in October 1915. In addition to being part of the state highway system (as a portion of the unsigned Sacramento Los Angeles Legislative Route 4), the road was part of the National Park to Park Highway, a privately designated auto trail, and became part of US 99 in 1926. The continuation south via Saugus and the Newhall Tunnel towards Los Angeles, also part of Route 4, was added to the state highway system in 1917. It was also credited with stopping efforts to split California into two states, by linking its two halves over the rugged terrain separating them. Work on paving the Ridge Route with thick reinforced concrete began in 1917, but was delayed until 1919 by the U. S. entry into World War I. During work on the road, traffic was detoured via Mint and Bouquet Canyons. The road reopened on November 15, 1919, completely paved

Айналма жолдар және айналма жолдың тағдыры

1929 жылы мемлекет Пиру каньоны арқылы орталық бөлігінің жаңа айналма жолын салуға және солтүстік бөлігін Тежон асуынан және төбеден Грейпвайнға дейін жаңартуға шешім қабылдады. Бұл Ridge Route Alternate, немесе Ridge Alternate Highway маршрутын 9,6 мильге (15 км) қысқартты және ең аз қисық радиусын арттырды. Бұл жолдың қауіпсіздігі үшін, көптеген апаттар болғандықтан, жолдың сыйымдылығын арттыру үшін жасалды. Ескі тас жол Лос-Анджелес округіне беріліп, округтік жол жүйесіне қосылмақ еді. Құрылыс 1930 жылы басталды, ал Тежон асуынан оңтүстікке қарай жол 1933 жылы 29 қазанда ашылды; 1936 жылы Грейпвайн бауын ауыстыру аяқталды. Ортасында "қауіпті" басу жолағы бар үш жолақты жол 3,5 миллион долларға (шамамен долларға жуық) бағаланды, оны мемлекеттік жанармай салығы төледі. Тіпті бұл төрт жолақты Ridge Route Alternate де көлік ағынына жеткіліксіз болды, ал 1960 жылы Грейпвайнде ең аз қисық радиусы 3000 фут (914 м) болатын I 5 сегіз жолақты тас жолының бірінші бөлігі ашылды. Ridge Route-тың үлкен бөліктері жаңа тас жолға енгізілді, бірақ қазіргі Пирамида көлі арқылы өтетін аймақ толығымен айналып өтті. Castaic Junction және Grapevine арасындағы таулар арқылы I 5 1970 жылы 24 тамызда 103 миллион долларға (шамамен долларға жуық) аяқталды. Ескі жолдың бөліктері округтік жол ретінде сақталды. Ең ұзақ сақталған бөлігі – Кастаик пен SR 138 арасындағы, Сандбергке жақын, Анджелес ұлттық орманы арқылы өтетін Ridge Route-тың айналма бөлігі. SR 138-ден оңтүстікке қарай шамамен 3 км жердегі жол CR N2 бөлігі болып табылады. 1991 жылы зейнеткер инженер Харрисон Скотт ұлымен бірге I-5 арқылы солтүстікке барып жатқанда, ұлы қиын-қыстау жерлер арқылы алғашқы жолмен жүрудің қиындығы туралы ойлады. Уақыты болғандықтан, ол 1955 жылы ескі жолмен жүргенін есіне алып, тас жолды тастап, тасталған бөлігінің көп бөлігімен жүрді. SR 138 маңында Скотт жолды қайта жөндеумен айналысып жатқан округтік жол бригадасынан жол әлі де округтің күтімінде ме деп сұрады, ал бригада оны шөл дала арқылы кім күтіп-ұстағанын білмейтінін айтты. Алты жыл бойы Скотт жолды Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізу үшін жұмыс істеді. Ақыры, 1997 жылдың 25 қыркүйегінде Ұлттық саябақтар қызметі орманның 28 км-ін Ұлттық тізімге қосып, ол мақсатына жетті. Ridge Route сондай-ақ 2008 жылы Америка инженерлік қоғамдарымен Калифорнияның тарихи азаматтық инженерлік ескерткіші деп тағайындалды. Жол 2005 жылы қатты жаңбырдан кейін жөнделді, бірақ 2013 жылдың басында Анжелес ұлттық орман басқармасының наразылығына байланысты қайта ашылмады.

In 1929 the state decided to build a new bypass of the central portion through Piru Canyon, and to upgrade the north portion over Tejon Pass and down the hill to Grapevine. This Ridge Route Alternate, or Ridge Alternate Highway, shortened the route by 9.6 mile (15 km) and increased the minimum curve radius from This was done for the safety of the road, which had many accidents, and to increase the road's capacity. The old highway was to be relinquished to Los Angeles County and incorporated into the county road system. Construction began in 1930, and the road south of Tejon Pass opened on October 29, 1933; replacement of the Grapevine grade was completed in 1936. The three lane road, with a center "suicide" passing lane, cost $3.5 million (about $ in ), paid for by the state gas tax. Even this four lane Ridge Route Alternate was not adequate for the traffic, and the first section of eight lane freeway I 5 with a minimum curve radius of 3000 feet (914 m) opened in 1960 in Grapevine. Large parts of the Ridge Route Alternate were incorporated into the new roadway, but the area through the present Pyramid Lake was completely bypassed. I 5 over the mountains between Castaic Junction and Grapevine was completed on August 24, 1970, at a cost of $103 million (about $ in ). Portions of the old road continued to exist as a county road. The longest preserved segment was the part bypassed by the Ridge Route Alternate, between Castaic and SR 138 near Sandberg, including the portion through the Angeles National Forest. The road for about 2 mile (3 km) south from SR 138 is part of CR N2. Harrison Scott, a retired engineer, was traveling north on I 5 with his son in 1991, when his son speculated about the difficulty of driving over the first road through the rugged terrain. Having some extra time, and recalling a drive on the old road in 1955, they left the freeway and traveled along most of the abandoned section. Near SR 138, Scott asked a county road crew which was resurfacing the road if it was still maintained by the county, and the crew replied that they didn't know who maintained it through the desert. For the next six years Scott worked to get the road added to the National Register of Historic Places, and finally succeeded when, on September 25, 1997, the National Park Service added the 17.6 mile (28 km) in the forest to the National Register. The Ridge Route was also designated as a California Historic Civil Engineering Landmark by the American Society of Civil Engineers in 2008. The route was repaired in 2005 following heavy rainfall, but the road was not reopened as of early 2013, due to objections from Angeles National Forest officials.