Нарсисс Виржилио Диас: Француз суретшісі және Барбизон мектебінің өкілі

Кіріспе

Француз суретшісі Нарцисс Вирджилио Диас де ла Пенья (20 тамыз 1807 – 18 қараша 1876) – Барбизон мектебінің француз суретшісі.

Ерте өмір

Диас испандық ата-аналарының отбасында Бордо қаласында дүниеге келген. Он жасында жетім қалды, балалық шағында бақытсыздықтармен күресті. Оның аяғын Севрдің жанындағы Меудон орманында анасының достарының бірімен бірге жүргенде жыртқыш жануар шағып алған. Жасырған дұрыс болмады, нәтижесінде ол аяғынан айырылды. Бірақ, тағдырдың бұл сынынан кейін, оның аяғының орнына қойылған ағаш сүйек танымал болды. Он бес жасында Севрдегі студияға қабылданды, алдымен фарфорды безендірумен айналысып, кейін сурет салуға көшті. Оған түрік және шығыс көріністері ұнады, ол түрлі-түсті киімдермен киінген шығыс адамдарын суреттеді. Осы суреттердің көптегені бүгінге дейін сақталған. Ол сондай-ақ Фонтенбло орманының жанындағы Барбизон қаласында көп уақыт өткізді, онда оның ең танымал суреттері жасалды. Париждегі ұстаздары мен достарының бірі Франсуа Сушон болды. 1831 жыл шамасында Диас Теодор Руссомен танысты, Руссодан төрт жас кіші болғанына қарамастан, оған зор құрметпен қарады. Фонтенблода Диас Руссоның керемет орман суреттерін салуын көрді және мүмкіндігі болса, дәл сол сияқты сурет салуға бел буды. Алайда, Руссоның денсаулығы нашар болды, ол әлемге ашулы болғандықтан, оған жақындасу қиын болды. Бір күні Диас оның артынан орманға дейін тым жасырын түрде ілесіп өтті, ағаш аяғы оның жолын қиындатты, бірақ ол суретшінің жұмыс әдісін байқауға тырысты. Біраз уақыттан кейін Диас Руссомен достық қарым-қатынас орнатудың жолын тапты және оның техникасын түсінуге деген ықыласын білдірді. Руссо оның ықыласына риза болды және Диазға бар білгенін үйретті. Диас Париж салонында көптеген суреттерін көрмеге қойды және 1851 жылы Легион құрметінің Chevalier (Knight) орденімен марапатталды. Франко-прус соғысы (1870-1871) кезінде ол Брюссельге кетті. 1871 жылдан кейін оның туындылары сәнге айналып, коллекционерлер арасында құны арта түсті, ол үздіксіз және табысты жұмыс істеді. Диаздың ең тамаша суреттері – орман көріністері мен дауылдар, оның даңқы осыларға байланысты. Луврде оның жұмыстарының бірнеше мысалы бар, ал Уоллес жинағындағы Хертфорд Хауста үш кішкентай фигуралық суреті сақталған. Диаздың ең танымал туындылары: «Жемшік қаз» (1857); «Орманды күн батуы» (1868); «Фонтенбло орманы» (1870) және «Дауыл» (1871). Диаздың өзі белгілі шәкірттері болған жоқ, бірақ Франсуа Висконти оның жұмысын белгілі бір дәрежеде еліктеді, ал Леон Рише оның ағаш суретінің әдістерін ұстанды. Бір кезде Жан-Франсуа Милле де Диаздың сол кездегі танымал сюжеттерін еліктеп, кішкентай фигураларды суреттеді. Ренуар бірде: «Менің батырым Диас болды» деген. 1876 жылы ұлының қабіріне бара жатып, суық тиді. Денсаулығын қалпына келтіру үшін Ментонға барды, бірақ сол жылдың 18 қарашасында қайтыс болды. Диаздың ұлы Эжен Эмиль (1837-1901) композитор Эжен Диаз ретінде танылды. Париждің Аутей қаласындағы Нарсис Диаз көшесі оның құрметіне аталған.

Diaz was born in Bordeaux to Spanish parents. At the age of ten, Diaz became an orphan, and misfortune dogged his early years. His foot was bitten by a reptile in Meudon wood, near Sèvres, where he had been taken to live with some friends of his mother. The bite was poorly dressed, and ultimately he lost his leg. However, as it turned out, the wooden stump that replaced his leg became famous. At fifteen he entered the studios at Sèvres, first working on the decoration of porcelain and later turning to painting. Turkish and Oriental scenes attracted him, and he took to painting Eastern figures dressed in richly coloured garments; many of these paintings remain extant. He also spent much time at Barbizon, near the Fontainebleau Forest, where some of his most famous paintings were made. One of his teachers and friends in Paris was François Souchon. Around 1831 Díaz encountered Théodore Rousseau, for whom he possessed a great veneration, despite the fact that Rousseau was four years younger. At Fontainebleau Díaz found Rousseau painting his wonderful forest pictures, and was determined to paint in the same way if possible. However, Rousseau was then in poor health, embittered against the world, and consequently was difficult to approach. On one occasion, Diaz followed him surreptitiously to the forest, with his wooden leg hindering his advance, but he dodged around after the painter, trying to observe his method of work. After a time Díaz found a way to become friendly with Rousseau, and revealed his eagerness to understand the latter's techniques. Rousseau was touched with the passionate words of admiration, and finally taught Diaz all he knew. Díaz exhibited many pictures at the Paris Salon, and was decorated in 1851 with the rank of Chevalier (Knight) of the Légion d’honneur. During the Franco German War (1870 1871) he went to Brussels. After 1871, his works became fashionable and rose gradually in the estimation of collectors, and he worked constantly and successfully. Díaz's finest pictures are his forest scenes and storms, and it is on these that his fame rests. There are several examples of his work in the Louvre, and three small figure pictures in the Wallace Collection, Hertford House. Perhaps the most notable of Diaz's works are The Pearl Fairy (1857); Sunset in the Forest (1868); The Forest of Fontainebleau (1870), and The Storm (1871). Diaz himself had no well known pupils, but François Visconti emulated his work to some degree and Léon Richet followed markedly his methods of tree painting. For a period, Jean François Millet also painted small figures in avowed imitation of Diaz's then popular subjects. Renoir once said "my hero was Díaz". In 1876, while visiting his son's grave, he caught a cold. He went to Menton in an attempt to recover his health, but on 18 November that year he died. Díaz's son, Eugène Émile (1837–1901), achieved some fame as composer Eugène Diaz. The rue Narcisse Diaz in Auteuil, Paris is named after him.