1915 жылғы Сан-Диегода өткен Панама-Калифорния көрмесі: Панама каналының ашылуы, Сан-Диего портының маңыздылығы, Бальбоа паркі тарихы. Көрме туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Калифорниядағы көрме, АҚШ
1915 жылғы Сан-Францискодағы Панама-Тынық мұхиты көрмесі
Exposition in California, United States
the 1915 Panama Pacific Exposition in San Francisco
Панама-Калифорния көрмесі – 1915 жылдың 1 қаңтарынан 1917 жылдың 1 қаңтарына дейін Сан-Диегода өткен әлемдік көрме. Көрме Панама каналының ашылуын тойлады және Сан-Диегоны канал арқылы батысқа қарай өтіп, кейін солтүстікке бет алған кемелер үшін АҚШ-тың алғашқы порты ретінде көрсету мақсатында ұйымдастырылды. Көрме Сан-Диегоның ірі Балбоа паркінде өтті. Парк 1935 жылы тағы бір Панама-Калифорния көрмесін қабылдады.
The Panama–California Exposition was a world exposition held in San Diego, California, between January 1, 1915, and January 1, 1917. The exposition celebrated the opening of the Panama Canal, and was meant to tout San Diego as the first United States port of call for ships traveling north after passing westward through the canal. The fair was held in San Diego's large urban Balboa Park. The park held a second Panama California exposition in 1935.
Ұсыныс және құрылу
1909 жылы Сан-Диего сауда палатасының президенті және жергілікті кәсіпкер Гилберт Обри Дэвидсон Панама каналының құрылысы аяқталғанын еске алу үшін көрме ұсынды. 1910 жылы Сан-Диегода 37 578 адам тұрды, бұл халықаралық көрме өткізген ең аз халқы бар қала болар еді. Сан-Францисколық бірнеше адам Конгресс мүшелерін де, президент Уильям Говард Тафтті де Сан-Диегоның көрмесіне қолдау көрсетуден бас тартуға көндірді, оның орнына Тафттың республикандықтарға қарсайы сайлау кампаниясына саяси қолдау беруге уәде берді. Федералдық және мемлекеттік қаржыландыру жетіспеуіне байланысты Сан-Диего көрмесі кішкентай болып, аз мемлекеттер мен елдер қатысатын болды. Панама-Калифорния көрме компаниясы 1909 жылдың қыркүйегінде құрылды, ал директорлар кеңесіне президент Улисс С. Грант-младший және вице-президент Джон Д. Спрекельс жетекшілік етті. Ол қалалық саябақтағы жерді және Пуэбло жаңғырту және Миссия жаңғырту сәулеттік стильдерін таңдауға жауапты болды. Коллиерге көрмені «дұрыс бағытта» басқару, қабылданған әрбір шешім оның көрменің қандай жетістіктерге жете алатыны туралы көзқарасын көрсететініне көз жеткізу міндеті жүктелді. Коллиер бір рет: «Панама-Калифорния көрмесінің мақсаты – адамзаттың прогресі мен мүмкіндіктерін көрсету, тек көрменің ғана емес, сонымен қатар әлемнің прогресіне тұрақты үлес қосу» деді. 1914 жылдың наурыз айының басында Коллиер жеке қаржылық қиындықтарға тап болып, отставкаға кеткен кезде көрменің басшылығы тағы да өзгерді. Оның орнына Дэвидсон келді, сонымен қатар бірнеше жаңа вице-президенттер қосылды. 1910 жылдың наурызына дейін Панама-Калифорния көрме компаниясы абоненттік төлемдерді сату арқылы көрмені өткізу үшін 1 миллион доллар ($1,000,000.0) жинады. Сол жылы облигациялар арқылы тағы 1 миллион доллар саябақтағы тұрақты құрылыстарды жақсартуға бөлінді. Калифорния штатының ғимаратына қаржыландыру губернатор Хирам Джонсонның 1911 және 1913 жылдары қол қойған 450 000 долларлық ($450,000.0) ассигнациялық заңдары арқылы жүзеге асырылды.
In 1909, San Diego's Chamber of Commerce president and local businessman Gilbert Aubrey Davidson proposed an exposition to commemorate the completion of the Panama Canal. San Diego's population in 1910 was 37,578, and it would be the least populated city to ever host an international exposition. Several San Franciscans persuaded both members of Congress and President William Howard Taft to deny support for San Diego's exposition in exchange for pledged political support for Taft's campaign against Republicans. With no federal and little state government funding, San Diego's exposition would be on a smaller scale with fewer states and countries participating. The Panama–California Exposition Company was formed in September 1909 and its board of directors was soon led by president Ulysses S. Grant Jr. and vice president John D. Spreckels. He was responsible for selecting both the location in the city park and the Pueblo Revival and Mission Revival architectural styles. Collier was tasked with steering the exposition in "the proper direction," ensuring that every decision made reflected his vision of what the exposition could accomplish. Collier once stated "The purpose of the Panama–California Exposition is to illustrate the progress and possibility of the human race, not for the exposition only, but for a permanent contribution to the world's progress." The exposition's leadership changed again in early March 1914, when Collier encountered personal financial issues and resigned. He was replaced by Davidson, who was also joined by several new vice presidents. By March 1910, $1 million ($1000000.0 in 1910 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) was raised for the expo by the Panama–California Exposition Company through selling subscriptions. A bond measure later that year provided an additional $1 million solely for improving permanent fixtures in the park. Funding for the California State Building was provided through appropriation bills totaling $450,000 ($450000.0 in 1911 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) signed by Governor Hiram Johnson in 1911 and 1913.
Дизайн
Көрме ұйымдастырушылары алдымен Джон Галлен Говардты бас сәулетші ретінде іздеді. Говардтың қол жетімді болмауына байланысты, 1911 жылдың 27 қаңтарында олар Нью-Йорк сәулетшісі Бертрам Гудхьюді таңдап, оған көмектесу үшін Ирвинг Гиллді тағайындады. 1911 жылдың қыркүйегінде Гилл отставкаға кетіп, оның орнына Гудхью кеңсесінің Карлтон Уинслоу келді. Бастапқы ландшафт сәулетшілері, Олмстед ағайындылары да жобадан бас тартып, олардың орнына көрме ұйымдастырушысы Фрэнк П. Аллен кіші тағайындалды. Осы кезеңде жерді дамыту және пайдалану бойынша көптеген ұсыныстар түсті, олардың кейбіреулері қайырымдылыққа, ал кейбіреулері пайда табуға бағытталған. 1910 жылы көрме құрылысы кезінде өткізілген сайыс арқылы парктің аты Орталық Американы кесіп өтіп, Тынық мұхитын көрген алғашқы еуропалық Васко Нунес де Бальбоаның есімімен атады.
Fair officials first sought architect John Galen Howard as their supervisory architect. With Howard unavailable, on January 27, 1911, they chose New York architect Bertram Goodhue and appointed Irving Gill to assist him. By September 1911 Gill had resigned and was replaced by Carleton Winslow of Goodhue's office. The original landscape architects, the Olmsted Brothers, likewise left the project, and were replaced by fair official Frank P. Allen Jr. Numerous proposals, some altruistic, some profit driven, were brought forward for the development and use of the land during this time. During construction of the exposition facilities in 1910, a contest was held that renamed the park after Vasco Núñez de Balboa, the first European to cross Central America and see the Pacific Ocean.
Испан отаршылдық жаңғыру архитектурасы
Гудхью мен Уинслоу қарапайым, жергілікті, көлденең бағытталған Пуэбло жаңғырту және Миссия жаңғырту стилінен бас тартып, әрі сәнді әрі қалалық испан бароккосына бет бұрған дизайнды жақтады. Жай қабырғаларға қарама-қарсы, бай мексикалық және испандық чурригереск әшекейлері қолданылатын болды, сонымен қатар мавр жаңғырту архитектурасындағы ислам және парсы стильдерінің ықпалы сезілетін. Американың әлемдік көрмелері үшін мұндай жаңашылдық болды. Бұл дизайн бұрынғы Шығыс АҚШ және Еуропа көрмелерінен қасақана өзгешеленді, олар неоклассикалық және бель-этар стилінде жасалған, үлкен симметриялық кеңістіктерде салтанатты ғимараттармен безендірілген; Сан-Францискодағы Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесінің көп бөлігі бель-этар стилінде салынған. Гудхью испан бароккосын бұрын Гаванада, 1905 жылғы Ла Сантисима Тринидад кафедралды соборында және Панамадағы Колон қонақ үйінде сынап көрген. Сан-Диегоға арналған оның стильдік шабыт көздерінің арасында Севилья соборындағы Жиральда мұнарасы, Мехико қалалық соборы және Оахакадағы Успенская Богородица соборы бар. Гудхью осы жердегі ең ірі және сәнді ғимаратты – Калифорния ғимаратын, оның тарихи иконографиясымен бірге жеке өзі жобалады; ол тағы екі ғимараттың эскизін жасады, Уинслоу мен Алленге Испания мен Мексикадағы үлгілерден алынған фотосуреттері мен суреттерін ұсынды және олардың дамытқан жобаларын қарап шықты. Мұндай әсерлердің үйлесімі испан отаршылдық жаңғырту архитектурасын көрсетеді, ол көрме арқылы АҚШ-та кеңінен танымал болды. Көрмеге дейін Сан-Диегода негізінен виктория стиліндегі архитектура басым болған, сонымен қатар классикалық стильдердің де элементтері кездесетін. Көрменің танымалдылығы қаладағы миссия стиліндегі архитектураға көбірек назар аударуға әкелді. Көрмеден кейін Гудхью басқа ұлттық жобаларға көшті, ал Уинслоу Оңтүстік Калифорнияда қалды, Ла-Хойядағы Бишоп мектебінде және 1926 жылғы Лос-Анджелестегі Картей Циркль театрында стильдің өзіндік нұсқаларын жасауды жалғастырды. Уинслоу сонымен қатар 1925 жылғы жер сілкінісінен кейін Санта-Барбара қаласын испан отаршылдық жаңғырту стилін ресми түрде қабылдауға ықпал етуде маңызды рөл атқарды. Балбоа паркіндегі уақытша орнатулар, әшекейлер және ландшафттар кеңістіктер мен көптеген жолдар, кішкентай алаңдар және аулалық испан бақтарымен құрылды. Сонымен қатар, орналасқан жері кішкентай төбеден үлкен және ашық аумаққа көшірілді, оның көп бөлігі парктің бақтары ретінде қайта жаңартылуы жоспарланған.
Goodhue and Winslow advocated a design that turned away from the more modest, indigenous, horizontally oriented Pueblo Revival and Mission Revival, towards a more ornate and urban Spanish Baroque. Contrasting with bare walls, rich Mexican and Spanish Churrigueresque decoration would be used, with influences from the Islamic and Persian styles in Moorish Revival architecture. For American world's fairs, this was a novelty. The design was an intentional contrast to most previous Eastern U. S. and European expositions, which had been done in neoclassical and Beaux Arts styles, with large formal buildings around large symmetric spaces; San Francisco's Panama–Pacific International Exposition was largely Beaux Arts style. Goodhue had already experimented with Spanish Baroque in Havana, at the 1905 La Santisima Trinidad pro cathedral, and the Hotel Colon in Panama. Some of his specific stylistic sources for San Diego are the Giralda Tower at the Seville Cathedral, the Mexico City Metropolitan Cathedral, and the Cathedral of Our Lady of the Assumption, Oaxaca. Goodhue personally designed the largest and most ornate building on the site, the California Building, with its historical iconography; he sketched two other buildings, provided Winslow and Allen with his photographs and drawings from examples in Spain and Mexico, and reviewed their developed designs. This mix of influences is representative of Spanish Colonial Revival architecture, which the Exposition popularized in the United States. Prior to the exposition, San Diego had predominately featured Victorian architecture with some elements of classical styles. The popularity of the expo led to more emphasis on mission architecture within the city. After the Exposition, Goodhue moved on to other national projects, while Winslow stayed on in southern California, continuing to produce his own variations of the style at the Bishop's School in La Jolla and the 1926 Carthay Circle Theatre in Los Angeles. Winslow was also instrumental in persuading the city of Santa Barbara to adopt Spanish Colonial Revival as the officially mandated civic style after its 1925 earthquake. The temporary installations, decoration, and landscapes of Balboa Park were created with some large spaces and numerous paths, small spaces, and courtyard Spanish gardens. The location was also moved from a small hillock to a larger and more open area, most of which was intended to be reclaimed by the park as gardens.
Құрылыс
Көрмеге арналған жердің іргетасын қалау рәсімі 1911 жылғы 19 шілдеде өтті. Жоспарланған көрме макетіне орын дайындау үшін бірнеше қалалық ғимараттар, машина жасау шеберханалары және оқ-дәрі қоймасы басқа жерге көшірілді. Алғаш құрылысы басталған ғимарат – Әкімшілік ғимарат болды, ол 1911 жылғы қарашада басталып, 1912 жылғы наурызда аяқталды. Көрменің ресми ашылуына дейін жүріп жатқан құрылысты тамашалауға қызығушылық танытқан келушілерге 0,25 АҚШ доллары кіру ақысы алынды (1913 жылғы 0,25 АҚШ доллары бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең).
The groundbreaking ceremony for the site of the expo was held on July 19, 1911. To make room for the exposition planned layout, several city buildings, machine shops, and a gunpowder magazine were moved offsite. The first building to begin construction was the Administration Building, which started in November 1911 and completed in March 1912. Visitors interested in watching the ongoing construction before the exposition's official opening were charged admission of $0.25 ($0.25 in 1913 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today).
Орналасу
Экспоның орналасуы батыс, солтүстік және шығыс жақтан үш кіреберіспен шектелген. Шығыс қақпаға көлікпен және Сан-Диего электр теміржолының троллейбустарымен қаладан парктің оңтүстік бөлігі арқылы жоғары қарай келіп жетілді. Батыстан Кабрильо көпірінің кіреберісі гүлдеген алып ғасырлық өсімдіктермен белгіленген және тікелей драмалық Батыс қақпасына (немесе Қала қақпасына) алып келіп тоқтады, оның үстінде қаланың елтаңбасы орналасқан. Арканың екі жағында Атлант және Тынық мұхиттарын бейнелейтін Дори ордерлері тіреу тақтасын ұстап тұрды, бұл Панама каналының ашылуының құрметіне сулардың бірігуін көрсетеді. Бұл мүсіндерді Фурио Пичирилли жасаған. Батыс қақпасы Көркем өнер ғимаратының бөлігі болса, шығыс қақпасы Калифорния штаты ғимаратының ресми кіреберісі ретінде жобаланған. Шығыс немесе Штат қақпасы арканың үстінде Калифорния штатының елтаңбасын алып тұрды. Арканың үстіндегі шпандельдер 1769 жылы Испанияның келуі мен Монтерейде өткен 1846 жылғы штаттық конституциялық конвенцияны еске түсіретін түрлі түсті шыны плиткалармен толтырылған. Оңтүстік-батыс археологы Джесси Л. Нусбаумның жобалау және құрылысқа бақылау жасауымен салынған "Суреттелген шөл" тас құрылысы сияқты көрінгенімен, шындығында цементпен жабылған сым каркасынан тұрды. Истмустың айналасында жеңілдіктер, көңіл көтеру орындары мен ойындар, асыл тас кенінің көшірмесі, страустың шаруашылығы және 250 фут (76 метр) биіктігіндегі Панама каналының көшірмесі орналасқан.
The layout of the expo was contained by three entrances on the west, north, and east. The East Gateway was approached by drive and San Diego Electric Railway trolley cars winding up from the city through the southern portion of the park. From the west, the Cabrillo Bridge's entrance was marked with blooming giant century plants and led straight to the dramatic West Gate (or City Gate), with the city's coat of arms at its crown. The archway was flanked by engaged Doric orders supporting an entablature, with figures symbolizing the Atlantic and Pacific oceans joining waters together, in commemoration of the opening of the Panama Canal. These figures were the work of Furio Piccirilli. While the west gateway was part of the Fine Arts Building, the east gateway was designed to be the formal entrance for the California State Building. The East or State Gateway carried the California state coat of arms over the arch. The spandrels over the arch were filled with glazed colored tile commemorating the 1769 arrival of Spain and the 1846 State Constitutional Convention at Monterey. The 'Painted Desert', which design and construction was supervised by the Southwestern archeologist Jesse L. Nusbaum, had the appearance of a rock structure but was actually wire frames covered in cement. The Isthmus was surrounded by concessions, amusement rides and games, a replica gem mine, an ostrich farm, and a 250 feet (76 m) replica of the Panama Canal.
Тұрақты құрылымдар
Бастапқыда Кабрильо көпірі, күмбезді және мұнаралы Калифорния штатының ғимараты және төменгі орналасқан Көркем өнер ғимараты саябаққа тұрақты қосымшалар болу үшін жоспарланған; соңғы екеуі қазір Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енген Калифорния төртбұрышының бөлігі болып табылады. Ботаникалық ғимарат жылуды жақсы көретін өсімдіктерді қорғауға арналса, Спрекельс орган павильоны өз аудиториясында ашық аспан астындағы концерттерге көмектесетін еді. Ботаникалық ғимарат 53 400 долларға аяқталды (1914 жылғы 53 400 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең). Кабрильо көпірі каньонды көпірлеу үшін салынды, ал оның ұзын көлденең бөлігі қиял ғимараттарының үлкен тік үйіндісімен аяқталып, бүкіл композицияның негізгі бөлігін құрады. Көрменің орталық нүктесі – Плаза де Калифорния (Калифорния төртбұрышы), көбінесе испан бишілері мен әншілерін қамтитын аркадалы алаң, онда жақындау көпірі мен Эль Прадо аяқталады. Калифорния штатының ғимараты мен Көркем өнер ғимараты алаңды қалыптастырды, ал төменгі қабаттағы аркаданың артында орналасқан көрме залдары үш жағынан қоршап тұрды. Бұл үш жағы Калифорния миссиясының Adobe стиліне сәйкес, әшекейсіз болды. Бұл Калифорния штатының ғимаратының алдыңғы қасбетімен, Churrigueresque стиліндегі күрделі сызықтарымен және тығыз әшекейлерімен зерттес болды. Фронтисписпен қатар, күмбездің бір бұрышында Калифорния ғимаратының 200 фут (61 м) биіктігіндегі мұнарасы көтерілді, ол Оңтүстік Калифорния округтері мен Ғылым және Білім ғимараттарының көңілсіз мұнараларында қайталанды. Фронтиспис стилі бүкіл көрме аумағында қайталанды. Көрмеге келетін көптеген адамдарға қызмет көрсету үшін, Сан-Диегоның өсіп келе жатқан халқымен қатар, оқиғаның трафигіне төтеп бере алатын трамвайлар салынды. Маршруттар ақырында Оушен Бич, Даунтаун, Мишн Хиллз, Коронадо, Норт Парк, Голден Хилл және Кенсингтон арқылы өтіп, тіпті қысқа уақытқа АҚШ-Мексика шекарасына дейін созылды. Бүгінде алғашқы 24 1-сыныпты трамвайдың тек үш данасы ғана сақталған. Көрменің басында 200 шағын, моторланған тоқылған креслолар, «электрикеттер» деп аталатын, келушілерге жалға берілді. Лос-Анджелес көрмесінің моторлы креслолар компаниясы жасаған бұл баяу жылдамдықты көлік құралдары екі-үш адамға арналған және көрменің көп бөлігінде саяхаттау үшін пайдаланылды. 2015 жылы 100 жылдық мерекеде «электрикеттердің» көшірмелері қайтадан пайда болды.
From the start, the Cabrillo Bridge, the domed and towered California State Building and the low lying Fine Arts Building were intended to be permanent additions to the park; the latter two are now part of the National Register of Historic Places listed California Quadrangle. The Botanical Building would protect heat loving plants, while the Spreckels Organ Pavilion would assist open air concerts in its auditorium. The Botanical Building was completed for $53,400 ($53400.0 in 1914 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today). The Cabrillo Bridge was built to span the canyon, and its long horizontal stretch ending in a great upright pile of fantasy buildings would be the crux of the whole composition. The focus of the fair was the Plaza de California (California Quadrangle), an arcaded enclosure often containing Spanish dancers and singers, where both the approach bridge and El Prado terminate. The California State Building and the Fine Arts Building framed the plaza, which was surrounded on three sides by exhibition halls set behind an arcade on the lower story. Those three sides, following the heavy massiveness and crude simplicity of the California mission adobe style, were without ornamentation. This contrasted with the front facade of the California State Building, 'wild' with Churrigueresque complex lines of mouldings and dense ornamentation. Next to the frontispiece, at one corner of the dome, rose the 200 feet (61 m) tower of the California Building, which was echoed in the less prominent turrets of the Southern California counties and the Science and Education buildings. The style of the frontispiece was repeated around the fair. To service the large number of people that were to attend the exposition, streetcars were built that could handle the traffic of the event as well as the growing population of San Diego. The routes ultimately spanned from Ocean Beach, through Downtown, Mission Hills, Coronado, North Park, Golden Hill, and Kensington, even briefly serving as a link to the U. S.–Mexico border. Today, only three of the original twenty four Class 1 streetcars remain in existence. At the beginning of the exposition, 200 small wicker motorized chairs, known as electriquettes, were available for rent by visitors. Constructed by the Los Angeles Exposition Motor Chair Company, these slow speed transports held two to three people and were used for traveling throughout the majority of the exhibition. Electriquette replicas returned for the centennial celebration in 2015.
Басқа ерекшеліктері
Экспозицияның қосымша элементтері құсхана, раушан гүлбақтары және жануарлардың қоршаулары болды. Павлиндер мен фазандар көрме алаңында еркін серуендеді, ал қонақтар көбінесе қазды тамақтандырды. Көрме бастапқыда шетелдердің ғимараттарын қамтыған жоқ. Ал, Сан-Франциско Панама-Тынық мұхиты көрмесінде 22 ел мен АҚШ-тың 28 штатынан экспонаттар ұсынылды.
Additional elements of the exposition included an aviary, rose gardens, and animal pens. Peacocks and pheasants freely wandered through the fairgrounds, and pigeons were frequently fed by guests. The exposition did not initially feature any buildings representing foreign countries, In contrast, the San Francisco Panama Pacific Exposition featured exhibits from 22 countries and 28 U. S. states.
Ашылу
1914 жылы 31 желтоқсанда түн ортасында президент Вудро Вильсон Вашингтон қаласында телеграф түймесін басып, саябақтағы жарық пен электр қуатын қосып, көрмені ашты. Сонымен қатар, саябақ үстінде 1500 фут биіктікте орналасқан жарық шары экспозицияны одан әрі жарық етті. Жақын маңдағы Форт Роузкранс және Сан-Диего шығанағындағы әскери кемелерден де залптар жасалды, осылайша ашылу белгіленді. Бірінші айдың соңында күнделікті келушілер саны азайды, орташа есеппен күніне 4783 адам келді, ал ақпан айында 4360-қа дейін төмендеді. Дегенмен, көрме алғашқы үш айда пайда тапты (1915 жылы 40000 доллар бүгінгі күндерде шамамен <есептелген сомаға> тең). Мамыр айында күнделікті орташа келушілер саны 5800-ге жетті, ал шілдеде жалпы келушілер саны миллионға жетті. Көрмеге вице-президент Томас Р. Маршалл, Мемлекеттік хатшы Уильям Дженнингс Брайан, Әскери-теңіз күштерінің хатшысы және болашақ президент Франклин Д. Рузвельт, бұрынғы президенттер Уильям Говард Тафт және Теодор Рузвельт, өнертапқыш Томас Эдисон және автомобиль кәсіпкері Генри Форд сияқты көрнекті тұлғалар келді. Сан-Диегоны ел назарына түсіруге жасалған әрекет сәтті аяқталды. Тіпті Пенсильвания штатының "Еркіндік қоңырауы" 1915 жылдың қараша айында үш күнге қысқа ғана уақытқа қойылды.
At midnight on December 31, 1914, President Woodrow Wilson ceremoniously pushed a telegraph button in Washington, D. C. to open the expo by turning on the power and lights at the park. In addition, a lit balloon located 1,500 feet above the park further brightened the exposition. Guns at the nearby Fort Rosecrans and on Navy ships in San Diego Bay also were fired to signal the opening. By the end of the first month, daily attendance decreased, with an average number of attendees at 4,783 a day, which decreased to 4,360 by February. However, the expo made ($40000.0 in 1915 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today) profit in its first three months. By May, the average daily attendance had increased to 5,800 and in July the total attendance had reached a million visitors. Notable visitors to the expo included Vice President Thomas R. Marshall, Secretary of State William Jennings Bryan, Secretary of the Navy and future President Franklin D. Roosevelt, former presidents William Howard Taft and Theodore Roosevelt, inventor Thomas Edison, and automobile businessman Henry Ford. The attempt to "put San Diego on the map" with national attention was successful. Even Pennsylvania's Liberty Bell made a brief three day appearance in November 1915.
Ұзарту
1915 жылдың соңына дейін экспозицияны тағы бір жылға ұзарту жоспарлары тарала бастады. Алайда, директорлар кеңесінің көп бөлігі жаңа жылға дейін қызмет ете алмады және отставкаға шықты. 1916 жылғы қосымша қаржыландыру Лос-Анджелес қаласынан, жергілікті кәсіпкерлерден, 1915 жылғы эксподан түскен түсімнен, Панама-Тынық мұхиты халықаралық экспозициясынан қалған қаражаттан және Сан-Диегодан тыс жердегі сауда палаталарынан түсті. 1916 жылдың 18 наурызында Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джозеф Даниельс Вашингтон қаласындағы батырманы басып, Панама алаңындағы гонгты соқтырып, «Экспозицияны ашу күнін» атап өтті. Жәрмеңке Панама-Калифорния халықаралық экспозициясы деп қайта аталды. Бірінші дүниежүзілік соғыс 1914 жылдан бері жалғасып жатқандықтан, кейбір экспоненттер Еуропаға орала алмады. Қосымша көрмелерге мұз айдыны, аллигатор шаруашылығы және қойылымдар кірді. Алдыңғы жылғы кейбір ғимараттар жаңа көрмелер үшін қайта пайдаланылды, бірақ экспозиция 1917 жылдың 1 қаңтарында аяқталды. Соңғы күні Панама алаңында әскери шеру, макеттік әскери шайқас және орган павильонында опера салтанаты өтті. Түн ортасында жарықтар өшіріліп, органның үстіндегі пиротехникалық шашулармен «ӘЛЕМДІК БЕЙБІТШІЛІК – 1917» деп жазылды.
Prior to the end of 1915, plans began circulating for extending the exposition for another year. Most of the board of directors, however, were not able to continue into the new year and resigned. Funding for the 1916 addition came from Los Angeles, local businessman, proceeds from the 1915 expo, leftover funding from the Panama–Pacific International Exposition, and chambers of commerce outside of San Diego. On March 18, 1916, Secretary of the Navy Josephus Daniels pushed a button in Washington, D. C. that sounded a gong in the Plaza de Panama to commemorate "Exposition Dedication Day". The fair was rechristened the Panama–California International Exposition. Some of these exhibitors were unable to return to Europe due to World War I which had been raging since 1914. Additional exhibits included an ice rink, an alligator farm, and performance shows. Some of the original buildings from the prior year were repurposed for new exhibits. but the expo was concluded on January 1, 1917. Events on the final day included a military parade in the Plaza de Panama, a mock military battle, and an opera ceremony at the organ pavilion. At midnight, the lights were turned off and pyrotechnics above the organ spelled "WORLD PEACE–1917".
Жүз жылдық
Сан-Диего қаласы 2015 жылы көрменің 100 жылдығын кең ауқымды мерекелеу шараларымен және көрмелермен атап өтті. Орталық алаңдардан көліктердің қозғалысын және тұрақ орындарын жою туралы ұсыныс қырқыс пікірталас тудырып, кейіннен қабылданбады.
The City of San Diego held a major observation for the 2015 centennial of the Exposition, with numerous events and exhibits. A proposal to remove vehicle traffic and parking from the central plazas proved controversial and was eventually scrapped.