Британдық поэзия және әдебиет журналы: «The English Intelligencer» тарихы
The English Intelligencer
«English Intelligencer» журналы – 1960-жылдарғы британ поэзиясы мен әдебиетінің маңызды басылымы. Бұл журнал британдық авангард поэзиясының дамуына үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық поэзия мен әдебиетке арналған журнал.
British magazine devoted to poetry and letters
"The English Intelligencer" – 1960 жылдардың ортасында ақындар Эндрю Крозиер мен Питер Райли құрып, редакциялаған поэзия мен әдебиетке арналған шағын журнал. Ол британдық поэзияның қайта жандануымен байланысты көптеген ақындардың қалыптасуында маңызды рөл атқарды. Журналдың мақсаты – жаңа американдық ақындармен, әсіресе Чарльз Олсонмен байланыста болған және оларға жауап беретін британдық авангард ақындары арасында пікір алмасуға және бірлестік сезімін құруға платформа болды.
The English Intelligencer was a mid 1960s little magazine devoted to poetry and letters founded and edited by poets Andrew Crozier and Peter Riley. It played a key role in the emergence of many of the poets associated with the British Poetry Revival, and was conceived as providing a forum for exchange and building a sense of community among scattered British avant garde poets who were in contact with and responding to the New American Poets, especially Charles Olson.
Тарих
Ағылшын Intelligencer журналының аты 1793 жылдан 1803 жылға дейін жарық көрген, радикал ақындардың туындыларын қамтыған «Кембридж Интеллигенсі» саяси газетінің ықпалында болған болуы мүмкін. 2009 жылы Элейн Файнштейн Чарльз Олсонның туындыларының Intelligencer-ға үлес қосқандардың арасында маңызды ортақ ықпал болғанын еске алды. Intelligencer британдық ақындардың пошта тізіміне таратылды; хат алмасушылардың саны 25-тен 65-ке дейін ауытқып, тұрақты құрамы шамамен он шақты адамды құрады. Журнал мимеографиялық тәсілмен, үш апта сайын жарық көрді, жалпы саны 1966 жылғы қаңтардан 1968 жылғы сәуірге дейін 36 нөмірді құрады. Ол үлес қосқандарға тегін жеткізілді. Бірінші және екінші нөмірлерді тиісінше Козиер мен Райли редакциялады. Журнал аз шығынмен, Дж. Х. Прынннің Кембридждегі Гонвилл және Каиус колледжіндегі Xerox машинасына қол жеткізуі арқасында шығарылды. Редакторлардан басқа, Intelligencer-ға үлес қосқан және/немесе хат алмасқан ақындар мен жазушылар: Джим Бернс, Дэвид Чалонер, Файнштейн, Джон Холл, Ли Харвуд, Джон Джеймс, Барри Максуини, Джефф Натталл, Дуглас Оливер, Том Пикард, Прынн, Том Рауорт, Джон Райли, К. Х. Сиссон, Крис Торранс және Гейл Тернбулл. Intelligencer-де хат алмасқан көптеген ақындар 1967 жылы Максуинидің үйінде өткен Sparty Lea фестивалінде алғаш рет жеке кездесті. Басылымның тарихы бойы қатысушылар жер және ұлт мәселелеріне қатысты бағыттылығы туралы пікір келіспеді. 1966 жылғы желтоқсан айында Intelligencer-дің құндылығы және болашағы туралы даулар кезінде Прынн жобаның «ортақ тіліне» деген сенімін жоғалтқанын жазды. Келесі айда Райли қарым-қатынас пен бірлестіктің қажеттілігін қайта растау үшін хат жазды. 1967 жылғы мамыр айында Максуини журналдың герметизмі және Олсонның ықпалына артық мән беру деп есептегеніне сын айтқан хат жіберді. Журнал 1968 жылы шиеленіскен жағдайда таратылды.
The English Intelligencers name is likely to have been influenced by the Cambridge Intelligencer, a political newspaper published from 1793 to 1803, which included works by radical poets. In 2009, Elaine Feinstein recalled that Charles Olson's work had been a major shared influence among contributors to the Intelligencer. The Intelligencer was circulated to a mailing list of British poets; the number of correspondents varied between 25 and 65, with a constant core of about a dozen. It was mimeographed and appeared roughly every three weeks, with the total run amounting to 36 issues between January 1966 and April 1968. It was delivered for free to its contributors. The first and second issues were edited by Cozier and Riley respectively. The magazine was produced at little cost using J. H. Prynne's access to a Xerox machine at Gonville and Caius College, Cambridge. Aside from the editors, the poets and writers who contributed and/or corresponded with the Intelligencer included Jim Burns, David Chaloner, Feinstein, John Hall, Lee Harwood, John James, Barry MacSweeney, Jeff Nuttall, Douglas Oliver, Tom Pickard, Prynne, Tom Raworth, John Riley, C. H. Sisson, Chris Torrance and Gael Turnbull. Many of the poets who corresponded in the Intelligencer met face to face for the first time at the Sparty Lea Festival at MacSweeney's home in 1967. Throughout the publication's history, participants disagreed over its orientation toward questions of land and nation. In December 1966, amid disputes over the value of the Intelligencer and its future, Prynne wrote that he had lost trust in the project's "shared language". The following month, Riley wrote to reaffirm the necessity of communication and communality. In May 1967, MacSweeney submitted a letter criticising what he perceived as the journal's hermeticism and undue emphasis on Olson's influence. The journal dissolved in acrimonious circumstances in 1968.
Ықпал
Дэниел Элтрингэм "Интеллигенс" басылымының ортақ жерлер мен қоршау тарихтарына назар аудару арқылы Ұлыбританиядағы кейінгі модернистік пейзаж поэзиясына әсер еткенін дәлелдейді. Алайда, Элтингэм басылымның шағын таралымы оның саяси ықпалын шектегенін, ал пошта тізімінде бар болғаны төрт әйел болғанын да айтады.
Daniel Eltringham argues that the Intelligencer influenced later modernist landscape poetry in the United Kingdom by drawing attention to histories of commons and enclosure. Eltringham also suggests, however, that the publication's small circulation limited its political efficacy, and notes that its mailing list included only four women.