Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Виктория Кресінің иегері, генерал-майор Эрнест Райт Александр (2 қазан 1870 – 25 тамыз 1934) – британдық армия офицері және британдық және Достастық күштеріне жаудың қарсы тұрғандағы батылдығы үшін берілетін ең жоғары награда – Виктория Кресінің иегері.
Recipient of the Victoria Cross
Major General Ernest Wright Alexander, (2 October 1870 – 25 August 1934) was a British Army officer and an English recipient of the Victoria Cross, the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.
Ерте мансап
Эрнест Райт Александр 1870 жылғы 2 қазанда Ливерпульдегі Эвертон-роудтың 87 нөмірлі үйінде, Суэц каналы директорларының бірінің ұлы болып дүниеге келді. Александр Харроу мектебінде білім алғаннан кейін Сандхерсттегі Корольдік әскери академияға түсті. 1889 жылғы 27 шілдеде Корольдік далалық артиллерияға екінші лейтенант болып кірді. 1892 жылы Үндістанға қызметке жіберілді, онда 27 шілдеде лейтенант, ал 1899 жылғы 26 желтоқсанда капитан рөліне көтерілді. Александр 1900 жылы Англияға қайтып келді, сосын 1903-1906 жылдар аралығында Үндістанға екінші рет сапар жасады. 1906 жылғы 25 сәуірде майор болып тағайындалғаннан кейін Үндістанды қалдырды. Әскери тарихшы Ж.М. Бурн Александрдың осы кезеңге дейінгі карьерасын "ерекше көзге түспеген" деп сипаттайды.
Ernest Wright Alexander was born at 87 Everton Road, Liverpool on 2 October 1870, the son of one of the directors of the Suez Canal. Alexander was educated at Harrow School before going to the Royal Military Academy, Sandhurst. He was commissioned into the Royal Field Artillery as a second lieutenant on 27 July 1889. In 1892 he travelled to serve in India, where he was promoted to lieutenant on 27 July, and to captain on 26 December 1899. Alexander returned to England in 1900 before completing a second tour of India between 1903 and 1906, leaving upon his promotion to major on 25 April. The military historian J. M. Bourne describes Alexander's career to this point as "unspectacular".
Элуж қаласында іс-қимыл
1914 жылы 4 тамызда Ұлыбритания Германияға соғыс жариялады, және Александр Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қызметін бастады. Бельгияда орналасқан ол сол айдың соңында Ұлы шегінуге қатысты. Корольдік далалық артиллерияның 119-шы батареясының командирі Александр 24 тамызда Элуж шайқасы кезінде көрсеткен батылдығы үшін Виктория кресімен марапатталды. Неміс корпусы флангтық күзетке шабуыл жасағанда, Александр өте қиын жағдайларда батареясын тиімді басқарды, нәтижесінде барлық артиллерия құралдары сақталды. Оларды өзі және 9-шы лансерлердің капитаны (Францис Октавиус Гренфелл) бастаған еріктілер қолмен шығаруға тура келді. Бұл 5-ші дивизияның ауыр шығынсыз қайта орналасуына мүмкіндік берді. Содан кейін майор Александр қатты атыс астында жарақат алған әскерді құтқарып алды. Оның Виктория кресіне берілген толық сипаттамасы төмендегідей:
Britain declared war on Germany on 4 August 1914, and Alexander began his service in the First World War. Stationed in Belgium, he took part in the Great Retreat later the same month. Commanding the 119th Battery, Royal Field Artillery, Alexander was awarded the Victoria Cross (VC) for gallantry on 24 August, during the action of Elouges. When the flank guard was attacked by a German corps, Alexander handled his battery against overwhelming odds with such conspicuous success that all his guns were saved notwithstanding that they had to be withdrawn by hand by himself and volunteers led by a Captain (Francis Octavius Grenfell) of the 9th Lancers. This enabled the retirement of the 5th Division to be carried out without serious loss. Subsequently, Major Alexander rescued a wounded man under heavy fire. The full citation for his VC reads as follows:
Кейінгі қызмет
Гренфелл де Виктория шаршысымен марапатталды, ал Александрдың екі сержанты Ерекше қызмет көрсеткендерге арналған медальмен марапатталды. Александрдың Виктория шаршысы Бірінші дүниежүзілік соғыста жеңіліп алынған үшінші болды, оның алдындағы күні екі шаршыға қол жеткізілді. Кейін 1915 жылғы маусымда ол Святого Михаила және Святого Георгия орденінің серігі аталды. Александрдың батылдығы соғыс кезінде оның жылдам жоғарылауына әкелді, ол Элуждегі шайқастан кейін бір жыл ішінде бригадир-генерал шеніне көтерілді. 1916 жылдың басында ол XV корпусының артиллерия бригадир-генералы болып тағайындалды. Александр XV корпусының шабуылы кезінде тиімді артиллериялік оқ жауын жасады, бұл Фрикурт және Мамецтегі шабуылдардың сәтті болуына үлкен үлес қосты. Әскери тарихшы сэр Джеймс Эдмондс Александрдың тактикасына настолько таңғалды, сондықтан ол өзінің "Ұлы соғыстың тарихы" еңбегінде оның оқ жауындарының толық жоспарларын жариялады. Александр 14 шілдеде Базентин қырқасы шайқасында XV корпусының жеңісіне шешуші рөл атқарған жылжымалы оқ жауынды жетілдіруді жалғастырды. Содан кейін 1917 жылғы мамыр айында Александрға XI корпусындағы Корольдік артиллериясының басшылығы тапсырылды. Ол 1918 жылғы сәуірге дейін XI корпусында қызмет етті, содан кейін генерал-майор болып тағайындалды және Бірінші армияның Корольдік артиллериясына қолбасшылық етті. Бұл тағайындаманың себебі Бірінші армияға генерал сэр Генри Хорн басшылық еткені, ол 1916 жылы XV корпусына басшылық еткен кездегі жетістіктерінің арқасында жоғары шен алған және Александрға осы үшін қарызы бар екенін сезінгендіктен болды. Александр соғыс аяқталғанда марапаттауларын алуын жалғастырды, 1918 жылғы қыркүйекте Савой әскери орденінің кавалері, ал 1919 жылғы қаңтарда Бат орденінің серігі аталды. Тамыз айында ол француздық «Круа-де-Герр» орденін алды және Португалия оны Авис әскери орденінің үлкен офицері етіп тағайындады. Ол Алдершот командалығының оңтүстік аймағындағы Корольдік артиллериясына қолбасшылық етті.
Grenfell also received the VC, and two of Alexander's sergeants were awarded the Distinguished Conduct Medal. Alexander's VC was the third to be won during the First World War, two having been achieved on the day before his. He was subsequently created a Companion of the Order of St Michael and St George in June 1915. Alexander's bravery saw him gain quick promotion during the war, being promoted to brigadier general within a year of fighting at Elouges. Towards the start of 1916 he was appointed Brigadier General Royal Artillery to XV Corps, a unit which played a large role in the First day on the Somme. Alexander laid down effective artillery barrages as XV Corps advanced, playing a large part in the success of its attacks at Fricourt and Mametz. The military historian Sir James Edmonds was so impressed by Alexander's techniques that he reproduced full plans of his barrages in the History of the Great War. Alexander continued to develop his creeping barrages which proved pivotal in XV Corps' victory at the Battle of Bazentin Ridge on 14 July. Alexander was subsequently given command of the Royal Artillery serving in XI Corps in May 1917. He continued with XI Corps until April 1918 when he was promoted to major general and given command of First Army's Royal Artillery. This promotion came about because First Army was commanded by General Sir Henry Horne, who had been promoted off the back of his successes while in command of XV Corps in 1916, and perceived he owed a debt to Alexander for this. Alexander continued to receive awards as the war came to an end, being created a Cavalier of the Military Order of Savoy in September 1918, and a Companion of the Order of the Bath in January 1919. In August he then received the French Croix de Guerre and was created a Grand Officer of the Military Order of Avis by Portugal. He went on to command the Royal Artillery within the Southern Area of Aldershot Command.
Зейнеткерлік
Зейнетке шыққаннан кейін Александр 1931 жылғы 17 маусымда Девонның лейтенант орынбасары болды. Ол 1934 жылғы 25 тамызда Девон қаласындағы Кингсбриджде 64 жасында қайтыс болды және Путни Вейл зиратында жерленді. Оның медальдары Лондондағы Императорлық соғыс мұражайындағы Эшкрофт галереясында қойылған.
In retirement Alexander became a deputy lieutenant of Devon on 17 June 1931. He died in his 64th year on 25 August 1934 in Kingsbridge, Devon, and was buried at Putney Vale Cemetery. His medal group is on display at the Ashcroft Gallery in the Imperial War Museum, London.