Кіріспе

Тауардың адам қажеттерін қаншалықты жақсы қанағаттандыруы

Пайдалану құны (Gebrauchswert) немесе қолданыстағы құн – классикалық саяси экономика және марксистік экономикадағы ұғым. Бұл тауардың (саудаға жарамды заттың) адамның белгілі бір қажеттіліктерін, тілектерін немесе мұқтаждарын қанағаттандыра алатын немесе пайдалы мақсатқа қызмет ететін нақты қасиеттерін білдіреді. Карл Маркстің саяси экономикаға жасаған сындығында, кез келген өнімнің еңбек құны мен пайдалану құны болады, ал егер ол нарықта тауар ретінде саудаланып жатса, онда ол қосымша айырбас құнына ие болады, ол тауардың басқа заттарға айырбасталу мүмкіндігінің пропорциясы ретінде анықталады, көбінесе ақшалай баға түрінде көрсетіледі. Маркс саудаға шығарылатын тауарлардың жалпы пайдалылығы бар екенін мойындайды, яғни адамдар оларды қалайды, бірақ ол мұның өзі олардың қай экономикада өндіріліп сатылатындығының ерекшелігі туралы ештеңе көрсетпейді деп санайды.

Тұжырымдаманың пайда болуы

Құн, пайдалану құны, пайдалылық, айырбас құны және баға ұғымдары экономикалық және философиялық ой-пікірде тым ұзақ тарихқа ие. Аристотельден Адам Смит пен Дэвид Рикардоға дейін олардың мағыналары өзгеріп келді. Смит тауарлардың айырбас құны болуы мүмкін, бірақ алмаз сияқты пайдалану құнын қанағаттандырмауы да мүмкін екенін, ал су сияқты пайдалану құны өте жоғары тауардың айырбас құны өте төмен болуы мүмкін екенін атап көрсетті. Маркс мысалы, "17 ғасырдағы ағылшын авторларында құндылықты пайдалану құны мағынасында, ал құндылықты айырбас құны мағынасында жиі кездестіруге болады" деп жазады. Дегенмен, нарықтық экономиканың кеңдеуімен экономистердің назары бағалар мен баға қатынастарына көбірек ауысты, ал әлеуметтік айырбас процесі табиғи түрде жүзеге асады деп есептелді. 1844 жылғы "Экономикалық және философиялық қолжазбаларында" Маркс еңбек өнімінің пайдалану құны практикалық және объективті анықталады деп баса айтады; яғни, ол адамның қажеттілігін немесе тілегін қанағаттандыруға мүмкіндік беретін өнімнің ішкі қасиеттерінде жатыр. Сондықтан, өнімнің пайдалану құны жеке адамның қажеттілігіне қарамастан, қоғамдық қажеттіліктерге сәйкес материалдық шындық ретінде бар. Тауардың пайдалану құны – бұл әлеуметтік пайдалану құны, яғни ол тек өндіруші үшін ғана емес, сонымен қатар қоғамдағы басқалар үшін де қабылданған пайдалану құнына ие.

Тауарға айналу

"Барлық тауарлар алмасу құндылығы ретінде тек белгілі бір мөлшерде қатып қалған еңбек уақытын білдіреді", - деп жазды Карл Маркс. Құнның нақты мақсатының өзгешелігі капитал мен еңбек арасындағы қақтығыстардың ең ірі көздерінің біріне айналды. Пайдалану құнының әлеуметтік пайдалану құнына және тауарға айналуы (тауарландыру процесі) автоматты немесе спонтанды емес, техникалық, әлеуметтік және саяси шарттарға байланысты. Мысалы, оны саудалауға, меншік немесе пайдалану құқығын бір тұлғадан немесе ұйымнан екіншісіне қауіпсіз түрде беруге мүмкіндік болуы керек. Сондай-ақ, оған нарықта нақты сұраныс болуы тиіс. Бұл тұтас пайдалану құнының өзіне, сондай-ақ оны қаптауға, сақтауға, консервациялауға және тасымалдауға қабілеттілікке байланысты болуы мүмкін. Ақпарат немесе коммуникация пайдалану құндылықтары ретінде оларды тауарға айналдыру күрделі және қиындықтарға толы процесс болуы мүмкін. Осылайша, пайдалану құндылықтарының объективті сипаттамалары (1) нарықтық сауданың дамуы мен кеңеюін, және (2) әртүрлі экономикалық қызметтер арасындағы қажетті техникалық байланыстарды (мысалы, жеткізу тізбектері) түсіну үшін маңызды. Мысалы, автомобиль жасау үшін объективті түрде болат қажет, және бұл болат, бағасы қандай болмасын, қажет. Сондықтан әртүрлі пайдалану құндылықтары арасында қажетті байланыстар бар, себебі олар техникалық, материалдық және практикалық тұрғыдан байланысты. Сондықтан кейбір авторлар "өнеркәсіптік кешен" немесе "технологиялық кешен" туралы жазады, осылайша әртүрлі технологиялық өнімдердің жүйеде қалай байланысқандығын көрсетеді. Автомобильдерді өндіру және пайдаланумен байланысты барлық түрлі өнімдер осыған жақсы мысал. Пайдалану құнының санаты түрлі экономикалық секторларды олардың өнімдерінің ерекшелігіне қарай ажыратуда да маңызды. Кеснейдің экономикалық өндірісті қайта жасау туралы талдауынан кейін Маркс өндіріс құралдарын өндіретін экономикалық сектор мен тұтыну тауарлары мен сәндік заттарды өндіретін секторларды ажыратты. Қазіргі ұлттық есептерде одан да нақтырақ айырмашылықтар жасалады, мысалы, бастапқы, екінші және үшінші өндіріс, жартылай берік және берік тауарлар және т.б. арасында.