Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық саясаткер (1804–1857)
Italian politician (1804–1857)
Даниэле Манин (13 мамыр 1804 – 22 қыркүйек 1857) – итальяндық патриот, мемлекет қайраткері және Венециядағы Ризорджиментоның көшбасшысы.
Daniele Manin (13 May 180422 September 1857) was an Italian patriot, statesman and leader of the Risorgimento in Venice.
Ерте және отбасылық өмірі
Даниэле Манин Даниэле Фонсека ретінде Венециядағы Рамо Асториде дүниеге келді, ал оның туған үйі ескерткіш тақтамен белгіленген. Оның анасы Анна Мария Беллотто Падуядан, ал әкесі Пьетро Антонио Фонсека (1762–1829) Веронадан шыққан отбасыдан еді. Даниэленің вероналық әкесі Самуэле Медина яһуди болған, бірақ ол 1759 жылы христиан дініне ауысып, Манин деген ат алды, себебі Венецияның соңғы дожы Людовико Манин оның дін ауыстыруына қолдау көрсеткен. Даниэле Маниннің сіңлісінің қызы – суретші және гравер Леопольдина Занетти Борзино. Манин Падуада құқық білімін оқыды. Ол ерте жасынан Австрияны жек көретін.
Daniele Manin was born Daniele Fonseca in Ramo Astori, Venice, where his birthplace is commemorated by a plaque. His mother, Anna Maria Bellotto, came from Padua, while his father, Pietro Antonio Fonseca (1762–1829), came from a family that was originally from Verona. Daniele's Veronese grandfather, Samuele Medina, was Jewish, but he converted to Christianity in 1759 and took the name Manin because Ludovico Manin, the last Doge of Venice, sponsored his conversion. Daniele Manin's niece was the painter and printmaker Leopoldina Zanetti Borzino. Manin studied law in Padua. From an early age, he hated Austria.
Революциялық көшбасшы
1844 жылы Австрия теңіз күштерінде қызмет еткен венециялық Бандьера ағайындарының неаполитандық Бурбондарға қарсы жасаған сәтсіз әрекеті венециялық патриотизмді ояндырды. 1847 жылы Манин Австрияның төзімділігімен кеңес беретін Венеция жиналысына өтінішхат тапсырып, императорға ұлттың қажеттіліктерін жеткізді. 1848 жылдың 18 қаңтарында ол мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен тұтқындалды, бірақ оның тұтқындалуы венециялықтардың наразылығын одан әрі күшейтті. Екі айдан кейін Венеция халқы Австрия губернаторы граф Паллфиді (Эрдёди Паллфи Алайос графы) Манинді босатуға мәжбүр етті (17 наурыз). Ұзақ өтпей австриялықтар қала бақылауын жоғалтты: Арсенал революционерлердің қолына көшті және Маниннің басшылығымен азаматтық гвардия мен уақытша үкімет құрылды. 26 наурызда австриялықтар Венециядан шығып кетті, ал Манин Сан-Марко Республикасының президенті болды. Ол Италияның біртұтас болуын жақтады және Пьемонтқа қосылудан қорқыған жоқ, себебі ол француздық көмек алуды қалады. Содан кейін ол 7 тамызда Пьемонт комиссарларына өкілеттіктерін тапсырды. Бірақ Пьемонттың Кустоцадағы жеңілісінен және король Карл Альберт Ломбардия мен Венецияны Австрияға қайтарған соғыс аяқталғаннан кейін, венециялықтар Манин құтқарған патша комиссарларын өлтіруге әрекеттенді. Осыдан кейін Манин басшылығымен үштік басқару құрылды. 1848 жылдың соңында австриялықтар Венецияның құрлықтағы барлық бөлігін қайта басып алды. 1849 жылдың басында Манин тағы да Республика президенті болып сайланды және қаланың қорғанысын ұйымдастырды, азаматтар жаңадан басып кірген жауға қарсы күресті. Наурыз айында Новарада Карл Альберт әскерлерінің жеңілісінен кейін Венеция жиналысы Манинге толық билік беру туралы шешім қабылдады. Осы уақытта австриялық әскерлер қалаға жақындады. Манинге неаполитандық генерал Гульельмо Пепе көмектесті, ол корольдің бұйрығына бағынбай, Венецияны қорғау үшін неаполитандық армияны басқарды. 26 мамырда венециялықтар Маргера бекінісін тастап кетуге мәжбүр болды; азық-түлік азайды; 19 маусымда оқ-дәрі қоймасы жарылды; шілдеде холера тарады. Австриялық артиллерия Венецияны бомбалауды бастады, ал Сардиния флоты Адриатика теңізінен қайтқаннан кейін, қалаға демагогтар теңізден де шабуыл жасады. 1849 жылдың 24 тамызында Манин өзінің, Пепе мен тағы басқаларының елден қуылмауы үшін кешірім туралы келісімге келді. 27 тамызда Манин француз кемесімен Венециядан кетіп қалды.
The failed attempt of the Bandiera Brothers, Venetians who had served in the Austrian navy, against the Neapolitan Bourbons in 1844, ignited the Venetian patriotism. In 1847, Manin presented a petition to the Venetian congregation, a consultative assembly tolerated by Austria, informing the emperor of the wants of the nation. He was arrested on a charge of high treason on 18 January 1848, although his arrest only served to agitate of the Venetians. Two months later, the people of Venice forced Count Pallfy (Erdődy Pállfy Alajos gróf), the Austrian governor, to release Manin (17 March). The Austrians soon lost control of the city: the Arsenal was seized by revolutionaries, and, under the direction of Manin, a civic guard and a provisional government were instituted. The Austrians withdrew from Venice on 26 March, and Manin became president of the re created Republic of San Marco. He was in favour of Italian unity and was not anxious about annexation to Piedmont because he would have liked to enlist French aid. He then resigned his powers to the Piedmontese commissioners on 7 August. But after the Piedmontese defeat at Custoza, and the armistice in which King Charles Albert abandoned Lombardy and Venetia to Austria, the Venetians attempted to lynch the royal commissioners, whose lives Manin saved. An assembly was summoned, and a triumvirate formed with Manin at its head. Towards the end of 1848, the Austrians reoccupied all of the Venetian mainland. Early in 1849, Manin was again chosen president of the Republic, and conducted the defence of the city, with the citizens fighting back the reoccupation. After the defeat of Charles Albert's troops at Novara in March, the Venetian assembly voted to grant Manin powers. Meanwhile, the Austrian forces closed around the city. Manin was seconded by the Neapolitan general, Guglielmo Pepe, who led the Neapolitan army to defend Venice against his king's order. On 26 May, the Venetians were forced to abandon Fort Marghera; food was becoming scarce; on 19 June, the powder magazine blew up; and in July, cholera broke out. The Austrian batteries, subsequently, began to bombard Venice, and when the Sardinian fleet withdrew from the Adriatic, the city was also attacked by sea in demagogues. On 24 August 1849, Manin succeeded in negotiating amnesty to save Manin himself, Pepe and some others who were to go into exile. On 27 August, Manin left Venice on board a French ship.
Шөгеділік және соңғы жылдары
Оның әйелі Марсейде қайтыс болды, ал ол өзі Парижге жетті. Парижде ол итальяндық эмигранттардың көшбасшысы болды. Онда ол республикалық идеологиядан монархиялық идеологияға көшті, себебі Италияны тек король Виктор Эммануэльдің қолдауымен ғана азат етуге болатынына сенді. Джорджио Паллавичини мен Джузеппе Ла Фаринамен бірге ол Пьемонт монархиясының билігі аясында біртүтас Италия идеясын тарату мақсатымен Società Nazionale Italiana қоғамын құрды. 1854 жылы оның қызы аурудан қайтыс болды. Манин 1857 жылдың 22 қыркүйегінде қайтыс болды және Арий Шеффер отбасының мазарында жерленді. 1868 жылы, австриялықтар Венециядан толықтай кеткеннен кейін екі жыл өткен соң, оның мәйіті туған қаласына әкелінді және оған ресми аза тұру рәсімі өткізілді. Оның табыны салынған гондола алтынмен жарқыраған әулие Марк арыстанымен әшекейленген қасбетпен, қара краппен жабылған Венеция туымен және Италияның ұлттық түстерін желбіретіп тұрған екі алып күміс мүсінмен безендірілген. Бұл мүсіндер Италия мен Венецияның бірігуін символдайды. Оның мәйіті Сан-Марко базиликасының солтүстік жағындағы Пьяццетта-дей-Леончиниде орналасқан саркофагқа қойылған.
His wife died in Marseille, and he himself reached Paris. In Paris, he became a leader among the Italian exiles. There, he became a convert from republicanism to monarchism, being convinced that only under the auspices of King Victor Emmanuel could Italy be freed, and together with Giorgio Pallavicini and Giuseppe La Farina, he founded the Società Nazionale Italiana, with the object of propagating the idea of unity under the Piedmontese monarchy. His daughter died in 1854 from her illness. Manin died on 22 September 1857 and was buried in Ary Scheffer's family tomb. In 1868, two years after the Austrians finally departed from Venice, his remains were brought to his native city and honoured with a public funeral. The gondola carrying his coffin was decorated with a bow "surmounted by the lion of Saint Mark, resplendent with gold", bore "the Venetian standard veiled with black crape", and had "two silver colossal statues waving the national colours of Italy". The statues represented the unification of Italy and Venice. His remains are interred in a sarcophagus, which is located in the Piazzetta dei Leoncini, on the north side of the Basilica San Marco.