Белла Левицки: Американдық модерн би өнерінің шебері
Bella Lewitzky
Белла Левицки (1916-2004) – американдық модерн балет шебері, хореограф және педагог. Ол өнердегі еркіндік пен саяси көзқарастарды қолдады. Би өнері туралы білуге асығыңыз ба?
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық заманауи би билеушісі, педагогы және хореографы (1916–2004)
American modern dance dancer, teacher, and choreographer (1916 – 2004)
Белла Ребекка Левицкая (13 қаңтар 1916 – 16 шілде 2004) – американдық заманауи би хореографы, билеуші және педагог. Левицкая бидегі көркемдік еркіндікті өмір бойы қолдады және өзінің туындыларында саяси және көркемдік мақсаттарды тұрақты түрде іске асырды. 70 жылдан астам өмірлік жолында Левицкая суретші және педагог ретінде тәуелсіздігін нығайтты, осы процесте ірі мекемелермен және федералды үкіметпен бірнеше рет бетпе-бет келді. Левицкаяның ерекше техникасы бишілерінің орындаған қозғалыстарына да, компаниясын басқару әдісіне де қатысты, оның маңыздылығы мен тұрақтылығын баса көрсетті.
Bella Rebecca Lewitzky (January 13, 1916 – July 16, 2004) was an American modern dance choreographer, dancer and teacher. Lewitzky was a lifelong advocate for artistic freedom in dance, and continuously pursued political and artistic objectives in her works. Throughout her over 70 year career, Lewitzky asserted her independence as an artist and a teacher, repeatedly confronting major institutions and the federal government in the process. Lewitzky's unique technique emphasized seriousness and stability, extending to both the movements performed by her dancers and the approach she took to operating her company.
Ерте өмір және білім
Белла Ребекка Левицки 1916 жылдың 13 қаңтарында Калифорния штатының Ллано-дель-Рио қаласында дүниеге келді, ол Антеллоп аңғарындағы социалистер жетекшілігімен құрылған, қысқа ғұмырлы утопиялық қоғам болды. Оның ата-анасы, Джозеф Левицкий және Нина (Оссман) Левицки, орыс еврей иммигранттары еді, олар Ллано-дель-Риоға өнер және саяси артықшылықтар үшін қосылған. Ллано-дель-Рио 1918 жылы таратылды, ал отбасы Белланың үлкен әпкесі Сараның туған жері – Лос-Анджелеске көшіп келді. Лос-Анджелесте Левицкилер отбасы қиындықтарға тап болды, Белла алты жасқа толғанда отбасы Сан-Бернардиноға көшіп барды. Сан-Бернардино Ллано-дель-Рио немесе Лос-Анджелестегідей өнер мүмкіндіктерін ұсынбады, бірақ Джозеф отбасын асырауға болатын жер болды. Левицкидің өнерге, саясатқа және білімге берілгендігімен ерекшеленген балалық шағы оның мансабы бойындағы шығармаларына үлкен әсер етті. Левицки жасөспірім шағында Лос-Анджелеске оралып, 1934 жылы Лестер Хортон компаниясына қосылғанға дейін қысқа мерзімге балет оқыды. Horton компаниясының студенті, кейіннен тығыз серіктесі ретінде Левицки Horton техникасын дамытуға белсенді қатысты. Левицкиден оқыған тәжірибелі биші және педагог Фред Стриклер: "[Хортон] өзінің техникасын, қазір Хортон техникасы деп танылатын, оның денесінде құрды. Дәл оның денесінде".
Bella Rebecca Lewitzky was born on January 13, 1916, in Llano del Rio, California, a short lived utopian community in the Antelope Valley led by Socialists. Her parents, Joseph Lewitzky and Nina (Ossman) Lewitzky, were Russian Jewish immigrants, who joined Llano del Rio for the artistic and political benefits it provided. Llano del Rio disbanded in 1918, and the family moved back to Los Angeles, the birthplace of Bella's older sister Sarah. In Los Angeles, the Lewitzky family struggled, and the family moved to San Bernardino when Bella was six. San Bernardino did not offer the artistic opportunities of either Llano del Rio or Los Angeles, but it was where Joseph could sustain the family. Lewitzky's childhood, marked by serious commitments to the arts, politics, and education, would inform her works throughout her career. Lewitzky moved back to Los Angeles in her teens, briefly studying ballet with a former member of the Ballets Russes, before joining the Lester Horton company in 1934. As a student, and later an integral collaborator, of the Horton company, Lewitzky was closely involved in the development of the Horton technique. Fred Strickler, an accomplished dancer and educator who studied under Lewitzky, argued that "[Horton] built his technique, which is now known as the Horton technique, on her body. Specifically. On her body."
Мансап
1946 жылы Левицкий Лос-Анджелесте бірегей ұйым – Би театрының құрылуына бастама жасады. Би театры АҚШ-тағы бір шатыр астында би мектебі мен театры орналасқан сирек мекемелердің бірі болды. Ол прогрессивті саясатымен және нәсілдік теңдікке ұмтылысымен танымал болды. Левицкий 1950 жылы Хортонмен техника және басқару мәселелеріндегі келіспеушіліктерден кейін одан және Би театрынан қол үзді. Хортонмен жолдары айырылысқан соң, Левицкий өзінің жеке техникасын қалыптастырды, комитетке есімдерді поэтикалық түрде "айтудан" бас тартты. Осы әрекеті үшін Левицкий қара тізімге енгізіліп, сахнада немесе экранда рөлдер алу мүмкіндігінен айырылды. Оның студиясы көптеген қаулыхаттар мен телефон қоңырауларына қарамастан, көп зардап шекпеді. 1955 жылы Левицкий жалғыз қызы Нораның дүниеге келуіне куә болды. Сол жылы ол репетицияларын Лос-Анджелестен тыс, Сан-Хасинто тауларындағы Идиллиуайлдқа көшірді. 1956 жылы Левицкий Idyllwild музыка және өнер мектебінде би факультетінің алғашқы деканы болды және 1972 жылға дейін осы қызметін атқарды. 1966 жылы Левицкий Би компаниясын құрды. Оның көркемдік басшылығымен компания халықаралық деңгейдегі жетекші заманауи би компанияларының біріне айналды, АҚШ-тың қырық үш штатында және бес құрлықтағы жиырма елінде сәнді сынға ие болды. Оның би әріптестерінің арасында бұрынғы телебала актрисасы Норин Коркоран да болды. Левицкий 1960-жылдардың соңы мен 1970-жылдардың басында Калифорния өнер институтында (CalArts) би бағдарламасын құруға қатысты. Осы тағайындауды қабылдағанда, ол бағдарламаны басқа академиялық би бағдарламаларынан ерекшелендіру мүмкіндігін көріп, оларға сенімсіздікпен қарады және көбінесе қарым-қатынас жасамады. Левицкийдің бағдарламадағы мақсаты – "бишілерді оларға қажетті барлық дағдылармен тәрбиелеу" болды, оның ішінде жарнама және сахна жарығын да қамту. CalArts мақсатына адал болғанына қарамастан, Левицкий әкімшілік қызметті ұнатпады және 1972 жылдың басында отставкаға кетті. Левицкийдің мұрасының маңызды бөлігі – Калифорния Плазасындағы студиялар мен 1000 орындық театрды біріктіретін жаңа ғимарат – Би галереясы болды. Би галереясының жоспарлары 1978 жылы жасалды, бірақ жоба тоқтап, он жылдан кейін де іске аспады. 1992 жылы Колберн мектебі жобаны өз мойнына алып, ғимарат салуға міндеттенді және Левицкиймен және оның компаниясымен жақсы қарым-қатынаста қалды. 1950-жылдары ХУАК-қа қарсы белсенділік танытқаннан кейін Левицкий көркемдік бостандық үшін күресін жалғастырды. 1990 жылы Левицкийдің компаниясы Ұлттық өнер қорынан 72 000 доллар көлемінде грант алды, ол компаниядан әдепсіз туындылар жасауға тыйым салды. Бұл әдепсіздікке қарсы шара 1989 жылы сенатор Джесси Хелмс бастаған күш-жігердің нәтижесінде барлық NEA гранттарына енгізілді. Левицкий әдепсіздікке қарсы шараға қол қоюдан бас тартып, NEA-ны сотқа берді, бұл шараның Бірінші және Бесінші түзетулерді бұзатынын дәлелдеді. 1991 жылдың басында сот Левицкийдің пайдасына шешім шығарды. Левицкийдің би тобы 30 жылдық қызметтен кейін 1997 жылы таратылды, Левицкий бұл шешімді "саяси акт, мұнда сөз жоқ" деп сипаттады. Левицкий өзінің компаниясының мөлшеріне сай өмір сүру үшін қажет болған корпоративтік құрылымды және қаржыландыру модельдерін сынады. Компанияны жабатын кезде Левицкий өзінің серіктестеріне компанияны тапсыру үмітін жойғаны үшін қаржыгерлерін де айыптады. Левицкий мен Рейнольдстың 1960 жылы туған Нора Рейнольдс есімді бір қызы болды.
In 1946, Lewitzky was a co founder of a unique organization in Los Angeles, the Dance Theater. The Dance Theater was one of the few institutions in the United States to house both a dance school and theater under the same roof, and was known for its progressive politics and insistence on racial integration. Lewitzky parted ways with Horton and the Dance Theater in 1950, after disagreements with Horton over technique and administration. In parting with Horton, Lewitzky had codified her own technique. poetically refusing to "sing" names to the committee. For this action, Lewitzky was blacklisted, preventing her from securing roles on the stage or screen. Her studio was relatively unaffected, despite the presence of numerous threatening letters and phone calls. In 1955, Lewitzky gave birth to her only child, her daughter Nora. The same year, she moved her rehearsals to Idyllwild, California, in the San Jacinto Mountains outside of Los Angeles. In 1956, Lewitzky became the founding chair of the dance department at the Idyllwild School of Music and the Arts, continuing her affiliation until 1972.]] In 1966, she founded the Lewitzky Dance Company. Under her artistic guidance, the company became one of the leading international modern dance companies, performing to critical acclaim in forty three states across the U. S. as well as twenty countries on five continents. Among her dance associates was the former television child actress Noreen Corcoran of Bachelor Father. Lewitzky was the founder of the dance program at California Institute of the Arts (CalArts) in the late 1960s and early 1970s. In accepting the appointment, she saw an opportunity to differentiate the program from other academic dance programs, which she distrusted and generally did not interact with. Lewitzky's goal for the program was to "train dancers for every need they might have," including publicity and stage lighting. Despite her commitment to the purpose of CalArts, Lewitzky disliked being an administrator, and she resigned in early 1972. A major component of Lewitzky's legacy was to be the Dance Gallery, a new facility in California Plaza that would integrate studios and a 1000 seat theater. Plans for the Dance Gallery were in progress by 1978, but the project stalled, and was still unbuilt a decade later. The Colburn School took over the project in 1992, committing to constructing a building and amicably parting ways with Lewitzky and her company. Following her activism against HUAC in the 1950s, Lewitzky continued to advocate for artistic freedom. In 1990, Lewitzky's company was awarded a $72,000 grant from the National Endowment for the Arts, which required that the company not produce obscene works. This anti obscenity provision was imposed in 1989 on all NEA grants, in an effort led by Senator Jesse Helms. Lewitzky refused to sign the anti obscenity provision and instead sued the NEA, arguing that the anti obscenity provision was in violation of the First and Fifth Amendments. The case was decided in Lewitzky's favor in early 1991. The Lewitzky Dance Company disbanded in 1997 after 30 years, with Lewitzky describing the decision to do so as "a political act, there’s no question about it." Lewitzky criticized the corporate structure and funding models that became necessary for an arts company the size of hers to survive. In closing the company, Lewitzky also condemned her funders, whom she did not name, for ending her hopes of handing off the company to her associates. Lewitzky and Reynolds had one daughter, Nora Reynolds, born in 1960.
Өлім және мұра
Левицкий 2004 жылғы 16 шілдеде Пасаденада, Калифорния штатында, инсульттан кейін туындаған салдарлардан қайтыс болды. Белла Левицки би тобының мұрағаттары Оңтүстік Калифорния университетінің музыка кітапханасында сақтаулы.
Lewitzky died in Pasadena, California, on July 16, 2004, of complications following a stroke. The records of the Bella Lewitzky Dance Company are held at the University of Southern California Music Library.
Марапаттар мен құрметтер
Левицкий көптеген марапаттар алды, оның ішінде Калифорния өнер институтының (1981) құрметті доктор дәрежесі, Оксидентал колледжінің (1984), Отис Парсонс колледжінің (1989) және Джульярд мектебінің (1993) құрметті доктор дәрежелері. 1991 жылы ол Ұлттық би қауымдастығының "Мұра" сыйлығының иегері атанды. 1996 жылы ол Ұлттық өнер медалімен марапатталды.
Lewitzky received many awards including honorary doctorates from California Institute of Arts (1981), Occidental College (1984), Otis Parsons College (1989), and the Juilliard School (1993). In 1991 she was a recipient of the Heritage Award from the National Dance Association. In 1996, she was awarded the National Medal of Arts.