Кіріспе

Red Bull – 17 ғасырда Лондонның Клеркенвелл аймағында салынған, қонақүй ауласын пайдаланған орын. Төрт он жылдан астам уақыт бойы ол негізінен Лондон қаласы мен оның маңынан келген көрермендерді көңілдірді және жылдар бойы дау-дамалымен белгілі болды. Парламент 1642 жылы театрларды жапқаннан кейін, ол ара-арасында заңсыз қойылымдар өткізе берді, ал театрлар Реставрациядан кейін қайта ашылғанда, ол қайтадан заңды аренаға айналды. Лондонның Ұлы өрті кезінде өртеніп кеткен деген әңгіме бар, бірақ оның тоқтатылуының нақты себебі белгісіз.

Дизайн

Қызыл бұқа 1605 жыл шамасында Клеркенвеллдегі Сент-Джон көшесінде, қазіргі Хайвард орнының шығыс жағына сай келетін жерде салынды. Замандас құжаттар оның қонақүй ішіндегі ауладан айналдырылғанын көрсетеді. Осы шығу тегі оның төртбұрышты пішінін түсіндіреді, мысалы, сол кездегі театрлардың арасындағы Fortune театрының бастапқы нысаны да осыған ұқсас болған. Red Bull қонақүйінің аты Смитфилд нарықтарына қарай Сент-Джон көшесімен мал айдап келген малшылармен байланысты болуы мүмкін. Айналдыру жұмысын 1602 жылдан бері қонақүйдің иесі Аарон Холланд (Мартин Слейтер немесе Слейтер деген актермен бірге) бай жергілікті сыра қайнатқыш Энн Бедингфилдтан жалға алған жерде жүзеге асырды. Дәлелдер оның Globe Theatre және Fortune театрлары сияқты бәсекелестерімен шамалас көлемде болғанын көрсетеді. В. Дж. Лоуренс театрдың 1620 жылдардың басында шатырмен жабылғанын айтты, бірақ Лесли Хотсон мен Г. Е. Бентли бұл пікірді көбінесе жоққа шығарды. Red Bull, әдетте, осымен бәсекелескен басқа ашық ауа театрларына ұқсас болды: алдыңғы сахнасы қоршалған, тынығу бөлмесі мен балконы бар, үш қабырғасы галереялармен көрінетін және тұрған орынмен қоршалған. Оның Globe театрынан да көп көрермен қабылдауы мүмкін.

Жакобин мен Каролина

1604 жылы оба эпидемиясы басылған соң, кәсіпкер Аарон Холланд (Девоншир графының қызметшісі) «Ред Булл» мейрамханасын жалға алып, оны театрға айналдыруға кірісті. Сол жылдың соңында ол актер Мартин Слатиермен жаңа труппа құруға келісіп, королева Аннаның кіші інісі Холштейн герцогы Ульриктен құнды аристократиялық қолдау алды. (Мүмкін, олар Филипп Хенслоудың «Fortune» театрын салғандағы жергілікті халықтың қарсылығынан алған сабақтарынан кейін, өздерінің аудандық көршілерін – Хенслоу сияқты – кедейлерге көмектесуге шақырып, барып-барып ғана соттан рұхсат сұрады.) Осылайша, корольдік патент «Анна патшайымының труппасы» деген атпен тіркелді. Мартин Слатиерден басқа, Томас Суиннертон мен Кристофер Бистонның да компания акцияларына ие болғандығы мәлім. Компания клоуны Томас Грин болды. «Анна патшайымының труппасының» репертуарында көрнекті драматургтердің туындылары бар: компания актері Томас Хейвуд ең көп үлес қосты. Джон Вебстердің «Ақ шайтан» және «Жынның заң кодексі», Томас Деккердің «Егер бұл жақсы пьеса болмаса, онда шайтанның ісі бар» және Джон Куктың танымал «Қаладағы батыр» («Томас Гриннің «Сен де сондайсың» пьесасы) де қосылды. Олар Кристофер Марлоудың «II Эдуард» сияқты бірнеше ескі пьесаларды да иеленді. 1611 жылы көрермендер «Ақ шайтанды» жақтырмаған көрінеді, ал кейінгі жылдары «Қызыл бұқа» сот істерінде тіркелген тәртіпсіздіктердің ошағы болды. 1616 жылы, енді импресарио Кристофер Бистон басқаратын «Королеваның труппасы» Бистонның жаңа жабық «Кокпит» театрына көшті. Бұл «Корольдің труппасының» «Blackfriars» театрын сатып алуына ұқсас болды, енді компанияда «Қызыл бұқаның» ашық және «Кокпит» жабық театрлары болды. 1617 жылғы Шұғалы сейсенбіде шегіршіктер тобы «Кокпит» театрына шабуыл жасады, бірақ театр қайта жаңғыртылып, Реставрацияға дейін сәтті жұмыс істеді. Алғашқы труппаның орнын «Қызыл бұқа» командасы, «Принц Чарльздың труппасы» иеленді. 1619 жылы Аннаның қайтысынан кейін «Анна патшайымының труппасының» ыдырауы осы труппалардың түсініксіз қайта құрылуына әкелді. Якоби кезеңінің төмендеуі кезінде бұл труппа Деккер мен Массингердің «Қыз шейіт», Томас Мейдің «Мұрагер», Герваз Маркхэм мен Уильям Сэмпсонның «Герод пен Антипатер» сияқты пьесаларды қойды. Джеймс қайтыс болғаннан кейін Чарльз «Корольдің труппасының» қамқорлығын өз мойнына алды, ал бұрынғы «Принц Чарльздың труппасы» таратылды. Осыдан бастап «Қызыл бұқада» одан да мардымсыз труппа орналасты. Ғалымдар бұл труппаны әдетте «Қызыл бұқа труппасы» деп атайды, өйткені актерлер Лондонда өздерін осылай атады; ал гастрольдік сапарларда, олар жиі «Корольдің актерлері» деп таныстырды. 1627 жылы Генри Герберт, Джон Хемингстің өтініші бойынша, бұл труппаға Шекспирдің пьесаларын қоюды тоқтатуға бұйрық берді. 1629 жылдың қарашасында театр бұрын «Fortune» және «Blackfriars» театрларында ойнаған француз актерлерін қабылдады; заманауи деректер бұл труппаны, әйелдер де бар, Клеркенвеллде жақтырмағандарын көрсетеді. 1634 жылға қарай «Қызыл бұқа» бала принц Чарльз II қамқорлығындағы жаңа труппаға үй иесі болды. Осы кезде «Қызыл бұқаның» беделі түсіп қалды. Бірақ жаңа труппа танымал комедия актері Эндрю Кейнді мақтан тұтты және ол «Жаңа жезөкше» атты құмарлық тудырған пьесаға байланысты патшалық кеңестің ашуын жеңе алды, ол бір атқамын атап, қалалық әкімді мазақтап, жақында салынған салықтарға шағымданды.

1642 жылдан кейін

Лондонның барлық басқа театрларымен бірге, Қызыл бұқа театры 1642 жылы Ұлыбритания басшылығымен спектакльдер үшін жабылды. Бірақ, тыйымның әсері шектеулі болды; 1648 жылға дейін Қызыл бұқа Флетчердің «Ақыл-ойы ақшасыз» пьесасын қойды, ал қойылым туралы хабарламалар джентльмендердің кареттеріне тасталатын. Содан кейін Парламенттің спектакльдерге қарсы күресі күшейді, ол ескі театрлардағы «арқан билеу» және басқа да ойын-сауықтардың жарнамаларының шынайы салдарына көз жеткізді. 1649 жылдың 20 желтоқсанында Қызыл бұқаға сәтті шабуыл жасалды, бірнеше актерлер тұтқындалып, түрмеге қамалды, ал олардың киімдері мен мүліктері тәркіленді. Қызыл бұқа – ең танымал ескі пьесалардан алынған қысқаша комедиялық пьесалармен байланысты жалғыз театр. 1653 жылы Роберт Кокс Қызыл бұқада шектен шығып, пьеса деп танылған қойылымы үшін тұтқындалды. Сэр Уильям Дэвенант пен сэр Джордж Флетчер 1655 жылдың ақпан немесе наурыз айларында Қызыл бұқада спектакль көргендіктері хабарланды. 1655 жылдың қыркүйегінде Кромвельдің әскерлері Фортуна және Блэкфриарс театрларын қиратқандай, Қызыл бұқа да тағы шабуылға ұшырады, ал 1659 жылы актерлер сол жерде өнер көрсеткені үшін тұтқындалды. Фрэнсис Киркман «Тамаша Роберт Коксқа» жатқызылатын комедиялық пьесалар жинағын жариялады, ол «Зейінділер» (1662, және 1672–73 жылдары кеңейтілген) деп аталды. Киркман олардың көптегені Қызыл бұқада қойылғанын айтты; алайда, оның кітабының алқағындағы сурет бұл орында қойылған қойылымды міндетті түрде бейнелемейді, өйткені бұрынғыдай ойылған суретте шамдар мен шамдандар көрсетілген, ал Қызыл бұқада тек ашық ауада, күндізгі уақытта қойылымдар қойылды. Театр 1660 жылы монархия қалпына келтірілген кезде Майкл Моун труппасы мен Джордж Жолли труппасының үйі ретінде қайта ашылды. Жаңа басшылық көпшілікке ұнайтын драмаларды қою ісіне қайта оралды; 1661 жылдың 23 наурызында Сэмюэл Пепис Уильям Роулидің «Барлығы құмарлықтан жоғалды» пьесасының қайта қойылғанын жазды, бірақ ол бұл жұмыстың «жаман орындалғанын, тәртіпсіздік болғанын» атап өтті. Келесі жылы ғимарат жүлделі жұдырықтармен күреске және фехтованиенің қоғамдық көрсетілімдеріне берілді. Қызыл бұқа 1665 немесе 1666 жылдары жұмысын тоқтатты, бірақ бұл Лондонның Ұлы өртіне байланысты болған жоқ, ол оңтүстікке қарай шалқап жатқан. Ойын үйінің орнында ғимараттар салынды, ал оның құрылысының контуры, соның ішінде аудиториядан Сент-Джон көшесіне дейінгі өту жолы, Вудбридж көшесіндегі орнында әлі де көрініп тұр.

Мұра

2003 жылы құрылған Нью-Йорк қаласындағы Red Bull театры атын және шабытын алғашқы Red Bull-дан алған.