Альберт Кессельринг: Немец офицері және соғыс қылмыскері

Альберт Кессельринг (1885-1960) – неміс әскери офицері, 2-ші дүниежүзілік соғыстағы Люфтваффе командирі. Наци Германиясының жоғары наградалы маршалы, соғыс қылмыскері.

53 мин оқу

100%

Дереккөз: Albert Kesselring — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Альберт Кесселринг (1885–1960) – неміс әскери шенеунігі, соғыс қылмыскері. Екі дүниежүзілік соғысты қамтитын мансабында Кесселринг генерал-фельдмаршал (фельдмаршал) шеніне жетіп, нацистік Германияның ең жоғары наградаланған қолбасшыларының бірі болды. Кесселринг 1904 жылы Бавария армиясына офицер курсанты ретінде қабылданды, артиллерия бөлімінде қызмет етті. 1912 жылы ауа шары бақылаушысы болып оқуын аяқтады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Батыс және Шығыс майдандарында қызмет етті және Соғыс академиясын бітірмегеніне қарамастан, Армия штабына жіберілді. Соғыс аяқталғаннан кейін Кесселринг Рейхсверде қызмет етті, бірақ 1933 жылы Әуе министрлігінде Әкімшілік департаментінің басшысы болып тағайындалды. Ол неміс авиация өнеркәсібін қайта құруға және Люфтваффеге негіз салуға қатысты, 1936 жылдан 1938 жылға дейін оның штаб бастығы қызметін атқарды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Германияның Польша мен Францияға басып кіруі, Ұлыбритания шайқасы және Кеңес Одағына басып кіруі кезінде Люфтваффе күштеріне басшылық етті. Вермахттың Оңтүстік тобының Бас қолбасшысы ретінде ол Жерорта теңізіндегі, соның ішінде Солтүстік Африкадағы әскери кампаниядағы неміс күштерінің жалпы қолбасшысы болды. Кесселринг Италияда одақтас күштерге қарсы қорғаныс шараларын жүргізді, бірнеше жаппай қырғындарға бұйрық беруге қатысты, 1944 жылдың қазан айында апатқа ұшырап жарақат алғанға дейін. Соғыстың соңғы шайқасында ол Батыс майданында неміс күштеріне басшылық етті. Соғыс кезінде ол әскери жетістіктері үшін одақтас қарсыластарының құрметіне ие болды. Соғыстан кейін Кесселринг соғыс қылмыстары жасағаны үшін айыпталып, Ардеатинде 335 итальян азаматын өлтіруге бұйрық бергені үшін, сондай-ақ итальян қарсылық қозғалысына жаза ретінде азаматтық тұрғындарды өлтіруге әскерлеріне бұйрық бергені үшін өлім жазасына кесілді. Кейіннен жазасы өмір бойына түрмеге қамауға ауыстырылды. Саяси және БАҚ науқанының нәтижесінде 1952 жылы денсаулығына байланысты босатылды. 1953 жылы «Соңғы күнге дейін сарбаз» атты естеліктерін жариялады. Кесселринг үш ардагерлер ұйымының құрметті президенті болды: Люфтвафферринг (Люфтваффе ардагерлерінен құралған); Verband Deutsches Afrikakorps (Африка корпусы ардагерлерінің қауымдастығы); және, ең көп дау тудырған, оңшыл Der Stahlhelm. Ол 1960 жылы қайтыс болды.

German military officer (1885–1960)

Albert Kesselring (30 November 1885 – 16 July 1960) was a German military officer and convicted war criminal who served in the Luftwaffe during World War II. In a career which spanned both world wars, Kesselring reached the rank of the Generalfeldmarschall (Field marshal) and became one of Nazi Germany's most highly decorated commanders. Kesselring joined the Bavarian Army as an officer cadet in 1904, serving in the artillery branch. He completed training as a balloon observer in 1912. During World War I, he served on both the Western and Eastern fronts and was posted to the Army Staff, despite not having attended the War Academy. Kesselring served in the Reichswehr after the war, but was discharged in 1933 to become head of the Department of Administration at the Ministry of Aviation, where he became involved in the re establishment of the German aviation industry and the laying of the foundations for the Luftwaffe, serving as its chief of staff from 1936 to 1938. During World War II, he commanded Luftwaffe forces in the German invasions of Poland and France, the Battle of Britain and the invasion of the Soviet Union. As Wehrmacht Commander in Chief South, he was the overall German commander in the Mediterranean theatre, which included the North African campaign. Kesselring conducted a defensive campaign against Allied forces in Italy, being involved in ordering several massacres, until he was injured in an accident in October 1944. In his final campaign of the war, he commanded German forces on the Western Front. During the war, he won the respect of his Allied opponents for his military accomplishments. After the war, Kesselring was convicted of war crimes and sentenced to death for ordering the murder of 335 Italian civilians in the Ardeatine massacre, and for inciting and ordering his troops to kill civilians as part of reprisals against the Italian resistance movement. The sentence was subsequently commuted to life imprisonment. A political and media campaign resulted in his release in 1952, ostensibly on health grounds. He published his memoirs, Soldat bis zum letzten Tag ("A Soldier to the Last Day"), in 1953. Kesselring accepted the honorary presidency of three veterans' organisations: the Luftwaffenring, consisting of Luftwaffe veterans; the Verband Deutsches Afrikakorps, the veterans' association of the Afrika Korps; and, most controversially, the right wing Der Stahlhelm before dying in 1960.

Ерте өмір

Альберт Кесселринг 1885 жылғы 30 қарашада Баварияның Марктштефт қаласында мектеп мұғалімі және қала кеңесшісі Карл Адольф Кесселринг пен оның екінші туысы Розинаның ұлы болып дүниеге келді. Альберттің ерте жылдары Марктштефтте өтті, онда оның туыстары 1688 жылдан бері сыра қайнату зауытын басқарды. 1904 жылы Байройттегі Христиан Эрнестинум орта мектебін бітірген соң, Кесселринг 2-ші бавариялық жаяу артиллерия полкінде фаненюнкер (офицер курсанты) ретінде неміс армиясына қосылды. Полк Мец қаласында орналасқан және оның бекіністерін күтуге жауапты болды. Ол 1905-1906 жылдар аралығындағы Әскери академиядағы оқуларын қоспағанда, 1915 жылға дейін полкте қызмет етті, содан кейін лейтенант (лейтенант) шені алды, ал 1909-1910 жылдар аралығында Мюнхендегі артиллерия және инженерлік мектепте білім алды. 1910 жылы Кесселринг Байройттан шыққан дәріханашының қызы Луиза Анна Паулина (Лини) Кесслерге үйленді. Олардың некесінен бала болмады, бірақ 1913 жылы Альберттің екінші туысы Курт Кесселрингтің ұлы Райнерді асырап алды. 1912 жылы Кесселринг дирижабль бөлімінде әуе шарымен бақылаушы курсын бітірді – бұл авиацияға деген қызығушылығының ерте белгісі болды. Ол 1917 жылғы Аррас шайқасында "шаршысыз және жақсы ниетпен атқарылған жұмысымен және анық әрі мұқият жасалған бұйрықтарды дайындауымен" көзге түсті, жиырма сағаттан астам уақыт бойы қызмет істесе де, британдықтардың шабуылын тоқтатуға жетті. 1917 жылы ол Бавария соғыс академиясын бітірмегеніне қарамастан Бас штабқа жіберілді.

Рейхсвер

Соғыстан кейін Кесселринг Версаль келісімінің талаптарына сәйкес Нюрнберг аймағында III Бавария корольдік корпусын демобилизациялауға қатысты. Жергілікті оңшыл әскери Фрейкорптардың басшысымен болған жанжал нәтижесінде, Баварияның III корпусының басшылығына қарсы жасалған төңкеріске қатысы бар деген айыппен оның тұтқындалуына бұйрық берілді және Кесселринг түрмеге қамалды. Бірақ ол көп ұзамай босатылды, алайда оның жоғары лауазымдағы офицері, майор Ханс Сейлер, оны "жеткілікті сақтық танытпағаны үшін" сөккен. 1929 жылы Кесселринг басқарған комиссия ұсынғандай, авиация офицерлері мен мекемелері авиация инспекциясына біріктірілді. Рейхсвер министрлігінде тағы қысқа уақыт қызметтенгеннен кейін, Кесселринг 1930 жылы оберстлейтенант (лейтенант-полковник) шеніне көтеріліп, Дрезденде 4-ші артиллерия полкімен екі жыл өткізді.

Люфтваффе

1933 жылы Кесселринг өз қалауына қарсы рейхсверден босатылды және 1934 жылы полковник шенімен Рейхсәуе министрлігінің (RLM) алдындағы Рейхсәуе комиссариатының (Reichskommissariat für die Luftfahrt) әкімшілік бөлімінің басшысы болып тағайындалды. Ол авиация өнеркәсібін қайта құруға, құпия зауыттар салуға, өнеркәсіпшілермен және авиация инженерлерімен одақ құруға қатысты. 48 жасында Кесселринг ұшқышқа оқыды, өйткені офицерлер өз адамынан олардың өзі істемейтін нәрсені сұрамауы керек деген ескі әскери доктринаны ұстанды. Кейін ол авиацияның барлық аспектілерін бірінші қолдан білу, ұшқыштарға басшылық ету үшін маңызды екенін айтты, бірақ өзі сияқты кешіккендердің ескі пионерлерге немесе жас авиаторларға әсер етпейтінін жақсы білді. Ол бірнеше бір және көп қозғалтқышты ұшақтарда біліктілік алды және 1945 жылдың наурызына дейін аптасына үш-төрт күн ұшып жүрді. Осы кезеңде Кесселрингтің негізгі операциялық міндеті – Испания азамат соғысында Кондор легионын қолдау болды. Оның қызметі жоғары тұрған генерал-де-Флигер Эрхард Милхпен жеке және кәсіби қақтығыстармен қиындыққа ұшырады, сондай-ақ Кесселринг босатылуын сұрады. Оның Милхпен болған қақтығысы бұрынғы президенті Веверден өзгеше болды. Жалпы алғанда, Кесселринг тиімді штаб басшысы болмаған, себебі оған Вевердің стратегиялық көрегендігі жетіспеді. Кесселринг далалық командаға ауысуды сұрады, ал Люфтваффе басшысы Герман Геринг оған Дрездендегі Люфтгау III (Әуе округі III) басшылығын берді. Кесселринг 1937 жылы генерал-де-Флигер болып тағайындалды және 1938 жылы 1940 жылдың қаңтарына дейін Luftflotte 1 командашысы болды. Көптеген бұрынғы әскери офицерлер сияқты, Кесселринг де әуе күшінің тактикалық рөлінің маңызды екенін көрді, ол құрлықтағы операцияларды қолдады. Люфтваффе тарихында Кесселринг пен Ханс Юрген Штумпф стратегиялық бомбалауды елемегені үшін, әскерге әуеден көмек көрсетуге тым көп көңіл бөлгені үшін айыпталады. Алайда, жер үстіне қолдау көрсету операцияларына (жақын әуелік қолдау немесе әуелік тыйым салу) ең көбірек қызығушылық танытқан екі адам – Хьюго Сперрле мен Ханс Ешонек болды. Бұл адамдар неміс әуе қызметтеріне ертеден қатысқан, ұзақ жылдар бойы кәсіби авиаторлар болды. 1939 жылдың наурыз айында Кесселринг мұны түнде немесе нашар ауа райында дәл орындау мүмкін емес деп күмәнданды. Неміс ғалымдары керісінше дәлелдеп, радио-навигациялық жүйені жасады. Люфтваффе әскерилердің талаптары бойынша немесе бұрынғы әскерилер басшылық еткендіктен, жер үстіне қолдау көрсету операцияларына қысым көрсетілмеді. Тыйым салу және жақын әуелік қолдау – бұл Люфтваффе соғысқа қатысуының қазіргі көзқарасына сәйкес келетін операциялар: тәуелсіз стратегиялық әуе науқандарынан гөрі бірлескен операциялар мәдениеті. Сонымен қатар, Люфтваффе командасының көптеген офицерлері орташа бомбардировщиктердің Германияның ең мүмкін жауларына – Ұлыбритания мен Францияға қарсы стратегиялық бомбалау операцияларында қолдануға жеткілікті деп санайды. 1937 жылдың сәуір айында Вевердің ұзақ қашықтыққа ұшатын ұшақ жобасын тоқтатуға Кесселринг қарсылық көрсетті. 2 маусымда RLM жеңіліп, жақсырақ жұмыс істейтін дизайнды тапсырды, ол Heinkel He 177 болды. Жоба Кесселринг биліктен кеткен кезде қалыптасты. Кесселринг әуежайларға шабуыл жасауға басымдық берді. Әуеде үстемдік миссиясы кезінде ұшақтар мен ұшақтарға қатысты қару-жарақ зауыттары сияқты стратегиялық мақсаттар шабуылға ұшырады және оның бір бөлігі болды. Әуе шайқасында жеңіске жеткен соң ғана Люфтваффе жақын әуелік қолдау мен әуелік тыйым салуға назар аударды. Лагердің алғашқы күндері Люфтваффедің тактикалық және операциялық бағыты стратегиялық бомбалаудан бас тарту болмады. 1 қыркүйекте басталуы жоспарланған Варшаваның стратегиялық бомбалауы (Васерканте операциясы) нашар ауа райы салдарынан кейінге қалдырылды. Ауа райы жақсарғаннан кейін, армияның қолдау операциялары жақсы жүріп жатты, сондықтан басымдықты ауыстыруға асықпады. Люфтваффе поляк әуеайлақтарын табу қиын болды, нәтижесінде тек 24 поляк ұшағы жерге құлатылды. Әуе шабуылына қарсы іс-қимыл сәтті болмады, себебі бомбалардың оқшаулауы бұзылған, бұл мәселе жақын арада түзетілді. Әуедегі басымдық байланыс желілерін бұзу арқылы қамтамасыз етілді, бұл армияның алға жылжу қарқынын арттырды және жер күштеріне Польшаның әуеайлақтары мен ескерту орындарын басып алуға мүмкіндік берді. Польшаның әуедегі қарсыласы 14 қыркүйекке дейін жалғасты. Польшаның әуе күштері Кесселрингтің құрметін алды және ол поляк ұшқыштары мен ұшақтары төмен емес деп есептеді. Кесселрингтің өзі наурыз айында шайқас кезінде атып түсірілді, ол екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бес рет атып түсірілген алғашқы рет болды. Бок командасының бағынысында болмаса да, Кесселрингтің мақсаты үшінші күнінен бастап Польша дәлізін жабу үшін Солтүстік армия тобын қолдау болды, содан кейін Висла бойымен жылжыған 3-армияны Варшавадан оқшаулауға көмектесуге басымдық берді. 8 қыркүйектен бастап Кесселринг Варшаваға шабуыл жасап, көпірлерге тыйым салды. Польшаның күшті қарсы шабуылы дағдарысты тудырғанда, ол Бзура шайқасына Fliegerdivision 1-ді аттандырды. Бұл дивизияда оның шабуылдық бомбалаушыларының 70 пайызы бар еді және 6 қыркүйекте Лёргә берілді. Әуе шабуылы екі поляк армиясын жоюға көмектесті. 16/17 қыркүйекте әуе флоты Польшаға кеңес әскерлерінің басып кіргені туралы хабарланды. Орталық және Оңтүстік Польшадағы Luftflotte 1 қолдау операциялары оқ-дәрілердің жағдайына байланысты тоқтатылды. Кесселринг қыркүйектің соңғы аптасында Варшаваға бірнеше әуе шабуылы жасап, поляк қарсыласын басып тастауға тырысты. Әскери науқан дерлік аяқталғаннан кейін, поляк қарсыласы Гель түбегімен, Варшавамен және Модлинмен шектелді. Кесселрингтің әуе флоты қаланың солтүстігіне бағытталды. Келесі шабуылдарда қала ғимараттарының шамамен 10 пайызы қиратылды және 40 пайызы зардап шекті. Бомбалау салдарынан 20 000-нан 25 000 азамат қаза тапты. Кесселринг тек әскери нысаналарға шабуыл жасалғанын мәлімдеді, бірақ дәлдігі жоқ қарулар бомбалауды бейтарап және әскери тұрғысынан тиімсіз етті. Польша науқанына қатысқаны үшін Кесселрингке Гитлер жеке Темір салбының рыцарь кресімен марапаттады.

Kesselring was discharged from the Reichswehr in 1933 against his wishes, and appointed head of the Department of Administration at the Reich Commissariat for Aviation (Reichskommissariat für die Luftfahrt), the forerunner of the Reich Air Ministry (Reichsluftfahrtministerium) (RLM), with the rank of Oberst (colonel) in 1934. He was involved in the re establishment of the aviation industry and the construction of secret factories, forging alliances with industrialists and aviation engineers. At the age of 48, Kesselring learned to fly, following the old military doctrine that officers should not ask their men to do anything they would not do themselves. He later stated that first hand knowledge of all aspects of aviation was essential to being able to command airmen, although he was well aware that latecomers like himself did not impress the old pioneers or the young aviators. He qualified in various single and multi engine aircraft and continued flying three or four days per week until March 1945. Kesselring's main operational task during this time was the support of the Condor Legion in the Spanish Civil War. His tenure was marred by personal and professional conflicts with his superior, General der Flieger Erhard Milch, and Kesselring asked to be relieved. His conflict with Milch was in contrast to his predecessor, Wever. Overall it has been surmised that Kesselring was not an effective chief of staff, primarily because he lacked Wever's strategic insight. Kesselring requested a transfer to a field command, and the head of the Luftwaffe, Hermann Göring, gave him command of Luftgau III (Air District III) in Dresden. Kesselring was promoted to General der Flieger in 1937, and became commander of Luftflotte 1' in 1938, until January 1940. Like many ex Army officers, Kesselring saw the importance of air power in the tactical role, providing support to land operations. In the historiography of the Luftwaffe, Kesselring and Hans Jürgen Stumpff are usually blamed for neglecting strategic bombing while over focusing on close air support for the army. However, the two most prominent enthusiasts for the focus on ground support operations (either close air support or air interdiction) were Hugo Sperrle and Hans Jeschonnek. These men were long time professional airmen involved in German air services since their early careers. In March 1939 Kesselring expressed his doubt this could be done accurately at night or in bad weather. German scientists succeeded in proving otherwise, and developed a successful radio navigation system. The Luftwaffe was not pressured into ground support operations due to demands from the army, or because it was led by ex army personnel. Interdiction and close air support were operations that suited the Luftwaffe's existing approach to warfare: a culture of joint inter service operations rather than independent strategic air campaigns. Moreover, many officers in the Luftwaffe command believed medium bombers to be sufficient in power for use in strategic bombing operations against Germany's most likely enemies; Britain and France. The cancellation of Wever's long range Ural bomber project in April 1937 was opposed by Kesselring. On 2 June the RLM relented and ordered a better performing design, which became the Heinkel He 177. The project took shape as Kesselring left office. Kesselring gave a high priority to attacks on airfields. Strategic targets like aircraft and aircraft related armament factories were attacked during the air superiority mission and formed part of it. Once the air battle was won, only then did the Luftwaffe direct its attention to close air support and air interdiction. The tactical and operational focus of the Luftwaffe in the first days of the campaign was not a repudiation of strategic bombardment. The planned strategic bombing of Warsaw (Operation Wasserkante), scheduled to commence on 1 September, was postponed due to bad weather. By the time the weather cleared, the army support operations were going so well there was a reluctance to shift emphasis. The Luftwaffe had difficulty locating the dispersed Polish airfields, and only 24 Polish aircraft were destroyed on the ground. The counter air campaign was not as successful as it may have been due to faulty fuses on bombs–a lesson soon rectified. Air superiority was accomplished by destroying communications, which increased the pace of the army advance and enabled ground forces to overrun Polish airstrips and early warning sites. Sporadic Polish aerial resistance continued until 14 September. The Polish Air Force earned Kesselring's respect and he considered that Polish pilots and aircraft were not inferior. Kesselring himself was shot down during the campaign, the first of the five times he was shot down during World War II. Although not under Bock's command, Kesselring's purpose was to support Army Group North in closing the Polish Corridor from the third day, with emphasis thereafter on supporting the 3rd Army as it advanced along the Vistula to isolate Warsaw from the east. From 8 September Kesselring began interdiction operations against bridges as German forces advanced on Warsaw. When a powerful Polish counter attack created a crisis, he contributed Fliegerdivision 1 to the Battle of the Bzura. The division contained 70 per cent of his dive bombers and was assigned to Löhr on 6 September. The air attacks assisted in the destruction of two Polish armies. On 16/17 September the air fleets were notified of the Soviet invasion of Poland. Luftflotte 1 support operations against troop concentrations ceased in central and southern Poland to avoid friendly fire incidents. Kesselring attempted to crush Polish resistance by making a series of air attacks against Warsaw in the final week of September. With the military campaign virtually over, Polish resistance was confined to the Hel Peninsula, Warsaw, and Modlin. Kesselring's air fleet was assigned to the north of the city. In the ensuing attacks, approximately 10 per cent of the city's buildings were destroyed and 40 per cent damaged. The bombing killed between 20,000 and 25,000 civilians. Kesselring insisted that only military targets were attacked, but the lack of precision munitions made the bombing indiscriminate and militarily ineffective. For his part in the Polish campaign, Kesselring was personally awarded the Knight's Cross of the Iron Cross by Hitler.

Франция мен Төменгі елдер

Кесселрингтің 1-Luftflotte батыстағы науқандарға дайындыққа қатыспады. Оның орнына ол шығыста гарнизондық міндеттерді атқарып, жаңа әуе базаларын және Польшадағы әуе шабуылына қарсы қорғаныс желісін құрды. Алайда, Мехелен оқиғасынан кейін, Бельгияда неміс басқыншылығы жоспарының көшірмесімен ұшақ мәжбүрлі түрде қонуға мәжбүр болғаннан кейін, Геринг Luftflotte 2-нің командирі, генерал-дер-флайер Хеллмут Фелмиді қызметтен босатып, 1940 жылдың 15 қаңтарында оның орнына Кесселрингті тағайындады. Батысқа келген соң Кесселринг 2-Luftflotte-ді Боктың B армия тобына қолдау көрсетуге бағындырды.

Кесселринг Төмен елдерде белсендірек әрекет етті, оның әуе күштерінің бөлімдері Нидерландқа шабуылға негіз болды – Нидерланд шайқасы және Бельгия шайқасы. Бұл Роттердам және Гаага маңындағы әуе операцияларын қамтыды, мақсаты "Голландия бекінісі" аймағындағы әуежайлар мен көпірлерді басып алу болды. Парашютшілер генерал-дер-флайер Курт Студенттің әуе десанттық күштерінен шыққан еді. Әуе және жер күштерінің операциялары Гитлердің бұйрығымен бір уақытта басталуы керек еді. Нидерланд шайқасы 1940 жылдың 10 мамырында басталды. Кесселрингтің әуе операциясы бельгиялық әуе күштеріне және Нидерландының Корольдік әуе күштеріне қарсы сәтті аяқталды, бірақ нидерландтықтар капитуляцияға дейін Люфтваффеге қарсылық көрсетті. Люфтваффе жүк тасымалдау ұшақтарының 54 пайызын жоғалтты: 125 жойылды, 53-і батты, ал 47-сі ауыр зақымдалды. 4000-ға жуық десантшының (1200 тұтқын) қаза болғаны хабарланды. 1940 жылдың 14 мамырында Студенттен көмек сұрағаннан және 18-ші армияның командирі Георг фон Кюхлер қаланы бомбалауды талап еткеннен кейін, Кесселринг Роттердам қаласының орталығын бомбалауға бұйрық берді. Өрт бақылаудан шығып, қаланың көп бөлігін қиратты. Шамамен 800 бейбіт тұрғын қаза тауып, 78 000 адам үйсіз қалды. Соғыс кезіндегі одақтас газеттер Кесселрингтің "қорғансыз Роттердам қаласын бомбалаған және мыңдаған бейбіт азаматтарды өлтірген адам ретінде тарихқа енетінін" болжады. 1907 жылғы Гаага конвенциясына сәйкес, Роттердам қорғалмаған қала болмағандықтан бомбалаудың өзі тыйым салынбаған, бірақ бомбалаудың басқа аспектілері соғыс заңдарын бұзған болуы мүмкін. Тарихшылар бомбалау террорлық акт болған-ды әлде тактикалық мақсатқа қызмет еткен-ді маселесінде келіспеушілікте. 24 мамырға қарай одақтас күштері екіге бөлінді, ал неміс армиясы Дюнкерктен, ағылшын арнасындағы соңғы порттан, одақтас күштерге қол жетімді болды. Алайда, сол күні Рундштедт тоқтатуға бұйрық берді. Геринг қоршалған жауды әуе шабуылымен жоюға уәде берді. Кесселринг пен Рихтхофен наразылық білдірді. Олар өздерінің бөлімдері екі апта бойы үздіксіз шайқаста ауыр зардап шеккенін, ал истребительдер мен пикируші бомбалаушылар өте қашықтан жұмыс істеуге мәжбүр болады деп мәлімдеді. Екеуі де әуеде басымдыққа ие болатындарына сенімді емес еді. Наразылықтарына қарамастан, Дюнкерктен одақтастардың эвакуациясын тоқтату міндеті Кесселрингтің әуе флотына жүктелді. Құлайтын ауа райы мен Корольдік әуе күштерінің қарсылығынан кейін неміс операциясы сәтсіз аяқталды. Кесселринг пен оның әуе командирлері Франция үшін шайқастың соңғы кезеңіне – "Қызыл операцияға" назар аударды. 3 маусымда "Қызыл операцияға" дайындық ретінде Люфтваффе "Паула" операциясын жүргізді, бұл Париждегі және оның айналасындағы зауыттар мен әуежайларға қарсы стратегиялық әуе шабуылы болды. Неміс жаулары аз болса да, нәтижелер көңіл көншітпеді. Люфтваффе жоғары басшылығы (Oberkommando der Luftwaffe) (OKL) операцияны сәтті деп қате түсінді. Науқан жылдам дамыды, Люфтваффе әуеде басымдыққа ие болды және оны сақтап қалды. Кесселрингтің әуе флоты маусым айында екінші эвакуацияны болдырмауға тырысты. Кесселрингтің бомбалаушылары одан да қашық жерлерге ұшып, Fliegerdivision 9 (9-шы ұшқыштар дивизиясы) ағылшын арнасы мен Бискай шығанағында мина қою операцияларына үлес қосты – оның бомбалаушы қанаттарының бірі келісім күшіне енгеннен кейін бір сағаттан кейін кемелерге шабуыл жасады. Батыстағы науқандағы рөлі үшін Кесселринг 1940 жылғы фельдмаршал рәсімінде генерал-фельдмаршал (фельдмаршал) атағына ие болды.

Kesselring was more heavily committed in the Low Countries, with elements of his air command underpinning the attack on the Netherlands—Battle of the Netherlands—and Battle of Belgium. This included an airborne operation around Rotterdam and The Hague to seize airfields and bridges in the "Fortress Holland" area. The paratroopers were from General der Flieger Kurt Student's airborne forces. Air and ground operations were to commence simultaneously, on Hitler's orders. The Battle of the Netherlands commenced on 10 May 1940. Kesselring's air operation was successful against the small Belgian [[Belgian Air Component, which was rendered ineffective, and Royal Netherlands Air Force, though the Dutch harassed the Luftwaffe until their surrender. The Luftwaffe lost 54 per cent of the transport aircraft committed; 125 destroyed, 53 bogged down, and 47 severely damaged. Some 4,000 paratroops (1,200 prisoners) became casualties. On 14 May 1940, responding to a call for assistance from Student and demands for the bombing of the city by Georg von Küchler, commanding the 18th Army, Kesselring ordered the bombing of Rotterdam city centre. Fires raged out of control, destroying much of the city. An estimated 800 civilians were killed and 78,000 made homeless. Wartime Allied newspapers predicted that Kesselring "will go down in history as the man who directed the bombing of the helpless Dutch city of Rotterdam, and slaughtered thousands of civilians." Under the Hague Convention of 1907, bombardment itself was not forbidden since Rotterdam was not an undefended city, but other aspects of the bombardment may have violated the laws of war. Historians are divided as to whether the bombing was an act of terror or served a tactical purpose. By 24 May, the Allied forces had been cut in two, and the German Army was only from Dunkirk, the last port on the English Channel available to the cut off Allied forces. However, that day Rundstedt ordered a halt. Göring promised the encircled enemy could be destroyed by aerial bombardment. Kesselring and Richthofen protested. They argued their commands had suffered heavy losses in two weeks of incessant fighting and the fighter and dive bombers would be forced to operate at their maximum range. Neither man was confident of gaining air superiority. The protests were disregarded. It left the burden of preventing the Allied evacuation of Dunkirk to Kesselring's air fleet. Hampered by poor flying weather and staunch opposition from the Royal Air Force (RAF), the German operation failed. Kesselring and his air commanders turned their attention to the final phase of the battle for France; Case Red. On 3 June, in a prelude to Red, the Luftwaffe conducted Operation Paula, a strategic air offensive against factories and airfields in and around Paris. Though German losses were minimal, the results were disappointing. The Luftwaffe high command (Oberkommando der Luftwaffe) (OKL) wrongly perceived the operation a success. The campaign proceeded rapidly; the Luftwaffe gained air superiority and held it. Kesselring's air fleet spent June attempting to prevent a second evacuation. Kesselring's bombers ranged further afield and contributed to Fliegerdivision 9's (Flying Division 9) minelaying operations in the English Channel and Bay of Biscay—one of his bomber wings attacked shipping an hour after the armistice came into effect. For his role in the campaign in the west, Kesselring was promoted to Generalfeldmarschall (field marshal) during the 1940 Field Marshal Ceremony.

Британия шайқасы

Франциядағы науқаннан кейін Кесселрингтің 2-шы әуе флоты Ұлыбритания шайқасына жұмылдырылды. 2-шы әуе флотының штаб-пәтері Брюссельде орналасқан. 1940 жылдың ортасында Кесселрингтің әуе флоты Люфтваффедегі ең күшті күш болды. Ол Нидерланды, Бельгия және Сена өзенінің солтүстігіндегі Франциядағы күштерді бақылады. Кесселринг бастапқыда Оңтүстік-Шығыс Англия мен Лондонды бомбалауға жауапты болды, бірақ шайқас барысында басқару жауапкершілігі өзгерді, генерал-фельдмаршал Уго Сперрленің 3-шы әуе флоты түндегі «блиц» шабуылдарына жауапкершілікті алды, ал 2-шы әуе флоты күндізгі негізгі операцияларды жүргізді. Кесселринг Ұлыбританияға шабуыл жасауға күмәнданды. Ол Гибралтарды басып алуды (Феликс операциясы) қолдады, британ үкіметін келіссөздерге шақырды, содан кейін қажет болған жағдайда Лондонға қарсы шығуды ұсынды. Сперрле порто мен кемелерге шабуыл жасауды жөн көрді. Гёринг олармен келіспеді, өйткені ол RAF-тың истребительдер күші әлсіз және оны тез жеңуге болады деп сенді. Люфтваффе әуе флотының командирлері әуеде басымдық құру жоспарын жасау үшін бірлесіп жұмыс істемеді, тіпті армия және флотпен бірлескен стратегияны әзірлеу үшін бірлескен кеңестер өткізбеді. Кесселринг, әсіресе, RAF-тың истребительдер қорғанысы қалай жұмыс істейтінін түсінбеді және соғыс аяқталғаннан кейін де истребительдер күші иттерде жойылуы мүмкін деген ойда болды. Шайқастың бірінші кезеңі – Канал шайқасы (Kanalkampf) шамалы жетістікке жетті. «Бүркіт» операциясы (Operation Eagle) және 18 тамыздағы шайқастар британдық әуе қорғанысын бұзуға мүмкіндік бермеді. 1940 жылдың қыркүйек айының бірінші аптасында RAF әуеайлақтарына неміс шабуылдары ең жоғары деңгейге жетті. Үшінші күні Гёринг Сперрле мен Кесселрингпен кездесті. Гёринг истребительдер күші шаршап қалғанына сенді және британдық истребительдер резервінің соңғы күштерін шығару үшін Лондонға шабуыл жасауды жөн көрді. Кесселринг ынталы түрде келісті, ал Сперрле келіспеді. Кесселринг Гёрингті истребительдер күші дерлік жойылғандығы туралы дәлелсіз мәлімдемеге сүйене отырып, толыққанды шабуыл жасауға шақырды. Сперрле Кесселрингтің оптимизмін жоққа шығарды және британдық күшті 1000 истребительге бағалады. Дегенмен, Кесселрингтің көзқарасы басым болды. Екі әуе флотының командирлері арасындағы келіспеушіліктер жиі кездесетін, олар сирек дауласса да, олардың басқарулары бөлек болды және олар күш-жігерлерін үйлестіре алмады. Олар жеке-жеке науқандар жүргізді. Әуе операцияларының басты бағыты Лондонның орталық бөлігіндегі доктар мен зауыттарды жоюға ауысты. Стратегияны өзгерту әскери тұрғыдан даулы деп сипатталды. Бұл шешім, әрине, истребительдер күшіне қысымды жеңілдетті, бірақ соғыс кезіндегі жазбалар мен соғыстан кейінгі талдаулар истребительдер күші неміс барлау қызметі болжағандай құлау алдында тұрмағанын көрсетті. 7 қыркүйекте Кесселрингтің әуе флоты әлі де Люфтваффедегі ең ірі күш болды. Оның бағынысында Германияның 1895 ұшағының 1311-і болды. Сегіз күннен кейін оның әуе флоты Лондонға күндізгі әуе шабуылын жасады, бұл шайқастың шыңы деп саналады. 1940 жылдың 15 қыркүйегінде Люфтваффе ұшқыштары үшін зардаптар өте ауыр болды. Неміс авиаторлары дайын күйдегі қарсыласқа тап болып, күш-жігерінің 5,5 пайызын жоғалтты. Түстен кейін неміс бомбалаушы экипаждарының шығыны жіберілген күштің 18 пайызына жетті. Неміс экипажының шығыны британдықтардан жеті есе көп болды. Сонымен қатар, истребительдер күші негізгі шабуылдар кезінде резервін қолданбады, өйткені неміс басшылығы болжаған. 2-шы әуе флоты 1941 жылдың мамырына дейін британдық қалаларға «блиц» шабуылдарын жалғастырды. Операция аймағы Селси Биллден Оксфордқа, Бирмингем мен Манчестерге және Карлайлға дейінгі желіде созылды. Сол сызықтан батысқа қарай жатқан барлық нәрсе Сперрленің жауапкершілігіне тиесілі. 20 қазанда ОКЛ Сперрлені түндегі операциялардың басым бөлігін өз мойнына алуға бұйрық берді. Кесселрингке Шығыс Англиядағы порттарға шоғырлану және Лондонға түнде кем дегенде 50 әуе шабуылын жүргізу тапсырылды. Әуе флоты бір қозғалтқышты ұшақтарды, соның ішінде «жеңіл Кесселрингтер» (Leichte Kesselringe) деп аталған секіруші бомбалаушыларды пайдаланды. Бұл тактикалар «блицтің» кейінгі кезеңдерінің ерекшелігі болды. Әуе флоты Бирмингем мен Ковентридегі «блицке» үлкен үлес қосты, 3-шы әуе флоты қолдау көрсетті, ол шабуылда 448 бомбалаушыдан 304-ін ұсынды. Германияның сақталған деректері бойынша, Ковентриге жасалған шабуылдың мақсаты автомобиль өнеркәсібі үшін маңызды өндіріс пен қайта құруды бұзу болды, сонымен қатар жұмысшыларды баспанасыз қалдыру да мақсат болды. «2-шы әуе флоты» операциялық аймағында тағы екі қару-жарақ өндіріс орталығы болды – Халл порты мен Шеффилд қаласы әуе флотының басқаруымен ауыр бомбалауға ұшырады. Флотының көптеген бөлімдері 1940 жылдың 29/30 желтоқсанында болған «Лондонның екінші Ұлы өрті» деп белгілі шабуылға қатысты. Екі бомбалаушы қанаттары Кесселрингтің басқаруында болды.

Following the campaign in France, Kesselring's Luftflotte 2 was committed to the Battle of Britain. Luftflotte 2's headquarters was located in Brussels. Kesselring's air fleet was numerically the strongest in the Luftwaffe in mid–1940. He controlled formations in the Netherlands, Belgium, and France north of the Seine. Kesselring was initially responsible for the bombing of southeastern England and the London area, but as the battle progressed, command responsibility shifted, with Generalfeldmarschall Hugo Sperrle's Luftflotte 3 assuming responsibility for the night time "blitz" attacks while Luftflotte 2 conducted the main daylight operations. Kesselring was sceptical about attacking Britain. He advocated capturing Gibraltar (Operation Felix), encouraging the British Government to negotiate, and then turning against London if necessary. Sperrle favoured attacking ports and shipping. Göring overruled them because he was sure the RAF Fighter Command was weak and could be defeated quickly. The Luftwaffe air fleet commanders did not collaborate with each other to devise an air superiority plan, much less conduct inter service conferences with the army and navy to develop a joint strategy. Kesselring, in particular, did not understand how the RAF fighter defences worked, and even after the war held the naïve assumption Fighter Command could simply have been destroyed in dogfights. The first phase of the battle—the Kanalkampf (Channel Battles) was marginally successful. Operation Eagle and the 18 August battles failed to break British air defences. The German attacks on RAF airfields reached a peak in the first week of September 1940. On the third day, Göring met with Sperrle and Kesselring. Göring was convinced Fighter Command was exhausted and favoured attacking London to draw out the last of the British fighter reserves. Kesselring enthusiastically agreed; Sperrle did not. Kesselring urged Göring to carry out an all out attack, based on the unproven assertion that Fighter Command had been virtually destroyed. Sperrle dismissed Kesselring's optimism and put British strength at the more accurate figure of 1,000 fighters. Nevertheless, Kesselring's perception prevailed. The disagreement between the two air fleet commanders was not uncommon, and although they rarely quarrelled, their commands were separate and they did not coordinate their efforts. Instead, they fought separate campaigns. The focus of air operations changed to destroying the docks and factories in the centre of London. The change in strategy has been described as militarily controversial. The decision certainly relieved the pressure on Fighter Command, but wartime records and post war analysis have shown that Fighter Command was not on the verge of collapse as assumed by German intelligence. On 7 September Kesselring's air fleet was still the largest in the Luftwaffe. At his command were 1,311 aircraft from an operational German total of 1,895. Eight days later his air fleet alone carried out a daylight air attack on London which is considered the climax of the battle. The consequences for Luftwaffe airmen were severe on 15 September 1940. German aviators met a prepared enemy and lost 5.5 per cent of the committed force. In the afternoon loss rates of German bomber crews reached 18 per cent of the force sent out. German crew losses were seven times that of the British. Furthermore, Fighter Command did not commit its reserve during the main attacks as the German command predicted. Luftflotte 2 continued The Blitz on British cities until May 1941. The zone of operations extended on a line from Selsey Bill, to Oxford, Birmingham–Manchester and Carlisle. Everything west of that line was Sperrle's responsibility. On 20 October, the OKL ordered Sperrle to take on most of the burden of night operations. Kesselring was instructed to concentrate on ports in Eastern England and carry out at least 50 airstrikes in London per night. The air fleet deployed single engine aircraft, including dive bombers, nicknamed "Leichte Kesselringe" (light Kesselrings) in hit and run raids. These tactics became a feature of the later phases of the Blitz. The air fleet played a large role in the Birmingham and Coventry Blitz, with support from Luftflotte 3, which provided 304 of the 448 bombers in the attack. Surviving German records suggest that the aim of the Coventry raid was to disrupt production and reconstruction critical to the automotive industry, but also to dehouse workers. In the area of operations of 'Luftflotte 2 were two other armament hubs—both the port of Hull and industrial city of Sheffield were heavily bombed by units under the air fleet's command. Many of the fleet's units were involved in the attack known as the Second Great Fire of London, on 29/30 December 1940. Both bomber wings were under Kesselring's command. |group="Notes"

Кеңес Одағына шабуыл

Союзға қарсы операцияларға бағытталғанмен, Luftflotte 2 1941 жылдың мамырына дейін батыста қалды. Британ қалаларына қысымды сақтау – Люфтваффе шығысқа қарай жылжуын жасыру үшін жасалған алдау амалы еді. Неміс әуежайларын салу жоспардан қалып қойды және олар май айына дейін жауынгерлік бөлімшелерді қабылдай алмады, алайда 1941 жылдың 22 маусымында «Барбаросса» операциясын бастауға дайын болды. Кесселринг Герингпен келісіп, Luftflotte 2-ге қосымша көлік бөлуге уағдаласты, бұл оған жылдам қозғалатын бронетехникалық колонналармен бірге жылдамдауға мүмкіндік берді. Германия логистикасының жетіспеушілігінен 1941 жылдың соңында Люфтваффе-нің 100 000 көлігінің бар болғаны 15 пайызы ғана қолданысқа жарамды болды. Luftflotte 2 Бок басқаратын Орталық армиялар тобын қолдады, екеуінің арасындағы тығыз байланыс сақталды. Кесселрингтің міндеті – әуеде басымдыққа, мүмкіндігінше әуе үстемдігіне қол жеткізу, сонымен бірге жердегі операцияларды қолдау болды. Ол үшін оның құрамында 1 223 ұшақ болды, бұл Люфтваффе күштерінің жартысын құрады. Кейін Кесселринг «Мен әуе күштері мен зениттік артиллерия генералдарына армияның тілектерін менің бұйрығым деп қарауды тапсырдым» деп еске алды. Неміс шабуылы басталғанда, көптеген совет әуе күштерінің ұшақтары жерде қалды. Дұрыс емес тактика – ұшақтан қолдаусыз бомбалаушыларды жүйесіз формацияда, үнемі немістерге қарсы жіберу – одан да көп шығынға әкелді. Кесселрингтің хабарлауынша, операцияның алғашқы аптасында Luftflotte 2 әуеде және жерде 2 500 совет ұшағын жойды. Тіпті Геринг те бұл көрсеткіштерге сенуге қиналды және оларды тексеруді бұйырды. Жердегі әскерлердің ілгерілеуімен көрсеткіштерді тікелей растау мүмкін болды және олар тым төмен екені анықталды. Кесселринг бірнеше күннен кейін Focke Wulf Fw 189 барлау ұшағымен майданның үстінен ұшып, жағдайды бақылап, ілгерілеуді қадағалауға мүмкіндік алғанын жазды. Әуеде үстемдікке қол жеткізгеннен кейін, Luftflotte 2 жердегі операцияларды, әсіресе бронетехникалық колонналардың қанаттарын қорғауға ден қойды, оларсыз жылдам ілгерілеу мүмкін емес еді. Жаудың қарсы шабуылдары қауіп тудырғанда, Кесселринг барлық күшін соларға қарсы жұмсады. Армия әуеден қолдаудың маңыздылығына көз жеткізген соң, бөлімдер оны сұрауға асықты. Енді Кесселринг армияны әуеден қолдауды маңызды бағыттарда шоғырландыру керектігіне көндіруі керек болды. Ол жаңа тактикамен және оберст Мартин Фейбигті жақыннан әуеден қолдаудың арнайы командирі етіп тағайындау арқылы армия мен әуе күштерінің ынтымақтастығын жақсартуға тырысты. 26 шілдеге дейін Кесселринг 165 танк, 2 136 көлік және 194 артиллерия құралын жойғанын хабарлады. Кесселрингтің әуе флоты Беласток-Минск және Смоленск шайқастарында қолдау көрсетті. Минск неміс әуе шабуылынан қирады. Оның әуе күштерін кенеттен солтүстікке, Luftflotte 1-ге ауыстыру, нашар ауа райы және оның секторында Қызыл әуе күштерінің қайта жандануы қыркүйекте Ельнадағы жеңіліске әкелді. Сәтті қоршау шайқастарының құны зор болды. Смоленск үшін болған шайқас кезінде 6-19 шілде аралығында он үш күн ішінде Кесселрингтің әуе флоты 447 ұшақтан айырылды. 1941 жылдың соңында 2-ші әуе флоты Германияның Мәскеуге қарсы соңғы шабуылы – «Тайфун» операциясына қолдау көрсетті. Мәскеуге жасалған шабуылдар қауіпті болып шықты. Кесселринг ұшақтар мен зениттік артиллериядан күшті қарсылық көрді. Кесселринг 21 шілдеде 195 ұшақтан тұратын төрт бомбалаушылық қанатпен – сол кезеңдегі ең ірі топпен – астанаға бомбалау шабуылын бастады. Стратегиялық бомбалау операциялары 1941 жылдың қазан айында қарқынды жүргізілді, бірақ армияны қолдау аймағынан ауыстырылды және әуе күшін ысырап етті. Әскери жағынан олар тиімсіз болды және беделді операциялар деп есептелді. Кесселринг рейдтердің нәтижесіне қатысты ерекше пессимистік танытты. Бастапқы кезеңде Кесселрингтің әуе флоты тиімді қолдау операцияларын жүргізді. 3 қазанда 984 шабуылда 679 көлік, келесі күні 450 көлік пен 22 танк жойылды. Қазаннан бастап «Тайфун» операциясы кезінде жердегі операцияларды қиындатқан нашар ауа райы әуе операцияларын одан да қиындатты, бірақ Luftflotte 2 маңызды барлау, тыйым салу, жақыннан әуеден қолдау және әуемен жабдықтау миссияларын орындауды жалғастырды. Шабуылдардың қарқындылығы ұшқан ұрыс операцияларының санынан көрінеді: 7 қазанда – 690, 10 қазанда – 537, 12 және 13 қазанда шамамен 900. 10 қазандағы миссиялар нәтижесінде 450 көлік пен 150 артиллерия құралы жойылды. Жеңіске деген сенімділіктің артуы Кесселрингтің әуе флотының Жерорта теңізіне кері шегінуіне себеп болды. Luftflotte 2-ге қарасты әуе корпустары Германияға немесе басқа секторларға жіберілді. 1941 жылдың 22 маусымынан 5 желтоқсанына дейін Люфтваффе 2 093 ұшақтан айырылды. Совет деректері бойынша Қызыл әуе күштерінің жалғыз жоғалған ұшақтарының саны 21 200 болды, оның кем дегенде 10 000-ы әуе шайқасында жойылды. Таң қалдыратын статистикаға қарамастан, 5 желтоқсанда Қызыл Армия Мәскеуге қауіпті тоқтатып, «Барбароссаны» аяқтаған ірі қарсы шабуылды бастады. Кесселрингтің әуе флотын қарашада алып кету Германияның Совет Одағындағы әуе күштерін қайта орнату мүмкін емес етті. 1941 жылдың маусымы мен шілдесінде Германияның қандай үстемдікке ие болғаны, майдан бойындағы күштерін сақтап тұрудың қиындығынан жойылды. Басқа театрлардағы күштің артуы Люфтваффе-ге Шығыс майданның бойындағы жақыннан әуеден қолдауды ұзақ уақыт бойы сақтап тұруға жеткілікті резервтерді ұстауға мүмкіндік бермеді. Қызыл әуе күштері соғыс барысында күшейе берді және қауіпті күш болып қала берді.

Although earmarked for operations against the Soviet Union, Luftflotte 2 remained in the west until May 1941. The maintenance of pressure on British cities was a deception measure to mask the eastward deployment of the Luftwaffe. German airfield construction had also fallen behind schedule and they could not host combat units until May, although they were ready for the commencement of Operation Barbarossa on 22 June 1941. Kesselring arranged with Göring for Luftflotte 2 to be allocated additional transport to allow it to keep up with fast moving armoured columns. The failure of German logistics left only 15 per cent of the Luftwaffe's 100,000 vehicles operational by the end of 1941. Luftflotte 2 operated in support of Army Group Centre, commanded by Bock, continuing the close working relationship between the two. Kesselring's mission was to gain air superiority, and if possible air supremacy, as soon as possible while still supporting ground operations. For this, he had a fleet of 1,223 aircraft, which made up half of the Luftwaffe's commitment. Kesselring later remarked he "instructed my air force and flak generals to consider the wishes of the Army as my orders." The German attack caught large numbers of Soviet Air Force aircraft on the ground. Faulty tactics—sending unescorted bombers against the Germans at regular intervals in tactically unsound formations—accounted for many more. Kesselring reported that in the first week of operations Luftflotte 2 had accounted for 2,500 Soviet aircraft in the air and on the ground. Even Göring found these figures hard to believe and ordered them to be checked. As the ground troops advanced, the figures could be directly confirmed and were found to be too low. Kesselring wrote that within days, he was able to fly over the front in his Focke Wulf Fw 189 reconnaissance aircraft to observe the terrain and advance. With air supremacy attained, Luftflotte 2 concentrated on ground operations, particularly guarding the flanks of the armoured spearheads, without which the rapid advance was not possible. When enemy counterattacks threatened, Kesselring threw the full weight of his force against them. Now that the Army was convinced of the value of air support, units were all too inclined to call for it. Kesselring now had to convince the Army that air support should be concentrated at critical points. He strove to improve army–air cooperation with new tactics and the appointment of Oberst Martin Fiebig as a special close air support commander. By 26 July, Kesselring had reported the destruction of 165 tanks, 2,136 vehicles and 194 artillery pieces. Kesselring's air fleet provided support in the battle of Białystok–Minsk and Smolensk. Minsk was devastated by German air raids. A sudden transfer of his air power north to Luftflotte 1, bad weather, and the resurgence of the Red Air Force in his sector, led to the defeat at Yelna in September. The cost of the successful encirclement battles was severe. In a thirteen day period during the battle for Smolensk, from 6–19 July, Kesselring's air fleet lost 447 aircraft. In late 1941, Luftflotte 2 supported the final German offensive against Moscow, Operation Typhoon. Raids on Moscow proved hazardous. Kesselring rated the opposition from both fighters and anti aircraft guns. Kesselring began bombing raids on the capital on 21 July with four bomber wings numbering 195 aircraft—the largest during the period. Strategic bombing operations were intensive in October 1941, but diverted from the army support sphere, and dissipated the air effort. Militarily they had no effect and were considered prestige operations. Kesselring was uncharacteristically pessimistic about the results of the raids. In the initial stages, Kesselring's air fleet carried out effective support operations. On 3 October, it claimed 679 vehicles were destroyed in 984 sorties, and 450 vehicles and 22 tanks the following day. The bad weather that hampered ground operations in Operation Typhoon from October on impeded air operations even more, but Luftflotte 2 continued to fly critical reconnaissance, interdiction, close air support and aerial resupply missions. The intensity of attacks was evident in the number of combat operations flown: 690 on 7 October, and 537 on 10 October, and approximately 900 on 12 and 13 October. The 10 October missions resulted in claims of 450 vehicles and 150 artillery pieces destroyed. Over confidence in victory caused the withdrawal of Kesselring's air fleet to the Mediterranean. The air corps belonging to Luftflotte 2 were sent to Germany or other sectors. Between 22 June and 5 December 1941, the Luftwaffe lost 2,093 aircraft. Soviet sources give Red Air Force total aircraft losses as 21,200, of which at least 10,000 were destroyed in air combat. Despite the impressive statistics, on 5 December, the Red Army began a large scale counter offensive which ended the threat to Moscow and Barbarossa. The decision to remove Kesselring's air fleet in November irretrievably weakened German air power in the Soviet Union. The air supremacy Germany enjoyed in June and July 1941 dissipated due to the strain of maintaining a presence along a front. Increased commitments in other theatres prevented the Luftwaffe from fielding adequate reserves to sustain prolonged periods of close air support along the Eastern Front. The Red Air Force remained a viable threat which only heightened as the war continued.

Жерорта теңізі мен Солтүстік Африка

1941 жылдың қарашасында Кесселринг Вермахттың Оңтүстік майданының бас қолбасшысы болып тағайындалды және сол кезде оның Оңтүстік майданының бас штабы қызметін атқаратын Luftflotte 2 штабымен бірге Италияға ауыстырылды. 1943 жылдың қаңтарында ғана ол өз штабын нағыз майдандық штабқа айналдырып, Luftflotte 2-ні басқару үшін жеке штаб құрды. Майдан қолбасшысы ретінде ол тікелей Вермахттың Бас штабына (OKW) бағынышты болды және құрлық, теңіз және әуе күштеріне қолбасшылық етті, бірақ бастапқыда бұл аса маңызды емес еді, өйткені майдандағы неміс бөлімшелерінің көп бөлігі итальяндық операциялық бақылауда болды. 1941 жылы Мальтаны бақылауда ұстаған адамның артықшылығы бар екені анық болды. Арал Жерорта теңізінің ортасында, теңіз сауда жолдарында орналасқан, ал Мальтадағы британдық күштер Остік державалардың кемелеріне ауыр зиян келтірді. Мальта британдық ұшақтары мен су асты қайықтарының Солтүстік Африкаға бағытталатын Остік конвойларын тоқтатуға мүмкіндік беретін база болды. Олармен бірге тасымалданған маңызды жабдықтарсыз, әсіресе отынсыз, Солтүстік Африкадағы Остік күштері операциялар жүргізе алмады. 1941 жылдың қазан айында Остік державалардың жабдықтау кемелерінің 63 пайызы, ал қараша айында 77 пайызы батып кетті. Кейіннен Кесселринг жергілікті әуеде басымдықты орнатып, Мальтаны бейтараптандыруға тырысты. Кесселринг аралдың әуежайларына, порттарына және инфрақұрылымына, сондай-ақ Мальтаға азық-түлік пен соғыс материалдарын жеткізген Мальта конвойларына шабуыл жасауға бұйрық берді. Кесселрингтің Luftflotte 2 бірден көзге түсті. Шабуыл 1942 жылдың 20 наурызында ресми түрде басталды. Бомбалаудың үштен бірі әуежайларға бағытталды. Остік державалардың қайшылықты басымдықтары, жеткіліксіз күштер және күштерді шоғырландыру, сонымен қатар Мальтаны нығайту және жабдықтау жөніндегі британдықтардың күшті ниеті Кесселрингті жеңді. 1942 жылдың мамыр айынан кейін британдық әуе қорғанысына ешқандай қауіп төнген жоқ, ал тамыз айына қарай арал үстіндегі әуе шайқасы басылды. Кесселрингтің әуе флоты сәуірдің басынан 10 мамырға дейін аралға қарсы 11 000 рет ұшып, гарнизон мен азаматтарды қиын жағдайға түсірді. Одақтастардың ұшқыштардан, ұшақтардан, соғыс кемелерінен және көлік кемелерінен шығындары жоғары болды. Шабуылдардың тиімділігі халықты аштыққа жеткізді. Остік державалардың кемелердегі шығындары 20-30 пайызға төмендеді. Остік державалар теңіз арқылы тасымалданған жабдықтарының тек 3 пайызын жоғалтты, ал Орталық Жерорта теңізі одақтас кемелері үшін қайта жабылды. Газала шайқасында Роммель өзінің басқаруын екіге бөліп, Африка корпусының және итальяндық XX моторлы корпусының мобильді бөлімшелеріне жеке басшылық етті, ол генерал-лейтенант Нил Ричидің британдық Сегізінші армиясының оңтүстік қанатын айналып өтті. Роммель итальяндық X және XXI корпустарының жаяу әскерін генерал-панциртруппе Людвиг Крюэллдің басқаруына қалдырып, Сегізінші армияның қалған бөлігін ұстап тұруды тапсырды. Бұл басқару жүйесі 1942 жылдың 29 мамырында Крюэллдің атып түсіріліп, тұтқынға алынуымен бұзылды. Жеткілікті дәрежедегі басшы болмағандықтан, Кесселринг Gruppe Crüwell басқаруын өзіне алды, өзін Роммельдің басқаруына бағындырды, өйткені ол жоғары шенді офицер еді. Бұл Кесселрингтің жоғары басқару лауазымын алғашқы рет, тіпті уақытша болса да, атқаруы болды. Ол британдық мина өрістері арқылы жабдықтау конвойын өткізіп, Роммельдің логистикалық қиындықтарын жеңілдетті. Кесселринг Бир-Хаким шайқасында Роммельдің әрекеттерін сынады, бұл британдық Газала желісінің оңтүстік тірегі болған 1-ші еркін француз бригадасы ұстаған маңызды позиция еді. Роммель әуеден қолдау сұрады, ал Кесселринг әуеден қолдау көрсетті, бірақ жаяу әскер шабуылдары позицияны басып алуға сәтті болмады. Кесселринг мұны жер және әуе шабуылдарының дұрыс үйлестірілмеуіне байланысты деп есептеді. Люфтваффе 3 және 4 маусымда 14 ұшағын жоғалтты, ал Кесселринг армияның Люфтваффеге позицияны аштықтан құртуды жоспарлағаны туралы алаңдады. Роммельдің жеке басқаруымен жүргізілген жер шабуылдарынан кейін, 124 Stukas және 76 Junkers Ju 88 әуе шабуылдары 170 Bf 109 эскорттық ұшақтарымен бірге 10 маусымда Бер-Хакимді еркін француздар эвакуациялады. 21 маусымда Роммельдің Тобрукты басып алуына байланысты Кесселринг Грекия мен Криттен қосымша ұшақтар әкелді. Маусым айында 260-тан астам неміс ұшағы Солтүстік Африкаға ұшып, 7035 рет ұшып шықты. Тобрук түскен кезде 33 000-нан астам тұтқынға алынды, бірақ ол өзінің бағыныштыларына қарағанда бір шенді артықшылығын жоғалтты; 22 маусымда Роммель генерал-фельдмаршал атанды, ал 1 шілдеде Уго Каваллеро Италия маршалы, содан кейін 12 тамызда Этторе Бастико атанды. Тобруктағы жеңістің артынан Роммель Гитлерді Италия мен Кесселрингтің қарсылығына қарамастан, Мальтаға емес, Египетке шабуыл жасауға рұхсат беруге көндірді. Каваллероның күнделігі және генерал-майор Фридрих фон Меллентиннің «Панцер шайқастары» еңбегі осы оқиғаның нұсқасын қолдайды, бірақ 1942 жылдың 24 маусымында Бастико мен Кесселринг Роммельдің британдық Сегізінші армияны Египетке қуып жету туралы өтінішін мақұлдады. Мальта операциясы OKW-ның толық қолдауын алмады, және тарихшылар оның сәтті аяқталуына күмәнді. «Herkules» операциясына жиналған парашютшілер Роммельге жіберілді. Мальтаны жоюға қол жеткізбеу Солтүстік Африкадағы Остік державалардың мүдделеріне үлкен соққы болды. Кесселринг Мальтаны басып алуды мойынып, талап еткенін және сәтсіздікке Роммельді, OKW-ны және итальяндықтарды кінәлағанын мәлімдеді. Әуелде жағдай жақсы болды, Роммель Мерса-Матру шайқасын жеңіп алды. Бірақ Кесселринг пен итальяндық қолбасшылар пікірлескендей, логистикалық қиындықтар күшейді, нәтижесінде Бірінші Эль-Аламейн шайқасы мен Алам-эль-Халфа шайқасы апатқа ұшырады. Роммель Эль-Аламейнге келгенде оның құрамында 6 500 адамы мен 85 танк болды, олардың 1 500-і жаяу әскер, ал 55-і неміс танктері еді. Кесселринг Роммельдің шегіну туралы шешімін қолдады. Ол Роммельді корпустың деңгейінде жылдам қозғалатын әскерлерге басшылық ететін ұлы қолбасшы деп есептеді, бірақ оның жоғары басқаруға тым құлшыныссыз және өзгермелі екенін сезінді. Кесселринг үшін Роммельдің нервтік күйзелісі және Солтүстік Африка кампаниясының соңында депрессиядан ауруханаға жатуы оны растады. 1942 жылдың қыркүйегінде Кесселринг генерал-фельдмаршал Вильгельм Кейтельді OKW Бас штабының бастығы лауазымына алмастыруға үміткер ретінде қарастырылды, ал генерал-панциртруппе Фридрих Паулюс OKW Операциялық штабының бастығы генерал-оберст Альфред Йодльді алмастыруы керек еді. Кесселрингтің осы лауазымға қарастырылуы Гитлердің оған деген құрметін көрсетті. Дегенмен, Гитлер Кесселрингті де, Паулюсты да қазіргі лауазымдарынан босатуға болмайтынын шешті. 1942 жылдың қазан айында Кесселринг Солтүстік Африкадағы Роммельдің неміс-итальяндық танк армиясынан басқа, барлық неміс қарулы күштеріне тікелей басшылық етуге тағайындалды, соның ішінде итальяндық Comando Supremo-дағы неміс байланыс офицері генерал-лейтенант Энно фон Ринтелен де. Кесселрингтің басқаруына Грекия мен Балқандағы әскерлер де кірді, жыл соңына дейін Гитлер генерал-фельдмаршал Вильгельм Листің басқаруына берді, оны Вермахттың Оңтүстік майданының бас қолбасшысы етіп тағайындады.

In November 1941, Kesselring was appointed Wehrmacht Commander in Chief South and was transferred to Italy along with his Luftflotte 2 staff, which for the time being also functioned as his Commander in Chief South staff. Only in January 1943 did he form his headquarters into a true theatre staff and create a separate staff to control Luftflotte 2. As a theatre commander, he was answerable directly to the Oberkommando der Wehrmacht (OKW) and commanded ground, naval and air forces, but this was of little importance at first as most German units in the theatre were under Italian operational control. In 1941 it was clear whoever controlled Malta held an advantage. The island sat in the middle of the Mediterranean in the path of maritime trading routes—and Maltese–based British forces had taken a heavy toll of Axis shipping. Malta provided a base from which British aircraft and submarines could interdict Axis convoys headed for North Africa. Without the vital supplies they carried, particularly fuel, the Axis forces in North Africa could not conduct operations. In October 1941, 63 per cent of Axis supply ships had been sunk, and in November it was 77 per cent. Periodically, Kesselring established local air superiority and neutralised Malta. Kesselring ordered attacks on the island's airfields, ports and infrastructure, along with Malta Convoys, which provided food and war materials to the island. Kesselring's Luftflotte 2 made an immediate impact. The offensive formally opened on 20 March 1942. One third of the bombing effort was directed against airfields. Conflicting Axis priorities, insufficient forces, and concentration of force, coupled with British determination to reinforce and supply Malta, defeated Kesselring. After May 1942 the British air defences were not seriously threatened, and by August, the air battle over the island had subsided. Kesselring's air fleet flew 11,000 sorties against the island from early April to 10 May, placing the garrison and population in dire straits. The Allied losses in airmen, fighter aircraft, warships and transport ships were high. The effectiveness of the attacks brought the population to the brink of starvation. Axis shipping losses fell to 20–30 per cent. The Axis lost only three per cent of their seaborne supplies and the central Mediterranean was closed, once again, to Allied shipping. For the Battle of Gazala, Rommel divided his command in two, taking personal command of the mobile units of the Afrika Korps and Italian XX Motorised Corps, which he led around the southern flank of Lieutenant General Neil Ritchie's British Eighth Army. Rommel left the infantry of the Italian X and XXI Corps under General der Panzertruppe Ludwig Crüwell to hold the rest of the Eighth Army in place. This command arrangement went awry on 29 May 1942 when Crüwell was shot down and he was taken prisoner. Lacking an available commander of sufficient seniority, Kesselring assumed personal command of Gruppe Crüwell, placing himself under Rommel's command even though he was the senior officer. It was the first time Kesselring had held a senior ground command, albeit a temporary one. He was able to relieve Rommel's logistical problems by pushing a supply convoy through the British minefields. Kesselring was critical of Rommel's performance in the Battle of Bir Hakeim, a vital position held by the 1st Free French Brigade that formed the southern pivot of the British Gazala Line. Rommel called for, and Kesselring provided, air support, but the infantry assaults failed to capture the position. Kesselring attributed this to faulty coordination between the ground and air attacks. The Luftwaffe lost 14 aircraft on 3 and 4 June, and Kesselring was concerned that the Army planned to have the Luftwaffe starve the position out. After a ground assault led by Rommel in person, and air strikes by 124 Stukas and 76 Junkers Ju 88s escorted by 170 Bf 109s, Bir Hakeim was evacuated by the Free French on 10 June. For Rommel's capture of Tobruk on 21 June, Kesselring brought in additional aircraft from Greece and Crete. In June over 260 German aircraft were in North Africa, and 7,035 sorties were flown. Over 33,000 prisoners were taken when Tobruk fell. but he lost his one rank advantage over his subordinates; Rommel was promoted to Generalfeldmarschall on 22 June, and Ugo Cavallero became a Marshal of Italy on 1 July, followed by Ettore Bastico on 12 August. In the wake of the victory at Tobruk, Rommel persuaded Hitler to authorise an attack on Egypt instead of Malta, over Italian and Kesselring's objections. Cavallero's diary and Generalmajor Friedrich von Mellenthin's account in Panzer Battles support this version of events, but on 24 June 1942 Bastico and Kesselring approved Rommel's request to pursue the British Eighth Army into Egypt. The Malta operation never had the wholehearted support of OKW, and historians remain doubtful that it would have been successful. The parachute troops assembled for Operation Herkules were sent to Rommel. The failure to eliminate Malta was a crucial blow to Axis ambitions in North Africa. Kesselring claimed he had recognised and pressed for the elimination of Malta by invasion, and blamed Rommel, the OKW and the Italians for the failure to act. Things went well at first, with Rommel winning the Battle of Mersa Matruh. But as Kesselring and Italian commanders argued, the logistical difficulties mounted and the result was the disastrous fighting of the First Battle of El Alamein and Battle of Alam el Halfa. When Rommel arrived at Alamein he had only 6,500 men and 85 tanks–only 1,500 of the infantry and 55 of the tanks were German. Kesselring supported Rommel's decision to withdraw. He considered Rommel to be a great general leading fast moving troops at the corps level of command, but felt that he was too moody and changeable for higher command. For Kesselring, Rommel's nervous breakdown and hospitalisation for depression at the end of the North African campaign only confirmed this. Kesselring was briefly considered as a possible successor to Generalfeldmarschall Wilhelm Keitel as Chief of Staff of the OKW in September 1942, with General der Panzertruppe Friedrich Paulus replacing Generaloberst Alfred Jodl as Chief of the Operations Staff at OKW. That Kesselring was considered for this appointment demonstrated the high regard in which Kesselring was held by Hitler. Nevertheless, Hitler decided that neither Kesselring nor Paulus could be spared from their current posts. In October 1942, Kesselring was given direct command of all German armed forces in the theatre except Rommel's German Italian Panzer Army in North Africa, including [[General of the Infantry (Germany) Enno von Rintelen, the German liaison officer at the Italian Comando Supremo. Kesselring's command also included the troops in Greece and the Balkans until the end of the year, when Hitler created another army group headquarters under Generalfeldmarschall Wilhelm List, naming him Wehrmacht Commander in Chief South East.

Тунисі

"Шаян" операциясы, одақтастардың Солтүстік Африкаға басып кіруі Кесселрингтің басқаруындағы қиын жағдайды тудырды. Ол Алам-эль-Халфа шайқасында алған жараларынан кейін қайта әрекетке кіріскен Африка корпусының бұрынғы қолбасшысы генерал-лейтенант Вальтер Нерингке, жаңа корпусқа (LXXXX корпусы) басшылық ету үшін Туниске баруды бұйырды. Кесселринг Нерингке Тунисте плацдарм құрып, содан кейін мүмкіндігінше батысқа жылдамдауға бұйырды, осылайша маневр жасау еркіндігіне қол жеткізуді мақсат етті. Желтоқсан айына қарай одақтас армиясының бас қолбасшысы генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр Кесселрингтің жарысқа жеңіп шыққанын мойындауға мәжбүр болды; "Шаян" операциясының соңғы кезеңі сәтсіз аяқталды және Остің әскерлерін Тунистен шығару үшін ұзақ күрес қажет болды. Неміс және итальяндықтар бастамашылықты қайта алғаннан кейін, Кесселринг одақтастарды Солтүстік Африкадан ығыстыратын шабуылға көшуді жоспарлады. Кассерин сарқырамасы шайқасында оның күштері одақтастарға күйреуге ұшыратты, бірақ соңында одақтастардың қарсы тұруы мен Остің қателіктерінің тізбегі шабуылды тоқтатты. Кесселринг Италиядан қажетті көлемдегі жабдықты жеткізіп, әскерін нығайтуға тырысты, бірақ оның күш-жігерін одақтас авиациясы мен су асты қайықтары қиындатты. Сәуір айында одақтастардың шабуылы ақыры жетістікке жетті, бұл Тунистегі Остің позициясының күйреуіне әкелді. 275 000-ға жуық неміс және итальяндық әскері тұтқынға алынды. Алайда, Кесселринг Тунисте одақтастарды алты айға тоқтатты. Бұл кешігу 1943 жылы Солтүстік Францияға одақтастардың басып кіру мүмкіндігін жойды, бірақ оны 1944 жылдың ортасына дейін кейінге жылдырудың жалғыз себебі емес еді. Тунистегі еврейлердің жағдайы және неміс әскерлерінің оларға қатысты әрекеттері де талқыланды. Бір дереккөз бойынша, неміс әскерлері Тунистегі еврейлерді құлдық еңбекке пайдаланған, бірақ Африкада олардың өлтірілгенін көрсететін ешқандай дәлел табылмады. Осы кезде одақтастар Кесселрингті "Күлімсіреген Альберт" деп атай бастады, ал әскерлері оны "Альберт аға" деп білді. Ол екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс әскерлері арасында ең танымал генералдардың бірі болды. Оның танымалдылығын жиі, көбінесе ескертпестен, майданға баруы одан әрі арттырды.

Operation Torch, the Allied invasion of French North Africa, precipitated a crisis in Kesselring's command. He ordered Generalleutnant Walther Nehring, the former commander of the Afrika Korps who was returning to action after recovering from wounds received at the Battle of Alam el Halfa, to proceed to Tunisia to take command of a new corps (LXXXX Corps). Kesselring ordered Nehring to establish a bridgehead in Tunisia and then to press west as far as possible so as to gain freedom to manoeuvre. By December, the Allied commander, General Dwight D. Eisenhower, was forced to concede that Kesselring had won the race; the final phase of Torch had failed and the Axis could only be ejected from Tunisia after a prolonged struggle. With the initiative back with the Germans and Italians, Kesselring hoped to launch an offensive that would drive the Allies out of North Africa. At the Battle of the Kasserine Pass his forces gave the Allies a beating, but in the end, strong Allied resistance and a string of Axis errors stopped the advance. Kesselring now concentrated on shoring up his forces by moving the required tonnages of supplies from Italy but his efforts were frustrated by Allied aircraft and submarines. An Allied offensive in April finally broke through, leading to a collapse of the Axis position in Tunisia. Some 275,000 German and Italian troops were taken prisoner. In return, Kesselring had, however, held up the Allies in Tunisia for six months. The delay ended any prospect of an Allied invasion of Northern France in 1943, although it was not the only reason for its postponement to the middle of 1944. The question of Tunisian Jews and their treatment by German forces has also been raised. According to one source, German forces exploited Tunisian Jews for slave labour, though no evidence has surfaced to suggest they were murdered in Africa. By this time, Kesselring was derisively nicknamed "Smiling Albert" by the Allies, but was known as "Uncle Albert" by his troops. He was one of the most popular generals of World War II with the German rank and file. His popularity was enhanced by frequent, often unannounced, visits to the front line.

Сицилия

Кеселринг одақтастардың Сицилияға шабуыл жасауын күтті, себебі Тунис пен Мальтадан келген әскери авиациясымен сонда десант түсіруге мүмкіндік болатын. Ол алты жағалаулық және төрт мобильді итальяндық дивизияны екі мобильді неміс дивизиясымен күшейтті: 15-ші Panzergrenadier дивизиясымен және Герман Геринг Panzer дивизиясымен, бұл дивизиялар Тунисте талқандалғаннан кейін қайта құрылған еді. Әдебиеттерінде Кеселринг бұл күштердің одақтастардың жай ғана шабуыл жасауына тоқтатын деңгейде екенін, бірақ кең ауқымды шабуылға төтеп бере алмайтынын жазды. Сондықтан ол дереу қарсы шабуылға үміттенді және Герман Геринг Panzer дивизиясының полковнигі Пауль Конратқа, арал командирі генерал-д'Армата Альфредо Гуззонидің бұйрығымен немесе бұйрықсыз, одақтастардың шабуылдық флотының мақсаты анықталғанда шабуылды жүргізуді бұйырды. 1943 жылдың 10 шілдесінде Сицилияға жасалған одақтастардың десантына қарсы күшті қарсылық көрсетілді. Кеселринг одақтастардың шабуылдық флоты U-көмекші кемелер үшін жақсы нысана болады деп үміттенді, бірақ олар аз ғана жетістікке жетті. Одақтас әуе күштерінің қысымы салдарынан, маусым айынан бері Рихтхофен басқаратын Люфтфлотте 2, Гуззонидің 11 шілдеде қарсы шабуылға бұйрық бергенін білмей, Кеселринг командалық тізбегін айналып өтіп, Герман Геринг Panzer дивизиясына сол күні шабуыл жасауға бұйрық берді, осылайша күшті шабуыл американдықтардың артиллерия мен бронетранспортты жағаға жеткізуіне дейін сәтті аяқталуы мүмкін деген үмітте болды. Оның әскерлері американдықтарға "қатты соққы бергенімен", одақтастардың позициясын басып алуға қол жеткізе алмады. Кеселрингтің сөзіне сүйенсек, ол 12 шілдеде Сицилияға өзі ұшып барып, жағдайды тексерді және аралды ұзақ уақытқа қорғау мүмкін емес екенін түсінді. Дегенмен, ол соғысуды жалғастыруға ниеттенді және Сицилияны 1-ші Парашют дивизиясымен және 29-шы Panzergrenadier дивизиясымен нығайтты. Кеселринг 16 шілдеде Гуззонимен және жоғары тұрған неміс қолбасшысы, генерал-дер-Панцертруппе Ханс Валентин Хубемен кеңесу үшін Сицилияға оралды. Кеселринг пен Гуззони әлі де жағдайдың толыққанды жойылғанын сенбеді және Сицилияны эвакуацияламауға келісті, одақтастардың тағы бір десанттық операциясынан оқшаулану қаупіне қарамастан. Әуе көмегін жеткілікті деңгейде қамтамасыз ете алмай, Кеселринг Хубеге аралдағы ауыр зениттік артиллерия бөлімдеріне басшылық етуді тапсырды, бұл Люфтваффе доктринасына қайшы болды. Кейінірек генерал-майор Фридолин фон Зенгер унд Эттерлин Тунистегі сәтсіздіктен кейін Кеселринг "көзге түсетін қорғаныс жемісіне" ұмтылып жатқанын айтты. Кеселринг Сицилиядағы одақтастарды тағы бір айға тоқтата алды; Сицилияның одақтастар тарапынан толық жаулануы 17 тамызға дейін аяқталмады. 10 тамызда, бір апта бұрын басталған Сицилияны эвакуациялау, бәлкім, науқанның ең сәтті әрекеті болды. Құрлықта, теңізде және әуеде одақтастардың басымдығына қарамастан, Кеселринг 40 000 адамды ғана емес, сонымен қатар 9 605 бірлік техниканы, 94 оқ, 47 танк, 1 100 тонна оқ-дәрі, 970 тонна отын және 15 000 тонна жабдықты эвакуациялай алды. Ол өзінің бағынындағы үш әскер түрі арасында үлкен үйлесімділікке қол жеткізді, ал оның қарсыласы Эйзенхауэр мұндай мүмкіндікке ие болмады.

Kesselring expected that the Allies would next invade Sicily, as a landing could be made there under fighter cover from Tunisia and Malta. He reinforced the six coastal and four mobile Italian divisions there with two mobile German divisions, the 15th Panzergrenadier Division and the Hermann Göring Panzer Division, both rebuilt after being destroyed in Tunisia. In his memoirs, Kesselring wrote that he was well aware that while this force was large enough to stop the Allies from simply marching in, it could not withstand a large scale invasion. He therefore pinned his hopes on an immediate counterattack, which he ordered Oberst Paul Conrath of the Hermann Göring Panzer Division to carry out the moment the objective of the Allied invasion fleet was known, with or without orders from the island commander, Generale d'Armata Alfredo Guzzoni. The Allied invasion of Sicily on 10 July 1943 was stubbornly opposed. Kesselring hoped that the Allied invasion fleet would provide good targets for U boats, but they met with few successes. Pressure from the Allied air forces forced Luftflotte 2, commanded since June by Richthofen, Unaware that Guzzoni had already ordered a major counterattack on 11 July, Kesselring bypassed the chain of command to order the Hermann Göring Panzer Division to attack that day in the hope that a vigorous attack could succeed before the Americans could bring the bulk of their artillery and armoured support ashore. Although his troops gave the Americans "quite a battering", they failed to capture the Allied position. According to Kesselring, he flew to Sicily himself on 12 July to survey the situation and decided that no more than a delaying action was possible and that the island would eventually have to be abandoned. Nonetheless, he intended to fight on, and he reinforced Sicily with the 1st Parachute Division and the 29th Panzergrenadier Division. Kesselring returned to Sicily on 16 July to confer with Guzzoni and the senior German commander, General der Panzertruppe Hans Valentin Hube. Kesselring and Guzzoni still did not believe all was lost, and agreed not to evacuate Sicily, despite the danger of it being cut off by another Allied amphibious operation. Unable to provide much more in the way of air support, Kesselring gave Hube command of the heavy flak units on the island, although this was contrary to Luftwaffe doctrine. Generalmajor Fridolin von Senger und Etterlin later wrote that he thought that Kesselring was pursuing an "eye catching defensive success" after the disaster in Tunisia. Kesselring managed to delay the Allies in Sicily for another month; the Allied conquest of Sicily was not complete until 17 August. His evacuation of Sicily, which began a week earlier on 10 August, was perhaps the most brilliant action of the campaign. In spite of the Allies' superiority on land, at sea, and in the air, Kesselring was able to evacuate not only 40,000 men, but also 9,605 vehicles, 94 guns, 47 tanks, 1,100 tons of ammunition, 970 tons of fuel, and 15,000 tons of stores. He was able to achieve near perfect coordination among the three services under his command while his opponent, Eisenhower, could not.

Италияға одақтастардың шабуылдауы

Сицилияның құлауымен ОКВ Италия соғыстан шығады деп қауіптенді, бірақ Кесселринг итальяндықтардың соғысты жалғастыратынына сенімді болды. ОКВ Кесселринг пен Ринтеленді итальяндықтарға тым жақын деп санады және оларды айналып өтіп, Роммельді Солтүстік Италияға, ал Студентті Римге жіберді, онда оның I Парашют корпусы ОКВ бұйрығы бойынша итальяндықтар бас тартқан жағдайда астананы басып алуға дайын тұру керек еді. Бенито Муссолини 1943 жылдың 25 шілдесінде биліктен алынды, ал Роммель мен ОКВ Италияны басып алуды және итальян армиясын қарусыздатуды жоспарлай бастады. Кесселринг бұл жоспарлар туралы әзірге хабардар болған жоқ. Кесселринг өзінің естеліктерінде Гитлердің «Кесселринг сол жердегі сатқындар үшін тым адал» деген бағасын келтірді. Роммель мен Йодльдің кеңесімен Гитлер Италия жарты аралын итальян армиясының көмегінсіз ұстап тұру мүмкін емес деп шешті. Кесселринг өзінің кезегінде бәрі жақсы екеніне, итальяндықтар соғысты жалғастыратынына, оның әскерлеріне және байланыс жолдарына қауіп жоқ екеніне сенді. Италияны тастап кету перспективасы оны қорқытты, өйткені ол Солтүстік Апеннин тауларынан оңтүстікке қарай Италияны алтыдан тоғыз айға дейін ұстап тұруға болатынына сендірді. Бұл бағалау одақтастардың өздерінің әуе қорғанысының шегінен тыс жерлерде операциялар жүргізбейтініне, олардың әуе күші Салерноға дейін ғана жететініне негізделген. Кесселринг 1943 жылдың 14 тамызында отставкаға кетейін деп еді, бірақ Италиядағы СС және полицияның Жоғарғы басшысы Карл Вольф Гитлерге Кесселрингтің атынан араласып, оның отставкасын қабылдамауға көндірді. Вольф Роммельді «саяси тұрғыдан сенімсіз» деп сипаттап, Кесселрингтің Оңтүстік Италияда болуы итальяндықтардың ерте бас тартуын болдырмау үшін маңызды екенін айтты. Вольфтің кеңесімен Гитлер Кесселрингтің отставкасын қабылдамады. Кесселринг дереу Римді бақылауға алуға кірісті. Ол 3-ші танк-гренадиер дивизиясы мен 2-ші парашют дивизиясына қалаға жақындауға бұйрық берді, ал бір отряд Монтеротондодағы итальян армиясының штабын күшпен басып алуға сәтсіз тырысты. Кесселрингтің екі дивизиясы бес итальян дивизиясымен, оның ішінде Ариете және Кентауро бронетранспорттық дивизияларымен бетпе-бет келді, бірақ алдау, келіссөздер, Солтүстік Африкадағы шайқастардағы әріптестеріне шақырулар және кейде күш қолдану арқылы қарсылықты жеңіп, итальяндық күштерді таратып, екі күн ішінде қаланы бақылауға алды. Бірақ оның тікелей бағыныстылығында болмаған жердегі қырғын Кесселрингке де әсер ететін еді. АҚШ, Ұлыбритания және Кеңес Одағының сыртқы істер министрлері Мәскеуде кездесіп отырғанда, Кос шайқасынан кейін 100 итальян офицерінің қаза тапқаны туралы хабарды алды. Олар осыған қатты наразылық білдіріп, 1943 жылдың 31 қазанында Мәскеу декларациясын қабылдады, онда Германия мен оның одақтастары жасаған қылмыстар үшін жазалау шаралары белгіленді. Италия енді Германия әскерлерінің құйылып кіруімен, де-факто оккупацияланған елге айналды, бірақ екі тарап та оған осы мәртебе бермеді. Одақтастар Италияға «соғысқа қатысушы» мәртебесін берді, одақтас емес, бұл итальяндықтар соғыс қылмыстары үшін сотталуы мүмкін екенін білдірді. Өзінің естеліктерінде Кесселринг Италиядағы трагедияға одақтастарды кінәлады. Ол Гитлердің Италияның бейтараптығын құрметтеуге және оны Германияға қарсы операциялардың базасы ретінде пайдаланбауға келіскен жағдайда, Италияның соғыстан шығуына рұқсат беретініне сенді.

With the fall of Sicily, OKW feared that Italy would withdraw from the war, but Kesselring remained confident that the Italians would continue to fight. OKW regarded Kesselring and Rintelen as too pro Italian and began to bypass them, sending Rommel to northern Italy, and Student to Rome, where his I Parachute Corps was under OKW orders to occupy the capital in case of Italian defection. Benito Mussolini was removed from power on 25 July 1943, and Rommel and OKW began to plan for the occupation of Italy and the disarmament of the Italian Army. Kesselring was not informed of these plans for the time being. Kesselring claimed in his memoirs that Hitler's assessment was that "Kesselring is too honest for those born traitors down there". On the advice of Rommel and Jodl, Hitler decided that the Italian Peninsula could not be held without the assistance of the Italian Army. For his part, Kesselring was convinced that all was well, that the Italians would continue to fight, and that there was no threat to his troops or his communications. He was appalled at the prospect of abandoning Italy, which he felt was completely unnecessary, as he was certain that Italy south of the northern Apennine Mountains could be held for six to nine months. This assessment was based on his belief that the Allies would not conduct operations outside the range of their air cover, which could only reach as far as Salerno. Kesselring submitted his resignation on 14 August 1943, but [[Schutzstaffel Karl Wolff, the Supreme SS and Police Leader in Italy, intervened on Kesselring's behalf with Hitler. Wolff painted Rommel as "politically unreliable", and argued that Kesselring's presence in southern Italy was vital to prevent an early Italian defection. On Wolff's advice, Hitler refused to accept Kesselring's resignation. Kesselring immediately moved to secure Rome. He ordered the 3rd Panzergrenadier Division and 2nd Parachute Division to close on the city, while a detachment made an unsuccessful attempt to seize the Italian Army staff at Monterotondo in a coup de main operation. Kesselring's two divisions were faced by five Italian divisions, including the Ariete and Centauro armoured divisions, but using bluff, negotiation, appeals to brothers in arms from the fighting in North Africa, and occasionally brute force, he managed to overcome the opposition, disperse the Italian forces and secure the city in two days. A massacre outside his command would nonetheless have consequences for Kesselring. Foreign ministers from the United States, the United Kingdom and the Soviet Union were meeting in Moscow when they received the news that 100 Italian officers had been killed in the aftermath of the Battle of Kos. Appalled, they then issued the Moscow Declaration on 31 October 1943, which laid out the criteria for the punishment of crimes committed by Germany and its allies. Italy now effectively became an occupied country, as the Germans poured in troops, although neither side accorded it that status. The Allies accorded Italy the status of "co belligerent" rather than that of an ally, which meant that Italians could still be tried for war crimes. According to his memoirs, Kesselring blamed the Allies for the tragedy that unfolded in Italy. He felt that Hitler would have been willing to allow Italy to withdraw from the war had the Allies agreed to respect its neutrality and not use it as a base for operations against Germany.

Салерно

Кесселринг өзінің мемуарларында командасының "жазылғанына" қарамастан, ол соғысуға ниетті екенін мәлімдеді. Айзенхауэрдің "Ультра" арқылы неміс Энигма машинасының сигналдарын және жапондық "Пурпур" дипломатиялық хабарламаларын шифрлау арқасында, сондай-ақ итальяндықтардан алған барлық ақпараттары болды. Ол немістердің Оңтүстік Италиядан кетуге ниетті екенін білді. Сондықтан ол күштерін шоғырландырудың орнына Италияға бірнеше десант түсіру стратегиясын қабылдады. Кесселринг оны жақсы алдады, тіпті ең жақсы алдау жоспары да осылай болмас еді. 1943 жылдың қыркүйегінде Салерно шайқасында Кесселринг генерал-оберст Генрих фон Вьетингхоффтың 10-шы армиясымен бірге АҚШ-тың 5-ші армиясының десантына қарсы толыққанды қарсы шабуылға шықты. Контршабуыл одақтастарға ауыр шығын келтірді, оларды бірнеше аймақта кері шегінуге мәжбүр етті және қысқа мерзімге одақтас командирлері эвакуацияны қарастырды. Неміс әуе базаларынан қысқа қашықтық "Luftflotte 2"-ге 11 қыркүйекте Салерно аймағына 120 ұшақ жіберуге мүмкіндік берді. Неміс шабуылы одақтастарды теңізге тастауға сәтті болмады, себебі одақтастардың теңіз артиллериясы алға жылжыған неміс бөлімдерін жойды, одақтастардың қарсы тұруы қатты болды және британдық 8-ші армияның ілгерілеуіне көмектесті. 17 қыркүйекте Кесселринг Вьетингхоффқа шабуылды тоқтатып, кері шегінуге рұқсат берді. Кесселринг жеңілді, бірақ бағалы уақытты ұтып алды. Ол өзінің бұйрықтарына қарамастан, Волтурно, Барбара және Бернхардт желілерінде бірнеше эшелонды қорғаныс позицияларын дайындады. Сондықтан Неаполь порты одақтастарға қазан айына дейін қол жеткізбеді. Апеннин таулары Италия түбегінің ортасымен созылып жатыр, сондықтан өзендер мен шатқалдар екі жағалаудан теңізге қарай таралады. Таулар немістерге жақсы бақылау мүмкіндігін берді және оларға классикалық "кері беткей" қорғанысын жүргізуге мүмкіндік берді: алдыңғы беткейлер азаматтармен сиреп орналасқан, бірақ автоматтармен, миналармен және кейде су басқан аңғарлармен қоршалған. Жақсы жасырылған неміс позицияларын анықтаудың қиындығы және тау шыңдарын тазарту үшін тік бұрыштан оқ ату қажеттігі одақтастардың артиллериясының тиімділігін азайтты. Күзгі жаңбырлы ауа райы және нашар жол желісі де қорғанысқа көмектесті. Төменгі бұлттылық әуеден бақылауды қиындатты, ал лайлы жолдар оқ-дәрі мен жабдықты алдыңғы қатарға жеткізуді баяулатты. 1943 жылдың қарашасында ғана, бір ай бойы ауыр шайқасқаннан кейін, одақтастар Кесселрингтің негізгі позициясына – Густав желісіне жетті. Бұл түбектің ең тар бөлігі еді. Кесселринг оны 11 дивизиямен ұстап тұруға болады деп есептеді, ал одақтастардың десантына қарсы тұру үшін резервте бірнеше жылдам әрекет ететін дивизиялар болады, ал Солтүстік Апенниндегі позицияға 20 дивизияға дейін қажет болады. Кесселринг Айзенхауэрдің ең жақсы қадамы деп санайтын десантпен қамалға түсу қаупін қабылдады. Ол қажетті десанттық кемелердің Үнді мұхитына "Буканер" операциясы үшін жіберілгенін білмеді, ол Оңтүстік Бирмаға десант түсіруді көздеген, бірақ кейіннен тоқтатылды. Өзінің мемуарларында Кесселринг, егер оған Роммельдің басқаруындағы "пайдасыз" ұсталған әскерлерге қол жеткізуге рұқсат берілген болса, одан да көп нәрсеге қол жеткізілуі мүмкін еді деп мәлімдеді. 1943 жылдың қарашасында Кесселринг Гитлермен кездесті. Кесселринг Италиядағы жағдайды оңтайлы деп бағалап, одақтастарды Римнің оңтүстігінде Густав желісінде ұстап тұра алатынына сендірді. Кесселринг одақтастардың кем дегенде алты ай бойы Солтүстік Апеннинге жетуіне кедергі келтіретініне уәде берді. Нәтижесінде, 6 қарашада Гитлер Роммельге және оның B армия тобының штаб-пәтеріне Атлантика қабырғасын басқару және 1944 жылдың көктемінде күтілетін одақтастардың шабуылына дайындық үшін Францияға көшуді бұйырды. 21 қарашада Кесселринг Италиядағы барлық неміс күштерінің басқаруын қайтадан өз қолына алды, "Оңтүстік" бас қолбасшысы және C армия тобының басшысы болып тағайындалды. "Мен әрқашан Кесселрингті кінәладым", - деді Гитлер 1944 жылдың тамызында өткен конференцияда, - "ол жағдайды тым оптимистік көріп, оқиғалар Роммельдің қате екенін дәлелдеді. Мен фельдмаршал Кесселрингті сол жерде қалдыру туралы дұрыс шешім қабылдадым, оны мен керемет саяси идеалист, сонымен қатар әскери оптимист ретінде көремін, және менің ойымша, оптимизмсіз әскери басшылық мүмкін емес". Хитлердің Роммельге деген пікірі 20 шілдедегі бомбалық қастаннан кейін төмендеген болуы мүмкін.

Kesselring claimed in his memoirs that his command was already "written off", but he intended to fight. Eisenhower had excellent intelligence through Ultra, the decryption of German Enigma machine signals and Japanese Purple diplomatic messages, and from the Italians themselves, and was aware of the German plans to withdraw from southern Italy. He therefore adopted a risky strategy of making a series of landings in Italy rather than concentrating his forces. Kesselring inadvertently misled him better than the best deception plan could have. At the Battle of Salerno in September 1943, Kesselring launched a full scale counterattack against the US Fifth Army landings there with Generaloberst Heinrich von Vietinghoff's Tenth Army. The counterattack inflicted heavy casualties on the Allies, forced them back in several areas, and, for a time, made Allied commanders contemplate evacuation. The short distance from German airfields allowed Luftflotte 2 to put 120 aircraft over the Salerno area on 11 September 1943. The German offensive ultimately failed to throw the Allies back into the sea because of the intervention of Allied naval gunfire which decimated the advancing German units, stubborn Allied resistance and the advance of the British Eighth Army. On 17 September 1943, Kesselring gave Vietinghoff permission to break off the attack and withdraw. Kesselring had been defeated but gained precious time. Already, in defiance of his orders, he was preparing a series of successive fallback positions on the Volturno Line, the Barbara Line and the Bernhardt Line. The port of Naples was therefore denied to the Allies until October. The Apennine Mountains run along the centre of the Italian Peninsula, and therefore the rivers and gorges radiate down to the sea on both coasts. The mountains gave the Germans good observation, and allowed them to conduct a classic reverse slope defence, with the forward slopes thinly manned, but covered by machine guns with interlocking fields of fire, minefields, and in some cases deliberately flooded valleys. Allied artillery was reduced in effectiveness due to the poor observation of well concealed German positions, and the need to fire at high angles to clear the mountain tops. The onset of wet autumn weather and inadequate road network also favoured the defence. Low cloud cover hampered observation from the air, and muddy roads slowed the delivery of ammunition and supplies to forward areas. Only in November 1943, after a month of hard fighting, did the Allies reach Kesselring's main position, the Gustav Line. This was the narrowest part of the peninsula. Kesselring estimated that it could be held with just eleven divisions, with a couple of mobile divisions in reserve to guard against an Allied amphibious landing, whereas the position in the Northern Apennines would require up to twenty divisions. Kesselring accepted the risk of being outflanked by an amphibious landing, which he believed would be Eisenhower's best move. He was not aware that the necessary amphibious lift had been sent to the Indian Ocean for Operation Buccaneer, a landing in southern Burma, which was eventually cancelled. According to his memoirs, Kesselring felt that even more could have been accomplished if he had been given access to the troops held "uselessly" under Rommel's command. In November 1943, Kesselring met with Hitler. Kesselring gave an optimistic assessment of the situation in Italy and gave reassurances that he could hold the Allies south of Rome on the Gustav Line. Kesselring further promised that he could prevent the Allies from reaching the Northern Apennines for at least six months. As a result, on 6 November 1943, Hitler ordered Rommel and his Army Group B headquarters to move to France to take charge of the Atlantic Wall and prepare for the Allied attack that was expected there in the spring of 1944. On 21 November 1943, Kesselring resumed command of all German forces in Italy, combining Commander in Chief South, a joint command, with that of Army Group C, a ground command. "I had always blamed Kesselring", Hitler told a conference in August 1944, "for looking at things too optimistically events have proved Rommel wrong, and I have been justified in my decision to leave Field Marshal Kesselring there, whom I have seen as an incredible political idealist, but also as a military optimist, and it is my opinion that military leadership without optimism is not possible. "refn|Hitler's opinion of Rommel may have declined after the 20 July 1944 bomb plot.

Кассино мен Анцио

1944 жылдың қаңтар айында Монте-Кассино шайқасында Густав сызығын бұзуға жасалған одақтастардың алғашқы әрекеті бастапқыда сәтті болды, британдық X корпусы 94-ші жаяу әскер дивизиясы ұстаған сызықты бұзып, бүкіл Оныншы армияны қауіпке ұшыратты. Кесселринг өзінің резервтерін, 29-шы және 90-шы танк-гренадерлік дивизияларын Кассино майданына жіберді. Олар Германияның сол жердегі позициясын тұрақтандыруға мүмкіндік алды, бірақ Римді нашар күзетті. Кесселринг өзінің естеліктерінде Анциоға одақтастар қонғанда, өзін генералдан артық сезінгенін жазды. Бірнеше күн бұрын ол Жодлға қыс ортасында одақтастардың амфибиялық операциясының болуы күмәнді екенін айтқан. Көзі жетпесе де, Кесселринг жағдайды тез арада бақылауға алып, генерал-оберст Эберхард фон Маккенсеннің 14-армия штабын және Солтүстік Италиядан 65-ші және 362-ші дивизияларды, Кассино майданынан 29-шы және 90-шы танк-гренадиер дивизияларын және Оныншы армиядан 26-шы танк дивизиясын шақырды. ОКВ басқа театрлардан кейбір әскерлерді қосты, ал ақпанға қарай Кесселринг Анциода шабуылға шыға алды. Оның әскерлері одақтастардың жағалауын қиратуға мүмкіндік бермеді, ал өзінің естеліктерінде Кесселринг өзін, ОКВ мен Маккенсенді болдырмауға болатын қателіктер үшін кінәлады. Сонымен қатар, 1944 жылдың ақпан айында Монте-Кассинодағы қымбатқа түсетін ұрыстар Лири аңғарында одақтастарды жеңіске жақындатты. Монте-Кассино бекінісін ұстап тұру үшін Кесселринг 26 ақпанда "ерекше жақсы даярланған және шартталған" 1-ші парашют дивизиясын алып келді. Үлкен шығынға және орасан көп оқ-дәріге қарамастан, 1944 жылдың наурыз айында одақтастардың шабуылдары Густав сызығының позициясын бұза алмады. Италия түбегінің географиялық ерекшелігі қорғанысқа қолайлы болғанымен, бір кемшілігі неміс әскерлерінің байланыс желісін шектеді. Одақтастар бұл жағдайды "Қоңырау шалу" операциясы арқылы пайдаланды. "Ультра" арқылы олар Кассинодағы 10-армия мен Анциодағы 14-армияны қолдау үшін қанша тоннаж қажет екенін нақты білді. 1944 жылдың 15 наурызы мен 10 мамыры аралығында АҚШ генерал-лейтенанты Ира Эйкердің Жерорта теңізі одақтастары әуе күштері 21 688 рет ұшуға шықты, бұл кезде көптеген бомбалар тасталды. Бұл "С" армия тобының отын мен оқ-дәрісін күрт азайтты. 1944 жылдың 11 мамырында Италиядағы одақтас әскерлерге қолбасшылық ететін генерал сэр Гарольд Александр Диадем операциясын бастады, ол ақыры Густав сызығын бұзып, Оныншы армияны кері шегінуге мәжбүр етті. Отын және көлік тапшылығынан бірліктерді бөліп-бөліп көшіруге тура келді. Кесселринг Крихсмаринге теңіз арқылы қосымша керек-жарақтарды тасымалдауға және корпус пен дивизия командирлерін оқ-дәрілерді үнемдеуге шақырды. Осы процесте 10-шы және 14-ші армиялар арасында олқылық пайда болды, екеуіне де қоршаумен қауіп төнді. Бұл сәтсіздік үшін Кесселринг Маккенсенді командалық қызметінен босатып, оны генерал дер Панцертруппе Йоахим Лемельсенмен алмастырды. Бақытында, Римді басып алуды армандаған АҚШ-тың Бесінші армиясының қолбасшысы генерал-лейтенант Марк Кларк жағдайды пайдаланбады. Кесселринг Кларктың шабуылына қарсы тұру үшін әскерлерді басқа жаққа бағыттады, ал нәтижесінде үш күн қанды және нәтижесіз американдық шабуылдар болды, ал Оныншы және Он төртінші армиялар арасындағы алшақтық нашар қорғалды. Ақырында, осы сектордағы алға жылжу Римге кіретін қақпаны ашты, ал Оныншы армия Он төртінші армиямен байланысып, келесі қорғаныс желісіне, Трасимен желісіне қарсы соғысты жүргізе алды. Кларк Кесселрингті тұзаққа түсіре алар ма еді, егер ол тырысқан болса, әлі де ашық сұрақ болып қала береді. Роберт Ситино былай деп жазды: "Германиялық командирлер үшін 1944 жылы тұзақтан тістерінің терісімен шығу – күнделікті жұмыс еді. Италияда қарсы жақтан келе жатқан екі одақтас армияға қарсы тұрып, Вермахт тағы да солай істеді, тағы да өлімге жақын жағдайдан аман қалып, тағы да соғысуға өмір сүрді". Бұл жорықтағы үлесі үшін Кесселринг 1944 жылдың 19 шілдесінде Гитлер Растенбургке жақын Вольфсшанцеде Дуб жапырақтары, семсерлер мен алмаспен марапатталған. Келесі күні Гитлер 20 шілдедегі заговордың нысанасы болды. Кейссельринг, басқа да көптеген жоғары лауазымды қолбасшылар сияқты, Гитлерге өзінің адалдығын растайтын жеделхат жіберді. Кесселринг Италияның Римді 1943 жылдың 14 тамызында ашық қала деп жариялауын қолдады, өйткені Рим 19 шілдеде алғаш рет бомбаға ұшырағаннан кейін 700-ден астам азаматтық адам қаза тапты. Біртұтас декларацияны одақтастар ешқашан қабылдамады, өйткені қала үкімет пен өнеркәсіп орталығы болып қала берді, ал американдықтар Римнің ашық қала мәртебесін қабылдауды қолдағанмен, британдықтар келіспеді. Театр командирі ретінде американдық Эйзенхауэрдің орнына британдық генерал сэр Генри Майтленд Уилсон келгені шектеулерді жеңілдетті. Нәтижесінде Рим одақтастар тарапынан көп рет бомбаланды. Кесселринг үшін ашық қала мәртебесінің көптеген артықшылықтары болды, өйткені ол Римдегі наразылықты басуға және үлкен пропагандалық жеңіске жетіп, мүмкіндік беретін еді. Сонымен қатар, "Қоңырау шалу" операциясының салдарынан пойыздар Рим арқылы жүрмей бастады және неміс көлік колонналары қаладан әдетте жалтап өтетін. Кесселринг кейіннен 1944 жылдың мамыр айында шайқас Римге жақындағанда Тибр көпірлерін қорғаудан үлкен тактикалық пайда көруге болатынын жазды, бірақ Ватиканға Германияның елшісі Эрнст фон Вейцзекер Кесселрингті олай істемеуге шақырды, және Кесселринг Римнен қорғаныссыз шығып кетті, қаланы сақтап қалды. Одақтастар Римді басып алғаннан кейін, ашық қала декларациясы ескерілмеді, және олар Римді әскери мақсаттар үшін толыққанды пайдаланды. Кесселринг Монте-Кассино монастырын әскери басып алудан сақтауға тырысты, тіпті ол шайқас даласына керемет көрініс ұсынғанына қарамастан. Ақырында бұл сәтсіз аяқталды, өйткені одақтастар монастырь неміс артиллериясын олардың қатарларына бағыттау үшін пайдаланылатынына сенді. 1944 жылдың 15 ақпанында 142 B 17 Flying Fortress, 47 B 25 Mitchell және 40 B 26 Marauder орташа бомбалаушылары монастырьға 1,150 тонна жарылғыш және отты бомбаларды тастады, тарихи монастырьды түтін шығаратын қирандыларға айналдырды. Кесселринг Монте-Кассинодан сақтау үшін алынған кейбір өнер туындылары Герман Герингтің қолына тигенін білді. Кесселринг тонау үшін кейбір неміс әскерлерін аттырды. Германиялық биліктер италияндықтарға өнер туындыларын беруден сақтанды, өйткені "барлық жинақтар Швейцарияға сатылып кетеді" деп қорқады.

The first Allied attempt to break through the Gustav Line in the Battle of Monte Cassino in January 1944 met with early success, with the British X Corps breaking through the line held by the 94th Infantry Division and imperilling the entire Tenth Army. Kesselring rushed his reserves, the 29th and 90th Panzergrenadier Divisions, to the Cassino front. They were able to stabilise the German position there but left Rome poorly guarded. Kesselring wrote in his memoirs that he felt that he had been out generalled when the Allies landed at Anzio. A few days before, he had told Jodl that he did not consider a mid winter Allied amphibious operation likely. Although taken by surprise, Kesselring moved rapidly to regain control of the situation, summoning Generaloberst Eberhard von Mackensen's Fourteenth Army headquarters and the 65th and 362nd Divisions from northern Italy, the 29th and 90th Panzergrenadier Divisions from the Cassino front, and the 26th Panzer Division from Tenth Army. OKW contributed some troops from other theatres, and by February Kesselring was able to take the offensive at Anzio. His forces were unable to crush the Allied beachhead, and in his memoirs, Kesselring blamed himself, OKW and Mackensen for avoidable errors. Meanwhile, costly fighting at Monte Cassino in February 1944, brought the Allies close to a breakthrough into the Liri Valley. To hold the bastion of Monte Cassino, Kesselring brought in the 1st Parachute Division, an "exceptionally well trained and conditioned" formation, on 26 February. Despite heavy casualties and the expenditure of enormous quantities of ammunition, an Allied offensive in March 1944 failed to break the Gustav Line position. One disadvantage of the geography of the Italian peninsula that otherwise favoured the defence was that it constricted the German line of communication. The Allies took advantage of this with Operation Strangle, an intensive air interdiction campaign. Through Ultra they knew precisely how much tonnage was needed to support the Tenth Army at Cassino and the Fourteenth Army at Anzio. Between 15 March and 10 May 1944, US Lieutenant General Ira Eaker's Mediterranean Allied Air Forces flew 21,688 interdiction sorties, during which it dropped of bombs. This left Army Group C critically short of fuel and ammunition. On 11 May 1944 General Sir Harold Alexander, commanding the Allied Armies in Italy, launched Operation Diadem, which finally broke through the Gustav Line and forced the Tenth Army to withdraw. Due to fuel and transportation shortages, units had to be moved piecemeal. Kesselring appealed to the Kriegsmarine to move more supplies by sea and urged his corps and division commanders to conserve ammunition. In the process, a gap opened up between the Tenth and Fourteenth Armies, threatening both with encirclement. For this failure, Kesselring relieved Mackensen of his command, replacing him with General der Panzertruppe Joachim Lemelsen. Fortunately for the Germans, Lieutenant General Mark W. Clark, commander of the U. S. Fifth Army, obsessed with the capture of Rome, failed to take advantage of the situation. Kesselring diverted troops to oppose Clark's attack, and the result was three days of bloody and fruitless American assaults, while the gap between the Tenth and Fourteenth Armies was poorly defended. In the end, it was an advance in this sector that opened the gate to Rome, and the Tenth Army was able to link up with the Fourteenth Army, and conduct a fighting withdrawal to the next line of defence, the Trasimene Line. Whether Clark would have been able to trap Kesselring had he tried still remains an open question. Robert Citino noted that: "Slithering out of a trap by the skin of their teeth was just another day at the office for German commanders by 1944. In Italy, facing two Allied armies coming on from opposite directions, the Wehrmacht did it again, surviving yet another near death experience and living to fight another day." For his part in the campaign, Kesselring was awarded the Knight's Cross with Oak Leaves, Swords and Diamonds by Hitler at the Wolfsschanze near Rastenburg, East Prussia on 19 July 1944. The next day, Hitler was the target of the 20 July plot. Kesselring, like many other senior commanders, sent a telegram to Hitler reaffirming his loyalty. Kesselring supported the Italian declaration of Rome as an open city on 14 August 1943, after Rome was bombed for the first time on 19 July with over 700 civilian deaths. The unilateral declaration was never accepted by the Allies as the city remained centres of government and industry, and while the Americans supported accepting the open city status of Rome, the British remained implacably opposed. The replacement of the American Eisenhower with the British General Sir Henry Maitland Wilson as theatre commander loosened restrictions at that level. As a result, Rome was bombed by the Allies many times. For Kesselring, the open city status held many advantages, as it promised a means of quelling unrest in Rome and scored a propaganda triumph. Moreover, as Operation Strangle took its toll, trains ceased to move through Rome and German vehicle convoys routinely bypassed the city. Kesselring later wrote that when the fighting drew close to Rome in May 1944, there were considerable tactical advantages to be had from defending the Tiber bridges, but the German ambassador to the Vatican, Ernst von Weizsäcker, urged Kesselring not to do so, and Kesselring withdrew from Rome without mounting a defence there, saving the city. After the Allies occupied Rome, the open city declaration was disregarded, and they made full use of Rome for military purposes. Kesselring tried to preserve the monastery of Monte Cassino by avoiding its military occupation even though it offered superb observation over the battlefield. Ultimately this was unsuccessful, as the Allies believed the monastery would be used to direct the German artillery against their lines. On the morning of 15 February 1944, 142 B 17 Flying Fortress, 47 B 25 Mitchell and 40 B 26 Marauder medium bombers deliberately dropped 1,150 tons of high explosives and incendiary bombs on the abbey, reducing the historic monastery to a smoking mass of rubble. Kesselring was aware that some artworks taken from Monte Cassino for safekeeping wound up in the possession of Hermann Göring. Kesselring had some German soldiers shot for looting. German authorities avoided giving the Italians control over artworks because they feared that "entire collections would be sold to Switzerland".

Соғыс қылмыстары

1943 жылдың 24 қыркүйегінде Герберт Капплер, Римдегі Sicherheitsdienst (SD) өкілі болған неміс полициясының атташесі, Генрих Гиммлердің Римдегі яһудилерді ұстап, депортациялауды қалағанын білді. Капплер итальян халқының арасында немісқа қарсы сезімнің күшеюіне алаңдады. Римдегі неміс консулы, содан кейін елшіліктің жоғары дипломаты Эйтель Фридрих Мелльхаузен де бұл бұйрықтан хабардар болды. Жазушы Роберт Кацтың 1968 жылы Мелльхаузенмен сұхбаттасқан сөзіне сүйенсек, Капплер олардың Кессельрингке барып, Римдегі бекіністерде яһудилерді мәжбүрлі еңбекке жұмылдыруды ұсынуын қалады (Тунисдегідей). Егер Кессельринг осы ұсынысқа келіссе, Капплер бұйрығының күшін жойған болар еді. 1948 жылғы естеліктерінде Мелльхаузен өзі мен Капплердің бір сағат ішінде Кессельрингпен кездескенін айтады. Капплерге қажетті адам саны туралы естіген соң, Кессельринг бірде-бір адамды босата алмайтынын мәлімдеді және яһуди еңбегін пайдалану идеясын мақұлдады. 16 қазанда Римде 1259 яһуди ұсталды, олардың 1007-сі Освенцимге жіберілді. 196 адамнан басқасының барлығы газбен уланды. Соғыстан тек 15 адам аман қалды. Германияның Италияны басып алған кезеңінде 6806 яһуди ұсталды және депортацияланды, олардың 5969-ы наци концлагерлерінде қайтыс болды. Тарихшы Эндрю Сангстердің пікірінше, Кессельринг Холокостқа тікелей қатыспаса да, осы қылмыстар туралы білуі керек және оның кінәсі "Хитлерді сөзсіз қолдауында жатыр, ол Холокосты басымдыққа қойған". 1944 жылдың 22-23 наурызында АҚШ-тың Стратегиялық қызметтер кеңсесінің (OSS) 15 адамнан тұратын операциялық тобы Лигурия жағалауында АҚШ әскери-теңіз күштерінің PT катерлерінен инфляциялық қайықтармен түсірілді. Бұл операцияның бір бөлігі болды. Олардың қайықтары табылды және итальяндық және неміс сарбаздарының кішігірім тобы оларды тұтқынға алды. 26 наурызда олар Дипп шабуылы мен Сарк шабуылы кезінде неміс сарбаздары коммандостармен байлап, атып өлтіргеннен кейін шығарылған Гитлердің "Коммандос бұйрығы" бойынша аталды. Кессельринг 23 және 24 наурызда Лигурияда болды, онда ол портоның қорғанысын тексерді. 1944 жылдың 23 наурызында Римде Бозен полиция полкінің 33 полицейі, Италияның Оңтүстік Тироль провинциясының неміс тілді тұрғындары және үш итальяндық азамат бомба жарылысынан және одан кейінгі атыстан қаза тапты. Осыған жауап ретінде Гитлер Римді қоса алғандағы аймаққа жауапты Маккенсеннің ұсынысын мақұлдады. Бұл міндетті СС Obersturmbannführer Герберт Капплер атқарды, ол жеткілікті айыпталуға тиіс тұтқындардың жоқтығын анықтағаннан кейін, еврей тұтқындары мен көшеден алынған азаматтарды пайдаланып, санды толықтырды. Нәтижесінде Ардеатин трагедиясы орын алды. Римнің 1944 жылдың 4 маусымында құлауы Кессельрингті қауіпті жағдайға ұшыратты, өйткені оның күштері Римнен Флоренциядан солтүстікке қарайғы қорқынышты Готика сызығына көшуге тырысты. Немістердің итальяндық партизандарға әсіресе осал екенін Александр ұмытқан жоқ, ол радио хабарламасында итальяндықтарды немістерді "қалай кездестірсеңіз де" өлтіруге шақырды. Кесселринг партизандарға қарсы "артиллерия, гранаталар мен минометтерді, бронеавтомобильдерді, жалын шашушыларды және басқа да техникалық жауынгерлік жабдықтарды жаппай пайдалануға" рұқсат берді. Бұйрық "партизандарға қарсы әдістердің қатаңдығын таңдауда біздің әдеттегі ұстамдылығымыздан асып түсетін" сарбаздарға өтемақы төлейтінін уәде етті. Кейіннен Герман Герингтің танк дивизиясы Стиада сәуір айында, Чиана аңғарындағы Сивителлада маусым айында және Буцинеде шілде айында, 1944 жылы 23 тамызда Падуле ди Фучеккиода 26-шы танк дивизиясы, 1944 жылы тамыз айында Сант-Анна ди Стацземада 16-шы СС танк-гренадиер дивизиясы Рейхсфюрер СС және 1944 жылдың қыркүйек пен қазан айларында Марзаботтода қырғынды жүргізді. 1944 жылдың тамызында Кесселрингке Германияның Италия Социалдық Республикасындағы (РСИ) елшісі Рудольф Ран Муссолинидің итальяндық азаматтарды өлтіруіне наразылық білдіргенін хабарлады. Осыған жауап ретінде Кесселринг өзінің бұйрығын бұзды және 21 тамызда әскерлеріне тағы бір жарлық шығарды. Ол "неміс вермахтының беделі мен тәртіпке нұқсан келтірген және енді қайтарым операцияларына қатысы жоқ" оқиғаларды мойындады және Муссолини келтірген нақты жағдайларды тергеді. 1944 жылдың 21 шілде мен 25 қыркүйегі аралығында партизандық операцияларда 624 неміс қаза тапты, 993 жарақат алды және 872 адам жоғалып кетті, ал 9520 партизан қаза тапты. 1944 жылдың шілде мен тамызында Кесселринг Готика сызығына дейін бірте-бірте шегініп, жақсы қарсылық көрсетті. Онда ол одақтастардың шабуылын тоқтата алды. Арно өзенінің оңтүстігінде одақтастарды осылай ұзақ уақыт ұстап тұру тағы бір қорғаныс табысы болды. Кейбір партизандық топтар өздері басып алған аймақтарды тәуелсіз республикалар деп жариялады, соның ішінде 26 қыркүйекте Солтүстік Италиядағы Домодоссола. Төрт күннен кейін Кесселринг Вольфке "партизанға қарсы апта" өткізуді бұйырды. Қазан айының соңына қарай 1539 партизан қаза тапты, тағы 1248 тұтқынға алынды, 1973 күдікті ұсталды және 2012 адам Organisation Todt-қа тапсырылды. Партизандарға тағы бір соққыны Александр жасады. 13 қарашадағы радио хабарламасында ол немістердің көктемге дейін өз позицияларынан ығыстырылмайтынын мойындады және партизандарды соған дейін қаруларын тастауға шақырды. 1944 жылдың қыркүйек және қазан айларындағы Готика сызығы шайқастарында Кесселрингтің өзі де зардап шекті. 1944 жылдың 23 қазанында қараңғыда, тоқтаусыз жарықтандыру жағдайында оның машинасы жолдан шығып, келе жатқан артиллериялық құралмен соқтығысты. Кесселринг бас және бетке ауыр жарақат алды. Ол Феррарадағы ауруханаға жеткізілді және 1945 жылдың қаңтарына дейін өз командасына оралмады.

By 24 September 1943, Herbert Kappler, the German police attaché who represented the Sicherheitsdienst (SD) in Rome, had learned that Heinrich Himmler wanted him to round up and deport the Jews of Rome. Kappler was concerned about a rise of anti German sentiment among the Italian population. The German consul in Rome and then senior embassy diplomat, Eitel Friedrich Möllhausen, also learned of the order. According to writer Robert Katz, who interviewed Möllhausen in 1968, Kappler suggested that they go to Kesselring to recommend that the Jews should be used for forced labour on fortifications in Rome (as he had done with those in Tunisia). If Kesselring would agree to that solution, Kappler would consider his orders to be countermanded. In his memoirs of 1948 Möllhausen recounts that he and Kappler met with Kesselring within an hour. Upon hearing how many men Kappler would need for the roundup, Kesselring declared that he could not spare a single man, and approved of the idea of using Jewish labour. On 16 October 1,259 Jews were rounded up in Rome, and 1,007 of them were sent to Auschwitz. Upon arrival all but 196 were immediately gassed. Only 15 survived the war. Some 6,806 Jews were arrested and deported during the German occupation of Italy, of whom 5,969 died in Nazi concentration camps. Historian Andrew Sangster argues that while Kesselring never played an active role in The Holocaust, he must have known of these crimes and his guilt lies "in his unquestioning support of Hitler who had made the Holocaust a priority." On 22–23 March 1944, a 15 man American Office of Strategic Services (OSS) Operational Group landed in inflatable boats from US Navy PT boats on the Ligurian coast as part of Operation Ginny II, a mission to blow up the entrances of two vital railway tunnels. Their boats were discovered and they were captured by a smaller group of Italian and German soldiers. On 26 March, they were executed under Hitler's "Commando Order", issued after German soldiers had been bound and shot by commandos during the Dieppe Raid and the Raid on Sark. Kesselring was in Liguria in 23 and 24 March, where he inspected the harbour defences. In Rome on 23 March 1944, 33 policemen of the Police Regiment Bozen from the German speaking population of the Italian province of South Tyrol and three Italian civilians were killed by a bomb blast and the subsequent shooting. In response, Hitler approved the recommendation of Mackensen, who was responsible for the sector including Rome, that ten Italians should be shot for each policeman killed. The task fell to SS Obersturmbannführer Herbert Kappler who, finding there were not enough condemned prisoners available, made up the numbers using Jewish prisoners and civilians taken from the streets. The result was the Ardeatine massacre. The fall of Rome on 4 June 1944 placed Kesselring in a dangerous situation as his forces attempted to withdraw from Rome to the formidable Gothic Line north of Florence. That the Germans were especially vulnerable to Italian partisans was not lost on Alexander, who appealed in a radio broadcast for Italians to kill Germans "wherever you encounter them". Kesselring responded by authorising the "massive employment of artillery, grenade and mortars, armoured cars, flamethrowers and other technical combat equipment" against the partisans. The order promised indemnity to soldiers who "exceed our normal restraint in the choice of severity of the methods against the partisans". Subsequently, massacres were carried out by the Hermann Göring Panzer Division at Stia in April, Civitella in Val di Chiana in June and Bucine in July 1944, by the 26th Panzer Division at Padule di Fucecchio on 23 August 1944, and by the 16th SS Panzergrenadier Division Reichsführer SS at Sant'Anna di Stazzema in August 1944 and Marzabotto in September and October 1944. In August 1944 Kesselring was informed by Rudolf Rahn, the German ambassador to the rump Italian Social Republic (RSI), that Mussolini had filed protests about the killing of Italian citizens. In response, Kesselring rescinded his order and issued another edict to his troops on 21 August, acknowledging incidents that had "damaged the German Wehrmachts reputation and discipline and which no longer have anything to do with reprisal operations", and launched investigations into specific cases that Mussolini cited. Between 21 July and 25 September 1944, 624 Germans were killed, 993 wounded and 872 missing in partisan operations, while some 9,520 partisans were killed. Throughout July and August 1944, Kesselring conducted a stubborn delaying action, gradually retreating to the Gothic Line. There, he was able to halt the Allied advance. Holding the Allies south of the Arno River for so long was another defensive success. Some partisan bands declared the area they occupied to be independent republics, including Domodossola in northern Italy on 26 September. Four days later Kesselring instructed Wolff to conduct an "anti partisan week". By the end of October, 1,539 partisans were dead, another 1,248 were captured, 1,973 suspects had been arrested, and 2,012 had been handed over to Organisation Todt. A further blow to the partisans came from Alexander. In a radio broadcast on 13 November, he conceded that the Germans would not be driven from their positions until spring, and asked the partisans to lay down their arms until then. Casualties of the Gothic Line battles in September and October 1944 included Kesselring himself. On 23 October 1944, his car, travelling at night under blackout conditions, collided with a towed artillery piece coming out of a side road. Kesselring suffered serious head and facial injuries. He was taken to hospital in Ferrara, and did not return to his command until January 1945.

Орталық Еуропа

Кейінірек ол жазғандай, автокөлік апатынан кейін Кесселрингті Гитлер 1945 жылғы 10 наурызда Ремаген шайқасында Рейн өзенінің үстіндегі Лудендорф көпірінің жойылғаннан кейін генерал-фельдмаршал Рундштедтті Батыс майданының бас қолбасшысы лауазымынан босатуға шақырды. Ол жаңа штабқа: «Жарайды, мырзалар, мен жаңа V3-мін», – деді. Батыс майданындағы жағдайды ескере отырып, бұл Кесселрингтің оптимизмінің тағы бір белгісі болды. Кесселринг Гитлердің жағдайды талдауын «ашық» деп сипаттады, оған сәйкес немістер кеңестік әскерлерге тарихи жеңіліс сыйлап, содан кейін жеңіске жеткен неміс әскерлері батысқа жөнелтіліп, одақтастарды құлаттырып, континенттен ығыстыруға тиіс болды. Сондықтан Кесселринг батыста тұрып, шығыста жеңіске жетуді күтуге бел буды. Кесселринг Гитлердің дезертирлерді ең жақын ағашқа асып өлтіру туралы бұйрығын қолдады. Бір офицер жағдайдың үмітсіз екенін түсіндіруге тырысқанда, Кесселринг оған бүкіл артық жерді аралап шыққандығын, бірақ бірде-бір асылған адамды көрмегенін айтты. Бұл уақытта Батыс майданы көбінесе Рейн өзенінің бойымен өтті, екі маңызды ерекшелік болды: Ремагендегі Рейндегі американдық көпір басы және Рейннің батысындағы үлкен неміс шығыңқысы, Саар-Пфальц үшбұрышы. Өзінің естеліктерінде Кесселринг үшбұрышты эвакуациялауды қарастырғанын, бірақ ОКВ оны ұстап тұруға бұйрық бергенін айтты. 1945 жылғы 13 наурызда Кесселринг Германияның бірінші және жетінші армия штабтарына алғашқы сапарын жасағанда, армия тобының қолбасшысы, СС оберст-группенфюрер Пол Хаузер және екі армия командирі үшбұрышты қорғау тек ауыр шығынға немесе олардың құрамаларының толық жойылуына әкелуі мүмкін екенін мәлімдеді. Жетінші армияның генерал-дер-инфантериі Ханс Фелбер соңғысын ең ықтимал нәтиже деп санады. Дегенмен Кесселринг бұл позицияларды ұстап тұру қажет екенін талап етті. Үшбұрышқа екі жағынан генерал-лейтенант Джордж Паттонның АҚШ-тың үшінші армиясы және генерал-лейтенант Александр Патчтың АҚШ-тың жетінші армиясы шабуыл жасады. Неміс позициясы тез арада күйреп, Кесселринг кейін Гитлердің кері шегінуге мәжбүр болғанын жазды. Германия екіге бөлінгеннен кейін Кесселрингтің құзырына Шығыс майданындағы Орталық, Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс армия топтары, Италиядағы C армия тобы, сондай-ақ оның өзінің G армия тобы мен Жоғарғы Рейн армия тобы да қосылды. 30 сәуірде Гитлер Берлинде өзіне-өзі қол жұмсады. Келесі күні гросс-адмирал Карл Дёниц Рейхспрезидент болып тағайындалды) және Фленсбург үкіметі құрылды. Жаңа президенттің алғашқы әрекеттерінің бірі Кесселрингті Оңтүстік Германияның бас қолбасшысы етіп тағайындау болды, оған толық өкілеттік берілді.

As he later wrote, after he recovered from the car accident, Kesselring was summoned by Hitler to relieve Generalfeldmarschall Rundstedt as Commander in Chief West on 10 March 1945, following the disastrous loss of the intact Ludendorff Bridge over the Rhine during the Battle of Remagen. On arrival, he told his new staff, "Well, gentlemen, I am the new V 3", referring to the Vergeltungswaffe ("vengeance" weapons). Given the desperate situation of the Western Front, this was another sign of Kesselring's proverbial optimism. Kesselring still described Hitler's analysis of the situation as "lucid", according to which the Germans were about to inflict a historical defeat upon the Soviets, after which the victorious German armies would be brought west to crush the Allies and sweep them from the continent. Therefore, Kesselring was determined to hold in the west and await a victory in the east. Kesselring endorsed Hitler's order that deserters should be hanged from the nearest tree. When a staff officer sought to make him aware of the hopelessness of the situation, Kesselring told him that he had driven through the entire army rear area and not seen a single hanged man. The Western Front at this time generally followed the Rhine with two important exceptions: the American bridgehead over the Rhine at Remagen, and a large German salient west of the Rhine, the Saar–Palatinate triangle. In his memoirs, Kesselring stated that he gave consideration to evacuating the triangle, but OKW ordered it held. When Kesselring paid his first visit to the German First and Seventh Army headquarters there on 13 March 1945, the army group commander, [[SS Oberst Gruppenführer Paul Hausser, and the two army commanders all affirmed the defence of the triangle could only result in heavy losses or complete annihilation of their commands. General der Infanterie Hans Felber of the Seventh Army considered the latter the most likely outcome. Nonetheless, Kesselring insisted that the positions had to be held. The triangle was already under attack from two sides by Lieutenant General George Patton's US Third Army and Lieutenant General Alexander Patch's US Seventh Army. The German position soon crumbled and Kesselring later wrote that Hitler reluctantly sanctioned a withdrawal. As Germany was cut in two, Kesselring's command was enlarged to include Army Groups Centre, South and South East on the Eastern Front, along with Army Group C in Italy, and his own Army Group G and Army Group Upper Rhine. On 30 April, Hitler committed suicide in Berlin. The next day, Großadmiral Karl Dönitz was designated Reichspräsident) and the Flensburg government was created. One of the new president's first acts was the appointment of Kesselring as Commander in Chief Southern Germany, with plenipotentiary powers.

Қауіпсіздікке ұшыраған берілу

Темдеу арасында Италияда Вольф пен Вьетингхофф, қазір C армия тобының қолбасшысы, Швейцариядағы OSS бастығы Аллен Даллеспен алдын ала капитуляция келісіміне келді. "Күн шығысы" операциясы деп аталған бұл құпия келіссөздер 1945 жылдың наурыз айынан бері жүріп келді. Кесселринг олар туралы өз қызметкерлеріне хабарламағанмен, бұрын келісімге келіскенін білді. Оның естеліктерінде айтылғандай, Кейссельринг кейін Гитлерге хабарлады. Соңғы сәтте Кесселринг пікірін өзгертті және келісімді қабылдамауға шешім қабылдады, өйткені ол G армия тобының қауіпсіздігіне қатер төндіретінін сезінді.

Келесі күні, 1 мамырда, Роттигер Шульц пен Венцельді тұтқындап, Лемелсенді Шульцтің орнына шақырды. Лемелсен бастапқыда бас тартты, өйткені ол Кесселрингтен жазбаша бұйрық алған, онда оның тікелей рұқсатысыз жаумен кез келген келіссөздерге тыйым салынған. Осы уақытқа дейін Вьетингхофф пен Вольф Александрмен қарулы келісімге келді, ол енді дала маршалы және Жерорта теңізі театрындағы одақтастардың Бас қолбасшысы болды. Капитуляция 2 мамыр күні сағат 14:00-де күшіне енді. Лемельсен Боценге жетті, ал Шульц пен Венцель бақылауды қайта алды, бұл жолы тез капитуляцияны талап ететін офицерлермен келісті. Германия армиясы Италияда Гармиштен Инсбрукқа қарай жылдам ілгерілеп келе жатқан одақтастардан толық жеңіліске ұшырады. Кесселринг капитуляцияға қарсы болды, бірақ 2 мамыр күні таңертең Пулахтағы штаб-пәтерінде Вольфпен екі сағаттық телефон арқылы сөйлескеннен кейін оны Вольф көндірді. Альпі тауларының солтүстігінде G армия тобы 6 мамырда осы қадамға келді. Өзінің естеліктерінде Кесселринг өзінің бас штабын тапсыруға шешім қабылдады. Ол Хаузерге СС әскерлерін қадағалауды және оның нұсқауларына сәйкес капитуляцияны қамтамасыз етуді тапсырды. Содан кейін Кесселринг 9 мамыр күні 1945 жылы Австрияның Зальцбург қаласына жақын Саальфельденде американдық майорға капитуляциялады. Ол АҚШ-тың 101-ші әуеде десантталған дивизиясының қолбасшысы генерал-майор Максвелл Д. Тейлормен кездесті, ол оған сыпайылықпен қарады, оған қару-жарағы мен фельдмаршалдың таяғын сақтауға және Целтвег пен Грацтағы Орталық және Оңтүстік армия топтарының Шығыс майдан штабына қараусыз баруына мүмкіндік берді. Тейлор Кесселринг пен оның қызметкерлерін Берхтесгадендегі қонақ үйге көшірді. Тейлор мен Кесселринг бірге шай ішетін суреттері АҚШ-та қызу талқылау тудырды. Соғыстан кейінгі мемуарларында Кесселринг соғыс аяқталғаннан кейін Германияны жаңартуды бастауды жоспарлағанын айтты. Оның орнына ол тұтқындалды. 1945 жылдың 15 мамырында Кесселринг Мондорф-ле-Бенге жеткізілді, онда оның штандарттары мен ордендері алынып, түрмеге қамалды. Ол Нюрнбергте Гёрингтің ісінде куәлік берді, бірақ кеңес, американдық және британдық қолбасшыларға қарсы куәлік беру ұсыныстары қабылданбады. 1943 жылдың қазан айындағы Мәскеу декларациясында "осы қатыгездіктерге, жаппай қырғындарға және өлім жазаларына жауапты болған немесе оларға өз келісімімен қатысқан неміс офицерлері мен сарбаздары мен нацистік партия мүшелері осы босатылған елдердің және оларда құрылатын еркін үкіметтердің заңдарына сәйкес сотталып, жазаланады" деп уәде берілді. Алайда, Нюрнберг процесінде соғыс қылмыстары бойынша сот саясатын қалыптастыруда жетекші күш болған британдықтар өздерінің қамауындағы жоғары дәрежелі неміс офицерлерін ашық түрде алып тастады. Бірақ Италияның итальяндық судьяға қатысуға рұқсат беру туралы өтініші Италия одақтас ел емес деген негізде қабылданбады. Сот процестері 1945 жылдың 18 маусымындағы патша жарлығы бойынша, яғни британдық әскери заң бойынша өтті. Бұл шешім сот процестерін заңдық тұрғыдан күмәнді негізге қойды, өйткені шетелдік азаматтар шетелдіктерге қарсы қылмыстар үшін шет елде сотталды. Римде өткен алғашқы сот процесінде Маккенсен мен Римнің әскери команданты генерал-лейтенант Курт Мелцер Ардеатин трагедиясына қатысқандары үшін сотталды. Екеуі де 1946 жылдың 30 қарашасында өлім жазасына кесілді. Кесселрингтің өзі сотталды. Британдық әскери соттың төрағасы генерал-майор сэр Эдмунд Хакивилл Смит болды, оған төрт подполковник көмектесті. Прокурор ретінде Маккенсен мен Мелцерге өлім жазасын бұйырған полковник Ричард Хальсе тағайындалды. Кесселрингтің заңгерлік тобын Англосаксон құқығына маманданған, Нюрнберг процесінде бірнеше айыпталушыларды қорғаған және кейіннен генерал-фельдмаршал Эрих фон Манштейннің қорғауын ұстаған Ханс Латернсер басқарды. Кесселрингтің заңгерлік командасын төлеуге қабілеті оның активтері одақтастармен тоңдырылғандықтан қиындыққа тап болды, бірақ оның заңдық шығындарын Оңтүстік Америкадағы достары мен Франкониядағы туыстары ақыры төледі. Кесселрингке екі айып тағылды: Ардеатин трагедиясында 335 итальяндықтың өлімі және итальян азаматтарын өлтіруге қоқан-қастер жасау. Ол "Нюрнберг қорғанысын" пайдаланбады (бірақ Латернсер оны қорытынды сөзінде қолданды). Керісінше, Кесселринг партизандар өлтірген әрбір неміс әскері үшін он итальян азаматын өлтіру туралы бұйрық "әділ және заңды" екенін мәлімдеді. 1947 жылдың 6 мамырында сот оны екі айып тағылған қылмыстарда кінәлі деп тапты және ату арқылы өлім жазасына кесті, бұл ілмекке асудан артық құрметті деп есептелді. Сот кепілдіктерді алудың заңдылығын қабылдағанмен, жазалау шараларында кінәсіз адамдарды өлтірудің заңдылығы туралы мәселені ашық қалдырды; екеуінің арасындағы айырмашылық кейінірек Жоғарғы Бас штаб ісінде нақтыланды.

The next morning, 1 May, Röttiger reacted by placing both Schulz and Wenzel under arrest, and summoning Lemelsen to take Schulz's place. Lemelsen initially refused, as he was in possession of a written order from Kesselring which prohibited any talks with the enemy without his explicit authorisation. By this time, Vietinghoff and Wolff had concluded an armistice with Alexander, who was now a field marshal and the Allied Commander in Chief of the Mediterranean Theatre. The armistice became effective at 14:00 on 2 May. Lemelsen reached Bozen, and Schulz and Wenzel regained control, this time agreeing with the officers pushing for a quick surrender. The German armies in Italy were now utterly defeated by the Allies, who were rapidly advancing from Garmisch toward Innsbruck. Kesselring remained opposed to the surrender but was finally won over by Wolff on the late morning of 2 May after a two hour phone call to Kesselring at his headquarters in Pullach. North of the Alps, Army Group G followed suit on 6 May. According to his memoirs, Kesselring now decided to surrender his own headquarters. He ordered Hausser to supervise the SS troops to ensure that the surrender was carried out in accordance with his instructions. Kesselring then surrendered to an American major at Saalfelden, near Salzburg, in Austria on 9 May 1945. He was taken to see Major General Maxwell D. Taylor, the commander of the US 101st Airborne Division, who treated him courteously, allowing him to keep his weapons and field marshal's baton, and to visit the Eastern Front headquarters of Army Groups Centre and South at Zeltweg and Graz unescorted. Taylor arranged for Kesselring and his staff to move into a hotel at Berchtesgaden. Photographs of Taylor and Kesselring drinking tea together created a stir in the United States. In his post war memoirs, Kesselring said he envisaged making a start on the rehabilitation of Germany following the end of the war. Instead, he was arrested. On 15 May 1945, Kesselring was taken to Mondorf les Bains where his baton and decorations were taken from him and he was incarcerated. He testified at the Nuremberg trial of Göring, but his offers to testify against Soviet, American and British commanders were declined. The Moscow Declaration of October 1943 promised that "those German officers and men and members of the Nazi party who have been responsible for or have taken a consenting part in the above atrocities, massacres and executions will be sent back to the countries in which their abominable deeds were done in order that they may be judged and punished according to the laws of these liberated countries and of free governments which will be erected therein." However, the British, who were the driving force in moulding the war crimes trial policy that culminated in the Nuremberg trials, explicitly excluded high ranking German officers in their custody. but a request by Italy to allow an Italian judge to participate was denied on the grounds that Italy was not an Allied country. The trials were held under a royal warrant dated 18 June 1945, thus under British military law. This decision put the trials on a shaky legal basis, as foreign nationals were being tried for crimes against foreigners in a foreign country. The first trial, held in Rome, was of Mackensen and Generalleutnant Kurt Mälzer, the military commandant of Rome, for their part in the Ardeatine massacre. Both were sentenced to death on 30 November 1946. Kesselring's own trial began in Venice on 17 February 1947. The British military court was presided over by Major General Sir Edmund Hakewill Smith, assisted by four lieutenant colonels. Colonel Richard C. Halse—who had already obtained the death penalty for Mackensen and Mälzer—was the prosecutor. Kesselring's legal team was headed by Hans Laternser, a skilful German lawyer who specialised in Anglo Saxon law, had represented several defendants at the Nuremberg trials, and later represented Generalfeldmarschall Erich von Manstein. Kesselring's ability to pay his legal team was hampered because his assets had been frozen by the Allies, but his legal costs were eventually met by friends in South America and relatives in Franconia. Kesselring was arraigned on two charges: the shooting of 335 Italians in the Ardeatine massacre, and incitement to kill Italian civilians. He did not invoke the "Nuremberg defence" (although Laternser did in his closing arguments). Rather, Kesselring maintained that the order to kill ten Italian civilians for each German soldier killed by partisans was "just and lawful". On 6 May 1947, the court found him guilty of both charges and sentenced him to death by firing squad, which was considered more honourable than hanging. Although the court accepted the legality of the taking of hostages, it left open the question of the legality of killing innocent persons in reprisals; the distinction between the two was later clarified in the High Command Trial.|group="Notes"

Жауапты шаралар науқаны бойынша жоспарланған ірі сот процесі ешқашан өтпеді, бірақ оның орнына 1947 жылдың сәуір және мамыр айларында Падуада SS бригадафюрері Вилли Тенсфельд, теңіз капитаны Вальдемар Крумхаар, 26-шы тандық дивизияның генерал-лейтенанты Эдуард Красеманн және 16-шы SS панцергренадер дивизиясының SS Gruppenführer Макс Симонға қарсы бірнеше кішігірім сот процестері өтті. Тенсфельд ақталды; Красеманн 10 жылға кесілді; ал Симон өлім жазасына кесілді, бірақ оның жазасы жеңілдетілді. Симонның ісі британдықтар Италияда өткізген соңғы сот процесі болды. 1949 жылға қарай британдық әскери трибуналдар 230 немісті өлім жазасына кесті және тағы 447 адамды бас бостандығынан айырды. Италияда американдық әскери трибуналдар өткізген жалғыз неміс генералдарының ісі - LXXV армия корпусының қолбасшысы генерал-лейтенант Антон Достлер және генерал-лейтенант Курт Мелцер болды. Достлер 1945 жылдың қазан айында "Джинни" операциясы кезінде АҚШ-тың 2677-ші арнайы барлау батальонының 15 мүшесін атқылағаны үшін сотталды. Ол кінәлі деп танылды және 1945 жылдың 1 желтоқсанында атылды. Мелцер 1946 жылдың қыркүйегінде Рим көшелерінде АҚШ-тың соғыс тұтқындарының артынан қудалап, оларды ұятқа қалдырғаны үшін сотталды. Мелцер кінәлі деп танылды және 10 жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ кейін британдықтардың қамауына берілді. Капплер сияқты барлық офицерлер, генерал шенінен төмен, итальяндық соттарға сотталу үшін жіберілді. Бұл британдықтардан мүлдем өзгеше заңдық стандарттарды қолданды - айыпталушылар үшін көбінесе жағдай жақсырақ болды. Айыптықтарды SS-ке тастауға тырысқан жоғары дәрежелі Вермахт командирлерінің қайталама әрекеттерін ескере отырып, Италиядағы ең жоғары дәрежелі SS командирлері, Вольф пен Генрих Гиммлердің Италиядағы жеке өкілі SS Standartenführer Эуген Доллманн соттан қашып құтылды.

Түрмеден босату және жазаны жеңілдету

Кесселрингке өлім жазасы тағайындалғандығы Ұлыбританияда үлкен ашу-ыза тудырды. Онда Кесселрингке бұрынғы қарсыластары, соның ішінде бұрынғы премьер-министр Уинстон Черчилль мен Александр, премьер-министр Клемент Атлиге телеграмма жіберіп, Кесселрингтің жазасы жеңілдетілуіне үміттенді. «Оның соғыс алаңындағы бұрынғы қарсыласы ретінде, оған ешқандай шағымым жоқ. Кесселринг және оның әскерлері бізге қарсы қаһарлы, бірақ адал түрде шайқасты», деді ол. Александр 1943 жылдың өзінде Кесселрингтің әскери қолбасшы ретіндегі қабілетіне құрмет көрсеткен болатын. Александрдың пікірін Италия кампаниясында британдық 8-ші армиясына басшылық еткен генерал-лейтенант сэр Оливер Лиз де қолдады. 1947 жылғы мамырдағы сұхбатында Лиз, Кесселрингке қатысты «британдық жеңімпаздың әділдігі» деп санайтын нәрсеге «өте қайғылы» екенін айтты, ол «өте батыр сарбаз, шайқастарын әділ және таза жүргізген». Черчилль өзінің «Триумф және трагедия» атты Екінші дүниежүзілік соғыстың тарихының соңғы томында «Кесселринг жақсы генерал, білікті штабы бар» деп атап өтті. Анцио шайқасында көрсеткен батырлығы үшін Виктория кресімен марапатталған Лорд де Л’Иль мәселені Лордтар палатасында көтерді. Италия үкіметі өлім жазасын орындаудан бас тартты, себебі Италияда 1944 жылы өлім жазасы жойылған және ол Муссолинидің фашистік режимінің қалдығы саналды. Италияның бұл шешімі британ үкіметін қынжырлы қылды, өйткені сот процесінің мақсаты итальян халқының үмітін орындау еді. 1952 жылғы ақпанда Мельцер түрмеде қайтыс болды, ал Макенсен, оның жазасы 21 жылға қысқартылғаннан кейін, 1952 жылғы қазанда босатылды. 1947 жылғы мамырда Кесселринг Венеция маңындағы Местре түрмесінен Каринтиядағы Вольфсбергке ауыстырылды. 1947 жылғы қазанда ол соңғы рет Вестфалиядағы Верл түрмесіне жіберілді. Кесселринг АҚШ армиясының тарих бөлімі үшін жазып жатқан соғыстың тарихы бойынша жұмысын жалғастырды. Кесселринг Италия мен Солтүстік Африкадағы соғыс, сондай-ақ неміс жоғарғы басшылығының алдында тұрған мәселелерді зерттеді. Кесселринг өзінің естеліктерін жасырын түрде жазды. Қолжазбаны Рейнердің анасы Ирмгард Хорн Кесселринг тымыздан алып шығып, үйде теріп шығарды. Британияда оның түрмеден босатылуын талап ететін беделді топ құрылды. Лорд Хэнки басқарған топқа саясаткерлер Лорд де Л’Иль және Ричард Стоукс, Александр, флот адмиралы Корк және Оррери графы, әскери тарихшылар Базил Лидделл Харт және Дж. Ф. С. Фуллер кірді. 1951 жылы премьер-министрлік лауазымына қайта келгеннен кейін, топпен тығыз байланыста болған Уинстон Черчилль британдық қамауда қалған соғыс қылмыскерлерін мүмкіндігінше тез босатуға басымдық берді. Осы уақытта Германияда әскери тұтқындарды босату саяси мәселеге айналды. 1949 жылы Батыс Германия құрылғаннан кейін және бұрынғы одақтастар мен Кеңес Одағы арасындағы суық соғыс басталғаннан кейін, неміс қарулы күштерінің қандай да бір нысанда қайта жандануы және неміс әскерилерінің Батыс Одағына қатысуы үшін әскери тұтқындарға рақымшылық беру туралы шақырулар көбейді. Германияда бұқаралық ақпарат құралдарында үгіт-насихат күшейді. Westdeutsche Allgemeine Zeitung Лини Кесселрингпен сұхбат жариялады, ал Stern журналы Кесселринг және Манштейн туралы «Әділет, мейірімділік емес» атты сериясын шығарды. 1952 жылы Германия канцлері Конрад Аденауэр Батыс Германияның Еуропа қорғаныс қауымдастығы туралы шартын ратификациялауы неміс әскери қайраткерлерін босатуға байланысты екенін мәлімдегеннен кейін британ үкіметіне қысым күштей түсті. 1952 жылғы шілдеде Кесселрингтің тамағында қатерлі ісік анықталды. Британдықтар диагнозға күдікпен қараса да, ол Мельцер сияқты түрмеде қайтыс болуы мүмкін деп уайымдады, бұл жағдай қоғамдық қатынастар үшін жағымсыз болар еді. Кесселринг күзетпен ауруханаға жатқызылды. 1952 жылғы қазанда денсаулығының нашарлауына байланысты түрме жазасынан босатылды. Оның босатылуы Италияда наразылық тудырды.

The death verdict against Kesselring generated outrage in the United Kingdom, where Kesselring was viewed sympathetically by his former foes, including the former Prime Minister, Winston Churchill, and Alexander, who sent a telegram to Prime Minister Clement Attlee in which he expressed his hope that Kesselring's sentence would be commuted. "As his old opponent on the battlefield", he stated, "I have no complaints against him. Kesselring and his soldiers fought against us hard but clean." Alexander had expressed his admiration for Kesselring as a military commander as early as 1943. Alexander's sentiments were echoed by Lieutenant General Sir Oliver Leese, who had commanded the British Eighth Army in the Italian Campaign. In a May 1947 interview, Leese said he was "very sad" to hear of what he considered "British victor's justice" being imposed on Kesselring, an "extremely gallant soldier who had fought his battles fairly and squarely". Churchill remarked that "Kesselring was a good general, with a competent staff" in Triumph and Tragedy, the final volume of his History of the Second World War. Lord de L'Isle, who had been awarded the Victoria Cross for gallantry at Anzio, raised the issue in the House of Lords. The Italian government refused to carry out death sentences, as the death penalty had been abolished in Italy in 1944 and was regarded as a relic of Mussolini's Fascist regime. The Italian decision was very disappointing to the British government because the trials had partly been intended to meet the expectations of the Italian public. Mälzer died while still in prison in February 1952, while Mackensen, after having his sentence reduced to 21 years, was set free in October 1952. In May 1947, Kesselring was moved from Mestre prison near Venice to Wolfsberg, Carinthia. In October 1947 he was transferred for the last time, to Werl Prison, in Westphalia. Kesselring resumed his work on a history of the war that he was writing for the US Army Historical Division. Kesselring contributed studies of the war in Italy and North Africa and the problems faced by the German high command. Kesselring also worked secretly on his memoirs. The manuscript was smuggled out by Irmgard Horn Kesselring, Rainer's mother, who typed it at her home. An influential group assembled in Britain to lobby for his release from prison. Headed by Lord Hankey, the group included politicians Lord de L'Isle and Richard Stokes, Alexander and Admiral of the Fleet The Earl of Cork and Orrery, and military historians Basil Liddell Hart and J. F. C. Fuller. Upon regaining the prime ministership in 1951, Winston Churchill, who was closely associated with the group, gave priority to the quick release of the war criminals remaining in British custody. Meanwhile, in Germany, the release of military prisoners had become a political issue. With the establishment of West Germany in 1949, and the advent of the Cold War between the former Allies and the Soviet Union, it became inevitable that the German armed forces would be revived in some form, and there were calls for amnesty for military prisoners as a condition for German military participation in the Western Alliance. A media campaign gradually gathered steam in Germany. Westdeutsche Allgemeine Zeitung published an interview with Liny Kesselring and [[Stern (magazine) ran a series about Kesselring and Manstein entitled "Justice, Not Clemency". The pressure on the British government was increased in 1952 when the German Chancellor Konrad Adenauer made it clear that West German ratification of the European Defence Community Treaty was dependent on the release of German military figures. In July 1952, Kesselring was diagnosed with a cancerous growth in his throat. Although the British were suspicious of the diagnosis, they were concerned that he might die in prison as Mälzer did, which would be a public relations disaster. Kesselring was transferred to a hospital, under guard. In October 1952, he was released from his prison sentence on the grounds of ill health. His release unleashed a storm of protest in Italy.

Кейінгі өмірі

1952 жылы ауруханада жатып, Кесселринг үш ардагерлер ұйымының құрметті президенті болды. Біріншісі – Люфтвафферринг, ол Люфтваффе ардагерлерінен құралған. Көп ұзамай Африка корпусы ардагерлерінің қауымдастығы Verband deutsches Afrikakorps құрылды. Ең көп дау тудырған мәселе – оңшыл ардагерлер қауымдастығының президенті болуы, Дер Штальхелм. Бұл ұйымның басшылығы оның беделін түсірді. Ол ұйымды реформалауға тырысты, ескі Империя туының орнына жаңа неміс туын көтеруді ұсынды; ескі Штальхелм сәлемі Front heil! жойылсын; және Германия Социал-демократиялық партиясының мүшелеріне қатысуға рұқсат берілсін. Ұйымның жауабы ынтасыз болды. Кесселрингтің босатылуы Италия Парламентінде наразылық пен ашу-ыза тудырды. Оған жауап ретінде Кесселринг өзінің әрекеттерінің нәтижесінде миллиондаған итальяндықтардың өмірін сақтағанын, сондықтан олар оған ескерткіш орнатуы керек екенін мәлімдеді. 1952 жылдың 4 желтоқсанында итальяндық заңгер, әскери қызметкер, университет профессоры және саясаткер, итальяндық қарсылық қозғалысының жетекшісі Пьеро Каламандрей антифашистік өлең – «Lapide ad ignominia» («Намыссыздыққа ескерткіш») жазды. Өлеңінде Каламандрей Кесселринг қайтса, ол сөзсіз ескерткіш табады, бірақ ол тастан да мықты болады, себебі итальяндық қарсылық күресшілерінен тұрады, олар «қадір-қасиетті сақтау үшін, жек көруді қоздырмау үшін ерікті түрде қару алып, әлемнің ұят-намысы мен қорқынышына қарсы күресуге шешім қабылдады». Каламандрейдің өлеңі Кунео, Монтепульчано және Сант-Анна-ди-Стацзема қалаларындағы ескерткіштерде жазылған. Кесселрингтің естеліктері 1953 жылы «Soldat bis zum letzten Tag» («Соңғы күнгі сарбаз») деген атпен жарық көрді. Ағылшын тіліндегі басылымы бір жылдан кейін «A Soldier's Record» деп жарияланды. Кесселрингтің Люфтваффе Британия шайқасында әуеде жеңілмегенін және «Теңіз арыстаны» операциясы – Британияға басып кіру туралы ойлар болғанын, бірақ оған ешқашан нақты жоспар жасалмағанын айтуы даулы болды. Оның естеліктерінің маңызды кемшілігі – басқаларды сынаудан тартынғандығы, тіпті ол келіспеген шешімдерді де консенсус нәтижесі ретінде көрсетуі. Ағылшын тіліндегі басылымын қарап, Италиядағы АҚШ-тың 3-ші жаяу әскер дивизиясы, VI корпусы және 5-ші армиясына қолбасшылық еткен генерал-лейтенант Люциан К. Трускотт кіші, «The New York Times» үшін кітап туралы рецензия жазды. Ол Кесселрингтің жауының пікірінде қаншалықты құрметті болғанын, сондай-ақ «өзінің және әріптестерінің нацистік қиындықтарға бейжай қанағаттанғаны үшін өзін-өзі ақтауға ұмтылысын» атап өтті. 1955 жылы Кесселринг «Екінші дүниежүзілік соғыс туралы ойлар» («Gedanken zum Zweiten Weltkrieg») атты екінші кітабын шығарды. Кесселринг «неміс сарбазының абыройын жойғанын» деп есептеген нәрсеге наразылық білдірді. Оның жалғыз ресми мемлекеттік қызметі – президент Теодор Хейсс құрған Медальдер комиссиясының мүшелігі болды. Ақырында комиссия медальдарды, бірақ свастикасыз киюге рұқсат беру керектігін бірауыздан ұсынды. Ол «Генералдар сотында» сарапшы куәгер болды. «Генералдар соты» – Германияда жасалған қылмыстар үшін неміс азаматтарының неміс соттары алдындағы соттары, олардың ең танымалсы – генерал-фельдмаршал Фердинанд Шёрнердің ісі. Оған Штальхелмнің әскери-қазасы жасалды және Бад-Вайседегі Бергфридхоф зиратына жерленді. Штальхелм мүшелері оның табытын көтеріп, қабірінің үстінен мылтықпен оқ атты. Оның бұрынғы штаб бастығы, генерал дер Кавалери Зигфрид Вестфаль Солтүстік Африка мен Италия ардагерлері атынан сөйлеп, Кесселрингті «барлық шендегі сарбаздарға қамқорлық жасаған ұлы мінез-құлықты адам» деп сипаттады. Люфтваффе инспекторы Йозеф Камхубер Люфтваффе және Бундесвер атынан сөйлеп, Кесселрингтің кейінгі әрекеттеріне емес, ертедегі жетістіктері үшін есте сақталуын тіледі. Сондай-ақ, бұрынғы СС-тің бас группфюреры Сепп Дитрих, экс-канцлер Франц фон Папен, Шёрнер, Үлкен адмирал Карл Дёниц, Отто Ремер, СС-тің стандартфюреры Йоахим Пейпер және Рахн қатысты. 2000 жылы Кесселрингтің қайтыс болуының қырық жылдығына орай Бад-Вайсиде еске алу шарасы өтті. Бундесвердің өкілдері қатыспады, себебі Кесселринг «біздің дәстүрімізге лайық емес» деп есептелді. Оның орнына екі ардагерлер ұйымы, Deutsche Montecassino Vereinigung (Германияның Монте-Кассино қауымдастығы) және Bund Deutscher Fallschirmjäger (Германияның десантшыларының қауымдастығы) Кесселрингті еске алу міндетін өз мойнына алды. Оның қартайған әскері үшін Кесселринг есте сақталуға лайық қолбасшы болып қала берді.

In 1952, while still in the hospital, Kesselring accepted the honorary presidency of three veterans' organisations. The first was the Luftwaffenring, consisting of Luftwaffe veterans. The Verband deutsches Afrikakorps, the veterans' association of the Afrika Korps, soon followed. More controversial was the presidency of the right wing veterans' association, Der Stahlhelm. The leadership of this organisation tarnished his reputation. He attempted to reform the organisation, proposing that the new German flag be flown instead of the old Imperial Flag; that the old Stahlhelm greeting Front heil! be abolished; and that members of the Social Democratic Party of Germany be allowed to join. The response from the organisation was unenthusiastic. Kesselring's release caused an outcry and indignation in the Italian Parliament. Kesselring reacted provocatively, asserting that he had saved the lives of millions of Italians by not following certain orders and that they ought to build him a monument. In response, on 4 December 1952, Piero Calamandrei, an Italian jurist, soldier, university professor, and politician, who had been a leader of the Italian resistance movement, penned an anti fascist poem, Lapide ad ignominia ("A Monument to Ignominy"). In the poem, Calamandrei stated that if Kesselring returned he would indeed find a monument, but one stronger than stone, composed of Italian resistance fighters who "willingly took up arms, to preserve dignity, not to promote hate, and who decided to fight back against the shame and terror of the world". Calamandrei's poem appears on monuments in the towns of Cuneo, Montepulciano and Sant'Anna di Stazzema. Kesselring's memoirs were published in 1953, as Soldat bis zum letzten Tag (A Soldier to the Last Day). The English edition was published a year later as A Soldier's Record. Kesselring's contentions that the Luftwaffe was not defeated in the air in the Battle of Britain and that Operation Sea Lion—the invasion of Britain—was thought about, but never seriously planned, were controversial. An important flaw in his memoirs was a reluctance to criticise others, to the extent of representing decisions with which he strongly disagreed at the time as being the product of consensus. Reviewing the English edition, Lieutenant General Lucian K. Truscott Jr., who had commanded the US 3rd Infantry Division, VI Corps and Fifth Army in Italy, reviewed the book for The New York Times. He noted the esteem in which Kesselring was held by his enemies, but also the "thread of self justification for the indifference of himself and fellow officers to Nazi excesses." In 1955, Kesselring published a second book, Gedanken zum Zweiten Weltkrieg (Thoughts on the Second World War). Kesselring protested what he regarded as the "unjustly smirched reputation of the German soldier". His only official government service was on the Medals Commission, which was established by President Theodor Heuss. Ultimately, the commission unanimously recommended that medals should be permitted to be worn—but without the swastika. He was an expert witness for the "Generals' Trials". The Generals' Trials were trials of German citizens before German courts for crimes committed in Germany, the most prominent of which was that of Generalfeldmarschall Ferdinand Schörner. He was given a quasi military Stahlhelm funeral and buried in Bergfriedhof Cemetery in Bad Wiessee. Members of Stahlhelm acted as his pallbearers and fired a rifle volley over his grave. His former chief of staff, General der Kavallerie Siegfried Westphal, spoke for the veterans of North Africa and Italy, describing Kesselring as "a man of admirable strength of character whose care was for soldiers of all ranks". Inspekteur der Luftwaffe Josef Kammhuber spoke on behalf of the Luftwaffe and Bundeswehr, expressing the hope that Kesselring would be remembered for his earlier accomplishments rather than for his later activities. Also present were the former SS Oberst Gruppenführer Sepp Dietrich, ex Chancellor Franz von Papen, Schörner, Grand Admiral Karl Dönitz, Otto Remer, SS Standartenführer Joachim Peiper and Rahn. In 2000, a memorial event was held in Bad Wiessee marking the fortieth anniversary of Kesselring's death. No representatives of the Bundeswehr attended, on the grounds that Kesselring was "not worthy of being part of our tradition". Instead, two veterans groups, the Deutsche Montecassino Vereinigung (German Monte Cassino Association) and the Bund Deutscher Fallschirmjäger (Association of German Paratroopers), took on the task of remembering Kesselring. To his ageing troops, Kesselring remained a commander to be commemorated.

Батон

1945 жылдың шілдесінде Кесселрингтің генерал-фельдмаршал таяғын АҚШ-тың 2-ші бронетандық дивизиясының барлаушысы ретінде қызмет ететін бір солдат тапты. Оған жоғары ранкті неміс офицерлері пайдаланған сарайларды іздеу тапсырылған, сол іздеу барысында ол таяқты кездестірді. Ол 1977 жылы қайтыс болғанға дейін таяқ оның иелігінде болды, содан кейін ол әйеліне, одан кейін ұлына өтті. Ұлы 2010 жылы «Алекс Купер» аукционында оны сатқа шығарды. 10 000 – 15 000 АҚШ долларына сатылатыны күтілген таяқ, жеке коллекционерге 731 600 долларға сатылды.