Кіріспе
Барри Максуини (17 шілде 1948 – 9 мамыр 2000) – ағылшын ақыны және журналисі. Оның ұйымдастыру жұмысы британдық поэзияның жаңаруына үлкен үлес қосты.
1960 жылдар
Барри Максуини Ньюкасл-апон-Тайнда дүниеге келген. Ол 16 жасында мектепті тастап, «Ньюкасл кешкі хроникасы» газетінде журналист болып жұмыс істей бастады, онда ол ақын Базил Бантингпен бір кеңседе жұмыс істеді. Ол Конни мен Том Пикард ұйымдастырған «Морден Тауэр» сериясындағы поэзия оқуларына қатыса бастады және 1960 жылдардың ортасында Ньюкаслдың қарқынды дамыған өнер ортасына белсенді қатысты. Тауэрге американдық ақындар Аллен Гинзберг, Грегори Корсо және Эдвард Дорн, сондай-ақ бүкіл Ұлыбританиядан келген ақындар келіп, қонақ болды. 1965 жылы өткен бір оқу кешінде Максуини Эндрю Крозиермен танысты, ол оны «Ағылшын зиялысы» журналының алғашқы санына енгізді. Осы журнал арқылы Максуини Дж. Х. Прайнн, Джон Джеймс, Питер Райли және «Кембридж мектебіне» жақын ақындармен танысты. Прайннмен бірге Максуини 1967 жылы Пасхада «Сварти Лиа» поэзия фестивалін ұйымдастырды. 1965 жылғы Беркли поэзия конференциясының ықпалымен, екі ондаған ақын Максуинидің отбасына тиесілі шалғайдағы Солтүстік Англиядағы, Алендейл маңындағы коттедждерде бас қосты. Кейін Максуини фестивальде әлеуметтік теңсіздіктер мен қарсыласатын топтар арасындағы шиеленіс болғанын айтса да, бұл кездесу британ поэзиясының жаңаруы үшін маңызды кезең болды. 1967 жылдың жазында Максуини Харлоуда журналистика факультетіне оқуға түсті және Уивенхоу мен Кембридждегі «Ағылшын зиялысы» журналының ақындарына үнемі барып тұрды. Қыркүйек айында оның «Жасыл кабаредегі бала анасы туралы айтады» атты поэзия жинағы журналдың тізіміне таратылды. Максуинидің өлеңдерін «Hutchinson New Authors Ltd» баспасының редакторы Майкл Демпси жариялады, ол «Пингвин Мерси ақындары» антологиясының сәттілігінен және поэзияға жастар аудиториясының өсуінен пайда көруді көздеді. Оның туындылары 1968 жылы кеңінен таралған коммерциялық басылымда жарық көрді, оның атауы да «Жасыл кабаредегі бала анасы туралы айтады» болды. Жариялау мақсатымен Hutchinson жиырма жастағы ақынды беделді Оксфорд поэзиясының профессоры лауазымына ұсынды. Ол Рой Фуллерден жеңіліп, баспа баспасөздерде сатираланды. Кітап 11 000 дана сатылып, 1969 жылы американдық басылымда жарық көрді. Николас Джонсонның сөзіне сүйенсек, оның беделіне қайта қол жеткізуге «жартылай өмір» кеткен.
1970 жылдар
Хатчинсон даусынан кейін Максуини өзінің жеке баспасын, Blacksuede Boot ашты. Оның жұмысы күннен-күнге эксперименталды сипатқа ие болды. Fulcrum және Trigram баспалары оның шығармаларын кең таралған жинақтарда, ал Ted Kavanagh, Turret Books және тағы басқалары – шектеулі таралымда жариялады. 1972 жылы жарық көрген «Байсұлу шақал» атты өлеңдер жинағы Томас Чаттертонның өміріне арналды, ол оның үшін маңызды шабыт көзі болып қала берді. Сол жылы ол Гринвичтегі Ұлттық теңіз мұражайында картиналарды сақтаушы болып жұмыс істей бастады. Ол әсіресе Джон Эверетттің туындыларына қызығушылық танытты және оны «Одалар» жинағындағы өлеңдері арқылы еске алды. Бірақ Эрик Моттраммен болған сұхбатта жұмыс жағдайларының нашар болғаны және Максуинидің көру қабілетіне алаңдағаны айтылды, сондықтан ол 1973 жылы журналистикаға қайта оралды. Люк Робертс Максуинидің «Бақа шіркеуі» атты өлеңдер жинағына Теңіз мұражайының атмосферасы, сондай-ақ Жюль Лафорг пен Артур Рембо сияқты француз ақындарының шығармалары зор әсер еткенін мәлімдеді. Максуини 1973 жылы Элейн Рэнделл ақынына үйленді. Олар бірлесіп Blacksuede Boot баспасын басқарып, Прайнн, Кройзер, Ян Паттерсон және Николас Мурдың еңбектерін жариялады. Осы кезеңде Максуини Ұлттық журналистер одағының жұмысына белсенді қатысып, 1974 және 1975 жылдары өткен ереуілдерге қатысты. Бұл кәсіподақ қызметі Ален Фишердің 1978 жылы «New London Pride Editions» баспасында шыққан «Қара шам» атты ұзақ поэмасында көрініс тапты, ол шахтерлер ереуілі туралы амбициялы, диалекттік повествование болып табылады. Ол сонымен қатар Ұлттық поэзия қоғамы төңірегіндегі «Поэзия соғыстарына» қатысып, Моттрам басқаратын эксперименталды поэзия бағытын қолдады. Максуини 1977 жылы қоғам төрағасы болып тағайындалды және Өнер кеңесі саясаты мен «Поэзия шолуына» қаржы бөлу мәселесі бойынша соңғы наразылыққа шығуға жетекшілік етті.
1980 жылдар
Максуини мен Рэнделл 1979 жылы ажырасып кетті. Панктан шабыттанған Максуини "Ұлттың жағдайы" атты бюллетеньдер сериясін жасауға кірісті, оның ішінде полковник Б, қазылар алқасының сарапшысы, Лиз Хард және Жабайы тоқыма. Бұл көбінесе зорлық-зомбылық пен әдепсіздікке толы туындылар әлі де даулы болып қала береді. Питер Райли үшін олар "Барридің мансабындағы орталық апат". Джон Уилкинсон, Марианна Моррис, Уильям Роу және Люк Робертс сияқты басқа сыншылар бұл туындының саяси маңыздылығын, Маргарет Тэтчердің консервативтік үкіметіне жасалған шабуыл және ABC ісіне, сондай-ақ Фолкленд соғысы мен Солтүстік Ирландиядағы қақтығыстар сияқты мемлекеттік зорлық-зомбылықтың түрлеріне жауап ретінде қарастырды. Максуини 1983 жылы екінші рет үйленді, бірақ көп ұзамай ажырасты. 1983 жылы Брэдфордқа көшіп келді және 1985 жылы Брэдфорд Сити стадионындағы өрт кезде репортер болып жұмыс істеді. Оның ежелгі ирланд жырларының бірі – "Буиль Шуибхне" негізінде жазылған "Рантер" атты ұзақ еңбегі 1985 жылы "Slow Dancer Press" баспасынан жарық көрді. "Reality Studios" журналы үшін Магги О'Салливан оны "ағылшын поэзиясының динамикасына, оның басына дейін, Блейк, Шелли, Клэр және Бантингтің шынайы және маңызды арнасына орналастырады" деп атап өтті. Макуини онжылдықтың қалған бөлігінде өте аз жариялағанмен, "Мейірімсіздік" (No Mercy) атты ұзақ өлеңмен жұмысын жалғастырды, бірақ оны толықтыруға қанағаттана алмады. 1988 жылы оқыған өлеңінің жазбасы онлайн режимінде қолжетімді.
1990 жылдар
Көп жылдық үнсіздіктен кейін, Максуини 1993 жылы «Hellhound Memos» және «Tempers of Hazard» жинағындағы таңдамалы өлеңдерімен Томас А. Кларк пен Крис Торрансқа қосылды. «Paladin Poetry Series» ХарперКоллинсқа қосылғаннан кейін, тізім жойылды. Оның алкоголизммен күресі күшейіп, жиі ауруханаға түсуге және медициналық ем алуға әкелді. 1995 жылы «Equipage» баспасы Максуинидің жастық шағындағы Sparty Lea-да өркендеген «Pearl» атты өлеңдер жинағын жариялады, онда ол бір соқыр қызға оқу мен жазуды үйреткен. Бұдан кейін «The Book of Demons» жарық көрді, ол «Poetry Book Society» ұсынымы болды. 1997 жылы ол Пол Хамлин сыйлығын жеңіп алды. Максуинидің 1990-шы жылдардың көп бөлігінде серіктесі болған С. Дж. Литерленд, солтүстік-шығыстағы оның өмірі туралы көп жазды. Өмірінің соңғы тоғыз айында ол Батыс Камбрия ақыны Эмма МакГордонға ұстаздық және редакторлық қызмет көрсетті, сондай-ақ оның өлімінен екі апта бұрын «Blacksuede Boot Press» баспасын қайта іске қосып, оның тұңғыш жинағы «The Hangman & the Stars» жариялады. Максуини 2000 жылдың 9 мамырында Ньюкасл қаласындағы Дентон Бернде алкогольге байланысты денсаулық проблемаларынан қайтыс болды. Оның қолжазбалары мен кітапханасы қайтыс болғаннан кейін Ньюкасл университетінің арнайы жинақтар кітапханасына тапсырылды.
Өлгеннен кейін жарық көрген еңбектері
Өлген кезде Максуини жаңа таңдамалы өлеңдер жинағын дайындап жатқан еді, ол 2003 жылы Bloodaxe басылымынан «Wolf tongue: Selected Poems, 1965–2000» деген атпен жарық көрді. Келесі жылы оның Гийом Аполлинермен жасаған «бірлескен жұмысы» – «Horses in Boiling Blood» Equipage баспасынан шықты. 2013 жылы Пол Батчелор «Бари Максуиниді оқу» атты сын мақалаларының жинағын редакциялады. 2018 жылы Shearsman Books «Desire Lines: Unselected Poems, 1966–2000» кітабын жариялады, онда бұрынғы жинаққа енбеген материалдармен қатар, жарияланбаған өлеңдер де жинақталған.