Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Red Bull – 17 ғасырда Лондонның Клеркенвелл аймағында салынған, қонақүй ауласын пайдаланған орын. Төрт он жылдан астам уақыт бойы ол негізінен Лондон қаласы мен оның маңынан келген көрермендерді көңілдірді және жылдар бойы дау-дамалымен белгілі болды. Парламент 1642 жылы театрларды жапқаннан кейін, ол ара-арасында заңсыз қойылымдар өткізе берді, ал театрлар Реставрациядан кейін қайта ашылғанда, ол қайтадан заңды аренаға айналды. Лондонның Ұлы өрті кезінде өртеніп кеткен деген әңгіме бар, бірақ оның тоқтатылуының нақты себебі белгісіз.
The Red Bull was an inn yard conversion erected in Clerkenwell, London, operating in the 17th century. For more than four decades, it entertained audiences drawn primarily from the City and its suburbs, developing a reputation over the years for rowdiness. After Parliament closed the theatres in 1642, it continued to host illegal performances intermittently, and when the theatres reopened after the Restoration, it became a legitimate venue again. There is a myth that it burned down in the Great Fire of London but the direct reason for its end is unclear.
Дизайн
Қызыл бұқа 1605 жыл шамасында Клеркенвеллдегі Сент-Джон көшесінде, қазіргі Хайвард орнының шығыс жағына сай келетін жерде салынды. Замандас құжаттар оның қонақүй ішіндегі ауладан айналдырылғанын көрсетеді. Осы шығу тегі оның төртбұрышты пішінін түсіндіреді, мысалы, сол кездегі театрлардың арасындағы Fortune театрының бастапқы нысаны да осыған ұқсас болған. Red Bull қонақүйінің аты Смитфилд нарықтарына қарай Сент-Джон көшесімен мал айдап келген малшылармен байланысты болуы мүмкін. Айналдыру жұмысын 1602 жылдан бері қонақүйдің иесі Аарон Холланд (Мартин Слейтер немесе Слейтер деген актермен бірге) бай жергілікті сыра қайнатқыш Энн Бедингфилдтан жалға алған жерде жүзеге асырды. Дәлелдер оның Globe Theatre және Fortune театрлары сияқты бәсекелестерімен шамалас көлемде болғанын көрсетеді. В. Дж. Лоуренс театрдың 1620 жылдардың басында шатырмен жабылғанын айтты, бірақ Лесли Хотсон мен Г. Е. Бентли бұл пікірді көбінесе жоққа шығарды. Red Bull, әдетте, осымен бәсекелескен басқа ашық ауа театрларына ұқсас болды: алдыңғы сахнасы қоршалған, тынығу бөлмесі мен балконы бар, үш қабырғасы галереялармен көрінетін және тұрған орынмен қоршалған. Оның Globe театрынан да көп көрермен қабылдауы мүмкін.
The Red Bull was constructed in about 1605 on St John Street in Clerkenwell on a site corresponding to the eastern end of modern day Hayward's Place. Contemporary documents reveal that it was converted from a yard in an inn. This origin accounts for its square ish shape, shared, for example, by the original Fortune Theatre among playhouses of the time. The Red Bull inn's name may relate to drovers bringing cattle down St John Street toward the markets at Smithfield. The conversion was undertaken by Aaron Holland, owner of the inn from 1602, on land he (along with an actor named Martin Slatier or Slater) had leased from Anne Bedingfeild, the inheritrix of a wealthy local brewer. Evidence indicates that its size was comparable to Globe Theatre and Fortune, its competitors. W. J. Lawrence argued that the theatre was roofed over in the early 1620s, but this idea was largely refuted by Leslie Hotson and G. E. Bentley. The Red Bull was most likely similar to the other outdoor theatres against which it competed, with an uncurtained thrust forward stage backed by a tiring house and balcony, surrounded by standing room, and overlooked by galleries on three walls. It may well have held more than the capacity of The Globe.
Жакобин мен Каролина
1604 жылы оба эпидемиясы басылған соң, кәсіпкер Аарон Холланд (Девоншир графының қызметшісі) «Ред Булл» мейрамханасын жалға алып, оны театрға айналдыруға кірісті. Сол жылдың соңында ол актер Мартин Слатиермен жаңа труппа құруға келісіп, королева Аннаның кіші інісі Холштейн герцогы Ульриктен құнды аристократиялық қолдау алды. (Мүмкін, олар Филипп Хенслоудың «Fortune» театрын салғандағы жергілікті халықтың қарсылығынан алған сабақтарынан кейін, өздерінің аудандық көршілерін – Хенслоу сияқты – кедейлерге көмектесуге шақырып, барып-барып ғана соттан рұхсат сұрады.) Осылайша, корольдік патент «Анна патшайымының труппасы» деген атпен тіркелді. Мартин Слатиерден басқа, Томас Суиннертон мен Кристофер Бистонның да компания акцияларына ие болғандығы мәлім. Компания клоуны Томас Грин болды. «Анна патшайымының труппасының» репертуарында көрнекті драматургтердің туындылары бар: компания актері Томас Хейвуд ең көп үлес қосты. Джон Вебстердің «Ақ шайтан» және «Жынның заң кодексі», Томас Деккердің «Егер бұл жақсы пьеса болмаса, онда шайтанның ісі бар» және Джон Куктың танымал «Қаладағы батыр» («Томас Гриннің «Сен де сондайсың» пьесасы) де қосылды. Олар Кристофер Марлоудың «II Эдуард» сияқты бірнеше ескі пьесаларды да иеленді. 1611 жылы көрермендер «Ақ шайтанды» жақтырмаған көрінеді, ал кейінгі жылдары «Қызыл бұқа» сот істерінде тіркелген тәртіпсіздіктердің ошағы болды. 1616 жылы, енді импресарио Кристофер Бистон басқаратын «Королеваның труппасы» Бистонның жаңа жабық «Кокпит» театрына көшті. Бұл «Корольдің труппасының» «Blackfriars» театрын сатып алуына ұқсас болды, енді компанияда «Қызыл бұқаның» ашық және «Кокпит» жабық театрлары болды. 1617 жылғы Шұғалы сейсенбіде шегіршіктер тобы «Кокпит» театрына шабуыл жасады, бірақ театр қайта жаңғыртылып, Реставрацияға дейін сәтті жұмыс істеді. Алғашқы труппаның орнын «Қызыл бұқа» командасы, «Принц Чарльздың труппасы» иеленді. 1619 жылы Аннаның қайтысынан кейін «Анна патшайымының труппасының» ыдырауы осы труппалардың түсініксіз қайта құрылуына әкелді. Якоби кезеңінің төмендеуі кезінде бұл труппа Деккер мен Массингердің «Қыз шейіт», Томас Мейдің «Мұрагер», Герваз Маркхэм мен Уильям Сэмпсонның «Герод пен Антипатер» сияқты пьесаларды қойды. Джеймс қайтыс болғаннан кейін Чарльз «Корольдің труппасының» қамқорлығын өз мойнына алды, ал бұрынғы «Принц Чарльздың труппасы» таратылды. Осыдан бастап «Қызыл бұқада» одан да мардымсыз труппа орналасты. Ғалымдар бұл труппаны әдетте «Қызыл бұқа труппасы» деп атайды, өйткені актерлер Лондонда өздерін осылай атады; ал гастрольдік сапарларда, олар жиі «Корольдің актерлері» деп таныстырды. 1627 жылы Генри Герберт, Джон Хемингстің өтініші бойынша, бұл труппаға Шекспирдің пьесаларын қоюды тоқтатуға бұйрық берді. 1629 жылдың қарашасында театр бұрын «Fortune» және «Blackfriars» театрларында ойнаған француз актерлерін қабылдады; заманауи деректер бұл труппаны, әйелдер де бар, Клеркенвеллде жақтырмағандарын көрсетеді. 1634 жылға қарай «Қызыл бұқа» бала принц Чарльз II қамқорлығындағы жаңа труппаға үй иесі болды. Осы кезде «Қызыл бұқаның» беделі түсіп қалды. Бірақ жаңа труппа танымал комедия актері Эндрю Кейнді мақтан тұтты және ол «Жаңа жезөкше» атты құмарлық тудырған пьесаға байланысты патшалық кеңестің ашуын жеңе алды, ол бір атқамын атап, қалалық әкімді мазақтап, жақында салынған салықтарға шағымданды.
With the abatement of the plague epidemic in 1604, entrepreneur Aaron Holland (a servant of the Earl of Devonshire) secured a lease on the Red Bull inn for conversion to a theatre. At the end of that year he agreed with the actor Martin Slatier to form a new company of players, and secured the essential aristocratic patronage from Ulrik, Duke of Holstein, younger brother to Queen Anne. (Perhaps because they had learned from Philip Henslowe's recent problems with neighbourhood opposition in building the Fortune, they did not approach the court for approval until they had already placated their parish neighbours—as Henslowe had—by contributing to poor relief.) Thus, the royal patent was in the name Queen Anne's Men. In addition to Martin Slatier, Thomas Swinnerton and Christopher Beeston were known to have owned shares in the enterprise. The company's clown was to be Thomas Greene. The Queen Anne's Men's repertoire included works by prominent playwrights: Thomas Heywood, an actor in the company, contributed the greatest part. John Webster's The White Devil and The Devil's Law case, Thomas Dekker's If This Be Not A Good Play, the Devil Is in It, and John Cooke's well known The City Gallant (Thomas Greene's Tu Quoque) were also included. They came into possession also of some older plays, including Christopher Marlowe's Edward II. The audience appears to have disapproved of The White Devil in 1611, and in later years the Red Bull as the cause of, or scene of, noted riots which are recorded in court cases. In 1616, the Queen's men, now directed by impresario Christopher Beeston, moved into Beeston's new indoor Cockpit Theatre. This was in emulation of the King's Men's acquirement of the Blackfriars, the company now having both the outdoor Red Bull and the Indoor Cockpit. On Shrove Tuesday 1617, a mob of apprentices attacked the Cockpit but the theatre was re established and was a successful venue into the Restoration. The first company was succeeded at the Red Bull by Prince Charles's Men. The disintegration of Queen Anna's men after Anne's death in 1619 produced a little understood reshuffling of these companies. In the decline of the Jacobean period, this company produced plays including Dekker and Massinger's The Virgin Martyr, Thomas May's The Heir, and Gervase Markham and William Sampson's Herod and Antipater. After James's death, Charles assumed patronage of the King's Men, and the former Prince Charles's Men disbanded. From this date, an even less reputable company took up residence at the Red Bull. Scholars generally call this troupe the Red Bull company, as the actors called themselves when in London; when touring, as they did frequently, they styled themselves the King's Players. In 1627, Henry Herbert, acting on a request from John Heminges, ordered this company to cease performing Shakespeare's plays. In November 1629, the theatre hosted visiting French actors who had earlier played at the Fortune and Blackfriars Theatre; a contemporary reference may indicate that this troupe, which included women, was poorly received in Clerkenwell. By 1634, the Red Bull housed a new company patronized by the child Prince Charles II. By this point, the Red Bull's reputation was tarnished. But the new company boasted a popular comedian, Andrew Cane, and it was able to survive the Privy Council's anger over the slanderous play The Whore New Vamped, which mocked an alderman by name and complained of recently levied taxes.
1642 жылдан кейін
Лондонның барлық басқа театрларымен бірге, Қызыл бұқа театры 1642 жылы Ұлыбритания басшылығымен спектакльдер үшін жабылды. Бірақ, тыйымның әсері шектеулі болды; 1648 жылға дейін Қызыл бұқа Флетчердің «Ақыл-ойы ақшасыз» пьесасын қойды, ал қойылым туралы хабарламалар джентльмендердің кареттеріне тасталатын. Содан кейін Парламенттің спектакльдерге қарсы күресі күшейді, ол ескі театрлардағы «арқан билеу» және басқа да ойын-сауықтардың жарнамаларының шынайы салдарына көз жеткізді. 1649 жылдың 20 желтоқсанында Қызыл бұқаға сәтті шабуыл жасалды, бірнеше актерлер тұтқындалып, түрмеге қамалды, ал олардың киімдері мен мүліктері тәркіленді. Қызыл бұқа – ең танымал ескі пьесалардан алынған қысқаша комедиялық пьесалармен байланысты жалғыз театр. 1653 жылы Роберт Кокс Қызыл бұқада шектен шығып, пьеса деп танылған қойылымы үшін тұтқындалды. Сэр Уильям Дэвенант пен сэр Джордж Флетчер 1655 жылдың ақпан немесе наурыз айларында Қызыл бұқада спектакль көргендіктері хабарланды. 1655 жылдың қыркүйегінде Кромвельдің әскерлері Фортуна және Блэкфриарс театрларын қиратқандай, Қызыл бұқа да тағы шабуылға ұшырады, ал 1659 жылы актерлер сол жерде өнер көрсеткені үшін тұтқындалды. Фрэнсис Киркман «Тамаша Роберт Коксқа» жатқызылатын комедиялық пьесалар жинағын жариялады, ол «Зейінділер» (1662, және 1672–73 жылдары кеңейтілген) деп аталды. Киркман олардың көптегені Қызыл бұқада қойылғанын айтты; алайда, оның кітабының алқағындағы сурет бұл орында қойылған қойылымды міндетті түрде бейнелемейді, өйткені бұрынғыдай ойылған суретте шамдар мен шамдандар көрсетілген, ал Қызыл бұқада тек ашық ауада, күндізгі уақытта қойылымдар қойылды. Театр 1660 жылы монархия қалпына келтірілген кезде Майкл Моун труппасы мен Джордж Жолли труппасының үйі ретінде қайта ашылды. Жаңа басшылық көпшілікке ұнайтын драмаларды қою ісіне қайта оралды; 1661 жылдың 23 наурызында Сэмюэл Пепис Уильям Роулидің «Барлығы құмарлықтан жоғалды» пьесасының қайта қойылғанын жазды, бірақ ол бұл жұмыстың «жаман орындалғанын, тәртіпсіздік болғанын» атап өтті. Келесі жылы ғимарат жүлделі жұдырықтармен күреске және фехтованиенің қоғамдық көрсетілімдеріне берілді. Қызыл бұқа 1665 немесе 1666 жылдары жұмысын тоқтатты, бірақ бұл Лондонның Ұлы өртіне байланысты болған жоқ, ол оңтүстікке қарай шалқап жатқан. Ойын үйінің орнында ғимараттар салынды, ал оның құрылысының контуры, соның ішінде аудиториядан Сент-Джон көшесіне дейінгі өту жолы, Вудбридж көшесіндегі орнында әлі де көрініп тұр.
Along with all the other theatres in London, the Red Bull was closed for plays in 1642 by the Commonwealth. In the short term, the prohibition was of limited effect; as late as 1648, the Red Bull hosted a performance of Fletcher's Wit Without Money; advertisements for the performance were thrown into gentlemen's carriages. There followed a crackdown on performances by Parliament, which grew wiser to the real implications of advertisements for "rope dancing" and other entertainments at the old theatres. On 20 December 1649, the Red Bull was successfully raided, a number of actors arrested and imprisoned, and their clothes and properties confiscated. The Red Bull is the only theatre incontestably associated with drolls, brief farces taken from the most popular older plays. In 1653, Robert Cox was arrested at the Red Bull for a performance which crossed the line and was deemed a play. Sir William Davenant and Sir George Fletcher reportedly watched a play at the Red Bull in February or March 1655. In September 1655, the Red Bull was raided again as part of the same sterner attitude that led Cromwell's soldiers to deface the Fortune and Blackfriars, and actors were arrested for performing there in 1659. A collection of drolls was published by Francis Kirkman, some attributed to "the incomparable Robert Cox", as The Wits (1662, and enlarged 1672–73). Kirkman said many had been performed at the Red Bull; however, the frontispiece to his volume does not necessarily represent a performance at the venue, as was once assumed—the drawing shows footlights and a candelabra, whereas the Red Bull mounted only open air, daylight performances. The theatre was re opened in 1660 upon the Restoration of the monarchy, as home for Michael Mohun's company and George Jolly's troupe. Its new management returned to the business of staging crowd pleasing drama; on 23 March 1661 Samuel Pepys recorded seeing a revival of William Rowley's All's Lost by Lust there, but he notes that the work was "poorly done, with much disorder". By the following year the building was given over to prize fights and public demonstrations of fencing. The Red Bull came to an end around 1665 or 1666, but this had nothing to do with the Great Fire of London, which stopped some distance south. Buildings were constructed on the site of the playhouse, and the outline of its structure, including the passageway from the auditorium to St John Street, can still be traced at its location off Woodbridge Street.
Мұра
2003 жылы құрылған Нью-Йорк қаласындағы Red Bull театры атын және шабытын алғашқы Red Bull-дан алған.
Founded in 2003, Red Bull Theater of New York City takes its name and inspiration from the original Red Bull.