Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Берндегі фуникулер, Швейцария
Funicular in Bern, Switzerland
Көліктер сумен жұмыс істеді: жоғарғы вагондағы резервуар қала ағысынан (Штатбах) сумен толтырылды. Бұл вагон ауыр болғандықтан, екіншісін жоғары беткейге тартады, содан кейін су төгіліп, процесс екінші вагонмен қайталанады. Осылайша жоғарыға отыз адамға дейін тасымалдауға болады. Төмен түсу жоғарғы вагонның алдыңғы платформасындағы оператордың бақылауында болды, ол төменгі вагонмен қоңырау сигналдары арқылы байланысатын. Жергілікті машина жасау компаниясы Pümpin & Herzog (кейін Von Roll компаниясының бөлігі) Берндегі Швейцарияның ұлттық көрмесіне орай 1914 жылы жаңа вагон жиынтығымен алмастырылды, сондай-ақ фуникулердің ресми атауы Drahtseilbahn Aarziele-ден Drahtseilbahn Marzili Stadt Bern-ге өзгертілді. Билет бағасы ашылғанда 10 раппен болды (Федералдық кеңес жергілікті емес тұрғындардан екі есе көп ақы алуға тыйым салды), ал 1973 жылы 30 раппенге дейін өсті. Көтерілген металл жолдың маңы мен астындағы аумақ диқандардың күтіміндегі бақшаға айналдырылды. 1974 жылы желі электр қуатына көшірілді және үшінші буын вагондары жеткізілді. Екінші буынның екі вагоны сақталған, біреуі Люцерндегі Швейцария көлік мұражайында, екіншісі желінің төменгі станциясына жақын орналасқан.
The cars were water powered: a tank in the upper car was filled with up to of water from the city stream (Stadtbach). This car, being heavier, then pulled the other one up the slope, after which the water would be drained and the process repeated with the other car. Up to thirty persons could be transported upwards in this manner. The descent was controlled by an operator on the forward platform on the upper car, who communicated with his colleague in the lower car by means of bell signals. The original green cars, built by the local machine company Pümpin & Herzog (later part of Von Roll) were replaced in 1914 by a new set of cars on account of the Swiss national exhibition in Bern, and the official name of the funicular was changed from Drahtseilbahn Aarziele to Drahtseilbahn Marzili Stadt Bern. Ticket prices ranged from 10 rappen at the time of the opening (the Federal Council had to forbid charging non locals twice that much) to 30 rappen in 1973. The area around and below the raised steel tracks was a garden, cared for by the conductors. In 1974, the line was converted to electric power, and a third generation of cars supplied. The two second generation cars are both preserved, one at the Swiss Museum of Transport in Lucerne and the other close to the lower station of the line.
Жазбалар
Марзильбанды кейде Еуропадағы ең қысқа фуникулер деп атайды, бірақ оның операторлары мұндай екеніне сенімді емес, Англия мен Венгрияда осыған ұқсас қысқа фуникулерлердің де бар екенін айтады. Дегенмен, Хорватиядағы Загреб фуникулері 66 метрге дейін қысқа.
The Marzilibahn is sometimes called the shortest funicular in Europe, but its operators are not certain about this, noting that similarly short funiculars exist in England and Hungary. The Zagreb Funicular in Croatia is at any rate shorter at 66 m.
Оператор
Марзильбан жеке компания Drahtseilbahn Marzili Stadt Bern AG-ға тиесілі және осы компания басқарады, онда он адам жартылай штатпен жұмыс істейді. Оның акцияларының көп бөлігі теміржолға құмар адамдарға тиесілі.
The Marzilibahn is owned and operated by a private company, Drahtseilbahn Marzili Stadt Bern AG, which employs ten part time staff. Its shares are held mostly by railway enthusiasts.