Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдағы Германия Конфедерациясының мемлекеті
19th century state of the German Confederation
Ганновер Корольдігі (Königreich Hannover) 1814 жылғы қазанда Вена конгресінде құрылды, Наполеон дәуірінен кейін Георг III Ганновер территорияларын қайта иеленді. Ол бұрынғы Ганновер сайлау округінің орнын басып, 1815 жылғы маусымда Германия Конфедерациясындағы 38 басқа тәуелсіз мемлекетке қосылды. Корольдік 1714-1837 жылдар аралығында Ұлыбританиямен жеке одақта болған Вельф әулетінің кіші тармағы – Ганновер әулетімен басқарылды. Монархы Лондонда тұрғандықтан, әдетте британдық патша отбасының жас мүшесі, вице-король ретінде Ганновер Корольдігінің әкімшілігін басқарды. Ұлыбританиямен жеке одақ 1837 жылы Виктория патшайымның таққа отыруымен аяқталды, себебі жартылай саликтік заң бойынша, әлі тірі династиялық еркек мұрагер болғанда әйелдер Ганновер тағына мұрагер бола алмады. Осылайша оның інісі Эрнест Август Ганновердің билеушісі болды. Оның жалғыз ұлы Георг V ретінде таққа отырды. Бірақ ол Аустрия-Пруссия соғысында жеңілген тарапты қолдағандықтан, оның корольдігі 1866 жылы Пруссия тарапынан басып алынып, тәуелсіз корольдік ретінде тоқтатылып, Пруссияның Ганновер провинциясына айналды. 1871 жылғы қаңтарда Германияның бірігуі кезінде Ганновер Пруссияның қалған бөлігімен бірге Германия империясының құрамына кірді. 1946 жылы Ганновер мемлекеті ретінде қысқа ғана уақытқа қайта жаңғыртылып, кейіннен бірнеше кіші мемлекеттермен бірігіп, Батыс Германиядағы қазіргі Төменгі Саксония мемлекетін құрды.
The Kingdom of Hanover (Königreich Hannover) was established in October 1814 by the Congress of Vienna, with the restoration of George III to his Hanoverian territories after the Napoleonic era. It succeeded the former Electorate of Hanover, and joined 38 other sovereign states in the German Confederation in June 1815. The kingdom was ruled by the House of Hanover, a cadet branch of the House of Welf, in personal union with Great Britain between 1714 and 1837. Since its monarch resided in London, a viceroy, usually a younger member of the British royal family, handled the administration of the Kingdom of Hanover. The personal union with the United Kingdom ended in 1837 upon the accession of Queen Victoria because semi Salic law prevented females from inheriting the Hanoverian throne while a dynastic male was still alive. Her uncle Ernest Augustus thus became the ruler of Hanover. His only son succeeded him to the throne as George V. However, as he backed the losing side in the Austro Prussian War, his kingdom was conquered by Prussia in 1866 and ceased to exist as an independent kingdom, becoming the Prussian Province of Hanover. Along with the rest of Prussia, Hanover became part of the German Empire upon the unification of Germany in January 1871. Briefly revived as the State of Hanover in 1946, the state was later merged with some smaller states to form the current state of Lower Saxony in West Germany.
Тарих
Ганновер аумағы бұрын Киелі Рим империясының құрамында княздік болған, ал 1708 жылы Брансвик-Люнебург герцогтігінің династиялық бөлімдерінің бірігуімен Ганновер құрылғанда сайлаушы болып көтерілді. 1714 жылы таққа отырған Ганновер әулетінің Джордж-Луи Ұлыбританияның тағына Джордж I ретінде көтерілді, ал Ганновер Ұлыбританиямен жеке одаққа қосылды. 1803 жылы Наполеон соғыстарында француз және пруссия әскерлері Ганноверді жаулап алды. 1807 жылғы Тильзит келісімдері оны Пруссияның аумақтарына қосып, Наполеонның кенже інісі Жером Бонапарт басқаратын Вестфалия корольдігін құрды. Француздық билік 1813 жылдың қазан айына дейін сақталды, содан кейін аумақты орыс казактары басып алды. Одан кейін болған Лейпциг шайқасы Наполеонның клиенттік мемлекеттерінің түпкілікті аяқталуын білдірді және сайлаушылық Ганновер үйіне қайта оралды. 1814 жылғы Вена конгресінің шарттары Ганноверді қалпына келтіріп қана қоймай, оны тәуелсіз патшалыққа көтеріп, оның сайлау ханзадасы, Ұлыбританияның Джордж III, Ганновердің патшасы болды. Жаңа патшалық да едәуір кеңейтілді және Германия Конфедерациясының төртінші ірі мемлекеті (Пруссия, Австрия және Бавариядан кейін) және солтүстік Германиядағы екінші ірі мемлекет болды. Георг III өзінің 60 жылдық билігі кезінде патшалыққа ешқашан бармады. Ганноверді жеңгенге дейін деменцияға ұшырағандықтан, ол қосымша патшалық иелігін алғанын түсінгені екіталай, сондықтан оның басқаруында ешқандай рөл атқармады. Ганновердің функционалдық басқаруын әдетте вице-король басқарды, ол Георг III билігінің соңғы жылдары және Георг IV және Вильгельм IV патшаларының 1816-1837 жылдар аралығында Георг III-нің ең кіші тірі ұлы Адольф Фредерик болды. 1837 жылы Ұлыбритания мен Ганновердің 123 жылдық жеке одағы Ұлыбритания тағына Викторияның отыруымен аяқталды. Ұлыбританиядан айырмашылығы, Ганноверде жартылай саликалық заң қолданылды, егер әулеттің еркегі тірі болса, әйелдің таққа отыруына тыйым салынды. Эрнест Август, қазір Георг III-нің ең үлкен тірі ұлы, Ганновердің патшасы ретінде таққа отырды. Адольф Фредерик, оның кіші інісі және ұзақ уақыттан бері вице-король, Ұлыбританияға оралды. Эрнест Август өзінің немересі Виктория патшайымымен қарым-қатынаста қиындықтар тудырып, олар жиі отбасылық мәселелер бойынша дауласты. Ішкі саясатта оның билігі конституциялық дағдарыстан басталды, өйткені ол парламентті таратуға және 1819 жылғы жазбаша конституцияны жоюға тырысты. Ол 1848 жылғы төңкеріс кезінде де елге жетекшілік етті. Оның ұлы Георг V 1851 жылы таққа отырды. Австрия-Пруссия соғысы (1866) кезінде Ганновер Германия Конфедерациясының кейбір басқа мүше мемлекеттерімен бірге бейтараптық саясатын ұстанды. 1866 жылдың 14 маусымында Ганновердің Пруссияға қарсы Конфедерация әскерлерін жұмылдыруды қолдаған дауысы Пруссияны соғыс жариялауға итермеледі. Соғыстың нәтижесі Ганновердің тәуелсіз патшалық ретінде тарауына әкелді, ол Пруссия Корольдігіне қосылып, Пруссияның Ганновер провинциясы болды. 1871 жылы Пруссияның қалған бөлігімен бірге Германия империясының құрамына енді. Георг V 1866 жылы Ганноверден қашқаннан кейін Голландияда өзіне адал күштерді Гвельф легионы деп атады. Ол 1870 жылы таратылды. Дегенмен, Георг Пруссияның өз аймағын басып алуын қабылдамай, өзін әлі де Ганновердің заңды патшасы деп жариялады. Оның жалғыз ұлы, Эрнест Август, Ганновердің мұрагерлік ханзадасы, 1878 жылы Георг қайтыс болғаннан кейін талапты мұра етті. Эрнест Август сондай-ақ Брансвик герцогтігінің тағына бірінші болып табылды, оның билеушілері Ганновер әулетінің кіші тармағы болды. 1884 жылы Эрнест Августтың туысы Вильям қайтыс болғаннан кейін бұл тармақ жойылды. Алайда Эрнест Август аннексияланған Ганноверге деген талабынан бас тартпағандықтан, Германия империясының Бундесраты ол Брансвик тағына отырса, империяның бейбітшілігін бұзады деп шешті. Нәтижесінде, Брансвик 1913 жылға дейін регенттікпен басқарылды, ол кезде оның ұлы, сонымен қатар Эрнест Август, неміс императорының қызы, ханшайым Виктория Луизамен үйленіп, неміс империясына адалдық ант берді. Содан кейін герцог Брансвикке деген талабынан ұлының пайдасына бас тартты, ал Бундесрат жас Эрнест Августқа Ганновер үшін сыйлық өтемақысы ретінде Брансвикке иелік етуге рұқсат берді. Рейхтен бөлінуді кейде қолдаған неміс Ганновер партиясы Рейхстагта провинцияға жеке мәртебе беруді талап етті. Партия нацистік үкімет таратып жібергенге дейін өмір сүрді.
The territory of Hanover had earlier been a principality within the Holy Roman Empire before being elevated into an electorate in 1708, when Hanover was formed by union of the dynastic divisions of the Duchy of Brunswick Lüneburg, excepting the Principality of Brunswick Wolfenbüttel. After his accession in 1714, George Louis of the House of Hanover ascended the throne of Great Britain as George I, and Hanover was joined in a personal union with Great Britain. In 1803, Hanover was conquered by the French and Prussian armies in the Napoleonic Wars. The Treaties of Tilsit in 1807 joined it to territories from Prussia and created the Kingdom of Westphalia, ruled by Napoleon's youngest brother, Jérôme Bonaparte. French control lasted until October 1813, when the territory was overrun by Russian Cossacks. The Battle of Leipzig, shortly thereafter, spelled the definitive end of the Napoleonic client states, and the electorate was restored to the House of Hanover. The terms of the Congress of Vienna in 1814 not only restored Hanover but also elevated it to an independent kingdom with its Prince Elector, George III of the United Kingdom, as King of Hanover. The new kingdom was also greatly expanded and became the fourth largest state in the German Confederation (behind Prussia, Austria and Bavaria) and the second largest in northern Germany. George III never visited the kingdom during his 60 year reign. Having succumbed to dementia prior to the elevation of Hanover, it is unlikely that he ever understood that he had gained an additional kingship, and he took no role in its governance. Functional administration of Hanover was usually handled by a viceroy, which during the later years of George III's reign and the reigns of Kings George IV and William IV from 1816 to 1837, was Adolph Frederick, George III's youngest surviving son. When Queen Victoria succeeded to the British throne in 1837, the 123 year personal union of Great Britain and Hanover ended. Unlike in Britain, semi Salic law operated in Hanover, prohibiting the accession to the throne by a female if any male of the dynasty had survived. Ernest Augustus, now the eldest surviving son of George III, succeeded to the throne as King of Hanover. Adolph Frederick, the younger brother and long time Viceroy, returned to Britain. Ernest Augustus had a personally strained relationship with his niece Queen Victoria, and they frequently squabbled over family affairs. Domestically, his reign began with a constitutional crisis as he tried to suspend parliament and nullify the written constitution of 1819. He also presided over the country during the turbulent Revolutions of 1848. His son, George V, assumed the throne in 1851. During the Austro Prussian War (1866), Hanover attempted to maintain a neutral position, along with some other member states of the German Confederation. Hanover's vote in favor of the mobilisation of Confederation troops against Prussia on 14 June 1866 prompted Prussia to declare war. The outcome of the war led to the dissolution of Hanover as an independent kingdom, which was annexed by the Kingdom of Prussia and became the Prussian Province of Hanover. Along with the rest of Prussia, it became part of the German Empire in 1871. After George V fled Hanover in 1866, he raised forces loyal to him in the Netherlands, called the Guelphic Legion. It was eventually disbanded in 1870. Nevertheless, George refused to accept the Prussian takeover of his realm and claimed he was still the legitimate king of Hanover. His only son, Ernest Augustus, Crown Prince of Hanover, inherited the claim upon George's death in 1878. Ernest Augustus was also first in line to the throne of the Duchy of Brunswick, whose rulers had been a junior branch of the House of Hanover. In 1884, that branch became extinct with the death of William, a distant cousin of Ernest Augustus. However, since Ernest Augustus refused to renounce his claim to annexed Hanover, the Bundesrat of the German Empire ruled that he would disturb the peace of the empire if he ascended the throne of Brunswick. As a result, Brunswick was ruled by a regency until 1913, when his son, also named Ernest Augustus, married the German Emperor's daughter, Princess Viktoria Luise and swore allegiance to the German Empire. The Duke then renounced his claim to Brunswick in favour of his son, and the Bundesrat allowed the younger Ernest Augustus to take possession of Brunswick as a kind of dowry compensation for Hanover. The German Hanoverian Party, which at times supported secession from the Reich, demanded a separate status for the province in the Reichstag. The party existed until banned by the Nazi government.
Қайта өрлеу және қазіргі заман тарихы
Пруссияның ресми түрде таратылуға айналдырмас бұрын (1947), 1946 жылы Ганновер саясаткерлері осы мүмкіндікті пайдаланып, де (CCG/BE) Ганновер мемлекеттілігін қайта жаңғыртуды, Пруссияның Ганновер провинциясын Ганновер штаты ретінде қайта құруды жақтады. Штат өзін корольдік дәстүрінің жалғасы ретінде қарастырды. Оның премьер-министрі Хинрих Вильгельм Копф Ганноверді бірнеше шағын штаттармен біріктіріп, Ганновер қаласын астана етіп Төменгі Саксония штаты құрылғанда маңызды рөл атқарды. Ганновердің бұрынғы аумағы Төменгі Саксонияның 85 пайызын құрайды және оның елтаңбасының негізі болып табылады.
With Prussia on the verge of official dissolution (1947), Hanoverian politicians in 1946 took advantage of the opportunity and advocated that the de (CCG/BE) revive Hanoverian statehood, reconstituting the Prussian Province of Hanover as the State of Hanover. The state saw itself in the tradition of the kingdom. Its prime minister, Hinrich Wilhelm Kopf, played a central role when the state of Lower Saxony was founded just a few months later by merging Hanover with several smaller states, with the city of Hanover as its capital. The former territory of Hanover makes up 85 percent of Lower Saxony and is the origin of its coat of arms.
Діни ұйымдарды қайта ұйымдастыру
Лютеран шіркеуі Ганновер корольдігінің мемлекеттік шіркеуі болды, король summus episcopus (лютеран шіркеуінің жоғарғы басқарушысы) болды. Аймақтық консисториялар шіркеу және дін қызметкерлерін бақылады. Олар Аурихте (Шығыс Фризия үшін бір мезгілде лютерандық және кальвинисттік консистория, лютерандар үстемдік еткен), Ганноверде (бұрынғы Брансвик-Люнебург электораты үшін), Илфельдте (Шығыс Харц тауларындағы Ганноверлік эксклав Grafschaft Hohnstein үшін), Оснабрюкте (бұрынғы Оснабрюк князьдік епископтығы үшін), Оттерндорфта (Хаделн жері үшін, 1535–1885 жылдары), сондай-ақ Стадеде (бұрынғы Бремен-Верден үшін, 1650–1903 жылдары, 1885 жылға дейін Хаделнсіз, содан кейін толық Стаде аймағын қоса алғанда) орналасқан. Әр консисторияға бас инспектор төрағалық етті. 1848 жылы лютерандық приходтар демократияландырылды, барлық ересек ер адамдар сайлаған пресвитериумдар (Kirchenvorstände, біртұтас Kirchenvorstand; сөзбе-сөз: шіркеу кеңестері) енгізілді. Бұл пресвитериумдар шіркеуге басшылық етуде пастормен бірлесіп жұмыс істеді, бұрын тек пастордың құзырында болған істерге қатысты. Пресвитериумдардың енгізілуі лютеран шіркеуінде революциялық өзгеріс болды. 1864 жылы Карл Лихтенберг, Ганновердің білім, мәдениет және діни істер министрі (1862–65), Ständeversammlung (Эстаттар жиналысы, Ганновер парламенті) лютеран шіркеуінің конституциясына қатысты жаңа заңды қабылдауға көндірді. Конституция бойынша мемлекеттік синод (паршияндық парламент, Landessynode) құрылды. Бірақ оның алғашқы отырысы 1869 жылы ғана өтті, себебі 1866 жылы Ганновер корольдігін Пруссия аннексиялағаннан кейін, Ганновер лютерандары пруссиялық биліктен тәуелсіз өкілді орган құруды қалаған, бірақ ол тек лютерандық мәселелермен шектелді. 1866 жылы Пруссияның жаулап алуынан кейін, 19 қыркүйекте, Пруссияның ресми аннексиясына бір күн бұрын, және Ганновердің соңғы summus episcopus, король Георг V елден кеткен кезде, Корольдіктің алты консисториясы бірігіп, бүгінгі күнге дейін сақталған шіркеу органы – Ганновердің лютерандық мемлекеттік шіркеуін құрды. Барлық Ганноверлік консистория, Landeskonsistorium (мемлекеттік консистория), аймақтық консисториялардың өкілдерімен құрылды. Бұрынғы Пруссиялық Шығыс Фризиядағы кальвинисттік қауымдар сол жердегі лютерандармен ("Coetus") ортақ ұйымға біріккен, ал бұрынғы Бентхайм графтығындағы Реформация шіркеуі, мемлекеттік шіркеу болғандықтан, тек Бентхайм үшін толыққанды шіркеу органдарын құрған (Königlich Großbrittanisch Hannoverscher Ober Kirchenrath), Ганновердің басқа жерлеріндегі кальвинисттік қауымдар қиын жағдайда болды. Гюгеноттардан тараған кейбір кальвинисттік қауымдар Төменгі Саксония Конфедерациясында (Niedersächsische Konföderation) ұйымдастырылды. Лютеран шіркеуі, Ганновердің мемлекеттік шіркеуі болғандықтан, Шығыс Фризия мен Бентхаймнан тыс кальвинисттік диаспоралық приходтарды да бақылады. 1848 жылы жаңа Ганновер заңы осы кальвинисттік приходтарда пресвитериумдар құруға мүмкіндік берді, бұл кальвинизмнің пресвитериандық құрылымына сәйкес келді. Католиктер Ганноверде жалпы азшылықты құрады, бірақ аймақтық тұрғыдан бұрынғы князьдік епископтарда көпшілік болды. 1803 және 1814 жылдардағы аннексиялар нәтижесінде Ганновер үш христиан конфессиясының мемлекетіне айналды. 1824 жылы Ганновер және Ватикан сол кезге дейін солтүстік миссияларының Рим католиктік апостолдық викариаттары бақылаған, негізінен протестант аймақтарында орналасқан диаспоралық приходтарды бұрынғы князьдік епископтардың епархияларына біріктіруге келісті, олардың епархиялық аумақтары осылайша диаспора аймақтарына дейін кеңейтілді. Яһудилер бүкіл Ганноверде диаспорада өмір сүрді. 1806 жылға дейін оларға кейбір аймақтарда тұруға рұқсат берілмеді. Вестфалия мен Францияның 1807 және 1810 жылдардағы аннексиясымен, кейіннен қайта құрылған Ганновердегі барлық еркек тұрғындар Вестфалия немесе француз азаматтары болып, тең құқықтарға ие болды, бірақ 1808 жылдың 17 наурызында Наполеон Бонапарт француздық аннексияланған аумақтағы яһудилердің құқықтарын өзінің «Жаман жарлығымен» шектеді. Яһуди қауымдары француздық аймақтық яһуди консисторияларына немесе Израильдіктердің Вестфалиялық корольдік консисториясына бағынды. 1813 жылы Ганновер тәуелсіздік пен егемендікті қайта қалпына келтірген кезде оның үкіметі яһудилерді заңды теңдіктен айырды. Яһудилерді француз немесе Вестфалия мемлекеті, ал емес Ганновер азат еткенін айтып, үкімет Иоганн Смидттің манипуляцияланған тұжырымдамасы бойынша, неміс конфедерациясының яһудилердің құқықтары туралы шешімдерін заңды негіз ретінде қарастырды. 1842 жылы Ганновер, соңғы кезде құрылмаған жағдайда, яһудилерге тең құқықтар берді және яһуди қауымдарын құруға көмектесті, сондай-ақ төрт аймақтық жер раббинаттарын құрды. Олар – Эмден жер раббинаттары (Аурих және Оснабрюк аймақтары), Ганновер жер раббинаттары (Ганновер және Люнебург аймақтары), Хильдесхайм жер раббинаттары (Хильдесхайм аймағы және Бергхауптманшафт Клаусталь), және Стаде жер раббинаттары (Стаде аймағы). Көптеген диаспора аймақтарында яһудилер бұл прогресс екенін де, сонымен бірге раббиндер мен дін оқытушыларына, синагогтарға немесе мектептерге қаржылық жауапкершілік тудыратындықтан, қиындық екенін де мойындады. Жергілікті билік енді яһуди қауымдары синагогтар мен яһуди білімін құруын талап етті. Жер раббиндері, жер раббинаттарына төрағалық етіп, діни және мемлекеттік функцияларды бірге атқарды, мысалы, яһуди бастауыш мектептерін бақылау және барлық мектептерде яһуди дінін оқыту. Осылайша, Ганновер корольдігі неміс конфедерациясының шамалы мемлекеттерінің бірі болды, онда раббиндер лютеран дін қызметкерлері сияқты яһудилерге қатысты жартылай мемлекеттік билікке ие болды.
The Lutheran church was the state church of the Kingdom of Hanover with the King being summus episcopus (Supreme Governor of the Lutheran Church). Regional consistories supervised church and clergy. These were in Aurich, a simultaneously Lutheran and Calvinist consistory dominated by Lutherans (for East Frisia) and the Lutheran consistories in Hanover (for the former Electorate of Brunswick Lüneburg proper), in Ilfeld (for the Grafschaft Hohnstein, a Hanoverian exclave in the Eastern Harz mountains), in Osnabrück (for the former Prince Bishopric of Osnabrück), in Otterndorf (existed 1535–1885 for the Land of Hadeln) as well as in Stade (existed 1650–1903, until 1885 for the former Bremen Verden proper without Hadeln, then including the complete Stade region). A general superintendent chaired each consistory. In 1848, the Lutheran parishes were democratised by the introduction of presbyteries (Kirchenvorstände, singular Kirchenvorstand; literally: church boards), elected by all major male parishioners and chairing each congregation in co operation with the pastor, being before the sole chairman. This introduction of presbyteries was somewhat revolutionary in the rather hierarchically structured Lutheran church. In 1864, Carl Lichtenberg, Hanoverian minister of education, cultural and religious affairs (1862–65), persuaded the Ständeversammlung (lit. Estates Assembly, the Hanoverian parliament) to pass a new law as to the constitution of the Lutheran church. The constitution provided a state synod (parishioners' parliament, Landessynode). But its first session only materialised in 1869 when, after the 1866 Prussian annexation of the Kingdom of Hanover, the Hanoverian Lutherans desired a representative body separate from Prussian rule, though it was restricted to Lutheran matters only. After the Prussian conquest in 1866, on 19 September 1866, the day before the official Prussian annexation took place and with the last summus episcopus, King George V of Hanover, in exile, the Kingdom's six consistories joined to form today's still existing church body, the Lutheran State Church of Hanover. An all Hanoverian consistory, the Landeskonsistorium (state consistory), was formed with representatives from the regional consistories. While the Calvinist congregations in formerly Prussian East Frisia had a common roof organisation with the Lutherans there ("Coetus") and the Reformed Church in the former County of Bentheim, then being the state church, had fully established church bodies for Bentheim only (Königlich Großbrittanisch Hannoverscher Ober Kirchenrath, ), the Calvinist congregations elsewhere in Hanover were in a somewhat sorry state. Though some Calvinist congregations of Huguenot origin were organised in the Lower Saxon Confederation (Niedersächsische Konföderation). The Lutheran church being the state church of Hanover also supervised the Calvinist diaspora parishes outside East Frisia and Bentheim. In 1848 the new Hanoverian law also provided for presbyteries in these Calvinist parishes, which exactly fit the presbyterian structure of Calvinism. Catholics formed an overall minority in Hanover, but regionally majorities in the former prince bishoprics. By the annexations in 1803 and 1814 Hanover had become a state of three Christian denominations. In 1824 Hanover and the Holy See thus agreed to integrate diaspora parishes which were located in prevailingly Protestant areas, until then supervised by the Roman Catholic Vicariate Apostolic of the Nordic Missions, into the existing dioceses of the former prince bishoprics, whose diocesan territories were thus extended into the diaspora areas. Jews lived all over Hanover in diaspora. Until 1806, they were not allowed to reside in some areas. By the Westphalian and French annexations in 1807 and 1810 all male inhabitants in later restituted Hanover became Westphalian or French citizens of equal rights, though on 17 March 1808 Napoléon Bonaparte restricted the rights of Jews in the French annexed territory by his so called [[Infamous Decree. The Jewish congregations became subject to French regional Jewish consistories or the Royal Westphalian Consistory of the Israelites [he], respectively. When Hanover resumed independence and sovereignty in 1813 its government deprived the Jews their legal equality. Arguing it was the French or Westphalian state and not Hanover, which had emancipated the Jews, the government took the decisions of the German Confederation on the rights of the Jews, in Johann Smidt's manipulated formulation, as the legal grounds. In 1842, Hanover finally granted equal rights to Jews and promoted to build up Jewish congregations, where this did not already happen earlier, and a superstructure of four regional land rabbinates. These were the Emden Land Rabbinate (Aurich and Osnabrück regions), the Hanover Land Rabbinate [de] (Hanover and Lüneburg regions), the Hildesheim Land Rabbinate (Hildesheim region and Berghauptmannschaft Clausthal), and the Stade Land Rabbinate (Stade region). In many diaspora areas Jews regarded this a progress and a burden alike, because of the implied financial burden for rabbis and religion teacher, synagogues or schools. The local authorities now requested that the Jewish congregations establish synagogues and Jewish education for the pupils. The land rabbins, chairing the land rabbinates, simultaneously fulfilled religious and state functions, like supervising Jewish elementary schools and the teaching of Jewish religion in all schools. The Kingdom of Hanover was thus one of the few states within the German Confederation, where rabbins held a similar semi state authoritative position as to Jews as did, e. g., Lutheran clergy towards Lutherans.
Патшалар
1813 жылы Георг III өзінің Ганновер территорияларына қайта оралды, ал 1814 жылғы қазан айында Вена конгресінде олар тәуелсіз Ганновер Корольдігі ретінде құрылды. Ұлыбританиямен жеке одақ 1837 жылы королева Викторияның таққа отыруымен аяқталды, себебі Ганновердегі, жартылай салик заңына негізделген мұрагерлік заңдары, егер тірі еркек мұрагер болса, әйелге тақты мұрагерлікке алуға мүмкіндік бермеді (Ұлыбританияда еркек тек өз әпкелеріне ғана басымдық берді). Портрет атауы Өмір сүру мерзімі Билікке кіруі Биліктен кетуі Мұрагерлік туралы ескертулер 4 маусым 1738 – 29 қаңтар 1820 (81 жас) 12 қазан 1814 29 қаңтар 1820 Бұрынғы Ганновердің 1760 жылдан 1806 жылға дейінгі сайлау ханзадасы. Осы жылдары Георг III психикалық тұрғыдан қабілетсіз болды, ал оның конституциялық өкілеттіктерін оның үлкен ұлы Георг Август Фредерик (болашақтағы Георг IV) регент ретінде іске асырды. Ганноверде оның кіші ұлы Кембридж герцогы, принц Адольф 1816 жылдан бастап вице-король қызметін атқарды. 12 тамыз 1762 – 26 маусым 1830 (67 жас) 29 қаңтар 1820 26 маусым 1830 Георг III-тің ұлы. 1811–1820 жылдары принц-регент болды, Ганноверде оның ағасы Кембридж герцогы вице-король ретінде өкілдік етті. 21 тамыз 1765 – 20 маусым 1837 (71 жас) 26 маусым 1830 20 маусым 1837 Георг III-тің ұлы, Георг IV-тің інісі. Ганновер мен Ұлыбританияны билеген соңғы монарх, Ганноверде оның ағасы Кембридж герцогы вице-король ретінде өкілдік етті. 5 маусым 1771 – 18 қараша 1851 (80 жас) 20 маусым 1837 18 қараша 1851 Георг III-тің ұлы, Георг IV және Уильям IV-тің інісі. Королева Викторияның таққа отыруы Ұлыбритания мен Ганновердің тәждерін бөліп, соңғысы оның ағасына өтті. 27 мамыр 1819 – 12 маусым 1878 (59 жас) 18 қараша 1851 20 қыркүйек 1866 Эрнест Августтың ұлы. Ганновер Аустрия-Пруссия соғысынан кейін Пруссияға қосылды.
In 1813, George III was restored to his Hanoverian territories, and in October 1814, they were constituted as the independent Kingdom of Hanover at the Congress of Vienna. The personal union with the United Kingdom ended in 1837 on the accession of Queen Victoria because the succession laws in Hanover, based on semi Salic law, prevented a female inheriting the title if there was a surviving male heir (in the United Kingdom, a male took precedence only over his own sisters). Portrait Name Lifespan Reign began Reign ended Succession Notes 4 June 1738 –29 January 1820(aged 81) 12 October 1814 29 January 1820 Previously Prince Elector of Hanover from 1760 to 1806. George III was mentally incapacitated during these years, and his constitutional powers were exercised by his eldest son, George Augustus Frederick (the future George IV), as Regent. In Hanover, his youngest son, Prince Adolphus, Duke of Cambridge, officiated as Viceroy from 1816. 12 August 1762 –26 June 1830(aged 67) 29 January 1820 26 June 1830 Son of George III. Prince regent 1811–1820, represented in Hanover by his brother, the Duke of Cambridge, as Viceroy 21 August 1765 –20 June 1837(aged 71) 26 June 1830 20 June 1837 Son of George III Younger brother of George IV. Last monarch to rule both Hanover and the United Kingdom, represented in Hanover by his brother, the Duke of Cambridge, as Viceroy 5 June 1771 –18 November 1851(aged 80) 20 June 1837 18 November 1851 Son of George III Younger brother of George IV and William IV. The accession of Queen Victoria separated the crowns of the United Kingdom and Hanover, and the latter passed to her uncle. 27 May 1819 –12 June 1878(aged 59) 18 November 1851 20 September 1866 Son of Ernest Augustus. Hanover was annexed by Prussia in the aftermath of the Austro Prussian War.
Әскер
Ганновер корольдігі Наполеон соғыстарынан кейін әскерін сақтап тұрды. 1832 жылы Ганновер және Ұлыбритания королі Вильгельм IV әскерлеріне британдық армияның формасын берді, бірақ ол бастапқы британдық үлгісінен сәл өзгеше болды. 1837 жылы Ұлыбританиямен жеке одақ аяқталғанда және Эрнст Август Ганновер тағына отырғанда, ол формаларын прус армиясы стиліндегі формалармен ауыстырды, соның ішінде оның гвардия корпусы үшін пикельхаубелі бас киім де болды. 1866 жылға қарай олар австриялық стильдегі форма киді, тек гвардия корпусы прус формасын сақтап қалды. Австрия-Пруссия соғысы кезінде Ганновер армиясы Лангенсальза шайқасында оңтүстікке қарай Австрияға бет алған прустармен шайқасып, жеңіске жетті. Бірақ, кейін қоршауға алынып, Пруссияға бас июға мәжбүр болды.
The Kingdom of Hanover maintained an army after the Napoleonic Wars. In 1832, King William IV of Hanover and the United Kingdom issued his troops with British Army uniforms, but they differed slightly from their original British versions. When the personal union with the United Kingdom ended in 1837 and Ernst August ascended to the crown of Hanover, he replaced their uniforms with Prussian Army style ones, which included the pickelhaube spiked helmet for his Guard Corps. By 1866 they wore a more Austrian style of uniform, with only the guard corps keeping the Prussian one. During the Austro Prussian War, the Hanoverian Army fought and defeated the Prussians during its march south towards Austria, at the Battle of Langensalza. However, it was later surrounded and forced to surrender to Prussia.
Байрақ, байрағы және гербі
1837 жылы Ұлыбританиямен жеке одақ аяқталғаннан кейін, Хановер британдық корольдік қаруын және туын сақтап қалды, тек британ үлгісімен жасалған жаңа тәжді енгізді. Осы герб пен патшалық стандарттың орталық бөлігінде Хановердің бастапқы қарулары бейнеленген: Брансвик екі арыстаны, Люнебург жүректерімен қаруланған арыстан және Хановердің өзінен бейнеленген жылқы, олардың үстінде Киелі Рим империясының императорлық тәжі орналасқан (Архбаннерленуші/Архказнашы лауазымы үшін). Хановер енді британ монархтары тарапынан басқарылмағандықтан, Хановер қарулары бірден британдық герб пен патшалық стандарттан алынып тасталды, осылайша ол енді Хановер Корольдығының қаруларымен толық сәйкес келмейтін болды.
After the personal union with the United Kingdom ended in 1837 with the accession of Queen Victoria, Hanover kept the British royal arms and standard, only introducing a new Crown (after the British model). The centre of this coat of arms and royal standard included the original arms of Hanover, which consisted of the two lions of the Brunswick, the rampant lion with hearts of Lüneburg and the horse of Hanover itself, surmounted by the Imperial Crown of the Holy Roman Empire for the Holy Roman office of Archbannerbearer/Archtreasurer). As Hanover no longer was ruled by the British monarchs, the arms of Hanover was simultaneously removed from the British coat of arms and royal standard, so it was no longer identical with that of the Kingdom of Hanover.