П.Дж. Бэдко: Австралияның Виктория кресінің иесі

Кіріспе

Австралиялық Виктория Кресінің иегері Питер Джон Бадко (11 қаңтар 1934 – 7 сәуір 1967) – сол кезде Австралия қарулы күштерінің мүшесіне батылдығы үшін берілетін ең жоғары награда – Виктория Кресімен марапатталған. Питер Бадкок туған Бадко 1950 жылы Австралия армиясына қосылып, 1952 жылы Портсидегі офицерлік кадет мектебін бітіріп, Корольдік Австралия артиллериясының екінші лейтенанты атағын алды. Одан кейін бірнеше полктік қызметтерге жіберілді, соның ішінде 1962 жылы Малайя Федерациясына барды, онда Оңтүстік Вьетнамдағы соғысты бір апта бақылады. Алдыңғы жылы Бадкок өзінің тегін Бадко деп өзгерткен еді. Тағы бір полктік қызметтен кейін ол Корольдік Австралия жаяу әскер корпусына ауысып, майор шеніне көтерілді. 1966 жылдың тамызында Бадко Вьетнамға Австралия армиясының Вьетнамдағы оқу тобының құрамында келді. Алғашқыда ол кіші сектор кеңесшісі болды, бірақ желтоқсан айында Тхы Тхьен Хуэ провинциясының операциялық кеңесшісі болып тағайындалды. Осы қызметінде 1967 жылдың ақпан және сәуір айлары аралығында Оңтүстік Вьетнамның аймақтық күштерімен бірлескен операциялар кезінде үш рет айқын батылдық пен басшылық қасиеттерін көрсетті. Соңғы шайқаста ол пулеметтен оққа ұшырап қаза тапты. Ол Оңтүстік Вьетнам және АҚШ одақтастары тарапынан жоғары бағаланды және жасаған ерліктері үшін Виктория Кресімен марапатталды. Оған сондай-ақ АҚШ-тың күміс жұлдызымен және бірнеше Оңтүстік Вьетнам медальдарымен де марапатталды. Ол Малайзиядағы Терендак гарнизонындағы зиратқа жерленген. 2008 жылы Бадконың медальдары жиынтығы Оңтүстік Австралия үкіметімен бірлесіп Керри Стоукске 488 000 австралиялық долларға сатылды. Оңтүстік Австралия мұражайында және Оңтүстік Австралияның аймақтық турнелерінде көрсетілгеннен кейін, қазір Канберрадағы Австралия соғыс мемориалының Батырлар залында қойылған. Бадконың есімімен ғимараттар мен марапаттар аталды, оның ішінде Оңтүстік Вьетнамдағы демалыс орталығы, Портсидегі жиналыстар залы мен кітапханасы, Дантроундағы Корольдік әскери колледждің бас лекциялық залы, және Анзак күні өткізілетін Австралия футбол лигасының ойыны үшін мәңгілік медаль; сондай-ақ Оңтүстік Австралияның заң шығару ассамблеясындағы Бадко сайлау округі.

Australian Victoria Cross recipient

Peter John Badcoe, (11 January 1934 – 7 April 1967) was an Australian recipient of the Victoria Cross, the highest award for gallantry in battle that could be awarded at that time to a member of the Australian armed forces. Badcoe, born Peter Badcock, joined the Australian Army in 1950 and graduated from the Officer Cadet School, Portsea, in 1952 as a second lieutenant in the Royal Australian Artillery. A series of regimental postings followed, including a tour in the Federation of Malaya in 1962, during which he spent a week in South Vietnam observing the fighting. During the previous year, Badcock had changed his surname to Badcoe. After another regimental posting, he transferred to the Royal Australian Infantry Corps, and was promoted to major. In August 1966, Badcoe arrived in South Vietnam as a member of the Australian Army Training Team Vietnam. He was initially a sub sector adviser, but in December became the operations adviser for Thừa Thiên Huế Province. In this role, between February and April 1967, he displayed conspicuous gallantry and leadership on three occasions while on operations with South Vietnamese Regional Force units. In the final battle, he was killed by machine gun fire. He was highly respected by both his South Vietnamese and United States allies, and was posthumously awarded the Victoria Cross for his actions. He was also awarded the United States Silver Star and several South Vietnamese medals. He was buried at Terendak Garrison Cemetery in Malaysia. In 2008, Badcoe's medal set was auctioned for A$488,000 to Kerry Stokes in collaboration with the Government of South Australia. After going on display at the South Australian Museum and touring regional South Australia, it is now displayed in the Hall of Valour at the Australian War Memorial in Canberra. Buildings and awards have been named after Badcoe, including the rest and recreation centre in South Vietnam, an assembly room and library at Portsea, the main lecture theatre at the Royal Military College, Duntroon, and a perpetual medal for an Australian Football League match held on Anzac Day; as well as the electoral district of Badcoe in the South Australian House of Assembly.

Ерте өмір және мансап

Бадко 1934 жылғы 11 қаңтарда Оңтүстік Австралияның Аделаида қаласының Мальверн ауданында Питер Джон Бадкок ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Лесли Аллен Бадкок, мемлекеттік қызметкер, ал анасы Глэдис Мэри Энн Мэй Овертон болған. 1950 жылы Оңтүстік Австралия мемлекеттік қызметінде клерк болып жұмысқа орналасудан бұрын Аделаида техникалық орта мектебінде білім алды. Әкесінің қарсылығына қарамастан, Бадкок Австралия армиясына қосылуды қалап, 1950 жылғы 10 маусымда Тұрақты армияға қатарына енді. 1952 жылдың басында 16-шы Ұлттық қызмет батальонында қысқа қызметтен кейін Бадкок 1952 жылғы 12 шілдеде Портсидегі Офицерлік кадет мектебіне түсіп, сол жылдың 13 желтоқсанында Австралия Корольдік артиллериясының екінші лейтенанты болып тағайындалды. Одан кейін ол қысқа мерзімге 14-ші Ұлттық қызметтегі оқу батальонына жіберілді, содан кейін 1953 жылы 1-ші далалық полкке жіберілді. 1955-1957 жылдары Виктория штатының Пукапунял қаласында ұлттық әскери қызметшілерді даярлауға оралды. 1956 жылғы 26 мамырда ол Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Манли қаласындағы методист шіркеуінде Денис Морин МакМахонға үйленді. Олардың үш қызы болды: Кэри, Ким және Сюзанн. Бадкок 1957-1958 жылдары 1-ші далалық полкке қайта жіберілді. 1958 жылдан 1961 жылға дейін Австралия армиясының штаб-пәтерінде әскери операциялар және жоспарлар дирекциясында кіші штаб офицері болды, ол 1958 жылы уақытша капитан, ал 1960 жылғы маусымда капитан болды. 1961 жылғы 6 ақпанда 4-ші далалық полкке жіберілді және сол жылы өзінің тегін Бадко деп өзгертті. Олар үшін оңай болу үшін үшінші қыздары дүниеге келгеннен кейін, олар тегін өзгертуді шешті. Оқу жаттығуларында Бадкок агрессивті және белсенді болды. Ол сондай-ақ тыныш, мейірімді және зейнетке шыққан адам болды, ол негізінен әйеліне сенім білдірді және еңкіш юморға ие болды. Оның әріптестері оны түсініксіз деп тапты. Ол әуесқойлықпен айналыспай, әскери тарихты оқыған. Қысқа бойлы, денелі, темекі тартпайтын және алкоголь ішпейтін, мүйізді көзілдірік тағып, қызметтен тыс уақытта әскери мәселелер бойынша әріптестеріне әңгіме айтатын. 1961 жылдың маусым айында Бадкок 103-ші далалық батареяға батарея капитаны болып тағайындалды және Малайя Федерациясында олармен бірге қызмет етті. 1962 жылдың 7-14 қарашасында Малайядан Оңтүстік Вьетнамға жіберілді, ол сол елдің Вьетконг пен Солтүстік Вьетнамның көтерілісіне қарсы күресін бақылады. Сапары барысында Бадкок жауынгерлік тәжірибе алуға тырысты. Ол Вьетнам Республикасы Армиясының (ВРВН) батальонымен Quảng Ngãi провинциясындағы операцияларда бес күн өткізді, оның ішінде бірлік жаумен қақтығысты, оның ішінде майдан шайқасы болды. Демалыс кезінде ол Монтаньярдтардың Орталық таулы аймақтағы базасына бару үшін тікұшаққа мінуге реттеді. Малайяға оралуы ұшақтың қозғалтқышының істен шығуына байланысты кешіктірілгенде, ол Меконг дельтасындағы 7-ші АРВН дивизиясының тікұшақпен жүргізілген операциясына қосылды. 1962 жылғы қарашада 1-ші далалық полкке оралды және 1965 жылдың тамызына дейін бөлімде болды. Осы кезде Бадкок артиллериядан Австралия Корольдік жаяу әскер корпусына ауысты, 1965 жылғы 10 тамызда уақытша майор болып жоғарылатылғаннан кейін, Жаңа Оңтүстік Уэльстің Инглберн қаласындағы жаяу әскер орталығына жіберілді. Бадкок Вьетнамдағы Австралия армиясының оқу командасына (AATTV) орналасуға сәтті өтініш берді және Мосмандағы (Жаңа Оңтүстік Уэльс) Ақпараттық орталықта және Квинслендтегі Канунградағы Джунгли оқу орталығында кеңесші курстарына қатысты. 1966 жылғы маусымда уақытша майор болып тағайындалды.

Badcoe was born Peter John Badcock on 11 January 1934 in the Adelaide suburb of Malvern, South Australia. His father was Leslie Allen Badcock, a public servant, and his mother was Gladys Mary Ann May Overton. He was educated at Adelaide Technical High School, before gaining employment as a clerk with the South Australian Public Service in 1950. Despite his father's opposition, Badcock held ambitions to join the Australian Army; and enlisted in the Regular Army on 10 June 1950. After a brief posting to the 16th National Service Battalion in early 1952, Badcock entered the Officer Cadet School, Portsea, on 12 July 1952, and was commissioned as a second lieutenant in the Royal Australian Artillery on 13 December that year. This was followed by a short posting to the 14th National Service Training Battalion, then a posting to the 1st Field Regiment in 1953. He returned to train national servicemen at Puckapunyal, Victoria, in 1955–1957. On 26 May 1956, he married Denise Maureen MacMahon in the Methodist Church at Manly, New South Wales. The couple had three daughters – Carey, Kim and Susanne. Badcock was posted back to the 1st Field Regiment in 1957–1958. A junior staff officer in the Directorate of Military Operations and Plans at Australian Army Headquarters from 1958 until 1961, he was promoted to temporary captain in 1958, and substantive captain in June 1960. On 6 February 1961, he was posted to the 4th Field Regiment, and the same year changed his surname to Badcoe. The couple decided to change their surname after their third daughter was born in order to make it easier for them. On training exercises, Badcoe was aggressive and energetic. He was also a quiet, gentle and retiring man who confided mainly in his wife and had a dry wit. His colleagues found him inscrutable. He avoided boisterous mess activities and preferred reading military history. Short and stocky, a teetotaller who did not smoke, he wore horn rimmed spectacles and regaled his colleagues on military matters when off duty. In June 1961, Badcoe was posted to the 103rd Field Battery as battery captain, and served a tour with them in the Federation of Malaya, attached to a British unit, in the aftermath of the Malayan Emergency. He was detached from Malaya to South Vietnam over the period 7–14 November 1962, and observed how that country was combating the Viet Cong (VC) and North Vietnamese insurgency. During his visit, Badcoe sought opportunities to experience combat. He spent five days with an Army of the Republic of Vietnam (ARVN) battalion on operations in Quảng Ngãi Province, during which the unit had contacts with the enemy, including a pitched battle. During what was supposed to be a rest period, he arranged a helicopter flight to visit a Montagnard base in the Central Highlands. When his return to Malaya was delayed by an aircraft engine breakdown, he managed to join a heliborne operation of the 7th ARVN Division in the Mekong Delta. He returned to the 1st Field Regiment in November 1962 and remained with the unit until August 1965. At this point, Badcoe transferred from the artillery to the Royal Australian Infantry Corps, and on promotion to temporary major on 10 August 1965, was posted to the Infantry Centre at Ingleburn, New South Wales. Badcoe successfully applied for a posting with the Australian Army Training Team Vietnam (AATTV), and attended adviser courses at the Intelligence Centre at Mosman, New South Wales, and Jungle Training Centre in Canungra, Queensland. He was promoted to provisional major in June 1966.

Вьетнам соғысы

Бадко 1966 жылғы 6 тамызда AATTV мүшесі ретінде Оңтүстік Вьетнамға келді. Ол Тхыа Тхьен провинциясының Нам Хоа ауданында секторлық кеңесші болып тағайындалды. Секторлық кеңесшілер аудандық деңгейде аумақтық күштердің екі құрамы – Аймақтық күштермен (RF) және Халық күштерімен (PF) жұмыс істеді, олар провинциялық басшының бақылауындағы провинциялық милицияның толық уақытты нысандары болды, ол сонымен қатар әскери сектордың басшысы да еді. Әр сектор провинцияға, ал әр сектор ауданға сәйкес келеді. Секторлық және секторлық кеңесшілердің бірнеше міндеттері болды: операциялар кезінде RF/PF-ты, көбінесе «Ruff Puffs» деп аталатындарды, сүйемелдеу; RF/PF-қа жұмыс барысында оқыту; елді мекендердегі қауіпсіздікті қадағалау; және секторда немесе секторде жұмыс істейтін ARVN әскерлерімен байланыс орнату. Нам Хоада келген алғашқы аптасында Бадко RF компаниясына кеңес беріп жатқанда, ағаш сызығындағы VC-нің кездейсоқ жасақтарынан атыс ашылды. Компания алға жылжығанда, олар бункерден атысқа түсті. Бадко өзінің мылтығы мен қол гранаталарын қолданып, бункерді үнсіздендіруге тырысты, сол кезде рота командирі жақыннан әуе көмегін шақыруды ұсынды. Бадко әуе көмегінің қажет еместігін айтты. Ол компанияның артынан келе жатқан джиптен екі канистр бензин жинап алды, содан кейін жасырынған жерлерді пайдаланып, оның от доғасынан тыс жақтан бункерге жақындады. Ол екі канистрді де бункерге құйып, біраз қашықтыққа шегініп, ақ фосфор гранатасымен тұтандырды, VC позицияларын жойып, ротаға алға жылжуға мүмкіндік берді. Бадко қара парашюттік беретінен оңай танылды, ол алдыңнан бастап, өзін жеңілмейтіндей сезім тудырды. Бұрынғы AATTV кеңесшісі және әскери тарихшы Иан МакНиллдің айтуынша, Бадконың ерекшелігі – оның құлшынысы, батылдығы және қайраттылығы, ал оның төңірегіндегілер оның оптимизмімен жұқты. Бадко өте батыл болғандықтан, ол ойсыздыққа ұқсады және осы тұрғыда әріптестері жиі ескертті. AATTV-де қызмет ететін офицер Джим Пашен Бадконың Хуэден Куанг Триге дейін джиппен жалғыз жүріп, өтіп бара жатқанда снайперлердің оқтарына түскенін еске алды. Бадко Вьетнамға, оның халқына және олардың дәстүр-салтына қатты қызығушылық танытты, әсіресе ежелгі корольдік қала Хуэге қызығушылық танытты. Ол AATTV асханасынан алкоголь мен сувенирлерді АҚШ теңізшілерімен RF бөлімшелеріне жабдықтар алу үшін айырбастады, сондай-ақ жетімдер үйіне азық-түлік пен заттар сыйлады. 1966 жылдың желтоқсан айында Бадко Хуэдегі провинциялық штаб-пәтерде секторлық операциялар жөніндегі кеңесші болды. Бұл рөл көбінесе жоспарлау, байланыс және штаб жұмысын қамтыды, бірақ Бадко өз міндеттемесін икемді түсіндірді және мүмкіндік болған кезде жергілікті күштерді шайқасқа бастап кетті. AATTV офицері капитан Барри Рисселдің айтуынша, ол шайқаста «нағыз жолбарыс» болды, бұл сипат оның американдық одақтастарын «Галлопинг майоры» деп атауға итермеледі. Бадкомен алғашқы кездесуінде капрал Крис Блэк оқиға орнын сипаттады: 1967 жылғы 23 ақпанда Бадко және оның АҚШ теңізшілер корпусының орынбасары капитан Джеймс Кустар Фу-Тху ауданындағы RF компаниясының операциясына кеңес берді. Олардың қапталында екі АҚШ армиясының кеңесшісі, капитан Клемент пен сержант Томаспен бірге PF взводы болды. Бадко мен Кустар флангтағы взводтан келіп жатқан үзіліспен атыс дыбысын ести бастады. Кустар радио хабарларын бақылап отырғанда, Клементтің жараланғанын және Томас қауіпте екенін естіді. Бадко PF взводына жету үшін аралықтағы отқа түскен жерді басып өтті, жау жақындаған сайын от күшейе түсті. Ол Клементтің взводтың алдында жатқанын және жараланған PF сарбазына көмекке бара жатқанда қаза тапқанын анықтады. Томас Клементке жетуге тырысты, бірақ ол жараланды және Клемент пен кері қайтқан взвод арасында ашық жерде жатты. Бадко қарсыластың кішкентай төбешік бойымен қазылғандығын байқады және шабуылға дайын компаниядай көрінді. Ол PF взводына жинап, жаудың позициясына қарсы шабуыл жасады. Автоматты оқтан қашып, автоматты қарудың орнына шабуыл жасап, өз мылтығынан экипажды атып өлтірді. Бадко бастаған PF взводы жауға ауыр зиян келтірді. PF взводы өз позициясын бекіткеннен кейін, Бадко Клементті көтеріп, қауіпті аймақтан алып шығу үшін әлі де атыс астында болды. Содан кейін ол Томастың қауіпсіз эвакуациялануына көмектесті. Операция сәтті аяқталды. Екі аптадан кейін секторлық RF жедел әрекет ететін компаниясы 7 наурызда Куанг Диен ауданының сектордегі бас штабына шабуыл жасаған шамамен екі батальондық VC күшіне жауап ретінде жіберілді. Куанг Диен ауданының бас штабы Хуэден солтүстік-батысқа қарай орналасқан атаулы ауылда болды. Бадко өзінің орынбасары және тағы бір американдық офицермен бірге джиптерден құралған колоннада келе жатқанда, олардың көлігі жолдан шығып, орға түсті. Оның орынбасары қаза тауып, Бадко көліктен шығып, рота командирімен бірге ауылға қарай жүрді. Бадко мен рота келген кезде, ауыл VC-мен басылып алынған және олар үш жақтан аудандық бас штабына шабуыл жасап жатты. Бадко жылдам ротаны взводтарға бөліп, содан кейін оларды жаудың оты арқылы VC-ге қарама-қарсы позицияға бастады. Оларды кеңінен тізімге енгізіп, содан кейін жаудың негізгі күшіне қарсы ашық жерде шабуыл жасады. Осы шабуылға қарсы VC дүркіреп тарап кетті және аудандық бас штабының гарнизоны сақталды. Бадконың араласуы ауыр шығындар мен аудандық бас штабының жаулануына жол бермеді. Бадко Оңтүстік Вьетнамдағы қызметі кезінде соғысқа көңілі тоймады. Оның ең қатты әсер еткен жағдайы 1967 жылғы ақпан айында болды, онда ол жұмыс істеген ARVN полкі басқарған үкіметтің жақтастары көп болатын VC басып алған ауылға напалм шабуылын ұйымдастырды, оның орнына VC-ні шабуылдап, жоюға тырысты. Бадко және басқа кеңесшілер напалмды қолдануды тоқтатуға тырысты, бірақ ARVN дивизиялық штабы олардың сөзін тыңдамады. Барлығы 40 азамат өлтірілді немесе жараланды, ал Бадко келесі бір жарым күн денелерді алып кетуге және аман қалғандарға жаңа тұрғын үй табуға жұмсады. Соңында ол бұл қақтығыстың «жеңіліс соғысы» екеніне келді. 7 сәуірде Бадко әйелі мен балаларына ашық хат жазып, соғыстың жүргізілуіне қатысты «алаңдаушылық пен цинизм» сезімін білдірді және үйге қайтуға ниеттенгенін жеткізді. Осы уақытта Бадко келесі күні Жапонның Окинава аралындағы қысқа демалысқа шығуды жоспарлап отырды, өзімен бірге операцияны бақылап жүрген австралиялық армиялық досымен бірге. 7 сәуірдің таңында Бадко өрістен оралғанда, басқа кеңесшінің ауруына байланысты секторлық штаб-пәтердегі міндетті офицер болып жұмыс істеуі керек екенін естіді. Ол досын Данаңға шығарып салып, Хуэге қайтып оралып, өз сменасын аяқтағаннан кейін оған қосылуды жоспарлады. Бірақ ол көп ұзамай Хуэден шамамен солтүстікке қарай орналасқан Хуонг Тра ауданындағы Ан Туан елді мекенінде ARVN күші үшін жағдайдың нашарлап бара жатқанын білді. Операцияға 1-ші ARVN дивизиясының элиталық Хақ Бао (Қара пантера) дивизиялық жедел әрекет ететін компаниясы, бронетранспортерлер эскадроны және екі RF компаниясы қатысты. Олар Ан Туандағы жақсы бекінілген позицияларды ұстап тұрған VC күшінің шамамен екі компаниясын жоюға тырысты. ARVN күші қарсыластың қарсылығына тап болды және ауыр шығындарға ұшырады. Бадко күштің кеңесшісі жоқ екенін түсінді, өйткені Хақ Бао кеңесшілерінің бірі ауру болды және кеңесшілер жұпта жұмыс істеуі керек болды. Кез келген кеңесшісіз ARVN VC-ні жою үшін жақыннан әуе көмегіне қол жеткізе алмады. Бадко ARVN күшіне барып, оларға көмектесуі керек екенін шешті. Ол…

Badcoe arrived in South Vietnam on 6 August 1966 as a member of the AATTV. He was posted as a sub sector adviser in the Nam Hóa District of Thừa Thiên Province. Sub sector advisers worked at the district level with two elements of the Territorial Forces, the Regional Force (RF) and Popular Force (PF), which were both forms of full time provincial militia under control of the provincial chief, who was also the military sector chief. Each sector corresponded with a province, and each sub sector with a district. The sector and sub sector advisers had several responsibilities: to accompany the RF/PF, colloquially known as "Ruff Puffs", on operations; to provide on the job training to the RF/PF; to oversee security in the hamlets; and to liaise with the ARVN troops operating in the sector or sub sector. In his first week at Nam Hóa, Badcoe was advising an RF company on a clearing operation when it came under fire from VC irregulars in a treeline. As the company pressed forward, it came under fire from a bunker. Badcoe unsuccessfully tried to silence the bunker using his rifle and hand grenades, at which point the company commander suggested calling in close air support. Badcoe responded that air support was not necessary. He collected two jerrycans of petrol from a jeep following the company and then, circling around using cover, approached the bunker from outside its arc of fire. He poured both jerrycans over the bunker, backed off some distance and ignited it with a white phosphorus grenade, destroying the VC position and allowing the company to advance. Easily identified by the maroon paratroop beret he wore, Badcoe led from the front and gave the impression he believed himself invincible. According to the former AATTV adviser and military historian Ian McNeill, enthusiasm, courage and audacity were Badcoe's hallmarks, and those around him were often infected by his optimism. Badcoe was so fearless he appeared reckless, and was often cautioned by colleagues in this respect. Jim Pashen, a warrant officer serving with the AATTV, recalled Badcoe driving alone in a jeep from Huế to Quảng Trị, and being shot at by snipers as he passed by. Badcoe was also very interested in Vietnam, its people and their customs, and was particularly fascinated by Huế, the ancient royal city. He traded alcohol and souvenirs from the AATTV's canteen with US Marines to acquire equipment for RF units, and also donated food and supplies to an orphanage. In December 1966, Badcoe became the sector operations adviser at the provincial headquarters in Huế. This role generally involved planning, liaison and staff work, but Badcoe interpreted his duty statement flexibly and led local forces into combat whenever he got the chance. According to a fellow AATTV officer, Captain Barry Rissel, he was a "veritable tiger" in combat, a characteristic that led his US allies to dub him "The Galloping Major". At his first meeting with Badcoe, Corporal Chris Black described the scene:

On 23 February 1967, Badcoe and his United States Marine Corps deputy, Captain James Custar, were advising an RF company operation in the Phu Thu District. About on their flank was a PF platoon accompanied by two United States Army advisers, Captain Clement and Sergeant Thomas. Badcoe and Custar began to hear intermittent rifle fire, coming from the direction of the flanking platoon. Custar was monitoring radio transmissions when he heard that Clement had been wounded and Thomas was in danger. Badcoe ran across the intervening fire swept ground to reach the PF platoon, with the enemy fire intensifying as he approached. He discovered that Clement was lying ahead of the platoon, and had been mortally wounded while going to assist a wounded PF soldier. Thomas had tried to reach Clement and had in turn been wounded and was lying in the open between Clement and the platoon, which had pulled back. Badcoe observed that the enemy were dug in along a small rise, and appeared to be in about company strength and readying for an attack. He gathered the PF platoon and led a frontal assault on the enemy position, firing as he went. Dodging automatic fire, he charged a machine gun position and shot the crew with his rifle. Led by Badcoe, the PF platoon inflicted heavy casualties on the enemy. Once the PF platoon had consolidated its position, Badcoe went back, still under fire, to lift Clement and carry him out of the danger area. He then returned and assisted Thomas to a position from which he could be safely evacuated. The operation concluded successfully. Two weeks later, the sector RF reaction company was tasked to the Quảng Điền District sub sector on 7 March in response to an attack on its district headquarters by a VC force of about two battalions. Quảng Điền District headquarters was in the eponymous village, about northwest of Huế. Badcoe was travelling in a vehicle convoy with his deputy and another US officer, when their vehicle veered off the road into a ditch. His deputy was killed and Badcoe left the vehicle and joined the company commander as they drove towards the village. By the time Badcoe and the company arrived, the village was occupied by the VC, and they were attacking the district headquarters from three sides. Badcoe quickly formed the company up into platoons, then led them through enemy fire to a position which flanked the VC. Forming them into an extended line, he then led them in an assault across open ground against the main VC force. In the face of this attack, the VC withdrew in disarray and the garrison of the district headquarters was saved. Badcoe's intervention prevented serious losses and the capture of the district headquarters. Badcoe became disillusioned with the war during his service in South Vietnam. He was particularly affected by an incident in February 1967 in which the ARVN regiment he was working with called in a napalm strike on a VC occupied village, whose population was strongly supportive of the government, instead of attempting to attack and dislodge the VC. Badcoe and other advisers attempted to stop the use of napalm, but the ARVN divisional headquarters overruled them. A total of 40 civilians were killed or wounded, and Badcoe spent the next day and a half arranging the removal of bodies and new accommodation for the survivors. He eventually concluded that the conflict was an "unwinnable war". On 7 April, Badcoe, who wrote frankly to his wife and children, penned a letter to them expressing his "unease and cynicism" about the conduct of the war and indicating that he wished to come home. At this time Badcoe was planning to take a short break on the Japanese island of Okinawa starting the following day, with an Australian Army friend who had been visiting him, observing operations. When he returned from the field early in the morning of 7 April, Badcoe was told that he was required to act as sector headquarters duty officer due to the illness of another adviser. He saw his friend off to Da Nang and returned to Huế where he commenced duty, planning to join his friend once he had completed his shift. He soon became aware that an operation was going badly for an ARVN force at the hamlet of An Thuan in Hương Trà District, about north of Huế. The operation involved the elite Hac Bao (Black Panther) divisional reaction company of the 1st ARVN Division, along with a squadron of armoured personnel carriers (APCs) and two RF companies. They were attempting to eliminate a VC force of about two companies which was holding well entrenched positions at An Thuan. The ARVN force had been met with intense fire and had suffered heavy casualties. Badcoe realised that the force did not have any advisers, because one of the Hac Bao advisers was ill, and advisers were required to work in pairs. Without any advisers, the ARVN were unable to access close air support to dislodge the VC. Badcoe decided that he needed to go out to the ARVN force and assist them. He arranged for relief as the sector duty officer, grabbed his weapons and equipment, and collected Sergeant Alberto Alvarado, his US Army deputy adviser and radio operator. They sped in their jeep towards An Thuan. Upon arrival, they found the ARVN force preparing for another assault, which was to consist of the APCs followed by the Hac Bao company. Badcoe and his deputy climbed aboard an APC and joined the attack. About from An Thuan, the force was moving through the hamlet's cemetery and hostile fire increased markedly, from recoilless rifles, mortars, machine guns and small arms. The APCs drove through the cemetery and deployed to suppress the enemy fire. The Hac Bao company pressed forward through the cemetery, at which time Badcoe and Alvarado dismounted and joined them. During the last stages of the attack, the two advisers were leading the infantry when the enemy fire became so heavy that both the APCs and infantry began falling back through the cemetery. Badcoe began rallying the ARVN soldiers to renew the assault, and artillery was called in on the enemy positions. After this, Badcoe and Alvarado again pushed forward, attempting to encourage the ARVN troops to press home the attack. The final stages of the line of assault crossed dry, open rice paddy fields with no cover. Enemy fire converged on Badcoe, Alvarado and the ARVN troops, who again went to ground. On this occasion, Badcoe refused to fall back. He headed straight for an enemy machine gun position that was causing devastation among the ARVN force. Forced to ground by the intense fire, Badcoe was soon joined by Alvarado. Badcoe lifted himself up to throw a hand grenade, but was pulled down by Alvarado as bullets cracked overhead. When he rose to throw again, he was cut down by machine gun fire and killed instantly. Alvarado attempted to recover his body, but was shot in the leg. He then used his radio to call in close air support and more artillery to suppress the enemy fire. The Hac Bao company, supported by the APCs, then moved forward and captured the objective. A military funeral for Badcoe was held in Huế, the largest for any Allied soldier until that date. Badcoe was buried in the Terendak Garrison Cemetery in Malacca, Malaysia. The epitaph on his gravestone reads: "He lived and died a soldier". According to McNeill, Badcoe was highly respected by both South Vietnamese and US allies, and was an inspirational leader who had saved the lives of his comrades and turned defeat into victory on many occasions.

Сценарийден кейінгі

1967 жылғы 23 ақпан, 7 наурыз және 7 сәуірде Бадконың көрсеткен батылдығы мен басшылығы үшін, ол қаза болғаннан кейін Виктория кресімен марапатталды. Бұл сол кезде Австралия қарулы күштерінің мүшесіне шайқастағы ерлігі үшін берілетін ең жоғары награда еді. Сыйлықтың толық сипаттамасы 1967 жылғы 17 қазанда «The London Gazette» газетінде жарияланды. Онда былай делінген:

Денис Бадкое 1968 жылғы 5 сәуірде Канберрадағы Үкімет үйінде генерал-губернатор Лорд Кейсиден күйеуінің Виктория кресін алды. Бадкоға АҚШ-тың күміс жұлдызы, қола жапырақтары бар кластері, Әуе медалі және Қызғылт жүрек медалі табысталды, сондай-ақ ол Вьетнамның Ұлттық орденінің рыцары атанды. Оңтүстік Вьетнам оған «Батылдық кресін», «Алтын жұлдызын», «Құрмет белгісін» және «Жаралы сарбаз» медалін, «Вьетнамдағы әскери қызметі үшін» медалін, «Австралия қорғаныс медалін» берді. 1948–1975 жылдардағы Оңтүстік-Шығыс Азиядағы қақтығыстарға қатысу тарихында Бадко «өз мамандығына берілген сарбаз» деп бағаланды, ол «вьетнамдықтардың мәдениетін және олармен қарым-қатынастың ерекшеліктерін тез түсінді, сонымен қатар оқытып, басқарған вьетнамдық аумақтық сарбаздарға құрметпен қарады». AATTV мүшелері көптеген наградалар алды, ал бөлімше Австралия армиясындағы өз мөлшеріне қарағанда ең көп марапатталған бөлімше болып ерекшеленді. Вьетнамда Виктория кресімен төрт австралиялық сарбаз марапатталды, олардың барлығы AATTV мүшелері еді, ал екеуі қаза болғаннан кейін марапатталды. 1967 жылғы қарашада Вунг-Таудағы 1-ші австралиялық қолдау кешеніндегі сарбаздар клубы оның құрметіне Питер Бадко клубы деп аталды. Портсидегі жиналыстар залы мен кітапханаға оның есімі берілді, сонымен қатар оның суреті мен қола тақтасы қойылды. 1985 жылы Портси жабылып, Канберрадағы Дантроун Корольдік әскери колледжінің әскери оқу блогындағы негізгі лекция залына оның есімі берілді. 1998–1999 жылдары Канберра мен Сидней арасындағы Еске алу жолындағы Джордж көліне жақын жерде Бадконың құрметіне демалыс аймағы құрылды. 1999 жылы бұрынғы әскери оңалту орталығы Оңтүстік Австралияның Эдинбург қаласындағы «Питер Бадко ВК кешеніне» көшірілді. Бадконың медальдары мен жеке естеліктері 2008 жылғы 20 мамырда Сиднейде аукционда сатылымға шығарылды және Оңтүстік Австралия үкіметімен бірлесіп, медиа магнаты және меценат Керри Стоуксқа 488 000 австралиялық долларға сатылды. Бадконың Виктория кресі мен оған байланысты медальдары Аделаидадағы Оңтүстік Австралия мұражайында қойылды, содан кейін 2009 жылғы 21 наурыздан 20 маусымға дейін Оңтүстік Австралияның 17 аймақтық қаласын аралап, 2016 жылдан бастап Канберрадағы Австралия соғыс мемориалында тұрақты түрде көрсетілді. Оның ВЦ-ы австралиялықтарға берілген 100 ВЦ-ның 71-і болды. 2004 жылдан бері Аделаидадағы Австралия футбол лигасының матчында ең көп батылдық, шеберлік, жанқиярлық және командалық жұмыс көрсеткен ойыншыға «Питер Бадко ВК медалі» табыс етіледі. Бұл медальді үш рет Порт-Аделаида футбол клубының Трэвис Боак, екі рет Джилонг футбол клубының Джоэл Селвуд жеңіп алды. 2015 жылы Австралия үкіметі Терендакта жерленген 22 австралиялық сарбаздың сүйегін елге қайтарды, бірақ Бадкоу отбасы оның тілегіне сәйкес, оның сол жерде қалғанын қалады. 2016 жылы Оңтүстік Австралияның Эшфорд сайлау округінің атауы оның құрметіне Бадкоу деп өзгертілді. 2020 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Ньюкасл қаласында 60 төсектік «Питер Бадко ВК үйі» аталатын қарттарға арналған тұрғын үй құрылысы аяқталды. Бұл жобаны Австралияның Returned and Services League (New South Wales Branch) қарттарға арналған RSL LifeCare ұйымы жүзеге асырды.

Denise Badcoe received her husband's Victoria Cross from the Governor General, Lord Casey, at Government House, Canberra, on 5 April 1968. Badcoe was awarded the United States Silver Star with bronze oak leaf cluster, Air Medal and Purple Heart, and was made a Knight of the National Order of Vietnam. South Vietnam also awarded him the Cross of Gallantry with Palm, Gold Star, and Silver Star, the Armed Forces Honor Medal, First Class, Vietnam Campaign Medal and Wound Medal, and he posthumously received the Vietnam Medal and Australian Defence Medal from Australia. The Official History of Australia's Involvement in Southeast Asian Conflicts 1948–1975 judged that Badcoe was "a dedicated career soldier" who "quickly acquired an understanding of the Vietnamese people and their customs along with an affectionate respect for the Vietnamese territorials he trained and led". Members of the AATTV received many decorations, and the unit gained the distinction of being "probably the mostly highly decorated unit for its size in the Australian Army". Only four Australians were awarded the Victoria Cross in Vietnam; all went to members of the AATTV, two of them posthumously. The soldiers' club at the 1st Australian Support Compound in Vung Tau was named the Peter Badcoe Club in his honour in November 1967. At Portsea, the assembly room and library was named after him, complete with a portrait and bronze plaque. After Portsea closed in 1985, the main lecture theatre in the Military Instruction Block at Royal Military College, Duntroon in Canberra was named after him. In 1998–1999, a rest area in Badcoe's honour was established near Lake George on the Remembrance Driveway between Canberra and Sydney. In 1999, the Ex Military Rehabilitation Centre moved to the "Peter Badcoe VC Complex" at Edinburgh, South Australia. Badcoe's medal group and personal memoirs were offered for sale by auction in Sydney on 20 May 2008 and were sold for A$488,000 to the media magnate and philanthropist Kerry Stokes in collaboration with the Government of South Australia. Badcoe's Victoria Cross and associated medals were displayed at the South Australian Museum in Adelaide, prior to being toured to 17 regional towns in South Australia between 21 March and 20 June 2009, before being displayed permanently at the Australian War Memorial in Canberra from 2016. His VC was the 71st of the 100 VCs awarded to Australians to be placed on public display there. Since 2004, the award for the player displaying the most courage, skill, self sacrifice and teamwork in the Australian Football League match in Adelaide on Anzac Day each year has been called the Peter Badcoe VC Medal. The medal has been won by three times by Travis Boak of the Port Adelaide Football Club, and twice by Joel Selwood of the Geelong Football Club. In 2015, the Australian government repatriated the remains of 22 Australian soldiers buried at Terendak, but the Badcoe family asked that he remain buried there, in accordance with his express wishes. In 2016, the South Australian electoral district of Ashford was renamed Badcoe in his honour. In 2020, a 60 bed residential aged care facility named Peter Badcoe VC House was completed in Newcastle, New South Wales, by the Returned and Services League of Australia (New South Wales Branch) aged care arm, RSL LifeCare.