Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
II корпус – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда құрылған Ұлыбритания армиясының әскери корпусы. Ватерлоо шайқасы кезінде де қысқа мерзімге созылған II корпус болған.
The II Corps was an army corps of the British Army formed in both the First World War and the Second World War. There had also been a short lived II Corps during the Waterloo Campaign.
Наполеонның басында
1815 жылдың көктемінде Наполеонның қайта жанданудағы әскерлеріне қарсы күресу үшін Оңтүстік Нидерландыда әскер жинаған Веллингтон герцогы оны әскер корпустарына бөліп құрды. Англо-ханноверлік, голланд және неміс жасақтарынан келген бөлімдерді ол әдейі шатастырды, әлсіз бөлімдерді тәжірибелі немесе сенімді әскерлермен нығайту үшін. Ол былай деді: «Бұл әскерлерді бригадаларға, дивизияларға және корпусқа жақсы тәртіпті және соғысқа үйренгендермен бірге ұйымдастыру қажет болды». Ол II корпусты Лорд Хиллге бағындырды. Дегенмен, Веллингтон корпустарды тактикалық бірліктер ретінде пайдаланбады және дивизиялық және кіші командирлерге тікелей бұйрық беруді жалғастырды. Ватерлоо биігінде әскерін орналастырғанда, түрлі корпус бөлімдері шатастырылып, Хиллге сол қанатты басқаруды тапсырса да, оған I корпустың бөлімдері де кірді. Шайқастан кейін корпус құрылымы Францияға жорық үшін қайта жаңартылды, және Веллингтон Хилл мен басқа корпус командирлері арқылы бұйрықтар берді.
Assembling an army in the Southern Netherlands to fight Napoleon's resurgent forces in the spring of 1815, the Duke of Wellington formed it into army corps, deliberately mixing units from the Anglo Hanoverian, Dutch and German contingents so that the weaker elements would be stiffened by more experienced or reliable troops. As he put it: "It was necessary to organize these troops in brigades, divisions, and corps d’armee with those better disciplined and more accustomed to war". He placed II Corps under the command of Lord Hill. However, Wellington did not use the corps as tactical entities, and continued his accustomed practice of issuing orders directly to divisional and lower commanders. When he drew up his army on the ridge at Waterloo, elements of the various corps were mixed up, and although he gave Hill command of the left wing, this included elements of I Corps. Subsequent to the battle, the corps structure was re established for the advance into France, and Wellington issued orders through Hill and the other corps commanders.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1914 жылдың тамызында жұмылдыру кезінде BEF француз армиялары сияқты екі дивизиялық армия корпусынан тұратыны шешілді, бірақ BEF-тің тек бір корпустық штабы болды, ал екеуі кейіннен жасалды. II корпус 1914 жылдың тамызында сэр Джеймс Гриерсонның басшылығымен Францияға аттанды, бірақ Гриерсон 17 тамызда майданға бара жатқан пойыздың ішінде кенеттен қайтыс болды. Сэр Джон Френч (BEF бас қолбасшысы) Герберт Пламмердің Гриерсонның орнын басса еді дегенді қалаған, бірақ соғыс министрі, Эрл Китченер, оның орнына Оңтүстік командасынан ауыстырылған сэр Хорас Смит Дорриенді таңдады. Смит Дорриен 21 тамызда Бавайдағы штабымен қосылды. II корпус екі күннен кейін Монс шайқасында алғашқы рет қатысты және қалған BEF-пен бірге Ұлы шегінуге мәжбүр болды. Кейіннен ол Ле-Като шайқасында Александр фон Клюктің неміс Бірінші армиясына қарсы кешіктіру шарасын жүргізді, бұл оның аман қалған күштерінің көпшілігіне қашуға мүмкіндік берді. Ол соғыс бойы Батыс майданында қалды. Ол сарбаздар шаршағандықтан шегінуге мәжбүр болды.
On mobilisation in August 1914 it was decided that the BEF would have two division army corps like the French armies with which the BEF was to operate but only one corps HQ existed, two were improvised. II Corps proceeded to France in August 1914 under the command of Sir James Grierson but Grierson died suddenly on the train to the front on 17 August. Sir John French (GOCinC BEF) wanted Sir Herbert Plumer to succeed Grierson, but the secretary of state for war, Earl Kitchener, instead chose Sir Horace Smith Dorrien, transferred from Southern Command. Smith Dorrien caught up with his HQ at Bavai on 21 August. II Corps was first engaged two days later at the Battle of Mons and forced into the Great Retreat with the rest of the BEF. It later fought a delaying action against Alexander von Kluck's German First Army in the Battle of Le Cateau which allowed most of its surviving forces to escape. It remained on the Western Front throughout the war. It was forced into retreat, with the soldiers exhaust
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда II корпус Салисбериде екі дайын емес жаяу әскер дивизиясымен, Оңтүстік командалықтан генерал-лейтенант сэр Алан Бруктың басшылығымен жұмылдырылды. II корпустың штаб бастығы Вивян Поуп жасаған нышаны, командирінің атына байланысты ойынға ұқсайды, өйткені ол жақын арада балық аулауды ұнататын: ақ түсті фонға үш толқынды көк жолақтың үстінде секіріп тұрған қызыл лососьті бейнелейді, барлығы қызыл тіктөртбұрыш жиекпен шектелген. Корпус 1939 жылдың қыркүйек айының соңында Британдық экспедициялық күштеріне (БЭК) қосылу үшін Францияға өтті және бірден Бельгия-Франция шекарасына жылжыды. Ол неміс шабуылына қарсы тұру үшін Бельгияға ілгерілеуге қатысты, содан кейін Франция шайқасы кезінде БЭК-тің қалған бөлігімен бірге Дюнкеркке қайта шегінді. Шегіну кезінде II корпус БЭК-тің осал сол қанатын қорғады. 1940 жылдың 29 мамырында Брукке жаңа күш құру үшін Ұлыбританияға қайтуға бұйрық берілді, ол II корпустың уақытша басшылығын 3-ші дивизияның генерал-майоры Бернард Монтгомериге тапсырды. Монтгомери басшылығымен II корпус 1940 жылдың маусым айында Дюнкерктен эвакуацияланды.
On the outbreak of the Second World War, II Corps was mobilised at Salisbury with two unprepared infantry divisions, under the command of Lieut General Sir Alan Brooke from Southern Command. II Corps' insignia, designed by its Chief of Staff, Vyvyan Pope, was a visual pun on the name of its commander, who was also a keen fisherman: it depicted a red leaping salmon upon three wavy blue bands against a white background, all in an oblong red border. The corps crossed to France to join the British Expeditionary Force (BEF) at the end of September 1939 and at once moved up to the Belgium–France border. It took part in the advance into Belgium to resist the German invasion, and was then pushed back with the rest of the BEF to Dunkirk during the Battle of France. During the retreat, II Corps covered the vulnerable left flank of the BEF. On 29 May 1940, Brooke was ordered back to Britain to form a new force, and he handed over temporary command of II Corps to Maj Gen Bernard Montgomery of 3rd Division. Under Montgomery, II Corps was evacuated from Dunkirk in June 1940.
Алдау жоспарлары
Ұлыбританиядағы күштерге басшылық еткеннен кейін, Шығыс командалық құрамындағы Ньюмаркетке жақын орналасқан Лоуэр-Хэр Парктен, II корпус 1944 жылдың басында таратыла бастады, бірақ осы кезде жойылмай, ойдағы Британдық Төртінші армияны құрайтын екі корпустың бірі болып таңдалды. «Фортитуд Солтүстік» алдау жоспары бойынша, бұл армия Норвегияға шабуыл жасауы тиіс болды. Осы операция үшін II корпусы Шотландиядағы Стирлинг қаласында штаб-пәтері орналасқан деп есептелді және құрамында нақты 3-ші жаяу әскер дивизиясы (кейін қысқа уақыттан соң 58-ші жаяу әскер дивизиясымен алмастырылды), Солтүстік Ирландиядағы нақты 55-ші (Батыс Ланкашир) жаяу әскер дивизиясы және Оркней аралдарындағы нақты 113-ші тәуелсіз жаяу әскер бригадасы болды. «Фортитуд Солтүстік» жоспары бойынша II корпусы Ставангерге шабуыл жасауы керек еді, 3-ші дивизия (кейін 58-ші) және қолдау көрсеткен коммандостар мен десантшылар әуежайларды басып алуға тиіс болды, ал 55-ші (Батыс Ланкашир) дивизиясы одан әрі шабуылға қосылып, Ослоға қарай жылжуға көмектесетін еді. Солтүстік Ирландиядағы АҚШ-тың XV корпусы күшке қосылып, күштер Ослоға қарай жылжитын болды. 1944 жылдың маусым айының басында корпус Бірінші АҚШ армиясы тобына (FUSAG) берілді және Линкольнширге көшірілді; «Фортитуд Оңтүстік II» үшін FUSAG-ке қосылған кезде Төртінші армия статусына қайта келтірілді, штаб-пәтері Кенттегі Тунбридж Уэллс қаласында орналасты, британдық 55-ші және 58-ші дивизиялары мен британдық 35-ші бронетанкті бригадасының құрамында болды. Қыркүйек айының соңында Францияға көшірілді, құрамында негізінен ойдағыдай 55-ші дивизия, нақты 79-шы бронедивизия және ойдағыдай 76-шы жаяу әскер дивизиясы болды; сондай-ақ кейде нақты 59-шы (Стаффордшир) жаяу әскер дивизиясы да болды, ол таратылған, бірақ формальды түрде сақталды. 1944 жылдың қараша айында «Тролликар II» операциясында (Нидерландыдағы немістерге шабуыл жасау туралы қауіп) Бірінші Канада армиясының құрамына кірді.
After commanding forces in the United Kingdom, from Lower Hare Park near Newmarket within Eastern Command, II Corps was being disbanded in early 1944 when selected to be one of the two corps comprising the notional British Fourth Army, which under the deception plan Fortitude North was supposed to attack Norway. For this operation II Corps was supposedly headquartered at Stirling in Scotland, and notionally consisted of the genuine 3rd Infantry Division (shortly replaced by the notional 58th Infantry Division), the genuine 55th (West Lancashire) Infantry Division in Northern Ireland, and the genuine 113th Independent Infantry Brigade in Orkney. Under Fortitude North II Corps was supposedly to attack Stavanger, with the 3rd Division (later the 58th) and supporting commandos and paratroops seizing the airfields, the 55th (West Lancashire) Division joining as followup; the genuine U. S. XV Corps from Northern Ireland would augment the force, which would advance on Oslo. The corps was transferred to First United States Army Group (FUSAG) in early June 1944 and moved to Lincolnshire; restored to Fourth Army when that formation joined FUSAG for Fortitude South II, headquarters now at Tunbridge Wells in Kent, with under command the British 55th and 58th divisions and the British 35th Armoured Brigade. It was notionally transferred to France in late September, consisting of the essentially notional 55th Division, the genuine 79th Armoured Division, and the notional 76th Infantry Division; also apparently at times the genuine 59th (Staffordshire) Infantry Division, disbanded but notionally kept alive. It was notionally part of First Canadian Army in the deception Operation Trolleycar II (threatening an attack on the Germans in the Netherlands) in November 1944.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, толыққанды корпус ретінде ол Таяу Шығыста орналасты, Суэц каналы маңындағы британдық күштерді бақылап тұрды. Британдықтардың Мысырдан шығуынан кейін II корпус Суэц дағдарысы кезінде елге басып кіру операциясын басқарды, генерал-майор Дж. Б. (Джек) Черчерге бағынышты 3-ші жаяу әскер дивизиясы, 16-шы парашют бригадасы, сондай-ақ 10-шы бронетанкті дивизия және 3-ші командалық бригада оның құрамында болды. "Мускеттер" операциясы кезінде корпусқа генерал-лейтенант Хью Стоквелл басшылық етті. 1956 жылдың 31 шілдесінде Германиядағы I корпустың қолбасшысы Стоквелл Соғыс министрлігінен хабар алды. Оған Императорлық бас штабының вице-шефі генерал сэр Уильям Оливермен кездесуді тапсырды, ол Стоквеллді алу үшін Германияға ұшып келді. Стоквеллге жеке баяндама жасаған Темплер оған I корпустың басшылығынан бас тартуды, бірақ корпус штабынан жеткілікті санды офицерлерді алуды бұйырды, өйткені оған II корпустың жаңа штабын құру қажет болды, оның міндеті – "Лондонда мүмкіндігінше жылдам жоспарлау орталығын құру" еді. Кеннет Дарлинг басшылығымен, штаб генералы ретінде, бұл топ 4 тамызда Батыс Германиядан Лондонға корпустың штабын құру және алғашқы жоспарлау жұмыстарын бастау үшін жіберілді. Олар келесі күні, мерекелік дүйсенбіде, Темза өзенінің астындағы ескі соғыс штабында, Соғыс министрлігінің Монтегю үйі қосымшасында орналасты. Алайда, жоспарлау жұмысы жалғасқанда Стоквелл мен оның жаңа штабы операцияға қатысатын құрамаларды бақылаған жоқ: Таяу Шығыстағы және Кипрдегі күштер Таяу Шығыс құрлықтық әскерлерінің бас штабына бағынысты болды, ал Ұлыбритания мен Германиядағы күштерге Соғыс министрлігі үй командалары немесе Рейн армиясы арқылы бағытталды. Басып кіру аяқталғаннан кейін және канадалық армия генералы Э. Л. М. Бернс басқаратын Біріккен Ұлттар Ұйымының Төтенше жағдайлар күштері келген соң, Стоквелл Ұлыбританияға оралды, онда II корпус таратылды және I корпустың құрамына қайта қосылды.
After the Second World War, as a genuine corps it was based in the Middle East, controlling British forces around the Suez Canal. Following the British withdrawal from Egypt, II Corps was also the controlling force for the invasion of the country during the Suez Crisis, seemingly controlling 3rd Infantry Division, under Major General J. B. (Jack) Churcher, and 16th Parachute Brigade as well as 10th Armoured Division and 3 Commando Brigade. Lieutenant General Hugh Stockwell commanded the corps during 'Musketeer.' On 31 July 1956 Stockwell, then commanding I Corps in Germany, received a message from the War Office telling him to meet General Sir William Oliver, Vice Chief of the Imperial General Staff, who flew to Germany to collect Stockwell so that he could be briefed by General Sir Gerald Templer, Chief of the Imperial General Staff, back in London. Briefing Stockwell personally, Templer told him to hand over command of I Corps, but to take sufficient men from the corps staff as he would need to create another headquarters, II Corps, which was to "establish a planning cell in London as quickly as possible." Led by Kenneth Darling as Brigader, General Staff, this group was dispatched to London from West Germany on 4 August to begin setting up the corps headquarters and begin the initial planning. They were installed the next day, Bank Holiday Monday, in the old underground wartime HQ under the Thames, the Montagu House Annex of the War Office. But as the planning continued Stockwell and his new headquarters were not controlling the formations which were to be involved: those in the Middle East and Cyprus were under GHQ Middle East Land Forces, while those in the UK and Germany were directed for these purposes by the War Office through either Home commands or the British Army of the Rhine. After the invasion had ended and the United Nations Emergency Force was arriving under the Canadian Army general E. L. M. Burns, Stockwell returned to the UK, where II Corps was disbanded by being reintegrated back into I Corps.