Француз Кеңесі: Екінші дүниежүзілік соғыстағы қарсылық қозғалысы
National Front (French Resistance)
Француздық Ұлттық Фронты: Екінші дүниежүзілік соғыста нацистерге қарсы күрескен француздық қарсыласу қозғалысы. Біріктіру, саботаж, көмек көрсету. 🇫🇷⚔️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлттық фронт тәуелсіз Франция үшін, немесе Фронт националь дель'индепенденс де ла Франс деп те аталады, Екінші дүниежүзілік соғыстағы француз қарсылық қозғалысы болды. Ол нацистік оккупация күштерімен және маршал Петан басқаратын Виши Франциясымен күресу үшін барлық қарсылық ұйымдарын біріктіру мақсатымен құрылған. 1941 жылы Парижде Француз Коммунистік партиясының (PCF) мүшелері Жак Дюклос, Андре Пикан, Пьер Вильон және олардың әйелдері құрған бұл ұйым, барлық қарсылық қозғалыстарының, олардың партиясы немесе дініне қарамастан (иудей немесе католик) нацистерге, жақтастарына және хабаршыларға қарсы күшті күресу үшін бірігуі қажет деп санайтын. Оның атауы 1936 жылдан 1938 жылға дейін Францияны басқарған солшыл коалиция – Халықтық фронттан шабыттандырылды. Бұл оларға бүкіл Францияда шабуылдарды үйлестіруге, қару-жарақ, азық-түлік, жалған құжаттар, ақпарат тасымалдауға, тұтқындалуға немесе өлімге кесілуге тиіс адамдарды қорғауға және тасымалдауға, сондай-ақ қарсылық күресшілері мен еврейлерге қауіпсіз жайлар ұйымдастыруға көмектесті. 1942 жылы олар оккупациялық күштер арасындағы неміс басшылары мен сарбаздарын өлтіру үшін жауынгерлік бөлімшелер құрды; Франциядан Германияға адамдар мен тауарларды тасымалдау үшін пайдаланылған теміржолдар мен басқа да көлік инфрақұрылымына саботаж жасады; және неміс әскері үшін қару-жарақ және тауарлар өндіруге мәжбүр болған зауыттарда саботаж ұйымдастыруға көмектесті.
The National Front for an Independent France, better known simply as National Front ( or Front national de l'indépendance de la France) was a World War II French Resistance movement created to unite all of the resistance organizations together to fight the Nazi occupation forces and Vichy France under Marshall Pétain. Founded in 1941 in Paris by French Communist Party (PCF) members Jacques Duclos, André Pican, Pierre Villon, and their wives, they felt that all of the Resistance movements had to band together no matter their party or religion (Jewish or Catholic) to be a vital force against the Nazis, the collaborationists, and the informers. Its name was inspired by the Popular Front, a left wing coalition that governed France from 1936 to 1938. This helped them coordinate attacks all across France; to move weapons, food, false identity papers, information and food; protect and move people who were to be arrested or executed; and supply multiple safe houses for the Resistance and for Jews. In 1942, they formed fighting units to assassinate German leaders and soldiers among the occupation forces; perform acts of sabotage on railroads and other transportation infrastructure being used to transport people and goods being taken from France to Germany; and to help organize sabotage in factories forced to produce armaments and goods for the German military.
FTP саяси фронты
Ұлттық майдан (FN) Francs Tireurs et Partisans (FTP) деп аталатын қарулы күштердің «саяси өкілі» болуға тағайындалды. Ол негізінен насихат жұмыстарымен айналысты, мақалаларды редакциялады, жалған құжаттар жасады, жасырын ұйымдарды логистикалық тұрғыдан қолдады және неміс және Виши нысандарының жұмысын саботаж жасады. Ол Жан Муленнің басшылығымен 1943 жылдың ортасынан бастап түрлі қарсылық қозғалыстарын біріктірген Conseil national de la Résistance (CNR) құрамына кірді. Пьер Вильон басшылығымен, ол католиктерге және басқа да діни қарсыластарға да тарады. Пьер Вильон былай деді: «ФН – біз ақыры приход пасторын (куре) және мұғалімді, Parti Social Français пен коммунисті, сондай-ақ радикалдарды социалистермен татуластырған жалғыз қозғалыс». Ұлттық майданның билігімен түрлі мамандандырылған кәсіби ұйымдар құрылды (жұмысшылар Ұлттық майданы, шаруалар Ұлттық майданы, заңгерлер Ұлттық майданы, дәрігерлер Ұлттық майданы, әйелдер Ұлттық майданы және т.б.). 1941 жылдың 22 маусымында Кеңес Одағына жасалған шабуылдан кейін, L'Humanité газетінің 2 және 7 шілдедегі санында: «Бірігіңдер, фашизмнің қызметінде болудан бас тарт!» деп жазылды. Осы кезде FTP қарулы күші 1941 жылдан бері белсенді болып келді, бірақ 1942 және 1943 жылдары қарсылық қозғалысы тез өріс алды. Француз халқының көтеріңкі рухы Вермахтқа, әсіресе Сталинград шайқасы кезінде туған қиындықтардың артуымен бірге жақсарды. 1942 жылдың 4 қыркүйегінде Виши режимінің басшысы Пьер Лаваль қол қойған STO (Service du travail obligatoire) заңы, нацистік Германияда жұмыс істеуге баратын үш француз азаматына бір әскери тұтқынды алмастыруды ұсынды. Бұл қарсылық қозғалысының қатарын күрт арттыруға себеп болды, көптеген жас ер адамдарды көтеріліп, макистер қатарына қосылуға шақырды. Парижті азат ету кезінде, бастапқы жасырын басшылықтың көптеген мүшелері депортацияланып, қайтыс болғаннан кейін, ФН қарсылық қозғалысының құрамында Фредерик Жолио Кюри, Пьер Вильон, Анри Валлон, Лоран Казанова, Франсуа Мориак және Луи Арагон сияқты тұлғалар болды.
The National Front (FN) was destined to be the "political representative" of the armed force called the Francs Tireurs et Partisans (FTP). It engaged mainly in propaganda, editing reviews, fabricating false identity documents, supporting clandestine organizations logistically, and sabotaging German and Vichy facilities and capabilities. It was a member of the Conseil national de la Résistance (CNR), which federated, under Jean Moulin's authority, various Resistance movements, beginning in the middle of 1943. Led by Pierre Villon, it then extended itself to Catholics and other religious resistants. Pierre Villon stated: "The FN is the only movement where we have finally reconciled the parish priest (curé) and the teacher, the Parti Social Français and the Communist, and the Radical with the Socialist." Various specialized professional organizations were created under the authority of the Front National (the workers' Front National, the peasants' Front National, the lawyers' Front National, the doctors' Front National, the women's Front National, etc.). After the invasion of the Soviet Union on 22 June 1941, L'Humanité, in its issues of July 2 and July 7, wrote: "Unite yourself, refuse to serve under fascism!" At that time, the FTP armed wing had already been active since 1941, but the Resistance quickly expanded itself during 1942 and 1943. The French population's morale improved as the difficulties faced by the Wehrmacht increased, in particular during the protracted Battle of Stalingrad. The 4 September 1942 Law on the STO (Service du travail obligatoire), signed by Pierre Laval, the head of government in the Vichy régime, proposed to exchange one prisoner of war for three Frenchmen to go to work in Nazi Germany. This was an important cause of the Resistance's dramatic increase in numbers, inspiring many young male adults to stand up and volunteer for the Maquis. At the time of the liberation of Paris, after the deportation and death of many of the members of the original clandestine leadership, the FN resistance movement counted such figures as Frédéric Joliot Curie, Pierre Villon, Henri Wallon, Laurent Casanova, François Mauriac, and Louis Aragon among its members.
"Фронт-Националь" атауының заңды меншік құқығы
1998 жылдың желтоқсаны мен 1999 жылдың қаңтарында "Фронт национал" атауын алу үшін ашық оңшыл "Фронт национал" партиясы мен Бруно Мегреттің "Ұлттық республикалық қозғалыс" (MNR) партиясы арасындағы сот дауы сатиралық "Шарли Эбдо" газетін екі тараптан да бұрын оздырып, Ұлттық өнеркәсіптік меншік институтына (INPI) – тауар таңбаларын тіркеумен айналысатын ұлттық институтқа – "Фронт национал" терминін тіркеу арқылы осы атаумен тарихи белгілі болған бастапқы Қарсылық қозғалысына заңды құқығын қайтаруға мүмкіндік берді. Осылайша, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі қарсылық көрсеткендердің "Фронт национал" қозғалысы тағы да "Фронт национал" деп аталуға заңды түрде құқылы жалғыз қозғалыс атанды.
A juridical battle between the far right Front National and Bruno Mégret's splinter party, the National Republican Movement (MNR), for the name, "Front national," in December 1998 and January 1999, prompted the satirical newspaper, Charlie Hebdo, to outrace both by deposing at the National Industrial Property Institute (INPI), the national institute in charge of trademarks, the term "Front National," in order to give its juridical ownership back to the original Resistance movement of that name. Thus, the World War II resisters, the Front National, is once again the only movement legally entitled to be named "Front National. ".