Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жұлдызды секіру – әуесқой астрономдардың түнгі аспандағы астрономиялық объектілерді табу үшін жиі қолданатын әдісі. Оны координаттық шеңберлерді пайдаланудың орнына немесе олармен бірге, сондай-ақ «автоматикалық іздеу» немесе «қолымен бағыттау» жүйелерімен де қолдануға болады.
Star hopping is a technique that amateur astronomers often use to locate astronomical objects in the night sky. It can be used instead of or in addition to setting circles or go to/push to systems.
Мәселе
Көптеген қызығушылық тудыратын әсем денелер (ғарыш нысандары) қанағаттандырмайтын жарықпен көзге көрінбейді. Телескоптар немесе бинокльдер көбірек жарық жинап, әлсіз нысандарды көруге мүмкіндік береді, бірақ көрініс өрісі кішірек болады, осылайша аспанда бағдарлану қиындатылады. Бинокльдің көрініс өрісі көбінесе сегіз градустан аспайды, ал әдеттегі әуесқой телескоптарының көрініс өрісі қолданылатын үлкейтуге байланысты бір градустан кем болуы мүмкін. Көптеген нысандарды жоғары үлкейтумен қарау тиімді, бірақ бұл сөзсіз тар көрініс өрісімен байланысты.
Many celestial objects of interest are too faint to be visible to the unaided eye. Telescopes or binoculars collect much more light, making faint objects visible, but have a smaller field of view, thus complicating orientation on the sky. The field of view of binoculars is rarely more than eight degrees, while that of typical amateur telescopes may be substantially less than one degree, depending on the magnification used. Many objects are best observed using higher magnifications, which inevitably go along with narrow fields of view.
Техникасы
Жұлдызды секіру – әлсіз нысандарды табу үшін жарқын жұлдыздарды бағытша ретінде пайдалану. Жарқын жұлдыздар мен ізделіп отырған нысандардың салыстырмалы орналасуын білу қажет. Жұлдыздық картаның көмегімен жұлдызды секіруді жоспарлағаннан кейін, бақылаушы алдымен іздеуші аспап (finderscope), рефлекстік көзқарастыру құралы немесе бақылауға қолданылатын аспаптың төмен ұлғайтуымен бір немесе бірнеше жарқын жұлдызды анықтайды. Содан кейін аспап, мүмкін бұрыштық қашықтықты анықтау үшін торды пайдалана отырып, бір немесе бірнеше қадаммен жылдырылады, аспандағы жұлдыздардың белгілі үлгілерін қадағалап, мақсатты нысанға жетеді. Дұрыс орнатылған экваторлық тіреуі бар телескопты пайдаланып, бақылаушы жұлдыздық картадағы экваторлық координаттар жүйесін қолданып, белгілі нысаннан бастап оң көтерілу немесе еңіс сызықтары бойынша "секіріп" немесе "сырғып" мақсатты нысанды таба алады. Бұл ретте координаталық шеңберлердің көмегімен оңайлатуға болады. Аспап нысанаға келгеннен кейін, бақылау үшін жоғары ұлғайтуларды қолдануға болады.
Star hopping uses bright stars as a guide to finding fainter objects. A knowledge of the relative positions of bright stars and target objects is essential. After planning the star hop with the aid of a star chart, the observer first locates one or more bright stars in a finderscope, reflex sight, or, at a low magnification, with the instrument to be used for observation. The instrument is then moved by one or more increments, possibly using a reticle to identify specific angular distances, to follow identified patterns of stars in the sky, until the target object is reached. Using a telescope equipped with a properly aligned equatorial mount, the observer may also follow the equatorial coordinate system on a star map to "hop" or "slide" along the lines of right ascension or declination from a well known object to find a target. This can be assisted using setting circles. Once an instrument is centered on the target object, higher magnifications may be used for observation.
Мысал
Жұлдызды секірудің қарапайым мысалы – Геркулес шоқжұлдызындағы Месие 13 шоғырын табу, ол көп жағдайда қанағаттандырылмайтын көзбен көруге тым әлсіз. Жұлдыздық картада көрсетілгендей, М 13 ζ Геркулес және η Геркулес жұлдыздарын қосатын сызықта орналасқан. Жұлдызды секіру әдістерін қолдана отырып, бақылаушы ең алдымен осы екеуін жалаңаш көзбен анықтап, содан кейін құралды (бинокль немесе телескоп) ζ-дан үштен екі жоғары, η-дан үштен бір төмен нүктеге бағыттайды, арқылы M 13-ті көреді. Экваторлық бекіткіші бар телескопты пайдаланатын бақылаушы η-дан M 13-ке дейін төмен қарай иіліп, іздейді.
A simple example of star hopping would be finding Messier 13, a globular cluster in the constellation Hercules, which is too faint to be seen by the unaided eye under most conditions. As shown on the star chart, M 13 lies on a line connecting the stars ζ Herculis and η Herculis. Using star hopping techniques an observer would first identify these two by the naked eye and then point an instrument (binocular or telescope) two thirds of the way up from ζ, one third down from η to see M 13. An observer using a telescope equipped with an equatorial mount would pan down from η in declination to site M 13.