Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы (1861–1907)
British writer (1861–1907)
Мэри Колридж (23 қыркүйек 1861 – 25 тамыз 1907) – британдық романист және ақын, сонымен қатар эсселер мен рецензиялар жазған. Ол «Анодос» (Джордж Макдональдтан алынған ат) псевдонимімен өлеңдер жазды. Оның шығармаларына Ричард Уотсон Диксон және Кристина Россетти де әсер еткен. Лауреат ақын Роберт Бриджес оның өлеңдерін «таңғажайып әдемі, бірақ жұмбақты емес, мистикалық» деп сипаттады.
Mary Coleridge (23 September 1861 – 25 August 1907) was a British novelist and poet who also wrote essays and reviews. She wrote poetry under the pseudonym Anodos (a name taken from George MacDonald). Other influences on her were Richard Watson Dixon and Christina Rossetti. Robert Bridges, the Poet Laureate, described her poems as 'wonderously beautiful but mystical rather than enigmatical'.
Өмірбаян
Мэри Элизабет Колридж Лондонның Хайд-Парк скверінде, заңгер және ықпалды әуесқой музыкант Артур Дьюк Колридждің қызы болып дүниеге келді. Әнші Дженни Линдпен бірге оның әкесі 1875 жылы Лондон Бах хорын құруға жауапты болды. Отбасылық достары Роберт Браунинг, Альфред, Лорд Теннисон, Джон Миллаис және Фанни Кембл болды. Ол Сэмюэл Тейлор Колридждің шөбересі және «Фантасмион» кітабының авторы Сара Колридждің немересі болды. Колридж үйде, көбінесе ақын және педагог В. Дж. Кориден білім алды және бала кезінен поэзия жаза бастады. Өмір бойы көп саяхаттады, бірақ оның үйі Лондонда болды, ол отбасымен бірге тұрды. 1895 жылдан 1907 жылға дейін он екі жыл бойы Лондон жұмысшы әйелдер колледжінде сабақ берді. Ол бес роман жазды. Оның алғашқысы 1893 жылғы ақпанда Chatto & Windus баспасында жарық көрген «Ефестің жеті ұйықтауы» болды. Бұл оқиға (Ефестегі жеті ұйықтаған ертегімен байланысы жоқ) он тоғызыншы ғасырдағы неміс қаласындағы пьесаны қоюға қатысқан құпия «Бауырластық» туралы. Романға әртүрлі пікірлер айтылды. Роман тек «М. Е. Колридж» деген атпен жарық көрді, бұл кем дегенде бір газеттің авторының ер адам екенін болжауына себеп болды. Эдвард Арнольд қалған төрт романын жариялады. Ең танымал – «Екі жүзді патша», ол 1897 жылы алты рет басылып шықты және оған 900 фунт стерлинг авторлық гонорар төленді. Роман француз революциясы мен 1792 жылы Швецияның Густав III-інің қазасына арналған. 1954 жылы Руперт Харт Дэвис редакциялаған және Тереза Уистлер кіріспесімен алғашқы толық жинақталған өлеңдер жинағы жарық көрді. Соңғы кезде оның шығармалары қайта бағаланып, Анжела Лейтон мен Маргарет Рейнольдс, Изабель Армстронг пен Джозеф Бристоудың Виктория дәуіріндегі әйелдер поэзиясының антологияларына енгізілді. Хизер Браун оның соңғы басылған романының қайта басылуына маңызды кіріспе жазды – «Көрме бөлмесіндегі ханым» (таңдалған өлеңдері мен прозасымен) 2018 жылы.
Mary Elizabeth Coleridge was born in Hyde Park Square, London, the daughter of Arthur Duke Coleridge, who was a lawyer and influential amateur musician. With the singer Jenny Lind, her father was responsible for the formation of the London Bach Choir in 1875. Other family friends included Robert Browning, Alfred, Lord Tennyson, John Millais and Fanny Kemble. She was the great grandniece of Samuel Taylor Coleridge and the great niece of Sara Coleridge, the author of Phantasmion. Coleridge was educated at home, mostly by the poet and educationalist W. J. Cory, and began writing poetry as a child. She travelled widely throughout her life, although her home was in London, where she lived with her family. She taught at the London Working Women's College for twelve years from 1895 to 1907. She completed five novels. Her first was The Seven Sleepers of Ephesus, published in February 1893 by Chatto & Windus. The story (which is unrelated to the Seven Sleepers of Ephesus legend) centres on a mysterious "Brotherhood" involved in the production of a play in a nineteenth century German town. It received mixed reviews. The novel was credited only to "M. E. Coleridge", which led at least one newspaper to assume that the author was a man. Edward Arnold published the other four novels. The best known is The King with Two Faces, which earned her £900 in royalties in 1897, running through six editions in its first year. The subject is the French Revolution and the assassination of Gustavus III of Sweden in 1792. In 1954 interest was revived by the first comprehensive Collected Poems to be issued, edited by Rupert Hart Davis and with an introduction by Theresa Whistler. More recently, her work has been further re assessed and included in anthologies of fin de siècle Victorian women's poetry by Angela Leighton and Margaret Reynolds, and Isobel Armstrong and Joseph Bristow. Heather Braun contributed a substantial introduction to a reprint of her final published novel, The Lady on the Drawingroom Floor (with selected poetry and prose) in 2018.
Музыкалық күйлер
Мэри Кольридждің лирикалық поэзиясының салыстырмалы қарапайымдылығы, мистикалық лебіз бен күшті образдылығының үйлесімі композиторларға қолайлы болды. Хьюберт Пэрри мен Чарльз Вильерс Стэнфорд екеуі де Мэридің әкесімен дос болып, Оңтүстік Кенсингтондағы Кромвелл Плейс, 12-ші үйге жиі қонаққа келетін. Пэрри 1909 жылы шыққан «Ағылшын лирикасы», тоғызыншы жинағында оның жеті өлеңін дауыс пен фортепианоға арналған әндер ретінде нотаға түсірді. Тревор Холдтың пікірінше, «Пэрриден артық оған жаны ашыған ешкім болған жоқ». Стэнфорд 1910 жылы шыққан Op. 119 және Op. 127 – сегіз хорлық әннен тұратын екі топтама жазды. Олардың арасындағы ең танымал (және Кольридждің өлеңдерінің барлығынан ең белгілісі) – Мэридің 1897 жылы француз тілінде «L'Oiseau Bleu» деген атпен жарияланған «Көк құс» өлеңі. Басқа нотаға түсіргендердің ішінде Джон Ирландия мен Роджер Квилтердің бірнеше әндері, Фрэнк Бридждің үш өлеңі («Қолың менің қолымда») және Сирил Рутамның жеке дауыс пен оркестрге арналған «Төрт драмалық ән», Op. 44 (1913, кейін дауыс пен фортепианоға да бейімделді) бар. Уильям Буш «L'Oiseau Bleu» өлеңін неміс тіліне аударып, «Der blaue Vogel» (1944) деп атады.
The relative simplicity of Mary Coleridge's lyrical poetry, combined with its touch of mysticism and strong imagery, proved congenial to composers. Both Hubert Parry and Charles Villiers Stanford were friends of Mary's father, and frequent visitors to the family home at 12, Cromwell Place, South Kensington. Parry set seven of her poems as songs for voice and piano in his English Lyrics, Ninth Set, published in 1909. In the opinion of Trevor Hold, "no one set her more sympathetically than Parry." Stanford composed two sets of eight choral partsongs, Op. 119 and Op. 127 (both 1910). By far the best known of these (and of any Coleridge setting) is "The Blue Bird", from Mary's poem originally published in 1897 under the French title "L'Oiseau Bleu". Other settings include several by John Ireland and Roger Quilter, three poems (including "Thy Hand in Mine") by Frank Bridge, and the Four Dramatic Songs, Op. 44 for solo voice and orchestra by Cyril Rootham (1913 later also arranged for voice and piano). William Busch set "L'Oiseau Bleu" in a German translation as "Der blaue Vogel" (1944).
Жарияланған еңбектер
Өлеңдер жинағы. Fancy's Following-тен қайталанған он бір өлеңді қоса, өлеңдер жинағы ретінде қайта басылды. Ұзындығы қысқа эсселер жинағы. Генри Ньюболттың кіріспесімен, жазушыдан кейін жарық көрген туынды. Сол аттас суретші туралы жазушыдан кейін жарық көрген зерттеу. Мэри Кольридждің жинақталған өлеңдері, ред. Тереза Уистлер. Лондон: Руперт Харт Дэвис, 1954 жыл. "Көрсету бөлмесіндегі ханым" таңдамалы өлеңдері мен прозасымен, ред. Хизер Браун. Ванкувер: Фэрли Дикинсон университетінің баспасы, 2018 жыл.
Collection of poems. Republished as
Collection of poems, including eleven repeated from Fancy's Following. Collection of brief essays. Posthumous, with an introduction by Henry Newbolt. Posthumous study of the eponymous artist. The Collected Poems of Mary Coleridge, ed. Theresa Whistler. London: Rupert Hart Davis, 1954
The Lady on the Drawingroom Floor with Selected Poetry and Prose, ed. Heather Braun. Vancouver: Fairleigh Dickinson University Press, 2018.