Леонидас Полк: Конфедеративтік генерал және епископтың өмірі мен қызметі
Leonidas Polk
Леонидас Полк: америкалық генерал, епископ, Конфедерация армиясының бас қолбасшысы. Шаруашылық сарапашысы, Солтүстік Каролинаның алғашқы ауыл шаруашылығы комиссары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Конфедерациясының генералы және епискобы (1806–1864)
аграрлық көшбасшы және Солтүстік Каролина штатының алғашқы Ауыл шаруашылығы комиссары
American Confederate general and bishop (1806–1864)
the agrarian leader and North Carolina's first Commissioner of Agriculture
Генерал-лейтенант Леонидас Полк (10 сәуір, 1806 – 14 маусым, 1864) Луизиана епископтық епархиясының епискобы және Америка Құрама Штаттарының Епископтық шіркеуінен бөлінген Америка Конфедерациясының протестанттық Епископтық шіркеуінің негізін қалаушы. Ол Теннесси штатының Мори округінде плантатор болған және президент Джеймс К. Полктің екінші туысы. Әскери қызметке шақырылғанда ол шіркеулік лауазымынан кетіп, Конфедеративтік Штаттар армиясында генерал-майор болды, сол кезде оны «Севанидің соғыс епискобы» деп атады. Оңтүстік университетіндегі оның ресми портреті оны армия формасы ілінген епископ ретінде бейнелейді. Оны көбінесе «Леонидас К. Полк» деп қате айтады, бірақ ол ортаңғы есімге ие болған емес және ешқандай құжатқа осылай қол қойған жоқ. Полк соғыстың ең танымал, бірақ даулы саяси генералдарының бірі болды. Миссисипи алқабымен таныстығын ескере отырып, Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис оның бұрынғы жауынгерлік тәжірибесінің болмауына қарамастан, жоғары әскери лауазымға тағайындады. Ол Шило шайқасында, Перривилл шайқасында, Стоунс Ривер шайқасында, Туллахома жорығында, Чикамауга шайқасында, Чаттануга жорығында және Атланта жорығында әскерлерге басшылық етті. Ол тікелей бастығы, сондай-ақ Теннесси армиясының даулы генералы Брэкстон Брэггпен болған қарым-қатынасымен және жалпы соғыстағы сәтсіздіктерімен есте қалды. Генерал Джозеф Джонстонның басшылығымен қызмет етіп жүргенде, ол 1864 жылы Атланта жорығы кезінде қаза тапты.
Lieutenant General Leonidas Polk (April 10, 1806 – June 14, 1864) was a bishop of the Episcopal Diocese of Louisiana and founder of the Protestant Episcopal Church in the Confederate States of America, which separated from the Episcopal Church of the United States of America. He was a planter in Maury County, Tennessee, and a second cousin of President James K. Polk. He resigned his ecclesiastical position to become a major general in the Confederate States Army, when he was called "Sewanee's Fighting Bishop". His official portrait at the University of the South depicts him as a bishop with his army uniform hanging nearby. He is often erroneously referred to as "Leonidas K. Polk," but he had no middle name and never signed any documents as such. Polk was one of the war's more notable, yet controversial, political generals. Recognizing his familiarity with the Mississippi Valley, Confederate president Jefferson Davis commissioned his elevation to a high military position regardless of his lack of prior combat experience. He commanded troops in the Battle of Shiloh, the Battle of Perryville, the Battle of Stones River, the Tullahoma Campaign, the Battle of Chickamauga, the Chattanooga Campaign, and the Atlanta Campaign. He is remembered for his bitter disagreements with his immediate superior, the likewise controversial General Braxton Bragg of the Army of Tennessee, and for his general lack of success in combat. While serving under the command of General Joseph E. Johnston, he was killed in action in 1864 during the Atlanta Campaign.
Ерте өмір және білім
Леонидас Полк Солтүстік Каролина штатының Рали қаласында полковник Уильям мен Сара (Хокинс) Полк отбасында дүниеге келген. Уильям – Революциялық соғыстың қатысушысы және өркендеген шаруа болған. Ол шотланд және англо-гугенот тегінен шыққан. Теннесси штатының орталық округінің бас геодезистігі лауазымын пайдаланып, ол шамамен 150 мың акр жерге ие болған. Полк Уэст-Пойнт әскери академиясына түсу алдында қысқа мерзімге Чапел-Хиллдегі Солтүстік Каролина университетінде оқыған. Академияның соңғы курсында ол шотланд кальвинистік шіркеуінен шығып, епископ шіркеуіне қосылып, Академия шіркеуінде шайылған, кейін Огайо епископы болған Чарльз П. Макилвейннің қолынан дүркін шағады. Полк риторика және моральдық философия саласындағы білімімен көзге түскен. 1827 жылдың 1 шілдесінде 38 курсанттың арасында сегізінші болып бітіріп, артиллерияда екінші лейтенант болып тағайындалған. 1827 жылдың 1 желтоқсанында Полк қызметтен кеткен. Ол Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Монументаль шіркеуінде епископ Ричард Ченнинг Мурдың көмекшісі болған. Мур 1830 жылдың сәуір айында Полкты диакон етіп тағайындауға келіскен; алайда наурыз айында Ралиге сапар барысында ол ешқашан епископальдық ретінде бекітілмегені анықталған. Бұл мәселені шешу үшін, діни қызметке кіріспес бұрын, ол Файетвиллдегі (Солтүстік Каролина штаты) Сент-Джон епископаль шіркеуінде дүркін шағылған. Содан кейін ол жоспарланғандай диакон болып тағайындалған, ал келесі жылы – священник. 1832 жылы Полк отбасымен Теннесси штатының Мори округіндегі кең жатқан Полк Рэтл және Снап жеріне көшіп, Ашвуд Холл деп аталатын грек стиліндегі сарай салды. 1840 жылы Полк округтағы ең ірі құл иесі болған, 111 адамды құлдыққа саққан. (1850 жылғы халық санағы бойынша Полк 400 адамды құлдыққа саққан, бірақ басқа бағалаулар 1000-ға дейін жетеді.) Ол сондай-ақ Теннесси штатының Колумбия қаласындағы Сент-Питер шіркеуінің священнигі болған. 1838 жылдың қыркүйегінде Оңтүстік-Батыс миссионерлік епископы болып тағайындалған және 1841 жылдың қазан айында Луизиананың бірінші епископы болып сайланған. Полк Теннесси штатының Сеуни қаласындағы Оңтүстік университетінің негізін қалаушы болған, ол Оңтүстік Америка Құрама Штаттарының ұлттық университеті және Англиядағы Оксфорд пен Кембриджге тең Жаңа әлем ретінде көрінген. (1856 жылдың тамызында епископ Эллиотқа жазған хатында ол университеті үшін сепаратистік мотивтерді түсіндірген.) 1860 жылдың 9 қазанында Полк алғашқы ғимараттың іргетасын салып, киелеген. Атау Полк берген жауапқа сілтеме жасайды: "Ричмондта ол конфедерациялық генералдың қылышын алу үшін епископтың киімін шешіп тастап жатыр ма?" деген сұраққа ол: "Жоқ, мырза, мен қылышты киімнің үстіне бекітіп жатырмын", - деп жауап берген, ол епископ ретінде қару алуын міндет деп санайтынын көрсеткен.
Leonidas Polk was born in Raleigh, North Carolina, to Colonel William and Sarah ( Hawkins) Polk. William was a Revolutionary War veteran and prosperous planter. He was of Scottish And Anglo Huguenot ancestry. Capitalizing on his position as chief surveyor of the central district of Tennessee, he acquired about of land. Polk briefly attended the University of North Carolina at Chapel Hill before entering the United States Military Academy at West Point. During his senior year, he left the Scottish Calvinist church and joined the Episcopal Church and was baptized in the Academy Chapel by Chaplain Charles P. McIlvaine, who later became the Episcopal Bishop of Ohio. Polk had an impressive academic record, excelling in rhetoric and moral philosophy. He graduated eighth of 38 cadets on July 1, 1827, and was appointed a brevet second lieutenant in the artillery. Polk resigned his commission on December 1, 1827, to enter the Virginia Theological Seminary. He became an assistant to Bishop Richard Channing Moore at Monumental Church in Richmond, Virginia. Moore agreed to ordain Polk as a deacon in April 1830; however, on a visit to Raleigh in March, it was discovered that he had never been confirmed as an Episcopalian. To remedy the fact, before his ordination, he was hastily confirmed at St. John's Episcopal Church in Fayetteville, NC. He was then ordained a deacon as planned and a priest the following year. In 1832, Polk moved his family to the vast Polk Rattle and Snap tract in Maury County, Tennessee, and constructed a massive Greek Revival home called Ashwood Hall. Polk was the largest enslaver in the county in 1840, enslaving 111 people. (By 1850, the census recorded that Polk enslaved 400 people, but other estimates are as high as 1000.) He also served as priest of St. Peter's Church in Columbia, Tennessee. He was appointed Missionary Bishop of the Southwest in September 1838 and was elected first Bishop of Louisiana in October 1841. Polk was the leading founder of the University of the South in Sewanee, Tennessee, which he envisioned as a national university for the Southern United States and a New World equivalent to Oxford and Cambridge, both in England. (In his August 1856 letter to Bishop Elliott, he expounded on the secessionist motives for his university.) Polk laid and consecrated the cornerstone for the first building on October 9, 1860. The title refers to the answer given by Polk "when asked in Richmond if he was putting off the gown of an Episcopal bishop to take up the sword of a Confederate general, to which he replied, 'No, Sir, I am buckling the sword over the gown,'" indicating that he saw it was his duty as a bishop to take up arms.
Кентукки штаты
Азамат соғысы басталғанда Полк Луизиана конвенциясын Америка Құрама Штаттарының епископтық шіркеуінен шығарып, Америка Конфедеративтік Штаттарындағы протестанттық епископтық шіркеуін құрды. Ол құл иеленуші штаттардың АҚШ-тан бейбіт түрде бөлініп шығуына әкеледі деп үміттенді, тіпті жеке өзі қару қолға алуға құштар емес екенін айтты, бірақ достасы және Вест-Пойнттағы бұрынғы сыныптасы Джефферсон Дэвиске Конфедеративтік Штаттар армиясында қызмет етуге дайын екенін жазды. 1861 жылдың 25 маусымында Полк генерал-майор болып тағайындалды және Миссисипи және Теннесси өзендері арасындағы аймақты (шамамен) басқаруға жіберілді. 1861 жылдың қыркүйегінде Кентки штатының Колумбус қаласын басып алуға әскер жіберу арқылы Азамат соғысының ірі қателіктерінің бірін жасады; Кентки штатының губернаторы АҚШ пен Конфедерация арасында бейтараптық жариялаған болатын. Бірақ Полктің бұл әрекеті Кентукки заң шығарушы органының АҚШ-тан "басқыншыларды" қуу үшін көмек сұрауына себеп болды, осылайша Кентукки соғыс аяқталғанға дейін АҚШ бақылауында қалды. Осы кезеңде Полк бағыныштысы, бригада генералы Гидеон Джонсон Пиллоумен стратегиялық мәселелер бойынша дауласты, сондай-ақ Батыс майданындағы Конфедерация күштерінің бас қолбасшысы, генерал Альберт Сидни Джонстонмен де пікір келіспеді. Вест-Пойнттағы бұрынғы бөлмедесінің өзіне бұйрық беруіне наразы болған Полк 6 қарашада президент Дэвиске отставкаға кету туралы хат жолдады, бірақ Дэвис бұл өтінішті қабылдамады. Полк басқарған әскерлер алғашқы шайқасына 1861 жылдың 7 қарашасында қатысты: бұл Пиллоудың әскерлері мен бригада генералы Улисс С. Гранттың әскерлері арасындағы Бэлмонт шайқасы болды. 11 қарашада Полк әйелінің құрметіне "Леди Полк" деп аталған, армиядағы ең ірі зеңбірек демонстрациялық оқ атып тұрғанда жарылып, жарақат алды. Жарылыс Полктің есін ала жұдырық қылып, киімдерін жыртып тастады, оған бірнеше апталық емдеу қажет болды.
At the outbreak of the Civil War, Polk pulled the Louisiana Convention out of the Episcopal Church of the United States to form the Protestant Episcopal Church in the Confederate States of America. Although he hoped that secession would result in a peaceful separation of the slave states from the United States and suggested that he was reluctant to take up arms personally, he did not hesitate to write to his friend and former classmate at West Point, Jefferson Davis, offering his services in the Confederate States Army. Polk was commissioned a major general on June 25, 1861, and ordered to command Department No. 2 (roughly, the area between the Mississippi River and the Tennessee River). He committed one of the great blunders of the Civil War by dispatching troops to occupy Columbus, Kentucky, in September 1861; the governor of the critical border state of Kentucky had declared its neutrality between the United States and the Confederacy. Still, Polk's action prompted the Kentucky legislature to request U. S. aid to "expel the invaders", ensuring U. S. control of Kentucky for the remainder of the war. During this period, Polk argued about strategy with his subordinate, Brig. Gen. Gideon Johnson Pillow, and his superior, Gen. Albert Sidney Johnston, commander of Confederate forces in the Western Theater. Resentful that his former West Point roommate was giving him orders, he submitted a resignation letter to President Davis on November 6, but Davis rejected the request. Polk's command saw its first combat on November 7, 1861: the minor Battle of Belmont between troops under Pillow and U. S. soldiers under Brig. Gen. Ulysses S. Grant. Polk was wounded nearby on November 11 when the largest cannon in his army, nicknamed "Lady Polk" in honor of his wife, exploded during demonstration firing. The explosion stunned Polk and blew his clothes off, requiring several weeks of recovery.
Миссисипи әскері
1862 жылдың сәуірінде Полк Шило шайқасында Альберт Сидни Джонстонның Миссисипи армиясының бірінші корпусына қолбасшылық етті. Ол жыл бойы сол рөлде Борегардтың, Джонстонның Шилодағы қазасынан кейін қолбасшылыққа келген, содан кейін генерал Брэкстон Брэггтің қол астында болды. Әр түрлі уақытта оның құрамасы корпус деп есептелді, ал кейде әскердің "оң қанаты" деп аталды. Күзде, Брэгг пен генерал-майор Эдмунд Кирби Смиттің Кентуккиге басып кіруі кезінде Полк Миссисипи армиясына уақытша қолбасшылық етті, ал Брэгг штаттың Конфедерация губернаторының қызметке кірісу рәсіміне қатысу үшін Франкфортқа сапар шекті. Полк Франкфурт маңында АҚШ армиясының қанатына шабуыл жасау туралы Брэггтің бұйрығын орындамады. Перривилл шайқасында Полктің оң қанаты генерал-майор Дон Карлос Бьюэллдің Огайо армиясына қарсы басты шабуыл күшін құрады, бірақ Брэгг шайқас алаңына келгенге дейін Бьюэллдің оған қарсы тұрған әскерінің шағын бөлігіне шабуыл жасауға Полк тартынды. Азамат соғысының танымал аңыздарының бірі – Полк өзінің бағыныштысы генерал-майор Бенджамин Ф. Читам дивизиясын алға жылжытқанда, Читамның "Оларға тозақтан от беріңіз, жігіттер!" деп айқайлағаны. Полк дін қызметкерінің сезімталдығын сақтап, қолдау көрсетіп: "Беріңіздер, жігіттер; генерал Читамның айтқанын беріңіздер!" деді.
In April 1862, Polk commanded the First Corps of Albert Sidney Johnston's Army of Mississippi at the Battle of Shiloh. He continued in that role for much of the year under Beauregard, who assumed command following the death of Johnston at Shiloh and then under Gen. Braxton Bragg. At various times his command was considered a corps and, at other times, the "Right Wing" of the army. In the fall, during the invasion of Kentucky by Bragg and Maj. Gen. Edmund Kirby Smith, Polk was in temporary command of the Army of Mississippi while Bragg visited Frankfort to preside over the inauguration of a Confederate governor for the state. Polk disregarded an order from Bragg to attack the flank of the pursuing U. S. army near Frankfort. At the Battle of Perryville, Polk's right wing constituted the main attacking force against Maj. Gen. Don Carlos Buell's Army of the Ohio, but Polk was reluctant to attack the small portion of Buell's army that faced him until Bragg arrived at the battlefield. One enduring legend of the Civil War is when Polk observed his subordinate, Maj. Gen. Benjamin F. Cheatham, advancing his division, and Cheatham allegedly shouted, "Give 'em hell, boys!" Polk seconded the cheer while retaining the sensibility of a clergyman: "Give it to 'em, boys; give 'em what General Cheatham says!"
Теннесси әскері
Перривиллден кейін Полк Браггты қолбасшылықтан босату үшін бір жылдық үгіт-насихат жүргізді, президент Дэвиспен жақын қарым-қатынасын осы мақсатына жету үшін пайдалануға үміттенді. Кентуккидегі жорығының сәтсіз аяқталуына қарамастан, Брагг қолбасшылық лауазымында қалды, бірақ бұл Полк пен Брагг арасындағы антагонизмді азайтуға көмектеспеді. Полк 1862 жылдың 11 қазанында генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Соғыс барысында ол осы шендегі екінші жоғары дәрежелі конфедерациялық офицер болды, Джеймс Лонгстриттен кейін. Қарашада Миссисипи армиясы Теннесси армиясы деп аталды, ал Полк 1863 жылдың қыркүйегіне дейін оның Бірінші корпусына басшылық етті. Полк 1862 жылдың соңында Брэггпен бірге Стоунс-Ривер шайқасына қатысты. Браггтың қол астындағылары сәтсіз шайқастан кейін тағы да қолбасшыларын қызметтен шеттету үшін саяси маневр жасады (шайқас тактикалық тұрғыдан шешімсіз аяқталды, бірақ Брэгг генерал-майор Уильям С. Роузкранс басқарған Камберленд армиясының ілгерілеуін тоқтата алмады, және Брагг әскерін Теннесси штатындағы Туллахомаға қайтарып алды). Брэгг сондай-ақ Чаттануганың маңызды қаласына қауіп төндіре бастаған Туллахома жорығында Роузкранс ілгерілеуіне қарсы тұруға да сәттілік таба алмады. Роузкранс әскерін шеберлікпен маневрлегендігіне қарамастан, Полк Брэггке Туллахома бекіністерінде тұрып шайқасудың орнына шегінуді кеңес берді. Роузкранс ақырында Браггты Чаттанугадан ығыстырып шығарды, ал Теннесси армиясы Камберленд армиясының қызу қуғынымен солтүстік-батыс Джорджия тауларына қайтырды. Брэгг Роузкранстың кем дегенде бір корпусына шабуыл жасап, жоюды жоспарлады, таулы жолдармен жеке-жеке ілгерілеуді көздеді. Генерал-майор Томас Хиндман басқаратын Полк дивизиясы 11 қыркүйекте бұйрық бойынша Дэвис Крос Роудстағы оқшауланған АҚШ армиялық корпусына шабуыл жасамағаны үшін ол ашуланды. Екі күннен кейін Полк Браггтың басқа оқшауланған корпусты шабуылдау туралы бұйрығына бағынбады, бұл екінші сәтсіз мүмкіндік болды. Чикамауга шайқасында Полкке Оң қанатты басқару және шайқастың екінші күні (20 қыркүйек) шабуылды бастау жауапкершілігі жүктелді. Ол қол астындағыларына жоспар туралы хабарламады, ал оның қанаты шабуылға кешігіп келді, бұл АҚШ қорғаушыларына өрістегі бекіністерін аяқтауға уақыт берді. Соғыстан кейін Брэгг егер осы сағаттар жоғалмаса, "біздің тәуелсіздігімізді жеңіп алған болар едік" деп жазды. Чикамауга Брэгг үшін үлкен тактикалық жеңіс болды. Дегенмен, ол кері шегініп келе жатқан АҚШ армиясын қуып, жоюдың орнына, оны Чаттанугада қоршап алды, солтүстіктен келген жауларына емес, өз армиясының ішіндегі жауларына күшін жұмылдырды. Брэгг Полктен 20 қыркүйекте уақтылы шабуыл жасамағаны үшін түсіндіру талап етті, ал Полк кінәні генерал-майор Д. Хиллге жүктеді. Брэгг президент Дэвиске: "Генерал Полк білімі мен әдеттеріне байланысты басқалардың жоспарларын орындауға жарамсыз. Ол өзінің жоспарлары жақсырақ деп өзіне көндіреді және салдары туралы ойланбай, соларға еліктейді". Брэгг Полкты қолбасшылық лауазымынан босатып, Атлантаға барып, одан әрі бұйрық күтуді бұйырды. Полк "өз бетінше және заңсыз бұйрыққа" наразылық білдіріп, соғыс министріне шағымданып, тергеу комиссиясын құруды талап етті, бірақ ол лауазымына қайта тағайындалмады. Дэвис бірнеше қол астындағы генералдардың наразылығына қарамастан, Браггты армия қолбасшысы қызметінде қалдырды.
After Perryville, Polk began a year long campaign to get Bragg relieved of command, hoping to use his close relationship with President Davis to accomplish his goal. Despite the failure of his Kentucky campaign, Bragg was retained in command, but this did nothing to reduce the enmity between Polk and Bragg. Polk was promoted to lieutenant general on October 11, 1862, with date of rank of October 10. He became the second most senior Confederate of that rank during the war, behind James Longstreet. In November, the Army of Mississippi was renamed the Army of Tennessee and Polk commanded its First Corps until September 1863. Polk fought under Bragg at the Battle of Stones River in late 1862. Once again, Bragg's subordinates politicked to remove their army commander after an unsuccessful battle (the battle was tactically inconclusive, but Bragg was unable to stop the advance of the U. S. Army of the Cumberland under Maj. Gen. William S. Rosecrans and Bragg withdrew his army to Tullahoma, Tennessee). Bragg was also unsuccessful in resisting Rosecrans's advance in the Tullahoma Campaign, which began to threaten the important city of Chattanooga. In the face of Rosecrans's expert maneuvering of his army, Polk counseled Bragg to retreat rather than stand and fight in their Tullahoma fortifications. Rosecrans eventually maneuvered Bragg out of Chattanooga, and the Army of Tennessee withdrew into the mountains of northwestern Georgia with the Army of the Cumberland in hot pursuit. Bragg planned to attack and destroy at least one of Rosecrans's corps, advancing separately over mountainous roads. He was infuriated when Polk's division under Maj. Gen. Thomas C. Hindman failed to attack an isolated U. S. Army corps at Davis's Cross Roads as ordered on September 11. Two days later, Polk disregarded orders from Bragg to attack another isolated corps, the second failed opportunity. At the Battle of Chickamauga, Polk was given command of the Right Wing and the responsibility for initiating the attack on the second day of battle (September 20). He failed to inform his subordinates of the plan, and his wing was late in attacking, allowing the U. S. defenders time to complete their field fortifications. Bragg wrote after the war that if it were not for the loss of these hours, "our independence might have been won." Chickamauga was a great tactical victory for Bragg. Still, instead of pursuing and destroying the U. S. army as it retreated, he laid siege to it in Chattanooga, concentrating his effort against the enemies inside his army instead of his enemies from the North. Bragg demanded an explanation from Polk on his failure to attack in time on September 20, and Polk placed the blame entirely on one of his subordinates, Maj. Gen. D. H. Hill. Bragg wrote to President Davis, "Gen'l Polk by education and habit is unfit for executing the plans of others. He will convince himself his own are better and follow them without reflecting on the consequences." Bragg relieved Polk of his command and ordered him to Atlanta to await further orders. Although Polk protested the "arbitrary and unlawful order" to the Secretary of War and demanded a court of inquiry, he was not restored to his position. Davis once again retained Bragg in army command, despite the protestations of several of his subordinate generals.
Миссисипи
Президент Дэвис досы Полкты Миссисипи және Шығыс Луизиана департаментін басқаруға (1863 жылдың 23 желтоқсаны – 1864 жылдың 28 қаңтары) ауыстырды, содан кейін Алабама және Шығыс Миссисипи департаментін басқаруға (1864 жылдың 28 қаңтары – 4 мамыры) тағайындады. Бұл оған генерал Джозеф Э. Джонстон Теннесси армиясының бас қолбасшысы Браггты алмастырғаннан кейін Миссисипи штатын тиімді басқару мүмкіндігін берді. Полк 1864 жылдың ақпан айында Миссисипи штатының Меридиан қаласына жасалған генерал-майор Уильям Текумсех Шерманның шабуылына қарсы тұруға сәтсіз тырысты. Мамыр айында оған күштерін алып, Джонстонға қосылып, Атланта науқанында Шерманның ілгерілеуіне қарсы тұру бұйрығы берілді. 4 мамырда ол Теннесси армиясының Үшінші корпусына қолбасшы болып тағайындалды. Оның әскері "Миссисипи армиясы" деген атаумен танымал болды.
President Davis transferred his friend Polk to command the Department of Mississippi and East Louisiana (December 23, 1863 – January 28, 1864) and then the Department of Alabama and East Mississippi (January 28 – May 4, 1864), giving him effective command of the state of Mississippi following the departure of Gen. Joseph E. Johnston to replace Bragg in command of the Army of Tennessee. Polk unsuccessfully attempted to oppose Maj. Gen. William Tecumseh Sherman's raid against Meridian, Mississippi, in February 1864. In May, he was ordered to take his forces and join Johnston in resisting Sherman's advance in the Atlanta Campaign. He assumed command of the Third Corps of the Army of Tennessee on May 4. His command remained commonly known as the "Army of Mississippi".
Атланта жорығы және өлімі
Полк Грузияға 20 мыңнан астам адаммен келді. Жоғары шеніне ие болғандықтан, ол Джонстонның қол астындағы әскердің екінші тұлғасы болды. Бірінен соң бірі жасалған қанаттық маневрлер арқылы Шерман Джонстонды Конфедерацияның байланыс желісін қорғау үшін күшті қорғаныс позицияларынан әскерін шығаруға мәжбүр етті. Бұл Джонстонды маңызды Атланта қаласына одан да жақындатуға әкелді. 1864 жылдың 14 маусымында Полк штабымен бірге Мариетта, Джорджия қаласының жанындағы жаудың орналасқан жерін зерделеу кезінде Пайн-Маунтинде АҚШ снарядынан қаза тапты. Артиллериялық атыс Шерман Конфедерация генералдары – Полк, Уильям Дж. Харди және Джонстон, олардың штабтарымен бірге – ашық жерде тұрғанда басталды. Ол оларды АҚШ IV корпусының командирі генерал-майор Оливер Отис Ховардқа көрсетіп, оларға оқ атуға бұйрық берді. 1-Огайо жеңіл артиллериясының I батареясы, капитаны Хьюберт Дилгер басқаруымен, бұйрықты бірнеше минут ішінде орындады. Батареядан шыққан алғашқы снаряд жақынға түсті, екіншісі одан да жақынға, соның салдарынан адамдар шашырап кетті. Үшінші снаряд Полктің сол қолына тиіп, кеудесінен өтіп, оң қолына жетіп, жарылып, ағашқа тиді; ол Полктің денесін екіге бөліп жіберуге шамалы жетіспеді.
Polk brought more than 20,000 men with him to Georgia. Because of his elevated rank, he became the army's second in command under Johnston. By using successive flanking maneuvers, Sherman forced Johnston to withdraw his army from strong defensive positions to protect the Confederate line of communication. This forced Johnston ever closer to the critically important city of Atlanta. On June 14, 1864, Polk was scouting enemy positions near Marietta, Georgia, with his staff when he was killed in action by a U. S. shell at Pine Mountain. The artillery fire was initiated when Sherman spotted a cluster of Confederate generals — Polk, William J. Hardee, and Johnston, with their staffs — in an exposed area. He pointed them out to Maj. Gen. Oliver Otis Howard, commander of the U. S. IV Corps, and ordered him to fire upon them. Battery I of the 1st Ohio Light Artillery, commanded by Capt. Hubert Dilger, obeyed the order within minutes. The first round from the battery came close and a second came even closer, causing the men to disperse. The third shell struck Polk's left arm, went through his chest, and exited, hitting his right arm, then exploded against a tree; it nearly cut Polk in two.
Мұра
Майдандық командир ретіндегі рекорды нашар болғанымен, Полк әскерлерінің арасында зор құрметке ие болды, ал оның қазасы Теннесси армиясында терең қайғы тудырды. Полктің Грузия штаты, Аугуста қаласындағы Сент-Пол шіркеуінде өткен жерлеу рәсімі соғыс жылдарындағы ең әсем рәсімдердің бірі болды. Оның досы, Грузия епископы Стивен Эллиотт, рәсімге төрағалық етіп, құлшынысқа толы сөз сөйледі. Ол қазіргі алтарь астындағы жерге қойылды. Шіркеу алтарь маңында Полкке арналған ескерткіш орнатылған, ал бастапқы қабір орнын аралауға болады. 1945 жылы оның және оның әйелінің күлдері Жаңа Орлеандағы Христос шіркеуінің соборында қайта жерленді. Оның қабірі кіреберістегі киелі залдың оң жағында, мінберге жақын жерде орналасқан. Луизианадағы Полк бекінісі 2023 жылға дейін Полк атымен аталып келді, содан кейін Джонсон бекінісі деп өзгертілді. Полктің туысы Люциус Э. Полк та Конфедерация генералы болды. Люциус Э. Полктің ұлы Руфус Кинг Полк – Конгресс депутаты болған. Полктің ұлы Уильям Мекленбург Полк дәрігер және Конфедерация капитаны болды, кейін Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында бірінші лейтенант қызметін атқарды. Ол өзінің ең мақтаулы өмірбаянын жазды. Уильям М. Полктің ұлы Фрэнк Полк Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Мемлекеттік департаментінің кеңесшісі болды, ал кейін бірінші Мемлекеттік хатшының орынбасары болды. Полктің інісі Люциус Джуниус Полк АҚШ президенті Эндрю Джексонның әйелі Рейчел Джексонның шөбересіне үйленді. АҚШ президенті Джеймс К. Полк – Полктің екінші туысы болды. Полктің суретін Корнелиус Хэнкинс салған, оны 1963 жылы оның немересі В. Дадли Гейт Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Христос шіркеуінің соборындағы көрмеге тапсырды. Әскери тарихшы Стивен Вудворт Полкті өлтірген снарядты "соғыс барысында Одақ үшін атылған ең тиімсіз оқтардың бірі" деп сипаттады, өйткені Полктің қабілетсіздігі оны тірі күйінде өлгеннен гөрі құндырақ еткен: "Полктің қабілетсіздігі мен еркіндікке бағынбауы Аппалач тауларының батысындағы Конфедерация операцияларын үнемі қиындатты, ал президентпен ерекше қарым-қатынасы оны қол сұғылмауға мүмкіндік берді".
Although his record as a field commander was poor, Polk was immensely popular with his troops, and his death was deeply mourned in the Army of Tennessee. Polk's funeral service at Saint Paul's Church in Augusta, Georgia, was one of the most elaborate during the war. His friend Bishop Stephen Elliott of Georgia presided at the service, delivering a stirring funeral oration. He was buried in a location under the present day altar. The church has a monument to Polk near the altar, and the original grave site can be visited. In 1945, his remains and those of his wife were reinterred at Christ Church Cathedral in New Orleans. His grave can be found in the front floor sanctuary, to the right of the pulpit. Fort Polk in Louisiana was named for Polk until 2023 when it was renamed Fort Johnson. Polk's nephew, Lucius E. Polk, was also a Confederate general. Lucius E. Polk's son Rufus King Polk was a Congressman. Polk's son, William Mecklenburg Polk, was a physician and a Confederate captain who later served as a First Lieutenant in the U. S. Army during World War I. He later authored his most flattering biography. William M. Polk's son, Frank Polk, served as a counselor to the U. S. Department of State through World War I and later became the first Under Secretary of State. A brother of Polk, Lucius Junius Polk, married a grand niece of Rachel Jackson, wife of U. S. President Andrew Jackson. U. S. President James K. Polk was Polk's first cousin twice removed. Polk's portrait, done by Cornelius Hankins, was donated to Christ Church Cathedral in Nashville, Tennessee, by his grandson W. Dudley Gate, in 1963. Military historian Steven E. Woodworth described the shell that killed Polk as "one of the worst shots fired for the Union cause during the entire course of the war", as Polk's incompetence made him far more valuable alive than dead: "Polk's incompetence and willful disobedience had consistently hamstrung Confederate operations west of the Appalachians, while his special relationship with the president made the bishop general untouchable."