Кіріспе
Бразилиялық әнші-күйші, ән жазушы және гитарист Джойс Морено (31 қаңтар 1948 жылы туған), көбінесе Джойс деп аталады, бразилиялық әнші-күйші, ән жазушы және гитарист. Әнші ретіндегі алғашқы жазбасы 1964 жылға дейін барып жетеді, ол Pacífico Mascarenhas-тың «Sambacana» альбомын студияда жазбаға түсіргенде вокалдық квартетке қатысты. Төрт жылдан кейін ол Philips лейблінде өзінің тұңғыш жеке альбомын, «Joyce» аттысын шығарды, он әннің бесеуінің авторлығын өзі жеке алды, сонымен қатар музыкант Жардс Макалемен серіктестік құрды. [2][3] Одан бері ол 45 диск пен екі DVD шығарды, шамамен 400 ән жазды, сондай-ақ Латын Грэмми сыйлығына төрт рет ұсынылды (2000, 2004, 2005 және 2010 жылдары). Карьерасының басынан бері оның айрықша белгілері – бірінші жақтағы әйелдік тіл және гитарадағы шеберлігі. [3][4][5]
Композитор ретінде Джойс Мореноның әндерін Бразилиялық халық музыкасының (Música popular brasileira) ең танымал өкілдерінің барлығы дерлік жазды, олардың ішінде Элис Режина, Мария Бетания, Гал Коста, Милтон Насименто, Эду Лабо және Элизет Кардосо, сондай-ақ Энни Леннокс, Омара Портуондо, Клаус Огерман, Black Eyed Peas, Джерри Муллиган және Уоллес Рони сияқты шетелдік артистер де бар. [6] Оның шығармалары екі фильмнің саундтрегінде де пайда болды: Роберт Альтманның 1992 жылғы «Ойыншы» және Роберт Лукетичтің «Заңды түрде сары» фильмдерінде. [7] Ол жапондық «Wolf's Rain» аниме сериалының саундтрегіне қатысты, онда оның туындылары ресми саундтректің бір бөлігі ретінде қосылды.
Joyce Moreno (born 31 January 1948), commonly known as Joyce , is a Brazilian singer songwriter and guitarist. The first record of her work as a singer dates back to 1964, when she participated in a vocal quartet in a studio recording of the album Sambacana, by Pacífico Mascarenhas. Four years later, she released her first solo album, Joyce, on the Philips label, signing alone the authorship of five of the ten songs on the album, in addition to a partnership with musician Jards Macalé. [2][3] She has since produced 45 more discs and two DVDs, has written nearly 400 songs, and also has four nominations for the Latin Grammy Awards (2000, 2004, 2005 and 2010). Since the beginning of her career, her trademarks have been a feminine language in the first person and her guitar skills. [3][4][5]
As a composer, Joyce Moreno has songs recorded by nearly all the greatest names in Música popular brasileira—including Elis Regina, Maria Bethânia, Gal Costa, Milton Nascimento, Edu Lobo and Elizeth Cardoso—and by such foreign artists as Annie Lennox, Omara Portuondo, Claus Ogerman, the Black Eyed Peas, Gerry Mulligan, and Wallace Roney. [6] Her creations are also featured in two film soundtracks: Robert Altman's 1992 The Player and Robert Luketic's Legally Blonde. [7]She participated on the soundtrack of Japanese anime series Wolf's Rain, for which her work was included as part of the official soundtrack.
Ерте балалық шағы
Мореноның әкесінің әкесі – швед, Карлскрона қаласынан шыққан. Ол Копенгагенге көшіп, даниялық әйелге үйленген. Олардың ұлы, Джойстің әкесі Даниядан Бразилияға көшіп, бразилиялық әйелге, Джойстің анасына үйленді.
Бразилиядағы мансап
Бразилияда ол алғашқы альбомын шығармас бұрын, 1967 жылы II Халықаралық ән фестивалінде (RJ) «Me Disseram» әнін орындағанда таныла бастады, бірақ оның танымалдылығының шары 1980 жылдардың басында, ол өзінің екі кішкентай қызына арнап жазған «Clareana» әнін TV Globo телеарнасының Бразилиялық халық музыкасы фестивалінде орындағанда болды. Ән ел бойынша үлкен сәттілікке ие болды және оның 1980 жылғы «Feminina» альбомына енді, сондай-ақ «Feminina» (атау әні), «Mistérios», «Da Cor Brasileira» және «Essa Mulher» сияқты басқа да хиттер де сол альбомда болды. Осыдан кейін ол Бразилияда және шетелде жазылған өзінің түпнұсқа композицияларынан тұратын бірнеше альбомдар шығарды; өнер досы Винисиус де Мораес, Том Жобим, Элис Режина және Доривал Кайми сияқты композиторлардың шығармаларына арналған альбомдар, сонымен қатар басқа музыканттармен жасаған көптеген жазбалар да жарық көрді.
Халықаралық мансап
1980 жылдары ол халықаралық аренада алғаш рет көзге түсті, гитарист Токиньоның орнын басып, ақын Винисиус де Мораеспен Латын Америкасы мен Еуропа бойынша гастрольдік сапарлар жасады. [9] Бұл 1977 жылы Нью-Йорктегі концерттер кезінде Италия мен АҚШ-та альбомдар жазған кезең болды. 1985 жылы ол Мәскеудегі Жастар фестиваліне және Жапониядағы Yamaha фестиваліне шақырылды, бұл оның Еуропаның бірнеше елінде, Жапонияда, АҚШ және Канадада жыл сайынғы гастрольдерді қамтитын берік мансабының бастауы болды, бұл кесте Бразилиядағы өнер көрсетулерімен үйлеседі. [1]
2004 жылы ол АҚШ-та «Халықаралық баспасөз сыйлығымен» марапатталды, бұл сыйлық өз елдерінің оң бейнесін шетелде таратуға үлес қосқан тұлғаларға баспасөз тарапынан беріледі. Үш жыл бұрын, дәл осы себеппен, ол Джонстаун қаласының кілтін (Пенсильвания, АҚШ) алған болатын. 2015 жылы ол АҚШ-тың Бостон қаласындағы Беркли музыкалық колледжінің құрметті артистерінің тізіміне енді, оның туындылары студенттермен ұйымдастырылып, университет театрында үлкен концертте орындалды. Сол кезде ол Бразилия мәдениетіне қосқан үлесі және осы мәдениетті халықаралық деңгейде насихаттағаны үшін Бостон қалалық кеңесі мен Массачусетс штатының Ассамблеясынан құрмет алды. [10] Джойс сонымен қатар педагог, ол бірнеше елдегі университеттерде өзінің музыкасы мен MPB тақырыбында семинарлар мен шеберлік сабақтарын өткізеді. [1]
1990 жылдардың басында оның жұмысы Лондон диджейлерінің арасында ерекше танымал болды, бұл Acid Jazz сахнасында әлемнің жаңа тыңдармандарына жол ашты. 2000 жылы Латын Грэммиінің алғашқы марапаттау рәсімінде Джойс Морено 1998 жылы Нью-Йоркте жазылған Элис Режинаға арналған «Астронавта: Canções de Elis» альбомымен «Жылдың үздік бразилиялық музыкалық альбомы» номинациясын алды. Төрт жылдан кейін «A Banda Maluca» самбасы португал тіліндегі «Жылдың үздік әні» номинациясына ие болды. 2005 жылы «Banda Maluca» альбомы «Жылдың үздік бразилиялық халық музыкалық альбомы» номинациясына ұсынылды. Латын Грэммиіне төртінші номинация, сондай-ақ «Жылдың үздік бразилиялық музыкалық альбомы» номинациясы 2010 жылы «Slow Music» альбомымен болды.
Жазушы және телеарнадағы кейіпкер
60-шы жылдардың соңында журналистиканы бітірген Джойс Морено 1997 жылы «Фотографеи Уоме на Минха Ролефлекс» атты кітабын жариялады, онда бразилиялық эстрада музыкасының артындағы суретшінің басынан өткен оқиғалар жинақталған. [11] Осы еңбектің қоздырған әсерінен 1998 мен 2000 жылдар аралығында Рио-де-Жанейро газеті «О Диа»-да апталық хроника жаза бастады. Сонымен қатар, он жыл бойы (2006-2016) өмірлік тәжірибесі, саяхаттары мен музыка туралы «Басқа боссалар» блогында жазды. Кітабы жарық көргеннен кейін көп ұзамай, Рио-де-Жанейро қаласының мемлекеттік телеарнасы MultiRio арнасында телебағдарламалар жасап, ұсына бастады. 1999 жылы «Cantos do Rio» («Рио бұрыштары») сериясын шығарды, онда қала мен оның музыкасын картаға түсіріп, композиторлар мен орындаушылармен олардың өскен жерлерінде және музыкалық шабыттанған орындарында сұхбаттасты. 2010 жылы «No Compasso da História» («Тарихтың ырғағында») сериясы жарық көрді: Бразилия тарихы MPB әндері арқылы баяндалған 15 деректі фильм. Екі жыл өткен соң «Pequenos Notáveis» («Есімдері танымал балалар») жобасы ұсынылды, онда бразилиялық музыканың ең ұлы композиторларының балалық шағы зерттелді. [13]
Екінші кітап және кейінгі еңбектері
2020 жылдың қараша айында Джойс «Aquelas Coisas Todas» атты екінші естелік кітабын, екі бөлімнен тұратын құрастырма ретінде жариялады. Бірінші бөлім – «Фотография мен Rolleiflex» кітабының жаңартылған нұсқасы, ал екінші бөлім – «Барлығы ән» атты бөлімде суретші MPB-ның «барлығына жауабы бар» деген идеяға негізделген жаңа әңгімелерді ұсынады. «Estado de Minas» газеті жариялаған мәліметте былай делінген: «Диктатураға қарсы наразылықтар, саяхаттар, фестивальдар, босса-нова және «Тропикалия» сияқты дамып келе жатқан музыкалық қозғалыстар, сондай-ақ тарихқа енген суретшілер арасындағы түсініспеушіліктер мен жаңылыстар. Осындай оқиғалар болғанда Джойс Морено сол жерде болды». [14] [15]
Кітап ұлттық баспасөзde үлкен резонанс тудырып, SESC 24 de Maio YouTube арнасында ұсынылған төрт бөлімді мини-сериалдың негізі болды. Онда суретші кітаптан алынған мәтіндерді, оларға байланысты әндердің қосымша түсіндірмелерімен және интерпретацияларымен ұсынады. [16]
Сонымен қатар, «Pau Brasil» жазбалар компаниясы 2016 жылы Норвегияда жазылған және келесі жылы Жапонияда шығарылған «Fiz uma Viagem – Dorival Caymmi әндері» альбомын цифрлық форматта жариялады. Бұл жұмыста Джойс Морено Баиялық композитордың әндерін басист Родольфо Стротермен (сонымен қатар альбомның продюсері), пианист Элио Альвесом және барабан мен соққы аспаптарында ойнайтын Тютти Мореномен бірге орындайды. [17]
Суретші 1970-ші жылдардың басында музыкант және композитор Нельсон Анджелоға үйленді, олардан екі қызы дүниеге келді – олардың екеуі де әнші, Клара Морено және Ана Мартинс. 1977 жылдан бері ол барабаншы Тютти Мореноға үйленген, ол оның қызы Мина Мэйдің (алғашқы аты Марианна) әкесі. Тютти содан бері Джойс өмірінде сахнада да, жазу студиясында да серіктес ретінде тұрақты түрде қатысып келеді. [18]