Чарльз Морган (1894-1958) – британдық драматург, романист. Оның туындыларында өнер, махаббат, өлім және жақсылық пен жамандық арасындағы қарым-қатынас тақырыбы көтеріледі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XX ғасырдағы британдық драматург, романист, оның әкесі – инженер.
20th century British playwright, novelist
his father, the engineer
Чарльз Лэнгбридж Морган (22 қаңтар 1894 – 6 ақпан 1958) – ағылшын және уэльстік тегі бар британдық драматург және романист. Оның өзі айтқанынша, шығармаларының басты тақырыптары – "Өнер, махаббат және өлім" және олардың арақатынасы. Жеке романдарының тақырыптары еркіндіктің парадокстарынан (Саяхат, Өзен жолы) бастап, іштен (Көленкедегі портрет) және сырттан (Таңғы жел) көрінетін құмарлы махаббатқа дейін, сондай-ақ жақсылық пен жамандық арасындағы қақтығысқа (Сотшының әңгімесі) және өлімнің жұмбақты шекарасына (Спаркенброук) дейін жетеді. Ол уэльстік романист Хилда Воганның күйеуі болған.
Charles Langbridge Morgan (22 January 1894 – 6 February 1958) was a British playwright and novelist of English and Welsh parentage. The main themes of his work were, as he himself put it, "Art, Love, and Death", and the relation between them. Themes of individual novels range from the paradoxes of freedom (The Voyage, The River Line), through passionate love seen from within (Portrait in a Mirror) and without (A Breeze of Morning), to the conflict of good and evil (The Judge's Story) and the enchanted boundary of death (Sparkenbroke). He was the husband of Welsh novelist Hilda Vaughan.
Ерте өмір
Оның анасының ата-бабалары Пемброкширден Австралияға көшіп келген. Оның әкесінің ата-бабалары Англияның Глостершир және Девон округтерінен шыққан. Оның ата-анасы Австралияда неке қиған. Оның әкесі, сэр Чарльз Лэнгбридж Морган, теміржол саласындағы азаматтық инженер және бір кезде Азаматтық инженерлер институтының президенті болған. Морганның өзі Кент қаласындағы Бромлиде дүниеге келген. Ол Осборн және Дартмут теңіз колледждерінде білім алып, 1913 жылға дейін Қытай флотында мичман қызметін атқарды, содан кейін Англияға оралып, Оксфордқа қабылдану емтихандарын тапсырды. Соғыс басталғанда ол қайтадан теңіз күштеріне қосылды, бірақ Черчилльдің теңіз дивизиясымен бірге Антверпенді қорғауға жіберілді. Ол Нидерландта тұтқындалды, бұл оның ең көп сатылған романы – "Фонтан" үшін қолайлы жағдай тудырды. Оның алғашқы өлеңдерінің бір бөлігі The Westminster Gazette газетінде жарияланды. "Америкаға" (1917) Джордж Герберт Кларк құрастырған "Әлем поэзиясының қазынасы" жинағына енді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Оксфордтың Брассенос колледжінде білім алды.
His maternal grandparents had emigrated to Australia from Pembrokeshire. His paternal grandparents were from Gloucestershire and Devon in England. His parents were married in Australia. His father, Sir Charles Langbridge Morgan, was a railway civil engineer, and at one time was President of the Institution of Civil Engineers. Morgan himself was born in Bromley, Kent. He was educated at the Naval Colleges of Osborne and Dartmouth and served as a midshipman in the China Fleet until 1913, when he returned to England to take the entrance examinations for Oxford. On the outbreak of war he rejoined the navy but was sent with Churchill's Naval Division to the defence of Antwerp. He was interned in the Netherlands which provided the setting for his best selling novel The Fountain. Some of his early poems were published in The Westminster Gazette. "To America" (1917) was included in A Treasury of World Poetry, edited by George Herbert Clarke. After World War I, he took his degree at Brasenose College, Oxford.
Отбасылық қарым-қатынастар; журналистика және драма
Алфред Мондтың қызы Мэримен сәтсіз қарым-қатынастан кейін, ол 1923 жылы Уэльстің романисі Хильда Воганға үйленді. Олардың екі баласы болды: Энглесидің маркизасы Ширли Пейджет және Лордтар палатасы кітапханашысы болған Роджер Морган. 1920 жылдардан бастап 1938 жылға дейін "The Times" газетінің драма сыншысы болды және "The New York Times" газетіне Лондон театры туралы апта сайын мақалалар жазды. Ол 1942 жылдан бастап "Menander's Mirror" псевдонимімен "The Times Literary Supplement" журналына бірқатар мақалалар жазды, сондай-ақ "The Sunday Times" газетіне көптеген мақалалар жариялады. Оның алғашқы пьесасы "Жарқылдап ағатын өзен" (1938) Лондонда және Парижде сәтті қойылды, бірақ Нью-Йоркте жақсы қабылданбады. "The River Line" (1952) алғаш 1949 жылы роман ретінде жазылған, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияда қашып кеткен британдық әскери тұтқындарының қызметіне арналған.
After an unsuccessful relationship with Mary, a daughter of Alfred Mond, 1st Baron Melchett, he married the Welsh novelist Hilda Vaughan in 1923. They had two children: Dame Shirley Paget, Marchioness of Anglesey, and Roger Morgan, who became Librarian of the House of Lords Library. He was the drama critic of The Times from the 1920s until 1938, and contributed weekly articles on the London theatre to The New York Times. He wrote a series of articles for The Times Literary Supplement under the byline "Menander's Mirror" from 1942, and many articles for The Sunday Times. His first play, The Flashing Stream (1938), had successful runs in London and Paris but was not well received in New York. The River Line (1952) was originally written as a novel in 1949 and concerned the activities of escaped British prisoners of war in France during World War II.
Құрмет пен бедел
Ол 1936 жылы француздық «Құрмет легионы» орденімен марапатталды, 1945 жылы шенді жоғарылатылды, ал 1949 жылы Франция институтының мүшесі болып сайланды. 1953 жылдан 1956 жылға дейін ол PEN International, жазушылардың бүкіләлемдік қауымдастығының президенті болды. Морган өмірінде, әсіресе Францияда, зор беделге ие болды және 1940 жылы көркем әдебиет саласындағы Джеймс Тейт Блэк естелік сыйлығын жеңіп алды, бірақ кейде оны тым салқынқандылыққа және кейбір уақыттарда оны елемеушілікке ұшыратты; ол бірде: «Бізді басқаратын юмор сезімі эмоциядан, көзқарастан және рухтың ұлылығынан, күннен қашқан қоңыз сияқты, аулақ болады. Ол біздің театрымыздан трагедияны, пікірталастарымыздан шешендікті, бейбіт жылдарымыздан даңқты, соғыстарымыздан сұлулықты қуды» деді. Стелла Гиббонстың «Вествуд» романындағы Джерард Чаллис кейіпкері оның пародиясы саналады. Оның өлімінен кейінгі беделі бастапқыда Ұлыбританияға қарағанда Францияда жоғары болды, бірақ соңғы жылдары түрлі романдардың қайта басылуымен (соның ішінде 2009 жылы «Капучин Классикасы» баспасынан Оксфордтың Валентин Каннингхэмнің кіріспесімен «Саяхат» романы), оның поэзиясы (2008 жылы Питер Холландтың «Scarthin Books» баспасында редакцияланды) және 2013 жылы «Oberon Books» баспасында жарық көрген пьесалар жинағымен жаңа деңгейге көтерілді. Ол газеттік рецензиялардан бастап, ірі романдарға дейін, ағылшын тіліндегі прозаның шебер және жаны құмар қолданушысы, өте тәжірибелі және адал стилист болды. Ол Италияда да, әсіресе 1950 жылдары өте танымал болды. Ол Солтүстік аймақта және Тосканада ұзақ уақыт өткізді. «Sparkenbroke» романын Лукка қаласында жазып, оқиға орын алатын жер ретінде таңдады.
He was awarded the French Légion d'honneur in 1936, a promotion in 1945, and was elected a member of the Institut de France in 1949. From 1953 to 1956 he was the President of PEN International, the worldwide association of writers. While Morgan enjoyed an immense reputation during his lifetime, particularly in France, and was awarded the 1940 James Tait Black Memorial Prize for fiction, he was sometimes criticised for excessive seriousness, and for some time he was rather neglected; he once claimed that the "sense of humour by which we are ruled avoids emotion and vision and grandeur of spirit as a weevil avoids the sun. It has banished tragedy from our theatre, eloquence from our debates, glory from our years of peace, splendour from our wars " The character Gerard Challis in Stella Gibbons's Westwood is thought to be a caricature of him. His posthumous reputation was initially higher in France than in Britain, but has begun a new rise in recent years with the republication of various novels (including Capuchin Classics' The Voyage with an Introduction by Oxford's Valentine Cunningham in 2009), his poetry (edited by Peter Holland for Scarthin Books in 2008) and an edition of his plays published by Oberon Books in 2013. He was a consummate and committed stylist, from newspaper reviews to major novels a passionate craftsman of English prose. He was also very popular in Italy, especially in the 1950s. He spent long periods in the North, and in Tuscany. He wrote and set Sparkenbroke in Lucca.
Әдеби байланысы
Морган Эсме Валери Флетчерді жеке хатшысы ретінде жұмысқа алды, ол Лидстеннен Лондонға көшіп келгенде, Лондонның әдеби ортасына ену және болашақ күйеуі Т. С. Элиотпен кездесуге бейілді болған еді. Ол Морганға алғашқы мүмкіндік бергені үшін ризашылығын білдірді, ал кейіннен отбасы мен достарымен жеке сөйлескенде оны автор ретінде құрметпен еске алды.
Morgan employed Esmé Valerie Fletcher as his private secretary when she moved to London from Leeds in her determination to enter London literary circles and find a way to meet T. S. Eliot, her future husband. She acknowledged her gratitude to Morgan for providing her with her first opportunity, and later spoke of her respect for him as an author in private discussions with her family and friends.