1924 жылғы АҚШ иммиграциялық заңы: Азиялықтарға тыйым және ұлттық квоталар

Кіріспе

1924 жылғы АҚШ-тың иммиграцияға қарсы заңы

1924 жылғы Иммиграциялық заң, немесе Джонсон-Рид заңы, соның ішінде Азиялықтарды шеттету туралы заң және Ұлттық тектік заң, Азиядан иммиграцияны тоқтатып, Шығыс және Оңтүстік Еуропадан келген иммигранттар санына квоталар белгілеген федералды заң болды. Қалған әлемге арналған жалпы иммиграциялық квота 165 000-ға дейін шектелді, бұл 1914 жылға дейінгі жылдық орташа көрсеткіштен 80% төмендеді. Акт кез келген ұлттың жылдық квотасын уақытша қысқартты, ол 1910 жылғы халықтың 3% -ынан 1921 жылғы Төтенше квота заңына сәйкес 1890 жылғы санақта тіркелген 2% -ға дейін төмендетілді. 1882 жылғы Қытайды шеттету туралы заң бойынша қытай жұмысшылары мен 1907 жылғы (қолданылмаған) джентльмендік келісім бойынша жапондықтарға АҚШ-қа көшіп келуге тыйым салынды. Иммиграцияны шектеу туралы тағы бір ұсынысты 1909 жылы АҚШ сенаторы Генри Кэбот Лодж енгізді. 1917 жылғы Иммиграциялық заң иммиграцияны әртүрлі жолдармен шектеді. Ол Азия иммиграциясына шектеулерді күшейтті, жалпы иммигрант салығын көтерді, ауру немесе психикалық денсаулығы нашар деп саналғандарды шеттетуге алып келді және Иммиграциялық шектеу лигасының күшті лоббилеуінен кейін барлық жаңа иммигранттарға ағылшын тілін оқу қабілетін дәлелдеу үшін сауаттылық тестісін енгізді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі рецессиядан кейін көптеген американдықтар иммигранттарды әкелу жұмыссыздық деңгейін нашарлатады деп сенді. 1919-1921 жылдардағы бірінші қызыл қорқыныш шетелдік радикалдардың Америка құндылықтарына нұқсан келтіруіне және Ресейдегі 1917 жылғы Большевиктік революция сияқты көтеріліске себеп болуына қауіп төндірді. 1919 жылдың шілдесінен 1920 жылдың маусымына дейін АҚШ-қа кіретін иммигранттар саны бір жыл бойы азайды, бірақ одан кейінгі жылы екі есеге өсті. АҚШ-тың евгениканы қолдаушысы Альберт Джонсон және сенатор Дэвид Рид осы актінің екі негізгі авторы болды. Олар бұл актіні «шетелдік қан ағынына» қарсы қорғаныш ретінде қарастырды; ол сондай-ақ Ку-Клукс-Клан сияқты ксенофобиялық және нативистік топтардың арасында қолдау тапты. Алайда, кейбір қолдаушылар, мысалы, Американдық еңбек федерациясы (AFL), жергілікті жұмысшылармен бәсекелесетін арзан иммигрант еңбек күшін азайту туралы актіні құптады. Қоғам мен Конгресс тарапынан қарсылық аз болды. Ол Конгресс тарапынан күшті қолдау тауып, күшті лоббилеуден кейін қабылданды. Сенатта тоғыз дауыспен қарсылық білдіргендер болды және Өкілдер палатасында бірнеше қарсыластар болды, олардың ішіндегі ең күштісі Бруклиннің бірінші курста оқыған өкілі Эммануэль Селлер болды, ол еврей американдық. Онжылдықтар өткен соң ол бұл заңның «Орталық, Шығыс және Оңтүстік Еуропаны таңғалдыратын дискриминация» екенін атап өтті. Заңның жақтаушылары этникалық біртектілікті сақтап, ерекше американдық өзіндік ерекшелікті орнатуға тырысты. Рид Сенатта бұған дейінгі заң «америкалық қорды жоғары стандартқа сай ұстауға мүдделі болғандарды, яғни осы жерде туған адамдарды мүлдем елемейтінін» айтты. Ол Оңтүстік және Шығыс Еуропадан келген иммигранттар, олардың көпшілігі католиктер немесе яһудилер, науқас және аш келген, Америка экономикасына үлес қосуға қабілеті төмен және американдық мәдениетке бейімделе алмады деп сенді. Самюэл Гомперс, өзі Ұлыбританиядан келген еврей иммигранты және Америка Еңбек Федерациясының (AFL) негізін қалаушы, бұл актіні қолдады, өйткені ол иммиграцияның арзан еңбегіне қарсы болды, тіпті бұл акт еврей иммиграциясын күрт қысқартса да. Бұл актіні AFL және Ku Klux Klan да қолдады. Тарихшы Джон Хигам былай деп қорытындылайды: «Кланның қолдауы ешқандай маңызды өзгеріс әкелген жоқ. Конгресс елдің еркін білдірді». Батыс жағалаудағы лоббистер, япониялық, корейлік және басқа да шығыс азиялық иммигранттардың басым көпшілігі қоныстанған, әсіресе азиялық иммигранттарды алып тастаумен айналысты. 1882 жылы Қытайды шеттету туралы заң қытайлық иммиграцияны баяулатқан, бірақ жапондық және аздап корей және филиппин жұмысшылары келіп, АҚШ-тың батысына тамырлай бастаған кезде, «Сары қауіпке» қарсы әрекет ретінде шеттету қозғалысы пайда болды. МакКлэччи компаниясының негізін қалаушы және жапонға қарсы қозғалыстың жетекшісі Валентин С. МакКлэччи: «Олар мұнда атаулы және жапондық жауынгерлерді отарлау және тұрақты түрде Ямато нәсілін құру мақсатында келеді» деп мәлімдеді. Ол олардың америкалық мәдениетке бейімделу қабілетсіздігін және ақ бизнесмендер мен фермерлерге экономикалық қауіп төндіретінін айтты. Акт жапон үкіметі тарапынан күшті қарсылыққа тап болды, ол АҚШ үкіметімен достық экономикалық және саяси қарым-қатынастарды сақтап келді. Висконсин сенаторы Роберт М. Ла Фолетт, бұл заңға дауыс бермеген, еврей телеграфтық агенттігіне берген мәлімдемесінде, заңды «оның жұмысын қарапайым, гуманистік және иммигранттарға қазіргі кезде туындап отырған қайғы-қасіретке және көңіл көншілігіне азат ету үшін қайта қарау қажет» екенін айтты. Сенат мүшелері Ханихараның «ауыр салдарлар» деген сөзін қауіп ретінде түсіндірді, ол заңның қатал жақтаушылары тарапынан Конгрестің екі палатасына дауыс беруге ынталандырды. 1924 жыл сайлау жылы болғандықтан және ол келісімге келе алмағандықтан, президент Калвин Кулидж актіні тоқтату үшін вето құқығын қолданудан бас тартты, дегенмен екі палата да екі үшін бір бөлігін ветоны жеңіп, қабылдады. Акт 1924 жылдың 24 мамырында заңға қол қойылды. Ол АҚШ иммиграциялық заңын бұза отырып, шетелдіктерді елге қондырған көлік компанияларына айыппұл салды. Ол «иммигрант» терминін анықтады және АҚШ-қа кіретін барлық басқа шетелдіктерді «иммигрант емес» немесе уақытша келушілер деп белгіледі. Ол сондай-ақ мұндай иммигрант емес адамдарды қабылдау кластарын белгіледі. Акт Батыс жартышардан тыс елдер үшін 165 000-ға дейін жалпы иммиграциялық квотаны белгіледі, бұл Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі орташа көрсеткіштен 80% төмендеді, және Жапонияны қоса алғанда Азиядан иммигранттарды тоқтатып қойды. Акт Қытайды қоспады, өйткені ол бұдан бұрын Қытайды шеттету туралы заң бойынша тоқтатылған. 1924 жылғы акт кез келген ұлттың жылдық квотасын 1910 жылғы халықтың 3% -ынан (1921 жылғы Төтенше квота заңымен анықталған) 1890 жылғы санақта тұратын кез келген ұлттың халық санының 2% -ына дейін төмендетті. Commonweal мәліметінше, акт «тек сол ғана емес, сол кездегі Солтүстік Еуропадан шыққан ұлтты бейнелейтін санаға деген жалған ностальгияға сүйенді: шындығында, 1890 жылы елдің 15 пайызы иммигранттар еді». 1890 жылғы квоталар 1927 жылға дейін сақталуға тиіс болды, одан кейін олар 1920 жылғы санақтан алынған ұлттық шығу тегінің көрсеткіштеріне пропорционалды 150 000-ға дейін жалпы жылдық квотамен ауыстырылатын болды. Акт иммиграциялық квотаның 85% -ын Солтүстік және Батыс Еуропаға, сондай-ақ білім алған немесе кәсібі бар адамдарға берді. Қалған 15% -ы пропорционалды емес түрде Шығыс және Оңтүстік Еуропаға берілді. Акт АҚШ тұрғындарының белгілі бір туыстарына, оның ішінде 21 жасқа дейінгі үйленбеген балаларына, ата-аналарына және 21 және одан жоғары жастағы жұбайларына квота жүйесінде артықшылықтар берді. Ол сондай-ақ 21 жасқа толған және ауыл шаруашылығында білікті жұмыс істейтін иммигранттарға және олардың 16 жасқа дейінгі әйелдері мен тәуелді балаларына да артықшылық берді. АҚШ азаматтарының әйелдері мен 18 жасқа дейінгі үйленбеген балалары, Батыс жартышар елдерінің туғандары, олардың отбасыларымен бірге, иммигрант емес адамдар және басқаларына квотасыз мәртебе берілді. Кейінгі түзетулер заңның әйелдерге қатысты дискриминациялық элементтерін жойды, бірақ бұл 1952 жылға дейін толыққанды орындалмады.

The Immigration Act of 1924, or Johnson–Reed Act, including the Asian Exclusion Act and National Origins Act , was a federal law that prevented immigration from Asia and set quotas on the number of immigrants from Eastern and Southern Europe. and the total annual immigration quota for the rest of the world was capped at 165,000—an 80% reduction of the yearly average before 1914. The act temporarily reduced the annual quota of any nationality from 3% of their 1910 population, per the Emergency Quota Act of 1921, to 2% as recorded in the 1890 census; Chinese laborers and Japanese people were barred from immigrating to the U. S. in the 1882 Chinese Exclusion Act and the (unenforced) Gentlemen's Agreement of 1907, respectively. Another proposal for immigration restriction was introduced again in 1909 by U. S. Senator Henry Cabot Lodge. The Immigration Act of 1917 restricted immigration further in a variety of ways. It increased restrictions on Asian immigration, raised the general immigrant head tax, excluded those deemed to be diseased or mentally unwell, and in light of intense lobbying by the Immigration Restriction League, introduced the literacy test for all new immigrants to prove their ability to read English. In the wake of the post–World War I recession, many Americans believed that bringing in more immigrants would worsen the unemployment rate. The First Red Scare of 1919–1921 had fueled fears of foreign radicals migrating to undermine American values and provoke an uprising like the 1917 Bolshevik Revolution in Russia. The number of immigrants entering the United States decreased for about a year from July 1919 to June 1920 but doubled in the year after that. U. S. Representative Albert Johnson, a eugenics advocate, and Senator David Reed were the two main architects of the act. They conceived the act as a bulwark against "a stream of alien blood"; it likewise found support among xenophobic and nativist groups such as the Ku Klux Klan. However, some proponents, such as the American Federation of Labor (AFL), welcomed the act for reducing cheap immigrant labor that would compete with local workers. Both public and Congressional opposition was minimal. In the wake of intense lobbying, it passed with strong congressional support. There were nine dissenting votes in the Senate and a handful of opponents in the House of Representatives, the most vigorous of whom was freshman Brooklyn Representative Emanuel Celler, a Jewish American. Decades later, he pointed out the act's "startling discrimination against central, eastern and southern Europe." Proponents of the act sought to establish a distinct American identity by preserving its ethnic homogeneity. Reed told the Senate that earlier legislation "disregards entirely those of us who are interested in keeping American stock up to the highest standard—that is, the people who were born here." He believed that immigrants from Southern and Eastern Europe, most of whom were Catholics or Jews, arrived sick and starving, were less capable of contributing to the American economy, and were unable to adapt to American culture. Samuel Gompers, himself a Jewish immigrant from Britain and the founder of the American Federation of Labor (AFL), supported the act because he opposed the cheap labor that immigration represented even though the act would sharply reduce Jewish immigration. Both the AFL and the Ku Klux Klan supported the act. Historian John Higham concludes: "Klan backing made no material difference. Congress was expressing the will of the nation.". Lobbyists from the West Coast, where a majority of Japanese, Korean, and other East Asian immigrants had settled, were especially concerned with excluding Asian immigrants. The 1882 Chinese Exclusion Act had already slowed Chinese immigration, but as Japanese andto a lesser degreeKorean and Filipino laborers began arriving and putting down roots in Western United States, an exclusionary movement formed in reaction to the "Yellow Peril." Valentine S. McClatchy, the founder of The McClatchy Company and a leader of the anti Japanese movement, argued, "They come here specifically and professedly for the purpose of colonizing and establishing here permanently the proud Yamato race." He cites their supposed inability to assimilate to American culture and the economic threat that they posed to white businessmen and farmers. The act faced strong opposition from the Japanese government with which the U. S. government had maintained a cordial economic and political relationship. Wisconsin Senator Robert M. La Follette, who did not vote on the bill, in a statement to the Jewish Telegraphic Agency, said that the bill would have to be revisioned "to make its operation simple, humane, and free from the misery and disappointment to which would be immigrants are now subjected." Members of the Senate interpreted Hanihara's phrase "grave consequences" as a threat, which was used by hardliners of the bill to fuel both houses of Congress to vote for it. Because 1924 was an election year, and he was unable to form a compromise, President Calvin Coolidge declined to use his veto power to block the act, although both houses passed it by a veto overriding two thirds majority. The act was signed into law on May 24, 1924. It imposed fines on transportation companies who landed aliens in violation of U. S. immigration law. It defined the term "immigrant" and designated all other alien entries into the U. S. as "non immigrant," or temporary visitors. It also established classes of admission for such non immigrants. The act set a total immigration quota of 165,000 for countries outside the Western Hemisphere, an 80% reduction from average before World War I, and barred immigrants from Asia, including Japan. The act did not include China since it was already barred under the Chinese Exclusion Act. The 1924 act reduced the annual quota of any nationality from 3% of their 1910 population (as defined by the Emergency Quota Act of 1921) to 2% of the number of foreign born persons of any nationality residing in the U. S. according to the 1890 census. According to Commonweal, the act "relied on false nostalgia for a census that only seemed to depict a homogenous, Northern European–descended nation: in reality, 15 percent of the nation were immigrants in 1890." The 1890 based quotas were set to last until 1927, when they would be replaced by of a total annual quota of 150,000, proportional to the national origins figures from the 1920 census. The act gave 85% of the immigration quota to Northern and Western Europe and those who had an education or had a trade. The other 15% went disproportionately to Eastern and Southern Europe. The act established preferences under the quota system for certain relatives of U. S. residents, including their unmarried children under 21, their parents, and spouses at least 21 and over. It also preferred immigrants at least 21 who were skilled in agriculture and their wives and dependent children under 16. Non quota status was accorded to wives and unmarried children under 18 of U. S. citizens; natives of Western Hemisphere countries, with their families; non immigrants; and certain others. Subsequent amendments eliminated certain elements of the law's discrimination against women, but this was not more fully achieved until 1952.

Квотаны есептеу формуласы

1927 жылы 1924 жылғы заң 1920 жылғы халық санауының деректерін пайдалану үшін өзгертілді. Халық санағы бюросы мен Сауда департаменті 1920 жылы АҚШ-тың ақ нәсілді халқының ұлттық тегін сандық көрсеткіштермен бағалап, содан кейін әр ұлттың үлесін пайызбен есептеді. Ұлттық тегі бойынша есептелген квоталар формуласы әр ұлттың 150 000 жылдық иммигранттар квотасының жалпы санынан пайыздық үлесін есептеу арқылы анықталды, ең төменгі квота – 100 адам. Бұл формула 1952 жылғы Иммиграция және ұлттық заң қабылданғанға дейін қолданылды, ол әр елдің квотасын сол ұлттың 1920 жылғы халық санағының бір пайызының алтыдан бір бөлігімен шектеді, ең төменгі квота – 100 адам.

In 1927, the 1924 act was modified to use census data from 1920. The Bureau of the Census and Department of Commerce estimated the National Origins of the White Population of the United States in 1920 in numbers, then calculated the percentage share each nationality made up. The National Origins Formula derived quotas by calculating the equivalent proportion of each nationality out of a total pool of 150,000 annual quota immigrants, with a minimum quota of 100. This formula was used until the Immigration and Nationality Act of 1952 adopted a simplified formula limiting each country to a flat quota of one sixth of one percent of that nationality's 1920 population count, with a minimum quota of 100. Annual National QuotaAct of 1921Act of 1924Act of 19521922%1925%1930%1965%🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Albania Albania 288 0.08% 100 0.06% 100 0.07% 100 0.06%First Republic of Armenia 230 0.06% 124 0.08% 100 0.07% 100 0.06%🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Austria Austria 7,451 2.08% 785 0.48% 1,413 0.92% 1,405 0.89% 1,563 0.44% 512 0.31% 1,304 0.85% 1,297 0.82%Kingdom of Bulgaria 302 0.08% 100 0.06% 100 0.07% 100 0.06%First Czechoslovak Republic 14,357 4.01% 3,073 1.87% 2,874 1.87% 2,859 1.80% 301 0.08% 228 0.14% 100 0.07% 5,619 1.57% 2,789 1.69% 1,181 0.77% 1,175 0.74% 1,348 0.38% 124 0.08% 116 0.08% 115 0.07% 3,921 1.10% 471 0.29% 569 0.37% 566 0.36% 71 0.02% French Third Republic 5,729 1.60% 3,954 2.40% 3,086 2.01% 3,069 1.94%Weimar Republic 67,607 18.90% 51,227 31.11% 25,957 16.89% 25,814 16.28%Kingdom of Greece 3,294 0.92% 100 0.06% 307 0.20% 308 0.19%Kingdom of Hungary (1920–1946) 5,638 1.58% 473 0.29% 869 0.57% 865 0.55%🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Iceland Iceland 75 0.02% 100 0.06% 100 0.07% 100 0.06% 28,567 17.35% 17,853 11.61% 17,756 11.20%Kingdom of Italy 42,057 11.75% 3,854 2.34% 5,802 3.77% 5,666 3.57% 1,540 0.43% 142 0.09% 236 0.15% 235 0.15% 2,460 0.69% 344 0.21% 386 0.25% 384 0.24% 92 0.03% 100 0.06% 100 0.07% 100 0.06% 3,607 1.01% 1,648 1.00% 3,153 2.05% 3,136 1.98% 12,202 3.41% 6,453 3.92% 2,377 1.55% 2,364 1.49%Second Polish Republic 31,146 8.70% 5,982 3.63% 6,524 4.24% 6,488 4.09%🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Portugal Portugal 2,465 0.69% 503 0.31% 440 0.29% 438 0.28%Kingdom of Romania 7,419 2.07% 603 0.37% 295 0.19% 289 0.18% 24,405 6.82% 2,248 1.37% 2,784 1.81% 2,697 1.70%🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Kingdom of Spain Spain 912 0.25% 131 0.08% 252 0.16% 250 0.16% 20,042 5.60% 9,561 5.81% 3,314 2.16% 3,295 2.08% 3,752 1.05% 2,081 1.26% 1,707 1.11% 1,698 1.07% 2,388 0.67% 100 0.06% 226 0.15% 225 0.14% 77,342 21.62% 34,007 20.65% 65,721 42.76% 65,361 41.22%Kingdom of Yugoslavia 6,426 1.80% 671 0.41% 845 0.55% 942 0.59% 359 0.10% 221 0.13% 200 0.13% 700 0.44%Total from Europe 356,135 99.53% 161,546 98.10% 150,591 97.97% 149,697 94.41%Total from Asia 1,066 0.30% 1,300 0.79% 1,323 0.86% 3,690 2.33%Total from Africa 122 0.03% 1,200 0.73% 1,200 0.78% 4,274 2.70%Total from all Countries 357,803 100.00% 164,667 100.00% 153,714 100.00% 158,561 100.00%

Визалар мен шекаралық бақылау

Бұл заң иммиграцияның "консулдық бақылау жүйесін" де құрды, ол иммиграцияға қатысты жауапкершілікті АҚШ Мемлекеттік департаменті мен Иммиграция және натурализация қызметі арасында бөліп берді. Заң сондай-ақ, американдық консулдық қызметкері берген жарамды иммиграциялық визасыз ешбір шетел азаматының АҚШ-қа кіргізілмеуін міндеттеді. Консулдық қызметкерлеріне талапкерлерге виза беруге рұқсат берілді, бірақ әр консулдық жыл сайын бере алатын виза саны шектеліп, бір айда квотаның 10% аспауы тиіс болды. Шетелдіктер жарамды визасыз өз елдерін тастауға құқықсыз болды, бұл бұрынғы жүйеден өзгеше, онда оларды кемеден түскен жерде депортациялаған. Егер олар кіруге жарамсыз деп табылса, иммигранттар келген кезде де депортациялануы мүмкін болғандықтан, бұл шекараға қосымша қорғауды қамтамасыз етті. Мексикалық иммигранттарға 10 долларлық салық салынды, оларға арзан еңбек күші ұсынуға дайындықтарын ескере отырып, иммиграциялауға рұқсат берілді.

Нәтижелер

Бұл әрекет Жапонияда жағымсыз қабылданып, елшілердің отставкаға кетуіне және наразылықтарға әкелді. Токиодағы АҚШ елшілігінің жанында бір азамат "Америка халқына үндеу" деген жазбасы бар қағазбен сеппуку жасады. Жапониядағы американдық бизнес заңның экономикалық салдарынан қиындықтарға тап болды, себебі жапон үкіметі кейіннен американдық тауарларға тарифтерді "100 пайызға" арттырды. Иммиграциялық актінің қабылдануы сол кезде Жапонияда дамып келе жатқан демократиялық қозғалысты тоқтатып, жапон милитаристтік үкіметінің билікке келуіне жағдай жасады. Дэвид Аткинсонның сөзінше, жапон үкіметі бұл актіні "АҚШ пен Жапония арасындағы суық қатынастың шешімді нүктесі деп қарады, бұл 1941 жылғы Перл-Харборға жасалған шабуылға әкелді". 1901 жылдан 1914 жылға дейін 2,9 миллион итальяндық көшіп келді, яғни жылына орташа 210 000 адам. 1924 жылғы квота бойынша жылына тек 4000 адамға рұқсат берілді, себебі 1890 жылғы квотада АҚШ-та бар болған итальяндықтардың саны 182 580 ғана тіркелген. Ал, керісінше, акт қабылданғаннан кейін Германия үшін жылдық квота 55 000-нан асты, өйткені 1890 жылы Германияда туған тұрғындардың саны 2 784 894 болды. Шығыс Еуропадан иммиграция 19 ғасырдың соңына дейін кеңінен таралмағандықтан, заңның 1890 жылғы АҚШ халқының санын квоталарды есептеу үшін негіз ретінде пайдалануы, сол кезде еврей диаспорасының көп бөлігі тұрған Шығыс Еуропадан жаппай көшіп келуді тиімсіз етті. 1929 жылы квоталар 1920 жылғы халық санауының 1 пайызының 1/6 бөлігіне дейін түзетілді, ал жалпы иммиграциялық лимит 150 000-ға дейін төмендетілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін еврей босқындарының санын арттыру үшін квоталар өзгертілді, бірақ жалпы иммиграция деңгейі жоғарылаған жоқ. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ бұл актіні өзгертіп, Қытайдағы одақтастары үшін иммиграциялық квоталар белгіледі.

Мұра

Бұл акт Азия иммигранттарын ондаған жылдар бойы қасақана шеттетудің шыңы ретінде сипатталды. Бұл заңның экономикалық жағынан теріс әсері болды. Экономистер инновация мен жұмыспен қамтудың шектеулерден зардап шеккенін айтады. 2020 жылғы мақалада экономистер Петра Мозер мен Шмуэль Сан Шығыс және Оңтүстік Еуропа ғалымдарының иммиграциясының күрт азаюының салдарынан жаңа патенттердің саны кемігенін, бұл тек иммигранттарды ғана емес, сонымен қатар өз салаларында жұмыс істейтін жергілікті ғалымдарды да қамтығанын көрсетті. Кирк Доран мен Чунг Юнның зерттеуінде, тіпті біліктілігі төмен жұмысшылардың жаппай көшіп кетуі инновацияға серпін бергені айтылады. Олар "тарихтағы ең ірі халықаралық көші-қонды тоқтатқан 1920 жылдардағы квоталардың өзгеруін пайдалана отырып", "аз білікті иммигранттарға ұшыраған қалалар мен салалардағы өнертапқыштардың патентке өтінім беру саны азайғанын" анықтады. 2023 жылғы Америка Экономикалық Журналында жарияланған зерттеуге сәйкес, АҚШ-та туған жұмысшылар да пайда көре алмады. Көшіп-қонушы еңбекке тәуелді экономика саласы болып табылатын шаруашылық, капиталды көп қажет ететін ауыл шаруашылығына көшті, ал көшіп-қонушыларға тәуелді тағы бір сала – тау-кен өнеркәсібі қысқарды. Заңның маңыздылығын еске түсіре келе, заң шығару процесінде Иммиграция жөніндегі Палата комитетінің сарапшысы болған евгеник Гарри Лафлин оны иммиграциялық саясаттың теориялық негізі ретінде ғылыми расизмді қабылдаудағы саяси жеңіс деп бағалады. Саясатты қалыптастыруда евгеникаға сүйену және 1924 жылға қарай ғылыми расизмді шектеулер мен нәсілдік стереотиптерді ақтау ретінде қабылдаудың артуына байланысты, акт қазіргі АҚШ қоғамының көзқарастарын бекіткен заң ретінде қарастырылады. Тарихшы Мей Нгай ұлттық шығу тегіне сәйкес квота жүйесі туралы былай деп жазады: Бір жағынан, жаңа иммиграциялық заң еуропалықтарды ұлтына қарай ажыратып, оларды қажеттілік деңгейі бойынша иерархиялайды. Екінші жағынан, заң еуропалық текті адамдардың ерекше ақ түстің иесі екенін, ал олар емес деп саналғандардан ерекшеленетін ақ нәсілді құрды. 1928 жылы нацистік Германияның басшысы Адольф Гитлер "қандық жат жұрттықтарды" қуған бұл актіні мақтады. АҚШ иммиграциялық заңын нацистік заң шығарушылар "толыққанды шетелдік нәсілдік топтарды" жойғаны үшін жақсы бағалады.

The act has been characterized as the culmination of decades of intentional exclusion of Asian immigrants. The act had negative economic effects. Economists have argued that both innovation and employment were negatively affected by the restrictions. In a 2020 paper, the economists Petra Moser and Shmuel San demonstrated that the drastic reduction in immigration from Eastern and Southern European scientists led to fewer new patents, not only from immigrants but also from native born scientists working in their fields. Even the mass migration of unskilled workers had been a spur to innovation, according to a paper by Kirk Doran and Chungeun Yoon, who found "using variation induced by 1920s quotas, which ended history's largest international migration" that "inventors in cities and industries exposed to fewer low skilled immigrants applied for fewer patents." Nor did US born workers benefit, according to a 2023 study in the American Economic Journal. Farming, a sector of the economy highly reliant on migrant labor, shifted towards more capital intensive forms of agriculture, whereas the mining industry, another immigrant reliant industry, contracted. Looking back on the significance of the act, Harry Laughlin, the eugenicist who served as expert advisor to the House Committee on Immigration during the legislative process, praised it as a political breakthrough in the adoption of scientific racism as a theoretical foundation for immigration policy. Due to the reliance upon eugenics in forming the policy, and growing public reception towards scientific racism as justification for restriction and racial stereotypes by 1924, the act has been seen as a piece of legislation that formalized the views of contemporary U. S. society. Historian Mae Ngai writes of the national origins quota system:

At one level, the new immigration law differentiated Europeans according to nationality and ranked them in a hierarchy of desirability. At another level, the law constructed a White American race, in which persons of European descent shared a common Whiteness distinct from those deemed to be not White. In 1928, Nazi leader Adolf Hitler praised the act for banishing "strangers of the blood". U. S. immigration law was cited favorably by the framers of Nazi legislation due to its excluding "wholly foreign racial population masses".