Құлақсыз моржалар тайпасы

Кіріспе

Құлақсыз тұяқтар тайпасы

Монах тұяқтары – Монакини тайпасының құлақсыз тұяқтары. Олар тропиктік климатта кездесетін құлақсыз тұяқтардың жалғыз өкілі. Монах тұяқтарының екі туысы – *Monachus* және *Neomonachus* – үш түрді қамтиды: Жерорта теңізі монах тұяғы (*Monachus monachus*); Гавай монах тұяғы (*Neomonachus schauinslandi*); және Кариб теңізі монах тұяғы (*Neomonachus tropicalis*), ол 20-шы ғасырда жойылып кетті. Қазіргі кезде тірі қалған екі түрдің саны азайып, жойылу қаупі төніп тұр. Барлық үш монах тұяғы түрі 2014 жылға дейін *Monachus* туысына жатқызылған, содан кейін Кариб теңізі және Гавай түрлері жаңа *Neomonachus* туысына енгізілді. Монах тұяқтарының денесі жіңішке және епті. Олардың кең, жалпақ тұмсығы және жоғары орналасқан мұрын тесіктері бар. Монах тұяқтары көп әйелді және гаремдерде топтасады. Олар негізінен сүйекті балықтармен және басқаяқтылармен қоректенеді, бірақ мүмкіндігі келгенде басқа да нәрсе жейді. Терісі кішкентай түктермен жабылған, олар еркектерде қара, ал әйелдерде қоңыр немесе қара сұр түсті болады. Монах тұяқтары Гавай аралдарында, Атлант мұхитының шығысында және Жерорта теңізінде (Кабо-Бланко және Гьярос аралдары сияқты) және бұрын Атлант мұхитының батысындағы тропикалық аймақтарда кездеседі. Барлық түрлер де теріс аңшылардың қысымына ұшырады. Гавай монах тұяғының саны 19-шы ғасырда және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде азайды, ал Кариб монах тұяғы 1500-жылдардан бастап 1850-жылдарға дейін коммерциялық аулаудың салдарынан жойылуға жақын келді. Орта ғасырдан бері Жерорта теңізі монах тұяғы коммерциялық және заңсыз аңшылыққа ұшырап келеді және балықшылар тарапынан жойылу қаупі төніп тұр. 2022 жылғы мәліметтер бойынша, Түркия, Кипр және Грекия жағалауларында шоғырланған 600-700-ге жуық Жерорта теңізі монах тұяғы қалғандығы бағаланған және келісілген. Гавай монах тұяғының жағдайы біршама жақсырақ; Ұлттық мұхит және атмосфера басқармасы (NOAA) 2021 жылы жүргізген санақта 1570 жануар тіркелді, бұл 2019 жылғы 1453 тұяқтан үміт беретін өсім. Бұл Гавай монах тұяғының саны 20 жыл ішінде тұңғыш рет 1500-ден асып түскенін көрсетеді; олардың саны 2013 жылдан 2021 жылға дейін жыл сайын шамамен 2% -ға өскені тіркелді. Бұл табысты өсімнің бір бөлігі көптеген құтқару және босату операцияларына және сүтінен айырылған балаларды тыныш жағажайларға (азырақ жаратылыс акулалары мен адамдардың араласуы бар) көшіруге байланысты, бұл көбірек тұяқтардың табиғи және қауіпсіз түрде жетілуіне мүмкіндік береді.

Monk seals are earless seals of the tribe Monachini. They are the only earless seals found in tropical climates. The two genera of monk seals, Monachus and Neomonachus, comprise three species: the Mediterranean monk seal, Monachus monachus; the Hawaiian monk seal, Neomonachus schauinslandi; and the Caribbean monk seal, Neomonachus tropicalis, which became extinct in the 20th century. The two surviving species are now rare and in imminent danger of extinction. All three monk seal species were classified in genus Monachus until 2014, when the Caribbean and Hawaiian species were placed into a new genus, Neomonachus. Monk seals have a slender body and are agile. They have a broad, flat snout with nostrils on the top. Monk seals are polygynous, and group together in harems. They feed mainly on bony fish and cephalopods, but they are opportunistic. The skin is covered in small hairs, which are generally black in males and brown or dark gray in females. Monk seals are found in the Hawaiian archipelago, certain areas in the east Atlantic and Mediterranean Sea (such as Cabo Blanco and Gyaros island), and formerly in the tropical areas of the west Atlantic Ocean. All species experienced overhunting by sealers. The Hawaiian monk seal experienced population drops in the 19th century and during World War II, and the Caribbean monk seal was exploited since the 1500s until the 1850s, when populations were too low to hunt commercially. The Mediterranean monk seal has experienced both commercial and illegal hunting since the Middle Ages and has always been threatened with eradication by fishermen. As of 2022, it is estimated and agreed upon that not more than 600 700 Mediterranean monk seals remain, concentrated primarily along the coasts of Turkey, Cyprus, and Greece. The Hawaiian monk seal appears to be faring somewhat better; the 2021 monk seal population count by the National Oceanic and Atmospheric Association (NOAA) numbered 1,570 animals, an encouraging increase from 1,453 seals in 2019. This marked the first time the Hawaiian monk seal's population exceeded 1,500 in 20 years; their numbers have been recorded and observed to increase approximately 2% each year from 2013 2021. Some of this successful growth is undoubtedly due to numerous rescue and release operations and the relocating of weaned pups to quieter beaches (with lower numbers of predatory sharks and less human interactions), enabling more seals to mature naturally and safely.

Этимология

"Монх түлені" (неміс тілінде Münchs Robbe) атауын табиғатты зерттеуші Иоганн Герман ұсынған, ол Марсель қаласында осы түленді "мойн" (француз тілінде "монах") деп атап кеткенін айтқан, сондай-ақ түленнің арт жағынан қарағанда, тырнақ пен капюшон киген монахқа ұқсайтынын болжаған.

Тіршілік ету ортасы

Гавайилік монах-тұмсық, аты айтып тұрғандай, Гавай аралдарында ғана тіршілік етеді. Монах теңіздері 4–11 млн жыл бұрын Солтүстік және Оңтүстік Америка арасындағы ашық су жолы арқылы, Орталық Америкалық теңіз жолы арқылы Гавайиге көшіп келді. Панама мойыны 3 млн жыл бұрын теңіз жолын жапты. Бұл түр Тынық мұхитында немесе Атлант мұхитында пайда болған болуы мүмкін, бірақ қайсысында болса да, алғашқы полинезиялықтардан әлдеқайда бұрын Гавайиге келді. Монах теңіздері аң ауламай немесе тамақтанбай жатқанда, көбінесе жағажайларда күнге күйінеді; Гавайи монах теңіздері құмды жағажайларда және Солтүстік-Батыс Гавай аралдарындағы жанартаулық тастарда күнге күйінуге бейім. Жер шарындағы монах тұмсығының мекендеу ортасы жылдар бойы өзгеріп келеді. 20-шы ғасырға дейін олар ашық жағажайларда жиналатын, туатын және қорғаныс іздейтін. Тюленьдерді аулау тоқтағаннан кейін, олар бұрынғы мекендерін тастап, қазір тек теңіз үңгірлерін ғана пайдаланады. Көбінесе бұл үңгірлер су асты кіреберістеріне байланысты адамдарға қолжетімді емес, өйткені үңгірлер көбінесе шалғай немесе қиын жағалауда орналасқан. Ғалымдар бұл жаңадан пайда болған бейімделу екенін растады, бұл адам санының тез өсуіне, туризм мен өнеркәсіптің дамуына байланысты, адамдардың тозуының артуына және түрлердің табиғи мекенін жоюға әкелді. Осы тұмсықтардың ұялшақ мінезі мен адамдардың тозуына сезімталдығына байланысты, олар өткен ғасырда, тіпті одан да ертеректе адамдармен байланыстан мүлдем аулақ болуға тырысып, баяу бейімделді. Алайда жағалаудағы үңгірлер жаңа туған балалар үшін қауіпті, сондай-ақ, үңгірлерге теңіз дауылдары соққан кезде, жас бөбектер арасында үлкен өлім-жітімге әкеледі. Кариб теңізінің монах теңіздері жылы, қоңыржай, субтропиктік және тропиктік суларда, Кариб теңізінде, Мексика шығанағында және Атлант мұхитының батысында кездеседі. Олар, мүмкін, оқшауланған және оқшауланған атоллдар мен аралдардағы (су тасқанда құмды жағажайлар) жерлерге жүзуді жөн көрді, бірақ кейде құрлық жағалауларына және теңіз жағалауындағы терең суларға барды. Бұл түрдің азық-түлік көзі - көлеңкелі лагуналар мен рифтер болуы мүмкін. Олар жыл сайын терісін, шашын шашып, жыл сайын терісін алмастырады. Монах теңіздерінің барлығының мөлшері шамалы өзгеше, барлық ересектерінің орташа ұзындығы 2 метрді құрайды. Олар жыныстық диморфизмге ие, яғни Жерорта теңізі монах теңізінің еркектері әйелдерінен сәл үлкен, ал Гавайи монах теңізінің әйелдері үлкен. Оның ақ құрсағы, сұр түкті шапаны және жұқа денелілігі оны құлақтары жоқ басқа бір тұяқ тұяқтан (Phoca vitulina) ерекшелейді. Теңіз пилдері сияқты, олар жыл сайынғы қалыңдықта шашын және терісінің сыртқы қабатын түсіреді. Жерорта теңізіндегі монах тюленің мұрны қысқа, кең және жазық, мұрын тесіктері жоғары қарай орналасқан. Қанатшалары салыстырмалы түрде қысқа, кішкентай, жұқа тырнақтары бар. Монах-тұмсықтың дене бітімі жем-шөпті - балық, сегізбалық, лобстер, семіздікті терең судағы коралл төсектерінде аулауға өте қолайлы. Ерлердің терісі әдетте қара, ал әйелдердің терісі қоңыр немесе қара сұр түсті. Жас күректер ұзын және салмағы шамамен 1,5 кг, терісі қара қоңыр немесе қара түсті. Олардың құрсақтарында екі жыныстың арасында түрлі түсті ақ жолақ пайда болады. Бұл шашты 6-8 аптадан кейін ересектерде әдеттегі қысқа шашты шаштымен алмастырады. Мұрны қысқа, кең, жалпақ, ал мұрын тесіктері алға қарай орналасқан. Оның басы салыстырмалы түрде кішкентай, жазық, қара көздері, сегіз жұп тістері, мұрны қысқа, мұрнының үстінде мұрын тесіктері және екі жағында вибриссалар бар. Ересекті аталықтардың салмағы және ұзындығы 7 фут (2 м), ал ересек аналықтардың ұзындығы, әдетте, сәл үлкен, ұзындығы 8 фут (2 м). Монах-тұмсықтардың балалары ауыр және ұзын болады. Олар 6 апта бойы емшектей отырып, едәуір өседі, ақырында олар емшектен шығарылған кезде салмағы аралас болады, ал анасы салмағын жоғалтады. Кариб теңізінің монах теңізінің денесі салыстырмалы түрде үлкен, ұзын, мықты болды, және ұзындығы 8 футқа дейін жетеді және салмағы 2 метр. Басқа монах тұздықтары сияқты бұл түрдің де ерекше басы мен бет-әлпеті бар. Басы дөңгелек, аузы кең. Оның бет-әлпеті салыстырмалы түрде үлкен, кең арақашықтықтағы көздері, жоғары қарай ашылатын мұрын тесіктері және ұзын, ашық түсті және тегіс шашы бар үлкен шашы бар. Денесіне қарағанда оның алдыңғы қанаттары қысқа, тырнақтары кішкентай, ал артқы қанаттары жұқа. Олардың түсі қоңыр және / немесе сұр түсті, төменгі жағы арқалық аймақтан ашық. Ересектер жас тұздықтарға қарағанда қараңғырақ, ал жастар ақшыл және сарғыш түсті. Кариб теңізінің монах теңіздерінің терісінде балдыр өседі, оларға сәл жасыл түс береді, бұл Гавайи монах теңіздеріне ұқсас. Жерорта теңізінің монах теңіздері күндізгі уақытта белсенді және балық пен моллюскалардың әртүрлі түрлерін жейді, негізінен сегізбалық, семіздік және егіздіктерді, күніне 50 кг дейін. Олар көбінесе 150 метрге дейінгі тереңдікте азықтанады, бірақ кейбіреулері NOAA суасты кемелерімен 152 метр тереңдікте байқалған. Олар ашық кеңістікте аң аулауды жөн көреді, бұл оларға жылдамдығын тиімдірек пайдалануға мүмкіндік береді. Олар табысты түбінде азықтанатын аңшылар; кейбіреулері тіпті жем іздеу үшін тас плиталарын көтеріп жатқаны байқалған. Олардың табиғи жауы жоқ. Жерорта теңізінің монах теңіздері әдетте 25-30 жыл өмір сүреді. АҚШ әскери күштері 2-ші дүниелік соғыс кезінде Лайсан аралы мен Мидуэй аралын басып алғанда оларды аулады. Қазіргі таңдағы популяциясы шамамен 1400 жеке тұлғаны құрайды. Гавайи монах теңізінің 18 пиннипед түрінің арасында генетикалық айнымалылығы ең төмен деңгейде, 19-шы ғасырдың аулауынан туындаған популяцияның тарылуына байланысты деген болжам бар. Бұл шектеулі генетикалық айнымалылық түрдің қоршаған ортаның қысымына бейімделу қабілетін азайтады және табиғи іріктеуді шектейді, осылайша жойылу қаупін арттырады. Монах теңізінің аз популяциясының салдарынан, аурудың әсері апатты болуы мүмкін. Тұрақтап қалу өлімге әкелуі мүмкін, өйткені теңіздер балық аулау торлары сияқты теңіз қалдықтарына түсіп қалғанда, олар маневр жасай алмайды немесе тыныс алу үшін бетке шыға алмайды. NOAA теңіздер күнге күйінгенде немесе балаларын туып, күтім көргенде оларды қорғау үшін еріктілер желісін құрды. NOAA теңіздердің популяциялық динамикасы және денсаулығы туралы маңызды зерттеулерді жүргізуге Marine Mammal Centerмен бірлесіп қаржыландыруда. NOAA-дан бірнеше бағдарламалар мен желілер құрылды. PIRO сияқты қоғамдық бағдарламалар Гавайи монах теңізі үшін қоғамдық стандарттарды жақсартуға көмектесті. Бағдарлама сонымен қатар теңіздерді сақтау үшін күресте көбірек адамдарды жеңу үшін аралдағы жергілікті гавайиліктермен желілер құрады. Marine Mammal Response Network NOAA және құрлық және теңіз жануарларымен айналысатын бірнеше басқа мемлекеттік агенттіктермен серіктес. Түрдің қиын жағдайы туралы хабардарлықты арттыру үшін 2008 жылдың 11 маусымында штат заңы Гавайи монах теңізін Гавайи штатының ресми жануары деп белгіледі.

The Hawaiian monk seal, as the name suggests, lives solely in the Hawaiian archipelago. Monk seals migrated to Hawaii between 4–11 Mya through an open water passage between North and South America called the Central American Seaway. The Isthmus of Panama closed the seaway 3 Mya. The species may have evolved in the Pacific or Atlantic, but in either case, came to Hawaii long before the first Polynesians. When monk seals are not hunting or eating, they generally bask on the beaches; Hawaiian monk seals tend to bask on sandy beaches and volcanic rock of the Northwest Hawaiian Islands. The habitat of the Mediterranean monk seal has changed over the years. Prior to the 20th century, they had been known to congregate, give birth, and seek refuge on open beaches. Since sealing had ended, they have left their former habitat and now only use sea caves for such behavior. More often than not, these caves are rather inaccessible to humans due to underwater entries, and because the caves are often along remote or rugged coastlines. Scientists have confirmed this is a recent adaptation, most likely due to the rapid increase in human population, tourism, and industry, which have caused increased disturbance by humans and the destruction of the species' natural habitat. Because of these seals' shy nature and sensitivity to human disturbance, they have slowly adapted to try to avoid contact with humans completely within the last century, and perhaps, even earlier. The coastal caves are, however, dangerous for newborns, and are causes of major mortality among pups when sea storms hit the caves. Caribbean monk seals were found in warm temperate, subtropical, and tropical waters of the Caribbean Sea, Gulf of Mexico, and the west Atlantic Ocean. They probably preferred to haul out at sites (low sandy beaches above high tide) on isolated and secluded atolls and islands, but occasionally visited the mainland coasts and deeper waters offshore. This species may have fed in shallow lagoons and reefs. and shed their hair and the outer layer of their skin in an annual molt. Monk seals as a whole vary minutely in size, with all adults measuring on average 8 feet (2 m) and They exhibit sexual dimorphism, in that male Mediterranean monk seals are slightly larger than females, while in Hawaiian monk seals, females are larger. Its white belly, gray coat, and slender physique distinguish it from the harbor seal (Phoca vitulina), another earless seal. Much like elephant seals, they shed their hair and the outer layer of their skin in an annual molt. The Mediterranean monk seal has a short, broad, and flat snout, with very pronounced, long nostrils that face upwards. The flippers are relatively short, with small, slender claws. The monk seal's physique is ideally suited for hunting its prey: fish, octopus, lobster, and squid in deep water coral beds. The fur coats of males is generally black, and brown or dark gray in females. Pups are about long and weigh around , their skin being covered by fur, usually dark brown or black. On their bellies, a white stripe occurs, which differs in color between the two sexes. This hair is replaced after 6–8 weeks by the usual short hair adults carry. has a short, broad, and flat snout, with long nostrils that face forward. It has a relatively small, flat head with large, black eyes, eight pairs of teeth, and a short snout with the nostrils on top of the snout and vibrissae on each side. Adult males are in weight and 7 feet (2 m) in length, while adult females tend to be, typically, slightly larger, at and 8 feet (2 m) in length. When monk seal pups are born, they weigh and are in length. As they nurse for about 6 weeks, they grow considerably, eventually weighing between by the time they are weaned, while the mother loses up to
Caribbean monk seals had a relatively large, long, robust body, and could grow to nearly 8 feet (2 m) in length and weighed Males were probably slightly larger than females, which is similar to Mediterranean monk seals. Like other monk seals, this species had a distinctive head and face. The head was rounded with an extended, broad muzzle. The face had relatively large, wide spaced eyes, upward opening nostrils, and fairly big whisker pads with long, light colored, and smooth whiskers. When compared to the body, the animal's foreflippers were relatively short with little claws and the hindflippers were slender. Their coloration was brownish and/or grayish, with the underside lighter than the dorsal area. Adults were darker than the paler and more yellowish younger seals. Caribbean monk seals were also known to have algae growing on their pelages, giving them a slightly greenish appearance, which is similar to Hawaiian monk seals. Mediterranean monk seals are diurnal and feed on a variety of fish and mollusks, primarily octopus, squid, and eels, up to per day. They are known to forage mostly at depths of , but some have been observed by NOAA submersibles at a depth of 500 feet (152 m). They prefer hunting in wide open spaces, enabling them to use their speed more effectively. They are successful bottom feeding hunters; some have even been observed lifting slabs of rock in search of prey. They have no natural predators. Mediterranean monk seals generally live to be 25 to 30 years old. U. S. military forces hunted them during World War II, while occupying Laysan Island and Midway Island. The current population is only around 1,400 individuals. The Hawaiian monk seal has the lowest level of genetic variability among the 18 pinniped species, allegedly due to a population bottleneck caused by intense hunting in the 19th century. This limited genetic variability reduces the species's ability to adapt to environmental pressures and limits natural selection, thus increasing their risk of extinction. Given the monk seal's small population, the effects of disease could be disastrous. Entanglement can result in mortality, because when the seals get trapped in marine debris such as fishing nets, they cannot maneuver or reach the surface to breathe. NOAA cultivated a network of volunteers to protect the seals while they bask or bear and nurse their young. NOAA is funding considerable research on seal population dynamics and health in conjunction with the Marine Mammal Center. From NOAA, several programs and networks were formed. Community programs such as PIRO have helped to improve community standards for the Hawaiian monk seal. The program also creates networks with the native Hawaiians on the island to network more people in the fight for conservation of the seals. The Marine Mammal Response Network is partnered with NOAA and several other government agencies that deal with land and marine wildlife. To raise awareness of the species' plight, on June 11, 2008, a state law designated the Hawaiian monk seal as Hawaii's official state mammal.

Қауіптер

Бірнеше себеп уақыт өте келе популяцияның күрт азаюына әкелді: бір жағынан, коммерциялық аңшылық (әсіресе Рим империясы мен Орта ғасырларда) және 20-шы ғасырда балықшылардың оны зиянкес деп санайтын жойып жіберуі, себебі теңіз түлкісі ауланған балықтарға зиян келтіріп, оларды жеп қоятын; екінші жағынан, жағалаудағы қала құрылысы және ластану. Қазіргі уақытта оның жалпы популяциясы кеңінен тараған ареалда 600-ден аз жеке тұлғаға жетеді деп есептеледі, бұл түрді жою қаупі төнген түр ретінде санайды. Ағымдағы өте сирек популяциясы түр үшін тағы бір қауіпті құрайды, өйткені оның тек екі маңызды жері тірі қалуға жарамды деп есептеледі. Бірі – Эгей теңізі (Грецияда 250–300 мал, малдың ең көп шоғырланған жері – Гярос аралы, ал Түркияда шамамен 100 мал); екінші маңызды топтамасы – Кабо-Бланконың Батыс Сахара бөлігі (шамамен 200 жеке тұлға, олар Дезертас аралдарындағы кішкентай, бірақ өсіп келе жатқан ядроны қолдауы мүмкін – шамамен 20 жеке тұлға). Бұл екі маңызды жер түрдің таралу ареалының ең қарама-қарсы нүктелерінде орналасқан, бұл олардың арасындағы табиғи популяция алмасуын мүмкін емес етеді. Қалған барлық топтамалар 50-ден аз ересек жеке тұлғалардан тұрады, олардың көпшілігі өте аз топтар болып табылады – көбінесе бес жеке тұлғадан да аз. Атлант мұхитындағы Кабо-Бланко – түрдің ең үлкен сақталған бірден-бір популяциясы және әлі күнге дейін колония құрылымын сақтап қалған жалғыз жер. MOm жалпы жұртшылықты хабардар етуге, Грецияда және қажет болған жерде монах түлкісін сақтау ісіне көмектесу үшін қаражат жинауға белсенді түрде қатысады. Қазіргі уақытта Греция тағы бір монах түлкісінің көбею орнын ұлттық парк деп жариялау мүмкіндігін қарастырып жатыр, сондай-ақ кейбір жерлерді NATURA 2000 қорғау схемасына енгізді. Грецияда түлкі аулауға қатысты заңнама өте қатаң, және жалпы алғанда, халық Жерорта теңізі монах түлкісін сақтау жөніндегі күш-жігерді жақсы біледі және қолдайды. Жерорта теңізі монах түлкісін сақтауға күш-жігерін жұмылдырған негізгі ұйымдардың бірі – Түркиядағы Су асты зерттеулер қоры (Sualtı Araştırmaları Derneği) (сонымен қатар SAD AFAG деп те аталады) құрамында жұмыс істейтін Жерорта теңізі түлкілерін зерттеу тобы (Akdeniz Foklarını Araştırma Grubu). Топ Фоча муниципалитетінің өкілдерімен бірлесіп, көріністер туралы хабарлау үшін бірлескен сақтау шараларын бастады, сондай-ақ телефон, факс және электрондық пошта арқылы жедел желілер құрылды.

Several causes provoked a dramatic population decrease over time: on one hand, commercial hunting (especially during the Roman Empire and Middle Ages) and during the 20th century, eradication by fishermen, who used to consider it a pest due to the damage the seal causes to fishing nets when it preys on fish caught in them; and on the other hand, coastal urbanization and pollution. Currently, its entire population is estimated to be less than 600 individuals scattered throughout a wide distribution range, which qualifies this species as endangered. Its current very sparse population is one more serious threat to the species, as it only has two key sites that can be deemed viable. One is the Aegean Sea (250–300 animals in Greece, with the largest concentration of animals on Gyaros, and some 100 in Turkey); the other important subpopulation is the Western Saharan portion of Cabo Blanco (around 200 individuals which may support the small, but growing, nucleus in the Desertas Islands – roughly 20 individuals These two key sites are virtually in the extreme opposites of the species' distribution range, which makes natural population interchange between them impossible. All the other remaining subpopulations are composed of less than 50 mature individuals, many of them being only loose groups of extremely reduced size – often less than five individuals. Cabo Blanco, in the Atlantic Ocean, is the largest surviving single population of the species, and the only remaining site that still seems to preserve a colony structure. MOm is greatly involved in raising awareness in the general public, fundraising for the helping of the monk seal preservation cause, in Greece and wherever needed. Greece is currently investigating the possibility of declaring another monk seal breeding site as a national park, and also has integrated some sites in the NATURA 2000 protection scheme. The legislation in Greece is very strict towards seal hunting, and in general, the public is very much aware and supportive of the effort for the preservation of the Mediterranean monk seal. One of the largest groups among the foundations concentrating their efforts towards the preservation of the Mediterranean monk seal is the Mediterranean Seal Research Group (Akdeniz Foklarını Araştırma Grubu) operating under the Underwater Research Foundation (Sualtı Araştırmaları Derneği) in Turkey (also known as SAD AFAG). The group has taken initiative in joint preservation efforts together with the Foça municipal officials, as well as phone, fax, and email hotlines for sightings.

Кариб теңізі

Кариб теңізіндегі монах түленінің жойылуына негізінен XVIII және XIX ғасырларда олардың майы үшін шамадан тыс аң аулау себеп болды, бұл түлен өнімдеріне жоғары сұраныс тудырды. 1688 жылдан бастап, қант плантацияларының иелері машиналарды майлау үшін май алу мақсатында әр түн сайын жүздеген түлендерді өлтіретін аңшылар топтарын жіберді. Кариб теңізіндегі монах түленінің қарапайым мінезі және адамдардан инстинктивті қорқудың болмауы оны жеңіл нысанаға айналдырды, ал аң аулау тек 1850 жылдары тоқтады, себебі популяциясы коммерциялық қолдану үшін тым азайып кетті. Кариб теңізіндегі монах түленінің тіршілік етуіне көмектесетін рифтердегі балық аулаудың артық болуы да олардың жойылуына ықпал етті. Кариб теңізіндегі балық қорының төмендеуі қалған популяцияларды аштыққа ұшыратты. Кариб теңізіндегі монах түленін қорғауға көбінесе ешқандай күш жұмсалмады; 1967 жылы оны қорғалатын түрлер тізіміне енгізген кезде, ол бұрыннан-ақ жойылған болуы мүмкін еді.