Джованни Морелли: Суретшілерді ерекше белгілерінен тану әдісі
Giovanni Morelli
Джованни Морелли (1816-1891) – италиялық өнер сыншысы, суретшілердің стильін ерекше бөлшектерінен анықтау әдісін жасаған. Өнер тарихы, анатомия сарапшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық өнер сыншысы (1816–1891)
Italian art critic (1816–1891)
Джованни Морелли (25 ақпан 1816 – 28 ақпан 1891) – итальяндық өнер сыншысы және саяси қайраткер. Өнер тарихшысы ретінде ол «Мореллиандық» әдісті жасады, суретшілердің ерекше «қолдарының» диагностикалық ең ұсақ бөлшектері арқылы анықтауға мүмкіндік берді, олар суретшілердің саналы түрде жасай берген қысқаша жазуларын және, мысалы, құлақ сияқты ерекшеліктерді бейнелеудегі қағидаларын ашты. Ол Веронада дүниеге келіп, Миланда қайтыс болды.
Giovanni Morelli (25 February 1816 – 28 February 1891) was an Italian art critic and political figure. As an art historian, he developed the "Morellian" technique of scholarship, identifying the characteristic "hands" of painters through scrutiny of diagnostic minor details that revealed artists' scarcely conscious shorthand and conventions for portraying, for example, ears. He was born in Verona and died in Milan.
Ерте өмір және тәрбие
Морелли Швейцария мен Германияда медицина оқыды, Мюнхен университетінде анатомиядан дәріс берді. Осы кезеңде ол Гётенің морфологиясын, Лаватердің физиогномиясын, Ф. Шеллингтің табиғаттану философиясын зерттеді және Беттина фон Арниммен танысты. Италияға қайтқаннан кейін ол Солтүстіктің рухани өмірін Италияға жеткізуші көпір болды.
Morelli studied medicine in Switzerland and Germany, where he taught anatomy at the University of Munich. During this time he also studied Goethe's morphology, Lavater's physiognomy, F. Schelling's natural philosophy and befriended Bettina von Arnim. With his return to Italy he acted as a conduit for intellectual life of the North.
Мореллиандық әдіс
Морелльдік әдіс композиция мен тақырыптың сәйкестігіне немесе студенттер, көшірушілер мен еліктеушілер назар аударатын кең мәнді қарастыруларға қарағанда, ұсақ-түйек детальдар ұсынатын айғақтарға негізделген. Керісінше, Карло Гинцбург Мореллиандық әдісті талдағандай, өнер тарихшысы детективтей әрекет етеді, “әрқайсысы басқалар байқамайтын белгілерден, бір жағдайда қылмыстың авторын, екіншісі – суреттің авторын анықтайды”. Бұл сезімтал іздер – мысалы, қосымша тұлғалардың суретінде құлақтың бүгілуін бейнелеудің қысқаша жолы – еліктеуге қиын және анықталғаннан кейін қылмыс орнындағы саусақ іздері сияқты қызмет етеді. Суретшінің ерекшелігі ең аз назар аударатын детальдарда ең сенімді түрде көрінеді. Мореллидің әдісінің тамыры тікелей Мореллинің медициналық білімінде, ауруды көптеген симптомдар арқылы анықтауда жатыр, олардың әрқайсысы өз алдына қарапайым болуы мүмкін. Морелли әдісін Ботичеллидің туындыларын зерттеу арқылы жасады, содан кейін оны Ботичеллидің шәкірті Филиппино Липпиге жатқызу үшін қолданды. Оның толыққанды жетілген техникасы 1880 жылы “Италиялық шеберлердің туындылары” (“Die Werke Italienischer Meister”) деген атпен жарияланды; ол анаграммалық псевдониммен – “Иван Лермолиев” атымен шықты. Мореллидің “үлкен қарсыласы, өнер тарихшысы Вильгельм фон Боде, тіпті “Лермолиевмания” эпидемиясының таралуы туралы айтты, құпия орыс ғалымы “Иван Лермолиев” есімімен, Морелли жазбаларын неміс тіліне аударған, тіпті болмаған Йоханнес Шварце, Бергамо маңындағы қиял жемісі болған Горлаудың (яғни Горле) тұрғыны”. Сондай-ақ, Майкл Роуфтың Персеполис рельефтерін зерттеуіне, оның дұрыстығын растайтын нәтижелерге де ықпал етті. Джон Поп Хеннесси сияқты ғалымдардың қолындағы XV және XVI ғасырлардағы құжатталмаған мүсіндердегі “қолтаңбаны” Мореллиандық тану, сенімді атрибуцияланған туындылардың кең жиынтығына әкелді. Сонымен қатар, Брунильда Сисмондо Риджвейдің жаңа бағалауларынан кейін классикалық грек мүсіндерін қазіргі заманғы зерттеулер, көшірмелерде және кейінгі римдік классицизмдік пастиштерде көрінетін тақырып пен стильдің кең аспектілеріне негізделген атрибуциялардан бас тартты. Құжаттармен негізделген өнер тарихының туыс саласы Джозеф Арчер Кроу мен Джованни Баттиста Кавалькаселдің ертерек жұмыстарына қарыз. Морелльдік әдіс, детальдердегі мән мен жасырын мағынаны табу, кең мәдени ықпалға ие болды. Зигмунд Фрейдтің еңбектерінде оның еңбектеріне сілтемелер бар. Морелли сияқты, Фрейдтің де медициналық білімі болған. Морелльдік әдіс Р. Воллхайммен қайта қарастырылды, “Джованни Морелли және ғылыми сарапшылықтың шығу тегі”, “Өнер және ой: Эсселер мен лекциялар”, 1973.
The Morellian method is based on clues offered by trifling details rather than identities of composition and subject matter or other broad treatments that are more likely to be seized upon by students, copyists and imitators. Instead, as Carlo Ginzburg analysed the Morellian method, the art historian operates in the manner of a detective, "each discovering, from clues unnoticed by others, the author in one case of a crime, in the other of a painting". These unconscious traces — in the shorthand for rendering the folds of an ear in secondary figures of a composition, for example — are unlikely to be imitated and, once deciphered, serve as fingerprints do at the scene of the crime. The identity of the artist is expressed most reliably in the details that are least attended to. The Morellian method has its nearest roots in Morelli's own discipline of medicine, with its identification of disease through numerous symptoms, each of which may be apparently trivial in itself. Morelli developed his method studying the works of Botticelli, and then applied it to attribute works to Botticelli's pupil, Filippino Lippi. His fully developed technique was published as Die Werke Italienischer Meister, ("The work of the Italian masters") in 1880; it appeared under the anagrammatic pseudonym "Ivan Lermolieff". Morelli's "great antagonist, the art historian Wilhelm von Bode, even spoke of the spread of an epidemic of “Lermolieffmania”, after the mysterious Russian scholar “Ivan Lermolieff”, the pseudonym under which Morelli published his writings, in the German translation by an equally non existent Johannes Schwarze, a resident of the imaginary Gorlaw, which is to say Gorle, near Bergamo." and by Michael Roaf to the study of the Persepolis reliefs, with results that further confirmed its validity. Morellian recognition of "handling" in undocumented fifteenth and sixteenth century sculpture, in the hands of scholars like John Pope Hennessy, have resulted in a broad corpus of securely attributed work. At the same time, modern examination of Classical Greek sculpture, in the wake of pioneering reassessments by Brunilde Sismondo Ridgway, has also turned away from attributions based on broad aspects of subject and style that are reflected in copies and later Roman classicising pastiche. The complementary field of document supported art history traces its origins to the somewhat earlier work of Joseph Archer Crowe and Giovanni Battista Cavalcaselle. The Morellian method of finding essence and hidden meaning in details had also a much wider cultural influence. There are references to his work in the works of Sigmund Freud. Like Morelli, Freud had a medical background. The Morellian method was re examined by R. Wollheim, "Giovanni Morelli and the origins of scientific connoisseurship", On Art and the Mind: Essays and Lectures, 1973.
Жинақтаушы және донор
Морелли 1850-ші жылдардың ортасында өнер жинауды бастады, "өзінің талғамы мен ғылыми қызығушылықтарымен бас жетектейді, бірақ нақты жоспарсыз". Оның алғашқы сатып алған туындылары – Амброджио де Предистің "Жас адамның портреті" және Бергоньоненің "Жохан Евангелист және Марта" болды. Мореллидің коллекциясы "негізінен 1860-шы жылдары және 70-ші жылдардың басында [ ] оның туысы Джованни Меллидің көмегімен кеңейді, ол Морелли үшін бірнеше картина сатып алды, олар кейін мұрагерлік бойынша оған қайта оралды". Морелли туындыларды "Флоренция, Сиена және Умбриядан [ ] ежелгі тосканалық отбасылардан, ал Эмилия мен Феррарадан – беделді Костабили коллекциясының сатылымынан алды". Олардың арасында "шынайы қазыналар" бар еді, мысалы, "Моленаердің "Жас темекі шегушісі", Боттичеллидің "Вирджинияның тарихы", екеуі де Римдегі Монте-ди-Пиета аукционында сатып алынған, сондай-ақ Пизанеллоның Лондонда сатып алынған Леонелло д’Эсте портреті". Мореллидің жинағы шамамен 1874 жылы аяқталды. Ол 1891 жылы Морелли қайтыс болғанға дейін Миландың Виа Понтаччо 14 мекенжайындағы бөлмелерін әсемдеді. Морелли өз коллекциясын Бергамодағы Карра академиясына мұра етіп қалдырды (ол 1892 жылы жеткізілді), "осылайша он тоғызыншы ғасырдың ең ұлы өнер тарихшыларының бірінің жинағына ие болды. 1892 жылы Мореллидің досы және оның әдісін адал ұстанған Густаво Фриццони сенатордың есімімен аталған мұражайдың екі галереясында 117 картина мен 3 мүсінді орналастырды, олар кейін баспа каталогында жарияланды".
Morelli began collecting art in the mid 1850s, "follow[ing] his own tastes and scholarly interests, but without a particular plan" his earliest acquisitions were the Portrait of a Young Man by Ambrogio de Predis and the Saint John the Evangelist and Saint Martha by Bergognone. Morelli's collection expanded "mainly in the 1860s and early ’70s [ ] partly thanks to the help of his cousin Giovanni Melli, who purchased several paintings for Morelli, which then came back to him by inheritance." Morelli acquired works "from Florence, Siena, and Umbria [ ] from ancient Tuscan families, and paintings from Emilia and Ferrara came from the sale of the prestigious Costabili Collection" including "real gems" such as "The Young Smoker by Molenaer, Botticelli’s The Stories of Virginia, both of which were purchased at the Monte di Pietà auction in Rome, and Pisanello’s Portrait of Leonello d’Este, bought in London." Morelli's collection was completed in about 1874. It decorated the rooms of his residence in Via Pontaccio 14 in Milan, until Morelli’s death in 1891. Morelli bequeathed his collection to the Accademia Carrara at Bergamo (where it arrived in 1892), "which thus acquired the collection of one of the greatest art historians of the nineteenth century. In 1892, Gustavo Frizzoni, a friend and faithful follower of Morelli and his method, arranged the 117 paintings and 3 sculptures in two galleries of the museum named after the senator, which later appeared in a printed catalogue."
Саяси мансап
Морелли Италияның бірігуіне берілген адам болды, 1848 жылы Милан қаласындағы көтеріліс оқиғаларына қатысты, ал 1860 жылы патриоттық еңбектері үшін сенатор қызметіне тағайындалды.
Morelli was a "firm believer in the Unification of Italy [ ] [taking] part in the insurrectionary uprisings in Milan in 1848, and in 1860 he was appointed senator for his patriotic merits."