Әлеуметтік саясат: қоғамды жетілдіруге бағытталған институттардың әрекеті

Кіріспе

Қоғамды жақсартуға бағытталған институционалдық агенттіктердің қызметі. Кейбір мамандар мен университеттер әлеуметтік саясатты мемлекеттік саясаттың бір бөлігі деп қарастырса, ал басқа мамандар әлеуметтік саясат пен мемлекеттік саясатты бірдей қоғамдық мүддеге қол жеткізудің екі бөлек, бәсекелес тәсілі ретінде сипаттайды (денсаулық сақтаудағы дәрігер-терапевт және дәрігер-хирург сияқты), әлеуметтік саясат мемлекеттік саясаттан көбірек интегралды деп есептеледі. Университет қай тұжырымға ұмтылса да, әлеуметтік саясат әл-ауқат мемлекеті мен әлеуметтік қызметтерді зерттеуден басталады. Ол адам өмірінің сапасын арттыратын, адамның тұру жағдайларына әсер ететін нұсқаулар, принциптер, заңнама және осыған байланысты шаралардан тұрады. Лондон экономика мектебінің әлеуметтік саясат кафедрасы әлеуметтік саясатты "қоғамның әлеуметтік қажеттіліктерге жауап беруін талдаумен айналысатын пәнаралық және қолданбалы ғылым" деп анықтайды, ол студенттерде теорияны және экономика, социология, психология, география, тарих, құқық, философия және саяси ғылымдар сияқты әлеуметтік ғылымдардың кең ауқымынан алынған дәлелдерді түсіну қабілетін дамытуға ұмтылады. Гарвард университетінің Малкольм Винер әлеуметтік саясат орталығы әлеуметтік саясатты "денсаулық сақтау, әлеуметтік қызметтер, қылмыстық әділет, теңсіздік, білім беру және еңбек салаларындағы мемлекеттік саясат және практика" деп сипаттайды. Әлеуметтік саясат қоғам мүшелерінің әл-ауқатына әсер ететін, сол қоғамдағы тауарлар мен ресурстардың таралуын және қолжетімділігін қалыптастыратын шаралар ретінде де қарастырылуы мүмкін. Әлеуметтік саясат көбінесе шешімі қиын мәселелермен айналысады. АҚШ және Канададағы "әлеуметтік саясат" талқылауы расизмге қарсы күрес, ЛГБТ мәселелері (мысалы, бір жынысты неке), аборт, қару, эвтаназия, есірткі және проституцияның құқықтық мәртебесі сияқты әлеуметтік мәселелер бойынша үкіметтік саясатқа да қатысты болуы мүмкін. Басқа елдерде бұл мәселелер денсаулық сақтау және ішкі саясатқа жатқызылады. Әлеуметтік саясатты зерттеуді Бірмингем университеті, Йорк университеті, Оксфорд университеті және Пенсильвания университеті сияқты оқу орындарында жеке мамандық ретінде оқуға болады, сондай-ақ МакГилл университеті, Балсилли халықаралық қатынастар мектебі, Харис қоғамдық саясат мектебі және Герти басқару мектебі сияқты оқу орындарында мемлекеттік саясат бағдарламасының бір бөлігі ретінде мамандануға болады, немесе әлеуметтік жұмыс немесе қоғамдық денсаулық сақтау сияқты ұқсас саламен бірге біріктірілген мамандық алуға болады, мысалы Вашингтон университетіндегі Джордж Уоррен Браун әлеуметтік жұмыс мектебінде. Әлемнің дамып келе жатқан елдерінде әлеуметтік саясат мемлекеттік саясат бағдарламасымен бірге ұсынылады, мысалы Бангалор қаласындағы Үндістанның Ұлттық құқық мектебінің Мемлекеттік саясат институтында даму саясатымен біріктірілген.

Action of institutional agencies that aim to improve society

Some professionals and universities consider social policy a subset of public policy, while other practitioners characterize social policy and public policy to be two separate, competing approaches for the same public interest (similar to MD and DO in healthcare), with social policy deemed more holistic than public policy. Whichever of these persuasions a university adheres to, social policy begins with the study of the welfare state and social services. It consists of guidelines, principles, legislation and associated activities that affect the living conditions conducive to human welfare, such as a person's quality of life. The Department of Social Policy at the London School of Economics defines social policy as "an interdisciplinary and applied subject concerned with the analysis of societies' responses to social need", which seeks to foster in its students a capacity to understand theory and evidence drawn from a wide range of social science disciplines, including economics, sociology, psychology, geography, history, law, philosophy and political science. The Malcolm Wiener Center for Social Policy at Harvard University describes social policy as "public policy and practice in the areas of health care, human services, criminal justice, inequality, education, and labor". Social policy might also be described as actions that affect the well being of members of a society through shaping the distribution of and access to goods and resources in that society. Social policy often deals with wicked problems. The discussion of 'social policy' in the United States and Canada can also apply to governmental policy on social issues such as tackling racism, LGBT issues (such as same sex marriage) and the legal status of abortion, guns, euthanasia, recreational drugs and prostitution. In other countries, these issues would be classified under health policy and domestic policy. The study of social policy can either be a stand alone degree at providers such as the University of Birmingham, University of York, Oxford University, and the University of Pennsylvania, a specialization as part of a public policy degree program such as at McGill University, Balsillie School of International Affairs, Harris School of Public Policy, and the Hertie School of Governance, or a joint degree along with a similar related degree in social work or public health such as at George Warren Brown School of Social Work at Washington University in St. Louis. In the Global South, social policy is offered along with public policy degree programmes, as at the Institute of Public Policy, National Law School of India University, Bangalore, combined with development policy.

Тарих

Әлеуметтік саясат – қоғамды жақсарту немесе реформалау мақсатындағы үкіметтік немесе институционалдық органдардың жоспары немесе әрекеттері. Әлеуметтік саясат тұңғыш рет 1940 жылдары Ұлыбританиядағы әлеуметтік басқару саласында Ричард Титмусспен қалыптасты. Титмустың 1955 жылғы «Әлеуметтік игіліктердің бөлінісі» атты мақаласы әлеуметтік саясаттың әлеуметтік басқаруды біртіндеп сіңіруіне негіз салды. Титмусс – нарықтың кемшіліктері, таңдап алынған әлеуметтік қызметтердің жеткіліксіздігі, коллективизм мен жалпыға ортақ көзқарастардың басымдығы туралы жазған эссеші. Кейбір ғалымдар әлеуметтік саясатты пәнаралық тәжірибе саласы деп сипаттайды, ал Фиона Уильямс және Пит Алкок сияқты ғалымдар оны жеке ғылым саласы деп санайды. Адамдардың әл-ауқатына тікелей араласудың ең алғашқы мысалдары б.з.д. 123 жылы Римде құрылған Кура Аннона (астық тарату) мен VI ғасырда Исламның екінші халифасы болған Омар ибн әл-Хаттабтың билігіне дейін барады: ол зекет қаражатын және басқа да мемлекеттік ресурстарды зейнетақы, табысқа көмектесу, балаларға жәрдемақы беру және мұсылман емес қауым өкілдеріне стипендия тағайындау үшін пайдаланды. Англияның кедейлер заңдарының қабылдануы кедейлікті және қылмыстың қайталануын азайтуға көмектесті. Осы заңдар Беркшир судьяларына Спиенхэмленд жүйесін енгізуге ықпал етті, ол сөздің қазіргі мағынасындағы алғашқы әлеуметтік бағдарлама болды. Қазіргі Батыста Огюст Конт сияқты ғылыми әлеуметтік жоспарлауды қолдаушылар мен Чарльз Бут сияқты әлеуметтік зерттеушілер өнеркәсіптік революциядан кейін алғашқы индустриалды елдерде әлеуметтік саясатты қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Викториялық Англияның қалалық аймақтарындағы жағдайды көрсеткен кедейлік туралы зерттеулер кедейлер заңдары жүйесінің күрт төмендеуіне және жойылуына, сондай-ақ либералдық әлеуметтік реформаларға әкелді. Әлеуметтік саясаттың дамуындағы маңызды мысалдардың бірі – 19 ғасыр Германиясындағы Бисмарк жүйесіндегі әлеуметтік қамтамасыз ету, 1933-1935 жылдар аралығында АҚШ-та «Жаңа саясат» аясында енгізілген әлеуметтік сақтандыру саясаты, сондай-ақ Ұлыбританиядағы Беверидж есебі және 1946 жылғы Ұлттық денсаулық сақтау заңы. Осылайша, практикада әлеуметтік сақтандырудың екі негізгі моделі пайда болды: Германиядан Бисмарк моделі және Ұлыбританиядан Беверидж моделі. 21 ғасырдағы әлеуметтік саясат күрделі және әр мемлекетте жергілікті және ұлттық үкіметтердің, сондай-ақ жоғарырақ деңгейдегі саяси ықпалдың әсеріне жатады. Мысалы, Еуропалық Одаққа мүшелік мүше мемлекеттердің Еуропалық Одақ заңнамасының әлеуметтік тарауына сәйкес келуіне байланысты.

Social policy is a plan or action of government or institutional agencies which aim to improve or reform society. Social policy was first conceived in the 1940s by Richard Titmuss within the field of social administration in Britain. Titmuss's essay on the "Social Division of Welfare" (1955) laid the development for social policy to gradually absorb social administration. Titmuss was an essayist whose work concerned the failure of the market; the inadequacy of selective social services; and the superiority of collectivism and universal approaches. While some scholars describe social policy as an interdisciplinary field of practice, scholars like Fiona Williams and Pete Alcock believe social policy is a discipline unto itself. Some of the earliest examples of direct intervention by government in human welfare date back to Ancient Rome's Cura Annonae (grain dole) founded in 123 BC, and Umar ibn al Khattāb's rule as the second caliph of Islam in the 6th century: he used zakat collections and also other governmental resources to establish pensions, income support, child benefits, and various stipends for people of the non Muslim community. The enactment of English Poor Laws helped curb poverty and recidivism: these laws influenced the justices of Berkshire to implement the Speenhamland system, which was the first social program in the modern sense of that word. In the modern West, proponents of scientific social planning such as the sociologist Auguste Comte, and social researchers, such as Charles Booth, contributed to the emergence of social policymaking in the first industrialised countries following the Industrial Revolution. Surveys of poverty exposing the brutal conditions in the urban slum conurbations of Victorian Britain supplied the pressure leading to changes such as the decline and abolition of the poor law system and Liberal welfare reforms. Other significant examples in the development of social policy are the Bismarckian welfare state in 19th century Germany, social security policies in the United States introduced under the rubric of the New Deal between 1933 and 1935, and both the Beveridge Report and the National Health Service Act 1946 in Britain. Thus, two major models of social insurance arose in practice: Bismarkian welfare from Germany and Beveridgean welfare from Britain. Social policy in the 21st century is complex and in each state it is subject to local and national governments, as well as supranational political influence. For example, membership of the European Union is conditional on member states' adherence to the Social Chapter of European Union law

Түрлері

Әлеуметтік саясат адамның әл-ауқатын жақсартуға және білім, денсаулық сақтау, тұрғын үй және экономикалық қауіпсіздік сияқты қажеттіліктерін қанағаттандыруға бағытталған. Әлеуметтік саясаттың маңызды салалары – әл-ауқат, кедейлікті азайту, әлеуметтік қамсыздандыру, әділеттілік, жұмыссыздыққа байланысты төлемдер, тұру жағдайлары, жануарлар құқықтары, зейнетақы, денсаулық сақтау, әлеуметтік тұрғын үй, отбасылық саясат, әлеуметтік қамқорлық, балаларды қорғау, әлеуметтік оқшаулану, білім беру саясаты, қылмыс пен қылмыстық әділет, қала құрылысы және еңбек мәселелері болып табылады.

АҚШ-тың әлеуметтік саясаты

Америка Құрама Штаттары салыстырмалы елдерге қарағанда жомарт әлеуметтік шығындар жасаудың алғашқы қадамдарын жасады, өйткені ол Азамат соғысының ардагерлері мен олардың отбасыларына айтарлықтай әлеуметтік көмек көрсетті. Дегенмен, АҚШ басқа дамыған өнеркәсіптік демократиялармен салыстырғанда әлеуметтік шығындар жөнінен артта қалды. Діни, нәсілдік, идеологиялық, ғылыми және философиялық қозғалыстар мен идеялар американдық әлеуметтік саясатқа тарихи түрде әсер етіп келді, мысалы, Джон Кальвиннің алдын ала тағдыр туралы идеясы және протестанттық құндылықтар – қажырлы еңбек және жеке басқа құрмет. Сонымен қатар, әлеуметтік дарвинизм Американың капитализм туралы түсініктерін қалыптастыруға және «күштінің тірі қалуы» санасын қалыптастыруға көмектесті. Католик шіркеуінің әлеуметтік тұжырымы да әлеуметтік саясаттың дамуына елеулі үлес қосты. Президент Франклин Д. Рузвельттің «Жаңа келісім» бағдарламасы – әлеуметтік саясаттың көрнекті үлгісі болып табылады, ол негізінен жұмыс орындарын ұйымдастыру және мемлекеттік шығындар арқылы экономиканы жандандыруға бағытталған, ақшалай төлемдерге емес, жобаларға инвестиция жасауға басымдық берді. Бұл бағдарламалар 1930 жылдары АҚШ-қа әсер еткен Ұлы депрессияға жауап ретінде әзірленді. Әлеуметтік саясатқа мемлекеттік араласуды күшейтуді жақтаған АҚШ саясаткерлері өз ұсыныстарын әдетте әл-ауқат немесе жеңілдіктер туралы дәстүрлі түсініктерге сүйенбейді. Мысалы, Medicare және Medicaid бағдарламаларын ұсынып, президент Линдон Б. Джонсон кедейлік пен өмір сапасын қамтитын кең көрініс ұсынған «Ұлы қоғам» атты пакетті таныстырды. Президент Линдон Б. Джонсон «Ұлы қоғам» бағдарламасы аясында білім беру саясатын жүзеге асыруға тырысты, бірнеше бағдарламалар мен заңдарды енгізді, соның ішінде 1965 жылғы бастауыш және орта білім беру туралы заң (ESEA), 1965 жылғы жоғары білім беру туралы заң (HEA) және 1967 жылғы екі тілді білім беру туралы заң (BEA) және тағы да басқалары. Бұл заңдар республикалық президент Джордж Буш әкімшілігі кезінде екі партияның қолдауымен қабылданған «Ешбір бала артта қалмауы керек» (NCLB) заңының білім беру саясатындағы өзгерістерінің негізін құрады. Заң 2002 жылдың 8 қаңтарында күшіне енді, білім беру стандарттарын көтеруге, білім берудегі теңсіздіктерді (жетістіктердегі алшақтық ретінде) және мектептердегі жауапкершілік мәселелері ретінде қарастырылатын мәселелерді шешуге бағытталды. «Ешбір бала артта қалмауы керек» заңы бойынша әрбір штат федералдық қаржыландыру алу үшін оқушылардың негізгі дағдыларын бағалауға міндетті болды. Заң АҚШ білім беру жүйесіндегі мәселелерді шешуге тырысқанмен, оның ережелері тиімсіз деп танылды. Штаттар өздерін бағалау кезінде өз стандарттарын құруды жалғастырды. NCLB сонымен қатар «төмен өнімді» немесе «жетілмеген» деп танылған көптеген мектептердің жабылуына әкелді, бұл қара нәсілді оқушылар мен ауылдық қауымдастықтарға қызмет көрсететін мектептерге пропорционалды түрде әсер етті. NCLB ережелері президент Барак Обаманың әкімшілігі кезінде қабылданған «Жоғары жетістікке ұмтылыс» (R2T, RTTT немесе RTT) және «Әрбір баланың табысқа жетуі» (ESSA) заңдарымен өзгертілді және жаңартылды. Сақтандыру саясатының маңыздылығы артып келеді, ал денсаулық сақтау саласындағы заңнаманың әлеуметтік саясат ретіндегі соңғы мысалы – 111-ші АҚШ Конгресі жасаған және 2010 жылдың 23 наурызында демократ президент Барак Обама қол қойған пациенттерді қорғау және қолжетімді күтім туралы заң.

The United States was a pioneer in generous social spending (relative to comparable countries), as it provided substantial social spending for Civil War veterans and their families. However, the United States would go on to lag behind other advanced industrial democracies in social spending. Religious, racial, ideological, scientific and philosophical movements and ideas have historically influenced American social policy, for example, John Calvin and his idea of pre destination and the Protestant Values of hard work and individualism. Moreover, Social Darwinism helped mold America's ideas of capitalism and the survival of the fittest mentality. The Catholic Church's social teaching has also been considerably influential to the development of social policy. President Franklin D. Roosevelt's ground breaking New Deal is a paragon example of Social Policy that focused predominantly on a program of providing work and stimulating the economy through public spending on projects, rather than on cash payment. The programs were in response to the Great Depression affecting the United States in the 1930s. United States politicians who have favored increasing government observance of social policy often do not frame their proposals around typical notions of welfare or benefits; instead, in cases like Medicare and Medicaid, President Lyndon B. Johnson presented a package called the Great Society that framed a larger vision around poverty and quality of life. President Lyndon B. Johnson would also attempt to implement education policy under his Great Society package, introducing several programs and laws, such as the Elementary and Secondary Education Act of 1965 (ESEA), Higher Education Act of 1965 (HEA), and the Bilingual Education Act of 1967 (BEA), and many others. These laws would form the backbone of the education policy changes of the No Child Left Behind Act (NCLB), introduced during the administration of Republican President George W. Bush with bipartisan support. The law took effect on January 8, 2002, attempting to raise standards in education, address educational inequities (framed as an achievement gap), and issues in schools framed as issues of accountability. The No Child Left Behind Act required every state to assess students on basic skills to receive federal funding. While the law did attempt to address issues underlying U. S. education, it's provisions were widely viewed as unsuccessful. States continued to create their own standards while assessing themselves. NCLB also led to the closure of numerous schools labeled "low performing" or "failing", disproportionately impacting schools that served predominately Black students and rural communities. Provisions of NCLB were changed and replaced under the Race to the Top (R2T, RTTT or RTT) and Every Child Succeeds Act (ESSA) passed during the Administration of President Barack Obama. Insurance has been a growing policy topic, and a recent example of health care law as social policy is the Patient Protection and Affordable Care Act formed by the 111th U. S. Congress and signed into law by President Barack Obama, a Democrat, on March 23, 2010.