Батыс Канада Хоккей Лигасы: Тарих және жетістіктері

Кіріспе

Бұрынғы кәсіби хоккей лигасы, Батыс Канада хоккей лигасы.

Батыс Канада хоккей лигасы (WCHL) 1921 жылы құрылған, бастапқыда Канаданың далалық аймақтарында орналасқан маңызды кәсіби хоккей лигасы болды. 1925 жылы Батыс хоккей лигасы (WHL) деп аталды және 1926 жылы таратылды. WCHL-дің «Виктория Кугарс» командасы 1925 жылғы Стэнли Кубогы финалында НХЛ-дің «Монреаль Канадцы» командасын жеңіп, Стэнли Кубогын жеңген соңғы НХЛ-ге жатпайтын команда атанды.

Өмірбаян

Стэнли кубогы 1893 жылы Канаданың аматорлық шайбалы хоккейдің ұлттық чемпионына табындалатын кубок ретінде сыйға тартылды. Кейін 1906 жылы ол кәсіби командаларға да ашылды, ал ұлттық әуесқойлар кубогы ретінде Аллан кубогы сыйға берілді. Осы кезде Канада далалары қарқынды түрде қоныстанды, және 1914 жылы Саскачеваннан шыққан команда (Регина Виктория) Аллан кубогын алғаш рет жеңіп алды. Сол уақытқа қарай Стэнли кубогы үшін күрес Дүниежүзілік серияға ұқсас "Шығыс пен Батыс" бәсекесіне айналды, ол сол кездегі екі кәсіби хоккей лигасының – Британдық Колумбия, Вашингтон және Орегон штатындағы Тынық мұхит жағалауы хоккей қауымдастығының (PCHA) және Онтарио мен Квебек штаттарындағы Ұлттық хоккей қауымдастығының (NHA) – жеңімпаздары арасында өтті. PCHA осы форматта өткен алғашқы үш Стэнли кубогының екеуін жеңгенімен, 1917 жылы NHA-ны шығыс чемпионаты ретінде ығыстырғаннан кейін Ұлттық хоккей лигасы (NHL) Стэнли кубогы үшін күресте басымдыққа ие болды.

Алғашқы жылдар

1921 жылы «Үлкен Төрт» лигасының Эдмонтон Эскимостары мен Калгари Тайгерлері әуесқойларға жалақы төленгендігі туралы айыптауларға байланысты лиганың тарап кеткенін көрді. Регина Капиталз және Саскатун Шейкс командаларымен бірге бұл командалар ашық түрде кәсіби Батыс Канада Хоккей Лигасын (WCHL) құрды. Лиганы Калгари қаласынан Е.Л. «Эрни» Ричардсон президенттікке сайлап, Регинадан Уэсли Чамп, Саскатундан Роберт Пиндер, Эдмонтоннан К.С. «Кенни» Маккензи және Калгариден Дж. Ллойд Тернер директорлар болып тағайындалды. Ұлттық Хоккей Лигасы (NHL) сияқты, бұл лига да алты ойыншыдан тұратын хоккей ойнады, бұрынғы «ровер» позициясы болмады. Сол кезде бейсболдан басқа Солтүстік Америкадағы спорт түрлерінде «күшті» және «әлсіз» кәсіби лигалар арасында айқын шекара болған жоқ, ал жаңа лига қолданыстағы Тынық мұхиты жағалауы хоккей қауымдастығымен (PCHA) салыстырылатын деңгейде танылды. Екі лиганың чемпиондары арасындағы серияның жеңімпазы NHL чемпионымен Стэнли кубогы үшін күресер еді. Лига Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуынан кейін пайда болған жалпы оптимизм аясында үлкен үмітпен бастама алды. Сол кездегі тағы бір жаңадан құрылған кәсіби лига сияқты (қазіргі Ұлттық Футбол Лигасының алдағысы – Америка Кәсіби Футбол Ассоциациясы), WCHL 100 000-нан аз халқы бар шағын қалаларда орналасқан еді. Кәсіби спортты маусымдық жұмыс деп есептеген дәуірде, ойыншылар маусым арасында қосымша жұмыс істеп, тіпті жоғары деңгейдегі жалақылар да салыстырмалы түрде төмен болды және Саскатун мен Мус-Жау сияқты шағын қалалардағы клубтардың қаржылық мүмкіндіктеріне сай келетін деп саналды. WCHL-дің алғашқы маусымы 1921–22 жылдары Саскатун Шейкс қаржылық қиындықтарға тап болып, Саскачеванның Мус-Жау қаласына көшіп, Мус-Жау Шейкс атанды. Эдмонтон Эскимосы тұрақты маусымда жеңіске жетті, бірақ плей-оффта екінші орын алған Регина Капиталз командасынан жеңілді. Содан кейін Капиталз PCHA-ның Ванкувер Миллионерлерімен кездесіп, кім NHL-дың Торонто Сент-Патрикс командасымен Стэнли кубогы үшін күресетінін анықтады. Ванкувер Регинаға қарсы серияда жеңіске жетті, бірақ Стэнли кубогының финалында Торонтоға есе жіберді. Келесі маусымда Мус-Жау командасы таратылды, бірақ WCHL Саскатунға жаңа франшизамен – Ньюси Лалонд басқарған Саскатун Крессентс командасымен қайта оралды. WCHL және PCHA лига аралық ойындарды өткізе бастады, бірақ жеке турнир кестесін сақтады. Эдмонтон Эскимосы тұрақты маусымда жеңіске жетті, бірақ Стэнли кубогының финалында NHL-дың Оттава Сенаторларынан жеңілді. 1923–24 WCHL маусымында Калгари Тайгерс бірінші орынды алды, ал Эдмонтон турнир кестесінде соңғы орынға түсті. Плей-офф осы жылы өзгертілді, бірақ NHL-дың Монреаль Канадианс командасы наразылық білдірді. Екі батыс лигасы Стэнли кубогы үшін NHL чемпионымен кім ойнайтынын анықтау үшін плей-офф өткізбеді, PCHA президенті Фрэнк Патрик NHL чемпионы алдымен PCHA жеңімпазымен ойнауы керек деп талап етті. Бұл өзгеріс Монреаль үшін ешқандай нәтиже бермеді, себебі команда Ванкуверді, содан кейін Калгариді жеңіп, Стэнли кубогын иеленді. 1924–25 WCHL маусымында PCHA таратылды, ал оның екі командасы – Ванкувер Марунс және Виктория Кугарс WCHL-ге қосылды, лигада алты команда болды. Саскатун франшизасы Саскатун Шейкс атанды. Лига құрамында Бун Кук, Билл Кук және жаңадан келген Эдди Шор сияқты білікті ойыншылар бар еді. PCHA негізін қалаушы Лестер Патрик басқарған Виктория Кугарс лига чемпионы атанды және Стэнли кубогы үшін Монреаль Канадианс командасымен кездесті. Виктория канадалықтарды үш ойында жеңіп, 16:8 есебімен жеңіске жетті. Бұл WCHL үшін маңызды сәт болды, өйткені Виктория 1917 жылы NHL құрылғаннан бері Стэнли кубогын жеңген алғашқы NHL емес команда атанды. Содан бері NHL-ден тыс команда Стэнли кубогын жеңіп алған жоқ. Шындығында, келесі маусымда, 1925–26 жылдары, NHL-ден тыс команда соңғы рет осы кубок үшін күресті.

In 1921, the Edmonton Eskimos and Calgary Tigers of the Big Four League saw their league collapse on allegations of pay for amateurs. Together with the Regina Capitals and Saskatoon Sheiks the teams organized the openly professional Western Canada Hockey League (WCHL). The league was organized under the presidency of E. L. "Ernie" Richardson of Calgary, with Wesley Champ of Regina, Robert Pinder of Saskatoon, K. C. "Kenny" MacKenzie of Edmonton, and J. Lloyd Turner of Calgary, becoming the directors. The league, like the National Hockey League (NHL), played six man hockey, without the old 'rover' position. At the time, there was not yet a clear distinction between "major" and "minor" professional leagues in any North American sport other than baseball and the new league was recognized as a comparable league to the existing Pacific Coast Hockey Association (PCHA). The winner of a series between the champions of the two leagues would go on to face the winner of the NHL for the coveted Stanley Cup. The league started with high hopes in a general climate of optimism that followed the end of the First World War. Like another then fledgling professional league in a different sport (the American Professional Football Association, forerunners to today's National Football League) the WCHL was centered in smaller cities with populations of under 100,000 people. In an era where professional sport was considered to be a seasonal occupation to be supplemented by off season work, salaries even at the major professional level were relatively small and thought to be within the means of clubs in markets as small as Saskatoon and Moose Jaw. The WCHL's first season, 1921–22, saw the Saskatoon Sheiks have money problems and relocate to Moose Jaw, Saskatchewan, to become the Moose Jaw Sheiks. The Edmonton Eskimos won the regular season standings, but were upset in the playoffs by the second place Regina Capitals. The Capitals then faced the Vancouver Millionaires of the PCHA to determine who would go on to face the Toronto St. Patricks of the NHL for the Stanley Cup. Vancouver won the series against Regina, but lost to Toronto in the Stanley Cup finals. In the next season, the Moose Jaw team folded, but the WCHL returned to Saskatoon with a new franchise, the Saskatoon Crescents, led by Newsy Lalonde. The WCHL and PCHA started playing inter league games, but kept separate standings. The Edmonton Eskimos won the regular season, but lost to the NHL's Ottawa Senators in the Stanley Cup finals. In the 1923–24 WCHL season, the Calgary Tigers finished in first place while Edmonton finished at the bottom of the standings. The playoffs were changed this year, too, despite a protest from the Montreal Canadiens of the NHL. Instead of the two western leagues playing off to see who would play the NHL champion for the Stanley Cup, the president of the PCHA, Frank Patrick, insisted that the NHL champion had to play the PCHA winner first. This change ended up not making any difference for Montreal, as the team swept Vancouver and then Calgary for the Stanley Cup. For the 1924–25 WCHL season, the PCHA folded and two of its teams, the Vancouver Maroons and Victoria Cougars joined the WCHL, giving the league six teams. The Saskatoon franchise became the Saskatoon Sheiks. The league had some top level talent on its rosters, with stars such as Bun Cook and Bill Cook and rookie Eddie Shore. The Victoria Cougars, coached and managed by PCHA founder Lester Patrick, won the league championship and went on to face the Montreal Canadiens for the Stanley Cup. Victoria easily beat the Canadiens three games to one, out scoring them 16 to 8. This would be the shining moment for the WCHL as Victoria became the first non NHL team to win the Stanley Cup since the formation of the NHL in 1917. Since then, no non NHL team has won the Cup. In fact, the next season, 1925–26, would be the last time a team from outside the NHL would even challenge for it.

Құлау

WCHL ешқашан толыққанды тұрақты болған емес. Лиганың ұзақ мерзімді табысқа жету мүмкіндіктерін әлсіреткен басты фактор – сол кездегі Прерия аймағындағы ең ірі қала болған Виннипегте командалардың болмауы еді. Қаланың салыстырмалы түрде үлкендігіне байланысты лига Манитоба астанасында бірнеше команда құруға үміттенді (сол кезде Канаданың ең ірі қаласы Монреальде НХЛ-де «Канадиенс» және «Марунс» командалары қалай болса, солай). Мұның мақсаты – командалардың жалпы санын арттыру және Виннипегтің бір командасы ғана лигада үстемдік етеді деген қауіптен қашу еді. Бірақ, ешбір әлеуетті инвестор Солтүстік Америка кәсіби спорт лигаларында кең таралған аумақтық эксклюзивтілік құқығын алмай, Виннипегте команда құруға дайын болған жоқ. Лиганың құлдырауының бастауы 1924 жылы НХЛ алғаш рет АҚШ-қа кеңейген кезде болды. НХЛ қарқынды дамығандықтан, жалақылар өсіп, WCHL үшін өз жұлдыздарына қол жеткізу қиынға соқты. 1925 жылы Регина «Капиталз» командасы Орегон штатының Портленд қаласына көшіп, 1918 жылдан бері қолданылмай келген «Портленд Роузбадс» есімін қайта жаңғыртты. АҚШ-қа көшумен бірге WCHL атауы өзгертілді – «Канада» деген сөз алынып, лига «Батыс Хоккей Лигасы» (WHL) деп аталды. Континенттің шығыс жартысында НХЛ АҚШ-қа кең ауқымды кеңейту арқылы салыстырмалы тұрақтылыққа қол жеткізді және кіші қалаларының көпшілігін ірі нарықтардың пайдасына тастап, өркендеуге қол жеткізді. WHL үшін мұндай табысқа жету жолы мүмкін емес еді, себебі 1920 жылдары Миссисипи өзенінің батысындағы АҚШ-тың көптеген қалаларында мұз зауыттары бар үлкен ареналар болған жоқ. Мысалы, Сент-Луис қаласында 1931 жылы Сент-Луис Аренасына мұз зауыты орнатылғанға дейін мұндай нысан болған жоқ. Эдмонтон «Эскимос» командасы бес маусымның ішінде үшінші рет тұрақты маусымды жеңіп алды, бірақ лига чемпионы атанды және Стэнли кубогы үшін ойнауға көшкен – Виктория «Кугарс» командасы. Стенли кубогын қорғап тұрған чемпиондарға үміт зор болды, бірақ Монреалдың тағы бір НХЛ командасы – Монреал «Марунс» Викториядан әлдеқайда күшті болды, оларды үш ойында жеңіп, 10:3 есебімен ұтты. 1925-26 маусымға қарай WHL командалары өздерінің бай қарсыластарына ойыншыларды ашық түрде сата бастады. Дегенмен, қаржылық қиындықтар өте үлкен болды, НХЛ басқарушы кеңесі WHL-дегі барлық ойыншылардың келісімшарттарын 258 000 долларға сатып алып, араласты және лига ресми түрде таратылды. Бұрынғы WHL командаларының қалдықтары дереу кәсіби «Прайри Хоккей Лигасын» құрды, бірақ батыс командалары өздерінің үздік ойыншыларынан айырылды, ал НХЛ және Стэнли кубогының сенімділері PrHL-ді жаңа кіші лига ретінде қарастырды және ірі кәсіби WHL-дың жалғасы емес деп санады. Жаңа лига 1927 жылы тек үш Саскачеван негізделген командаға дейін қысқартылып, 1928 жылы мүлдем жойылды. 1947 жылға дейін бәсекелес лигаларға Кубок үшін күресуге ресми түрде тыйым салынбағанымен, WHL құлдырауы Солтүстік Америкадағы жалғыз жоғары деңгейдегі кәсіби лига ретінде НХЛ-ды қалдырды. Осы уақыт аралығында Кубоктың қамқоршылары кез келген бәсекелес лиганың сынағын қабылдаудан бас тартты. Алғашқы кезеңінің ең маңызды кеңейтуі ретінде НХЛ 1926-1927 жылдар маусымына үш команданы қосты, олардың барлығы Ұлы депрессиядан аман қалып, кейінгі жылдары «Оригинал Сикс» командасының жартысын құрады. Жаңа командаларды құру бойынша жеке келісімдер жасалды. Виктория «Кугарс» командасының ойыншыларының құқықтарын Детройт франшизасы сатып алды (бұлар ақырында Детройт «Ред Уингс» болып шығады), команданың атын олардың құрметіне Детройт «Кугарс» деп атады, ал Портленд «Роузбадс» командасының ойыншыларының құқықтарын Фредерик Маклафлин өзінің жаңа «Блэк Хокс» командасы үшін сатып алды. Нью-Йорк «Рейнджерс» командасы ешбір командамен осындай келісімге келмеді, бірақ олар Кук ағайындарымен Саскатун «Шейкс» сияқты белгілі бір командалардың ойыншыларын ұстады, бірақ ешқашан кем болмады, «Рейнджерс» алғашқы жылдары үш команданың ең жақсы командасы болды, соның ішінде 1928 жылы Стэнли кубогының атағын жеңіп алды, олардың екінші маусымы. Саскатун, Калгари, Эдмонтон және Муз Джоу командаларының басқа ойыншылары Эдди Шор сияқты бұрыннан қалыптасқан командаларға кетті, ол 1929 жылы Стэнли кубогын жеңіп алған «Бостон Брюинс» командасының құрамында табысқа жетті. Оның мұрасы әлі күнге дейін сол лиганың көптеген ойыншылары Хоккей Даңқы залына енген.

The WCHL was never particularly stable. A major factor weakening the league's long term prospects for success was the lack of any teams in Winnipeg, then by far the largest city in the Prairies. Due to the city's relatively large size, the league hoped to ice multiple teams in the Manitoban capital (similar to how Montreal, then the largest city in Canada, hosted both the Canadiens and Maroons in the NHL). The rationale was both a desire to boost the total number of teams and a fear that a single Winnipeg team would dominate the league. However, no potential ownership group was willing to ice a team in Winnipeg without being granted the sort of territorial exclusivity that was by then common practice in North American professional sports leagues. The beginning of the end came in 1924 when the NHL first expanded into the United States. With the NHL rapidly expanding, salaries were on the rise and the WCHL was finding it difficult to keep its star players. In 1925, the Regina Capitals relocated to Portland, Oregon, and rekindled the old name of Portland Rosebuds, which had been out of use since 1918. With the move into the U. S. came a name change for the WCHL "Canada" was dropped and the league was renamed the Western Hockey League (WHL). In the eastern half of the continent, the NHL eventually achieved relative stability through large scale expansion to the U. S. and the NHL achieved prosperity by abandoning most of its smaller cities in favour of large markets. Such a path to success was not a viable option for the WHL because few U. S. cities west of the Mississippi River had large arenas with ice plants in the 1920s. For example, St. Louis did not have such a facility until an ice plant was installed in the St. Louis Arena in 1931. The Edmonton Eskimos won the regular season for the third time in five seasons, but it was the Victoria Cougars who won the league championship and moved on to play for the Stanley Cup. Expectations were high for the defending Stanley Cup champions, but Montreal's other NHL team, the Montreal Maroons, were too strong for Victoria handily beating them three games to one and out scoring them 10 to 3. By the 1925–26 season, WHL teams were openly selling players to their richer NHL rivals to stay afloat. Nevertheless, financial problems were too great to overcome, the NHL board of governors intervened by purchasing the contracts of every player in the WHL for $258,000 and the league formally disbanded. While the remnants of five former WHL teams immediately formed the professional Prairie Hockey League, the western teams had been stripped of their best players while the NHL and the Stanley Cup's trustees regarded the PrHL as a new minor league and not a continuation of the major professional WHL. The new league would contract to just three Saskatchewan based teams by 1927 and disappear altogether in 1928. Although rival leagues were not formally barred from challenging for the Cup until 1947, the WHL's collapse left the NHL as the only top level professional league in North America. In the meantime, the Cup trustees refused to accept challenges from any rival league. In what was the most significant expansion of its early era, the NHL added three teams for its 1926–27 season, all of which survived the Great Depression to form half of the so called Original Six in later years. Separate deals were made in stocking the new teams. The rights to the Victoria Cougars' players were bought by the Detroit franchise (which would eventually become the Detroit Red Wings) causing the team to be named the Detroit Cougars in their honor, and the Portland Rosebuds' players' rights were purchased by Frederic McLaughlin for his new Black Hawks team. The New York Rangers did not come to any similar agreement with any team but they grabbed players from certain teams like the Saskatoon Sheiks with the Cook brothers, but never less, the Rangers were the most well rounded team of the three in its early years, including winning a Stanley Cup title in 1928, their second season. Other players of the Saskatoon, Calgary, Edmonton, and Moose Jaw teams went to the already established teams like Eddie Shore going to the Boston Bruins who achieved success in 1929, winning the Stanley Cup that year. Its legacy still lives on with many players from that league being enshrined into the Hockey Hall of Fame.