Ликург – фракийский мифологический король, враг Диониса. В греческой мифологии известен запретом культа и безумием, приведшим к трагической гибели сына.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Фракиядағы эдондардың мифологиялық патшасы
Mythological king of the Edoni in Thrace
Грек мифологиясында Ликург (/laɪˈkɜːrɡəs/; Ежелгі грек: Λυκοῦργος Lykoûrgos, Ежелгі грек: [lykôrɡos]; сондай-ақ Ликургос, Ликургос) – Фракиядағы эдондардың патшасы, "емен" аталған Дрястың ұлы және Дряс есімді ұлының әкесі болған.
In Greek mythology, Lycurgus (/laɪˈkɜːrɡəs/; Ancient Greek: Λυκοῦργος Lykoûrgos, Ancient Greek: [lykôrɡos]; also Lykurgos, Lykourgos) was the king of the Edoni in Thrace, son of Dryas, the "oak", and father of a son whose name was also Dryas.
Мифология
Ликург Дионис құдайына табынуды тыйым салды. Ликург Дионис патшалығында екенін естігенде, Дионис шәкірттері, маенадтарды түрмеге қамап, немесе "Нысаның қасиетті төбелері арқылы қуғынға түсірді. Олардың қолынан қасиетті заттар құлап, оларды өгізге жетекпен ұрып өлтірді". Bibliotheke (3.5.1) жинақтаушысының айтуынша, жаза ретінде, әсіресе Дионис емшісі Амброзияға жасаған әрекеті үшін, Ликургты ақылдан айырды. Ақымақ Ликург Дионис үшін қасиетті болған ұлын пісіп-жетілген плющпен шатастырып өлтіріп, мұрны мен құлағын, саусақтары мен аяқ-қолын кесіп тастады. Соның салдарынан Тракия жері қорқыныштан құрғап қалды. Дионис Ликургтың әділетсіздігі үшін жазаланбайынша, жер құрғақ және құнарсыз болып қала береді деп жарлық шығарды, сондықтан оның халқы оны байлап, Пангей тауында жеңілген аттарға тастады. Алайда, Сервийдің "Энеида" туралы түсініктемесіндегі 3.14, Порфирийдің Орацийдің Одасы 2.19 және Гигиннің "Фабулалар" 132 жазбаларындағы басқа нұсқасында Ликург жүзімнің бұтасын кесуге тырысқанда өзінің аяғын кесіп алғаны айтылады. Ликург өлгеннен кейін Дионис қарғысты жойды. Гигиннің айтуынша, Ликург шарап ішіп, анасын зорлауға тырысқан. Ол не істегенін білгенде, шарап жаман дәрі деп ойлап, жүзімдіктерді кесіп тастауға тырысты. Дионис жаза ретінде оны ақылдан адастырып, әйелі мен ұлын өлтіріп, Родоп тауында пантерлерге тастады. Диодор Сицилий Троя соғысына бірнеше ғасыр бұрын Тракия патшасы Ликургтың қолбасшыларының бірі Мопсоны скиф Сипилмен бірге жер аударылғанын айтады. Кейінірек ливиялық амазонкалар Фракияға шабуыл жасағанда, Мопсус пен Сипил оларды шайқаста жеңіп, құтқарып қалды. Бұл шайқаста олардың патшайымы Мирина қаза тапты. Кейбір нұсқаларда Ликургтың Диониспен жазаланған оқиғасы Тракияда емес, Арабияда орын алған. Аскюлдың трагедиясында, жоғалған пьесасында Ликург сыра ішуші ретінде бейнеленеді, сондықтан шарап құдайының табиғи қарсыласы. Софоклдің "Антигона" пьесасындағы хордың Антигонаны алып кеткеннен кейінгі одасында (грек мәтінінде 960-шы жол) Ликургқа қатысты тағы бір сілтеме бар. Гомердің "Илиада" романында, Аискилден бұрынғы дереккөзде, Ликургтың құдайларға, әсіресе Диониске деген құрметсіздігі үшін жазасы - Зевс жіберген соқырлық, көп ұзамай өлім. Софоклдың айтуынша, ашулы Ликург Диониспен мазақтап, жаза ретінде ақылсыздығы басылғанша "тастан жасалған түрмеге" жабылған. Геопониканың авторы Дионис Ликургтан қашып бара жатып, оны жүзім сабағымен байлап, теңізге түсіп кеткенін айтады; Ликург содан кейін көз жасын төгіп, кәбіске айналды. Бұл жүзімдіктер мен кәбіздердің бір-біріне деген жеккөрушілігінің себебі болды деп есептеледі және олар бірге өркендей алмады, өйткені жүзүмдіктер жақын жерде кәбіз өскен сайын далада кеуіп қалады.
Lycurgus banned the cult of Dionysus. When Lycurgus heard that Dionysus was in his kingdom, he imprisoned Dionysus's followers, the Maenads, or "chased the[m] through the holy hills of Nysa, and the sacred implements dropped to the ground from the hands of one and all, as [he] struck them down with his ox goad". The compiler of Bibliotheke (3.5.1) says that as punishment, especially for his treatment for Ambrosia, Dionysus' nursemaid; the god drove Lycurgus insane. In his madness, Lycurgus mistook his son for a mature trunk of ivy, which is holy to Dionysus, and killed him, pruning away his nose and ears, fingers and toes. Consequently, the land of Thrace dried up in horror. Dionysus decreed that the land would stay dry and barren as long as Lycurgus was left unpunished for his injustice, so his people bound him and flung him to man eating horses on Mount Pangaeüs. However, another version of the tale, transmitted in Servius's commentary on Aeneid 3.14, Porphyrio's commentary on Horace's Ode 2.19, and Hyginus in his Fabulae 132, records that Lycurgus cut off his own foot when he meant to cut down a vine of ivy. With Lycurgus dead, Dionysus lifted the curse. Also according to Hyginus, Lycurgus tried to rape his mother after imbibing wine. When he discovered what he had done, he attempted to cut down the grapevines, believing the wine to be a bad medicine. Dionysus drove him mad as a punishment, causing him to kill both his wife and his son, and threw him to the panthers on Mount Rhodope. Diodorus Siculus relates that, centuries before the Trojan war, King Lycurgus of Thrace exiled one of his commanders, Mopsus, along with Sipylus the Scythian. Sometime later, when the Libyan Amazons invaded Thrace, Mopsus and Sipylus came to the rescue by defeating them in a pitched battle, in which their queen Myrine was slain; the Thracians then pursued the surviving Amazons all the way to Libya. In some versions the story of Lycurgus and his punishment by Dionysus is placed in Arabia rather than in Thrace. The tragedian Aeschylus, in a lost play, depicted Lycurgus as a beer drinker and hence a natural opponent of the wine god. There is a further reference to Lycurgus in Sophocles' Antigone in the Chorus's ode after Antigone is taken away (960 in the Greek text). In Homer's Iliad, an older source than Aeschylus, Lycurgus's punishment for his disrespect towards the gods, particularly Dionysus, is blindness inflicted by Zeus followed not long after by death. According to Sophocles, the frenzied Lycurgus mocked at Dionysus and as punishment was shut in "a prison of stone" until his madness went away. The author of the Geoponica states that Dionysus, fleeing from Lycurgus, tied him up with vines and dove into the sea; Lycurgus shed a tear then, which transformed into cabbage. This was supposedly why grapevines and cabbages had a mutual dislike toward one another, and could not thrive together, as vines withered in the fields whenever a cabbage was growing nearby.