Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жыртқыштар туысы
Genus of carnivores
Spilogale туысына әдетте нүктелі сілеуқұйлар деп белгілі москвиттердің барлық түрлері кіреді. Қазіргі таңда төрт түрі мойындалған: S. gracilis, S. putorius, S. pygmaea және S. angustifrons. Алайда, жаңа зерттеулер көрсеткендей, олардың саны жетіге дейін жете алады.
The genus Spilogale includes all skunks commonly known as spotted skunks. Currently, there are four accepted extant species: S. gracilis, S. putorius, S. pygmaea, and S. angustifrons. New research, however, proposes that there may be up to seven.
Қазіргі кездегі түрлер
Бұрын шпилогальдың екіден он төрт түріне дейін танылған, бірақ қазіргі таңда көптеген мамандар төрт түрлі модельді қабылдайды (төменде көрсетілген). 2021 жылы 203 мысалдың ДНК талдауы олардың таралған аймағында жетіге дейін ерекше түрлер болуы мүмкін екенін көрсетті, олардың кейбіреулері жасырын. Дегенмен, будандасу ешқашан жоққа шығарылмаған. Spilogale putorius Орталық және Оңтүстік-Шығыс АҚШ-тың барлық аймақтарында, сондай-ақ Солтүстік-Шығыс Мексикада кездеседі. Миссисипи штатында S. putorius штатының барлық бөліктерінде таралған, Миссисипи өзенінің Солтүстік-Батыс бұрышын қоспағанда. Ұлы далаларда осы түйіндейділердің географиялық ареалының кеңеюі байқалды, және мұның себебі ауыл шаруашылығының дамуынан туындаған деп есептеледі. Бұл S. putorius-тың негізгі жемі болып табылатын егеуқұйрықтардың көбеюіне әкеледі. Жұптасудан кейін зиготалар қалыпты жарылуға ұшырайды, бірақ бластоцист сатысында тоқтап, жатырда шамамен 6,5 ай бойы қалуы мүмкін. Имплантациядан кейін жүктілік 30 күнге созылады және сәуір мен маусым аралығында олардың балалары дүниеге келеді. Құрпақтың саны әртүрлі болғанымен, орташа құрпақ саны шамамен 5,5, ал жыныс қатынасы 65 еркек: 35 әйел. Балалар шамамен 42 күнде қатты тамақ жеуге бастайды және шамамен екі айда емшекten ажыратылады. Олар төрт айға жетіп, ересек мөлшерге жетеді. Еркектер балаларды өсіруге көмектеспейді.
In the past, anywhere between two and fourteen species of Spilogale have been recognized, but today most authorities accept a four species model (seen below). A 2021 DNA analysis of 203 specimens from across their known range suggests that there may be as many as seven distinct species in the genus, some cryptic. However, interbreeding has never been disproved. Spilogale putorius is found throughout the central and southeastern United States, as well as northeastern Mexico. In Mississippi, S. putorius is found throughout the whole state, except for the northwestern corner by the Mississippi River. In the Great Plains, there has been an observed increase in the geographical range of these skunks, and the cause of this is thought to be a result of an increase in agriculture. This would lead to an increase in mice, which happen to be one of the primary prey for S. putorius. Post copulation the zygotes are subject to normal cleavage but stop at the blastocyst stage, where they can remain in the uterus for roughly 6.5 months. After implantation, gestation lasts 30 days and between April and June their offspring are born. Although litter sizes vary considerably, the average litter size is about 5.5 and the gender ratio is 65 M: 35 F. The kits start solid food at about 42 days and are weaned at about two months. They are full grown and reach adult size at about four months. The males do not help in raising the young.
Қорғау
Дақты скунктер өзін қорғау үшін күшті және жағымсыз иіс сепкілеп шығарады. Анус екі жағындағы екі без иісті майды сорушылар арқылы шығарады. Қауіпке ұшырағанда скунк шабуылдаушыға басын және анусын бағыттап, денесін U пішініне келтіреді. Иіс безінің сорушыларының айналасындағы бұлшық еттер оларды бағыттап, 15 футқа дейінгі қашықтықтағы нысаналарды дәл соғуға мүмкіндік береді. Скунк сепкілеуден бұрын ескерту ретінде алдыңғы аяқтарымен жерге ұрып, құйрығын көтеріп, сызылдайды. Олар арқасын тік көтеріп, құйрығын қозғайтын ерекше "қолға тірелу" арқылы да ескерте алады. Жолақты скунктердің сепкішінде үш тиолдың тиоацетат туындылары бар, бірақ дақты скунктерде жоқ. Олар тиолдарға қарағанда аз иісті. Су гидролизі оларды күштірек тиолдарға айналдырады. Осы химиялық өзгеріс салдарынан, скунк шашыратып тастаған үй жануарлары ылғалды кеште әлсіз "скунк" иісін сезуі мүмкін.
Spotted skunks protect themselves by spraying a strong and unpleasant scent. Two glands on the sides of the anus release the odorous oil through nipples. When threatened, the skunk turns its body into a U shape with the head and anus facing the attacker. Muscles around the nipples of the scent gland aim them, giving the skunk great accuracy on targets up to 15 feet away. As a warning before spraying, the skunk stamps its front feet, raises its tail, and hisses. They may warn with a unique "hand stand"—the back vertical and the tail waving. Thioacetate derivatives of the three thiols are present in the spray of the striped skunks but not the spotted skunks. They are not as odoriferous as the thiols. Water hydrolysis converts them to the more potent thiols. This chemical conversion may be why pets that have been sprayed by skunks will have a faint "skunky" odor on damp evenings.
Дезодоризациялау
Тиолдарды иісі аз немесе мүлдем жоқ қосылыстарға айналдыру тиолдарды сульфон қышқылдарына тотықтыру арқылы жасалуы мүмкін. Көміртектекті сутек пероксиді мен таңғыш сода (натрий бикарбонаты) адамдар мен жануарларға қолдануға қауіпсіз, бірақ шаштың түсін өзгертеді. Натрий гипохлоритінің ерітінділері – сұйық кір жуғыш – басқа материалдардың жаман иісін кетіру үшін арзан және тиімді.
Changing the thiols into compounds that have little or no odor can be done by oxidizing the thiols to sulfonic acids. Hydrogen peroxide and baking soda (sodium bicarbonate) are mild enough to be used on people and animals but changes hair color. Stronger oxidizing agents, like sodium hypochlorite solutions—liquid laundry bleach—are cheap and effective for deodorizing other materials.
Диета
Скунктер – бәсеңдер және ұсақ кеміргіштер, жемістер, жидектер, құстар, жұмыртқалар, жәндіктер мен дернәсілдер, кесірткелер, жыландар және өліктермен қоректенеді. Тамақ қолжетімділігіне байланысты олардың рационы маусымдарға қарай өзгеруі мүмкін. 1940 жылдары спилогаль популяциясы күрт азайған сияқты, ал қазіргі уақытта түрдің көп бөлігінде әртүрлі мемлекеттік органдар оны жойылуға жақын, қауіпті немесе "назардағы" түрлер тізіміне енгізген. S. pygmaea түрі Мексиканың Тынық мұхитының жағалауына ендемик және қазіргі уақытта қауіп төндіреді. Бұл скункстардың мекендейтін Мексиканың батысындағы тропикалық құрғақ орман – жоғары дәрежеде қауіпті экожүйе және оны сақтауға басымдық берілген. S. pygmaea сонымен қатар Мексиканың ең кішкентай жыртқышы және әлемдегі ең кішкентайларының бірі болып табылады.
Skunks are omnivorous and will eat small rodents, fruits, berries, birds, eggs, insects and larvae, lizards, snakes, and carrion. Their diet may vary with the seasons as food availability fluctuates. During the 1940s, Spilogale populations seemingly crashed and the species is currently listed by various state agencies as endangered, threatened, or ‘of concern’ across much of its range. The species S. pygmaea is endemic to the Mexican Pacific coast and is currently threatened. The tropical dry forest of western Mexico, where these skunks live, is a highly threatened ecosystem that has been placed on conservation priority. S. pygmaea is also the smallest carnivore native to Mexico as well as one of the smallest worldwide.