Екатерининский дворец: Тарихы мен сәулеті

Кіріспе

Санкт-Петербургке жақын сарай, Ресей. Мәскеудегі осы аттас сарай.

Екатерининский сарайы – Ресейдің Санкт-Петербург қаласының оңтүстігінде орналасқан Царское Село (Пушкин) қаласындағы Рококо стиліндегі сарай. Бұл Ресей патшаларының жазғы резиденциясы болған. Сарай Санкт-Петербург және байланысты ескерткіштер тобының ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұрасы тізіміне енген.

Тарих

Ұлы Солтүстік соғысынан кейін Ресей Саари Мож (биік жер) немесе Сарская Мыза деп аталатын шаруашылықты қайта иеленді, ол 65 метрлік төбеде орналасқан. 1710 жылы Петр I осы иелікті әйелі Екатерина I-ге сыйлады, оның ауылы бастапқыда Сарское Село, кейіннен Царское Село (Цар ауылы) деп аталды. 1723 жылы Иоганн Фридрих Браунштейн жобалаған және Иоганн Ферстер салған Екатерина I-нің тас сарайы бастапқы ағаш үйдің орнын басты. Бұл екі қабатты, он алты бөлмелі ғимарат болды, ондағы мемлекеттік бөлмелер жылтыратылған алабастрмен әрленген, ал жоғарғы қабатында Гобелендер болды. Иеліктің оңтүстік-шығыс бөлігі Ян Рузеннің жобалауымен жасалған бақшаны қамтыды, онда террасалар, тас баспалдақтар, партерлер, торапты ағаштар мен тоғандар бар еді, ал иеліктің қарсы жағында аң аулау орны орналасқан. Петр I-нің қызы Елизавета патшайымның тұсында Михаил Земцов жаңа сарайды жобалады және 1744 жылы құрылыс басталды. 1745 жылы Земцовтың шәкірті Андрей Квасов Савва Чевакинскиймен бірлесіп сарайды 300 метрге дейін кеңейтті. Онда орталық үй, екі бүйірлік қанат, шіркеу және консерватория залы болды, олардың барлығы аспалы бақтармен байланысты төрт галереямен қосылған. 1751 жылы Бартоломео Растрелли бірнеше ғимараттарды біріктіріп, сарайды қайта құруға кірісті. Осылайша сарайға ерекше қар ақ бағаналар, көк түсті қабырғалар, алтынмен қапталған әшекейлер, шіркеу күмбездері және шамамен 100 кг алтын қажет болған мүсіндер қосылды. Растреллидің интерьері барокко стилінде жасалған. Мүсінші Иоганн Франц Дюнкер, алтын жалатыр шебері Лепринс және интерьер суретшісі Джузеппе Валериани осы жұмыстарға қатысты. Басқа да көрнекті бөлмелерге – фарфор және коромадель лак панельдерімен Қытай бөлмесі, Портрет залы, Жарық галереясы және Андреас Шлютердің янтарь панельдерімен Янтар бөлмесі кірді, ал 5 антреум 860 шаршы метрді құрайтын Үлкен залға жалғастырылды. Құрылыс 1756 жылы аяқталды, онда сарайда 40 мемлекеттік пәтер және 100-ден астам жеке және қызметтік бөлмелер болды. Жаңа бақша салынды, ал Ескі бақша 6 км қашықтықтағы бұлақтармен байланысты үлкен тоғанды тереңдету, Тобогган сырғанатының салынуымен, сондай-ақ Эрмитаж, Грот, Арал және Мон Бижу павильондарымен жақсартылды. Соғысқа дейін совет мұрағатшылары интерьердің көп бөлігін құжаттауға үлкерді, бұл 1957 жылы Александр Кедринский басшылығымен ескерткіштерді сақтау жөніндегі мемлекеттік комиссияның сарайды қайта құру жұмысында өте маңызды болды. Үлкен зал немесе 18 ғасырда аталғандай, Жарық галереясы – 1752 және 1756 жылдар аралығында Бартоломео Растрелли жобалаған ресейлік барокко стиліндегі ресми пәтер. Үлкен зал балуандар, салтанатты кешкі ас және маскарадтар сияқты маңызды қабылдаулар үшін арналған. Зал екі түске боялған және шамамен 1000 шаршы метрді құрайды. Ғимараттың шығыс жағындағы терезелер парке қараса, батыс жағындағы терезелер сарай алаңына қараса. Кешке қарай айналардың жанында орналасқан он шақты шамшыраққа 696 шам жағылады. Залдың мүсіндік және алтынмен әшекейленген ою-өрнектері Растреллидің эскиздері мен Иоганн Франц Дюнкердің үлгілері бойынша жасалған. Үлкен залдың артында қонақтардың күту залы орналасқан. Бөлме 18 ғасырдың ортасында Растрелли жобалаған. Кішкентай бөлме төрт терезе арқылы жарық алады, олар ресми аулаға қараса. Архитектор бөлмені кең және жарық етуі үшін қабырғаға айнасы бар жалған терезелер мен айналы шыныларды орнатты. Залдың ішкі жағы барокко стилінде әсем безендірілген, қабырғалары алтынмен оюланған, есіктерінде алтынмен әшекейленген күрделі бұйымдар және стильді гүлдердің әшекейлі үлгілері бар. Төбедегі қабырғалық суретті 18 ғасырдың ортасындағы орыс мектебінің белгілі бір оқушысы салған. Ол грек мифологиясына негізделген. Қонақтардың күту залынан, Бас баспалдақтың екінші жағында Ақ формальды асхана орналасқан. Бұл зал императорлардың ресми кешкі астарын өткізуге арналған. Асхананың қабырғалары алтынмен ою-өрнектермен әсем безендірілген. Жиһаздар консольдердің алтынмен әшекейленген мүсіндерінен тұрады. Бүгінгі күні бөлмеде көрінетін кейбір жиһаздар түпнұсқа, ал қалғандары көшірмелер. "Аполлонның жеңісі" атты қабырғалық суреті – 16 ғасырда итальян суретшісі Гидо Рени салған суреттің көшірмесі. Портрет залы 100 шаршы метрді алып жатқан ресми пәтер. Оның қабырғалары Екатерина I және Елизавета Петровнаның үлкен портреттерімен, Петр I-нің әпкесі Наталья Алексеевнаның және Екатерина II-нің суреттерімен әсем безендірілген. Залдың едені құнды ағаштардан жасалған. Александр I-нің қабылдау бөлмесі 1752 және 1756 жылдар арасында жобаланып, императордың жеке пәтеріне жатқан. Бөлме сарайдағы басқа ресми бөлмелерден қабырғалары қытай жібегімен жабылғандығымен ерекшеленді. Бөлмедегі басқа да әшекейлер сарайдың ресми бөлмелеріне тән – төбедегі сурет және алтынмен әшекейленген ою-өрнектер. Элегантты карточка үстелдері мен инкрустацияланған ағаштан жасалған комод жапон, қытай және берлин фарфорынан жасалған бұйымдарды көрсетеді. 1773 жылы Растреллидің "Аспалы бағын" алмастырған Жасыл асхана, Екатерина сарайының солтүстік қанатындағы алғашқы бөлмелердің бірі болып табылады, оны болашақ император Павел және оның әйелі үшін Камерон жобалаған. Бөлменің пистак түсті қабырғалары Иван Мартостың жасаған гипстен жасалған мүсіндермен әсемделген. 1820 жылғы үлкен өрт кезінде бөлме көп зардап шекті, соның салдарынан Камеронның басқа интерьерлері де зардап шекті. Кейіннен бұл бөлме Стасовтың басшылығымен қайта жаңартылды. Камеронның басқа интерьерлеріне – раушан ағашы, амарант және махагонидан жасалған едені бар күтушілер бөлмесі, стильді Чиппендейл карточка үстелдері; ақ және көк жібек қағаздары мен Каррара мраморынан жасалған каминдері бар Көк формальды асхана; Адам стилі мен шығыс әшекейлерінің ерекше үйлесімі бар Қытай Көк қабылдау бөлмесі; абрикос түсті жібекпен әсемделген хордың күту бөлмесі және Александр I-нің колонналы кабинеті, Помпей стилінде жасалған.

Following the Great Northern War, Russia recovered the farm called Saari Mojs (a high place) or Sarskaya Myza, which resided on a hill 65 m in elevation. In 1710, Peter the Great gave the estate to his wife Catherine I, the village of which was initially called Sarskoye Selo, and then finally Tsarskoye Selo (Tsar's Village). In 1723, Catherine I's Stone Palace, designed by Johann Friedrich Braunstein and built by Johann Ferster, replaced the original wooden house. This was a two storey sixteen room building, with state chambers finished in polished alabaster, while the upper one included Gobelin tapestry. The southeast portion of the estate included a garden designed by Jan Roosen, with terraces, stone staircases, parterres, trellised arbours, and ponds, while a menagerie was located on the opposite of the estate. During the reign of Peter the Great's daughter, Empress Elizabeth, Mikhail Zemtsov designed a new palace and work began in 1744. In 1745, Zemtsov's pupil, Andrei Kvasov, working with Savva Chevakinsky, expanded the palace to be 300 m long. This included a Middle House, two side wings, a chapel, and the Conservatory Hall, all connected by four galleries with hanging gardens. Then in 1751, Bartolomeo Rastrelli undertook a major reconstruction effort, integrating several buildings, giving the palace its distinctive snow white columns, sky blue walls, with gilded stucco, chapel cupolas, and sculptures requiring almost 100 kg of gold. Rastrelli's interiors were based on a Baroque style. Sculptor Johann Franz Dunker, master gilder Leprince, and interior painter Giuseppe Valeriani were some of the distinguished artists. Other notable rooms included the Chinese Room with its porcelain and Coromandel lacquer panels, the Portrait Hall, the Light Gallery, and the Amber Room with Andreas Schlüter's amber panels, while 5 anterooms were connected to the Great Hall, which measured 860 square meters. Construction ended in 1756, when the palace included 40 state apartments, and more than 100 private and service rooms. A New Garden was added, while the Old Garden was improved with a deepening of the Big Pond, connected to springs 6 km away, the addition of a Toboggan Slide, plus the Hermitage, Grotto, Island, and Mon Bijou pavilions. leaving only the hollow shell of the palace behind. Soviet archivists had managed to document a fair amount of the interior before the war, which proved of great importance in reconstructing the palace starting in 1957, by the State Control Commission for the Preservation of Monuments under the direction of Alexander Kedrinsky. The Great Hall, or Light Gallery, as it was called in the 18th century, is a formal apartment in the Russian baroque style designed by Bartolomeo Rastrelli between 1752 and 1756. The Great Hall was intended for more important receptions such as balls, formal dinners, and masquerades. The hall was painted in two colors and covers an area of approximately 1,000 square meters. Occupying the entire width of the palace, the windows on the eastern side look out onto the park while the windows of the western side look out to the palace plaza. In the evening, 696 lamps are lit on about a dozen chandeliers located near the mirrors. The hall's sculptural and gilded carvings and ornamentation were created according to sketches by Rastrelli and models by Johann Franz Dunker. Beyond the Great Hall is the Courtiers in Attendance Dining Room. The room was designed by Rastrelli in the mid 18th century. The small room is lit by four windows which look out into the formal courtyard. The architect placed false windows with mirrors and mirrored glass on the opposite wall, making the hall more spacious and bright. Decorated in the typical Baroque interior style, the hall is filled with gilded wall carvings, complex gilded pieces on the doors, and ornamental patterns of stylized flowers. The ceiling mural was painted by a well known student of the Russian School from the mid 18th century. It is based on the Greek myth of the sun god Helios and the goddess of the dawn, Eos. Across from the Courtiers in Attendance Dining Room, on the other side of the Main Staircase, is the White Formal Dining Room. The hall was used for the empresses' formal dinners or "evening meals". The walls of the dining hall were decorated with the utmost extravagance with gilded carvings. The furnishings consist of gilded carvings on the consoles. Some of the furniture which can be seen in the room today is original whilst other pieces are reproductions. The painted mural, The Triumph of Apollo, is a copy of a painting completed in the 16th century by Italian artist Guido Reni. The Portrait Hall is a formal apartment covering 100 square meters. The room's walls boast large formal portraits of Empress Catherine I and Empress Elizabeth Petrovna, as well as paintings of Natalya Alexeyevna, sister of Peter the Great, and Empress Catherine II. The inlaid floors of the hall contain precious woods. The Drawing Room of Alexander I was designed between 1752 and 1756 and belonged to the Emperor's private suite. The drawing room stood out from the rest of the formal rooms in the palace due to the fact that the walls were covered in Chinese silk. Other decor in the room was typical for the palace's formal rooms—a ceiling mural and gilded carvings. The elegant card tables and inlaid wood commode display Japanese, Chinese, and Berlin porcelain. The Green Dining Room, which replaced Rastrelli's "Hanging Garden" in 1773, is the first of the rooms in the northern wing of the Catherine Palace, designed by Cameron for the future Emperor Paul and his wife. The room's pistachio coloured walls are lined with stucco figures by Ivan Martos. During the great fire of 1820 the room was seriously damaged, thus sharing the fate of other Cameron interiors. It was subsequently restored under Stasov's direction. Other interiors by Cameron include the Waiters' Room, with an inlaid floor of rosewood, amaranth and mahogany and stylish Chippendale card tables; the Blue Formal Dining Room, with white and blue silk wallpaper and Carrara marble chimneys; the Chinese Blue Drawing Room, a curious combination of Adam style with Chinoiserie; the Choir Anteroom, with walls lined in apricot colored silk; and the columned boudoir of Alexander I, executed in the Pompeian style.