Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Gżira – Мальтаның Орталық аймағындағы қала. Ол Мсида мен Слиеманың арасында орналасқан, сондай-ақ Та' Сбикспен шектеседі. 2019 жылғы қаңтар айының мәліметі бойынша, қаланың халқы 11 699 адамды құрайды. Gżira сөзі мальтий тілінде "арал" деген мағынаны білдіреді, ал қала Слиема түбегі мен Валлетта арасында орналасқан Маноэль аралының атымен аталған. Gżira жағалауынан Валлеттаның қабырғалы қаласы көрініс табады, ол түнгі уақытта жарықтандырылып, Маноэль аралына, яхталар портына және жағалаудағы қоғамдық баққа керемет фон құрайды. Каппара Gżira қаласына жақын орналасқан. Орфей театры Gżira қаласында орналасқан.
Gżira is a town in the Central Region of Malta. It is located between Msida and Sliema, also bordering on Ta' Xbiex. It has a population of 11,699 as of January 2019. The word Gżira means "island" in Maltese, and the town is named after Manoel Island which lies to the east of Gżira, between the Sliema peninsula and Valletta. The seafront of Gżira has views of the walled city of Valletta, which is illuminated at night, forming a backdrop to Manoel Island, the yacht marina and a seafront public garden. Kappara is located close to Gżira. The Orpheum Theatre is located in Gżira.
Қала тарихы
XIX ғасырдың ортасында Гжира қаласында шавалер Якоб Тальяферро вилла салды. Бірте-бірте Гжира Слиманың жұмысшы табының маңындағы шағын қалашыққа айнала бастады. 1970 жылдарға дейін Гжирада көптеген барлар болды, әсіресе Snake Pit, Britannia және Granada Strand бойында және оған жақын жерде орналасқан. Бұл экономикалық белсенділік 1979 жылдың 31 наурызында британдық әскери қызмет Мальтаны тастап кеткен кезде тоқтап қалды. Қайта жаңғырудан кейін Гжира қазірде қонақ үй иелері, мейрамханалар, қаржы институттары, заң фирмалары, онлайн ставкалары компаниялары, жылжымайтын мүлік агенттіктері және кеңселерден тұратын бизнес орталығына айналды, бұл көп ұлтты және мәдени әртүрлілікке толы тұрғындардың қатарын қамтиды. Соңғы он жылда Гжира жылжымайтын мүлік нарығында өркендеді, көбінесе пәтерлерден тұратын жаңа ғимараттар ескі үйлердің орнын басты. Нәтижесінде, теңіз жағалауындағы үйлердің ерекшелігі мен сүйкімділігінің көп бөлігі өзгерді, бірақ Гжираның орталық бөлігінде әлі де дәстүрлі мальтийлік фасадының мысалдары сақталған, олар ағаш балкондары (Галлария) және ою-өрнектелген темір балкондарымен ерекшеленеді. Гжирадағы заманауи пәтерлердің көбеюі және Metropolis және 14 East сияқты биік ғимараттардың салынуы тұрғын үй бағасының өсуіне әкелді, себебі бұл қала мальтийліктер мен шетелдіктер үшін тартымды аймаққа айналды. Гжира халқы соңғы жылдары шамамен 11 699 адамды құрап, тұрақты деңгейде сақталып келеді (2019 жылғы қаңтар айының мәліметі бойынша). Бұл қала көп мәдениетті қала ретінде танымал, онда жақсы қалыптасқан және біріккен иммигранттар тобы бар. Аймақтың танымалдылығының басты себебі – Мальтадағы орталық орналасуы, Мальта университетіне, Слимаға және астана Валеттаға жақындығы. Қызмет көрсету саласы, сауда орындары және білім беру қызметтері қаланың негізгі қызметтері болып табылады. Гжирадағы қылмыс деңгейі өте төмен, және қала жалпы алғанда Мальта мен Гозоның қалған бөлігі сияқты қауіпсіз.
In the mid 19th century a villa was built in Gżira by Chevalier Jacob Tagliaferro. Slowly Gżira started developing into a working class suburb of Sliema. Until the 1970s, Gżira had many bars, particularly the Snake Pit, Britannia and the Granada along and in proximity of the Strand, which economic activity ended when the British Service left Malta on 31 March 1979. Tables have turned and the regenerated Gżira is now host to a business community of hoteliers, restaurants, financial institutions, legal firms, online betting companies, real estate and offices amidst a multi ethnic and multicultural community of residents. Since the last decade, Gżira had a real estate boom, and new buildings, mainly apartments, replace the old buildings. As a result, much of the character and charm of the seafront houses has changed, although in the heart of Gżira there are still examples of traditional Maltese façades, with timber balconies (Gallarija) and bow fronted, wrought iron balconies. The proliferation of modern apartments in Gżira as well as the development of high rise buildings, namely Metropolis and 14 East, led to an inflation of housing prices, as the town became sought after by both Maltese and foreigners. Gżira's population has been fairly stable over the past few years, hovering around 11,699 people as of January 2019. It is known as being quite a multicultural town, with well established and fairly integrated immigrant groups. The main reason behind the area's popularity is that it is fairly centrally located in Malta, being close to the University of Malta, Sliema, and the capital Valletta. Service industries, commercial outlets and educational services are the town's main activities. The crime rate in Gżira is very low, and the town is generally as safe as the rest of Malta and Gozo.
Дін
Гжираның Рим-католик шіркеуі жергілікті тұрғындарда таль Ġебла деп те аталады. Оның сөзбе-сөз аудармасы "тасқа" деген мағынаны білдіреді, бұл 1902 жылғы 10 шілдеде Гжирада болған оқиғаға сілтеме жасайды. Үш британдық маскүнем теңізші – Уильям Уолс, Чарльз Турбулл және Джон Пакхун – сол уақытта жабық болған барға кіргісі келді. Бардың иесі Кармну Бринкат есікті ашпағандықтан, теңізшілер барға тас лақтыра бастады. Осы тастардың бірі бардың сыртында ілінген Кармел тауының Әзіресінің суреті салынған кішкентай киелі орынға тиді. Тас суреттің жақтауының шынысын сындырды, бірақ суреттің өзіне тимеді, ол зақымдалмады. Жел соққанына қарамастан, тас сынған шынының ішінде бекітіліп қалды. Тасты Антон Манче алып, Слимадағы Stella Maris шіркеуіне апарды, сол кездегі шіркеу пасторы Антон Маншенің ағасы Франсис Винсент Манче еді. Үш күн бойы тәуба ету үшін дұғалар мен қызметтер өткізілді. Антон Манче Гжирада кішкентай шіркеу құрып, сол киелі орынды сол жерге орналастырды. 1913 жылғы 7 шілдеде епископ Пьетро Пейс бұл шіркеуді вице-приход деп жариялады. 1921 жылғы 15 мамырда епископ Дон Мауро Каруана оны приход деп жариялады. Антон Манче Гжираның алғашқы пасторы болды. Қазіргі шіркеу 1921 және 1935 жылдар аралығында салынды. Гжира приходының тарихындағы екінші пастор Карло Манче болды, ол көптеген жергілікті тұрғындар тарапынан қасиетті кісі ретінде құрметтеледі. Ол 1935 жылғы 12 наурызда Гжираның пасторы болып тағайындалды және 1950 жылғы 18 қарашада қайтыс болды. Суреттің жақтауы, сынған шыны және Әзіренің суретіне лақтырылған тас жақсы сақталған, және бүгін оларды Гжира шіркеуінде көруге болады. Гжира шіркеуі Кармел тауының Әзіресіне арналған, ал оның жылдық фестивалі (ауылдық мереке) шілде айының екінші жексенбісінде тойланады.
The Roman Catholic parish church of Gżira is also known locally as tal Ġebla. Its literal translation means "of the stone", a reference to an incident which took place in Gżira on 10 July 1902. Three British drunken sailors, William Walls, Charles Thurbull and John Packhun, wanted to enter a bar, which at that time of day was closed. When Karmnu Brincat, the owner of the bar, refused to open, the sailors started throwing stones at the place. One of these stones hit a small shrine depicting a picture of Our Lady of Mount Carmel hanging outside the bar. The stone broke the glass of the frame, but did not make contact with the portrait itself, which remained intact. Notwithstanding the wind, the stone remained fixed within the broken glass. The stone was removed by Anton Manché and taken to the Stella Maris Parish Church in Sliema, whose parish priest at the time was Francis Vincent Manché, the brother of Anton Manché. For three days, prayers and services for reparation were held. Anton Anton Manché managed to set up a small chapel in Gżira where the small shrine was taken. On 7 July 1913 Bishop Pietro Pace declared the chapel as a vice parish. On 15 May 1921, Bishop Don Mauro Caruana declared the chapel as a parish. Anton Anton Manché was the first parish priest of Gżira. The existing parish church was built between 1921 and 1935. The second parish priest in the history of the Gżira parish was Carlo Manché, a man revered by many locals as a saint. He became parish priest of Gżira on 12 March 1935 until his death on 18 November 1950. The frame, the broken glass and the stone that was thrown at the portrait of The Madonna have been very well preserved, and today they can still be seen at the parish church of Gżira. The parish church of Gżira is dedicated to Our Lady of Mount Carmel, and its annual festa (village feast) is celebrated on the second Sunday of July.
Туған қалалар
Гжира Глифада (Грекия) және Вальбжих (Польша) қалаларымен бауырластық байланыс орнатқан.
Gżira has been twinned with Glyfada (Greece) and Wałbrzych (Poland).
Маноэль аралы
Маноэль аралы, Gżira қаласының Marsamxett шығанағында орналасқан, бастапқыда мальта тілінде l'Isola del Vescovo немесе il Gżira tal Isqof деп аталған (сөзбе-сөз "Епископ аралы" деп аударылады). Ол Мдина соборының меншігі болған. 1643 жылы Мальта орденінің Ұлы магистрі Жан Пол Ласкарис аралда індет пен холераның мерзімдік таралуын бақылау үшін карантиндік аурухана (Лаззаретто) салған. 1675 жылы тағы бір Ұлы магистр, Никола Котоннер, қосымша қырық төсек, шіркеу және зиратпен тағы бір оқшаулау ауруханасын салуға шешім қабылдады. Арал 1726 жылы Мальта орденінің португалдық Ұлы магистрі Антонио Маноэль де Вильхенаның құрметіне аталды, оның басшылығымен Маноэль бекінісі салынған. Маноэль бекінісі 18 ғасырдың әскери инженерлік өнерінің керемет үлгісі саналады. Бекіністің бастапқы жоспарлары Луи д'Огбинь Тиньеге жатқызылады және оның досы әрі әріптесі Шарль Франсуа де Мондион оларды өзгерткен деген пікір бар, ол Маноэль бекінісінің ішіндегі мазарда жерленген. Бір кезде Мальта ордені Маноэль аралында қабырғалы қала салуды жоспарлаған, бірақ оның орнына 500 сарбазға арналған бекініс құрылды. Бекіністе әсем төртбұрыш, парад алаңы және галерея бар, ал бұрын орденнің тікелей басшылығымен Әулие Антоний Падуанскийге арналған барокко стиліндегі шіркеу орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Маноэль аралы мен оның бекінісі Корольдік теңіз күштерінің теңіз базасы ретінде пайдаланылды, сол кезде ол әртүрлі "HMS Talbot" немесе "HMS Phœnicia" деп аталды. 1942 жылдың наурыз айында Люфтваффе бомбалаушыларының тікелей соққысынан кейін Әулие Антоний шіркеуі дерлік толығымен қирады. Бірнеше жылдан бері Маноэль аралында қаздар мен басқа да су құстарына арналған шағын, ресми емес панажай бар, ол жергілікті еріктілер құрып, күтіп келеді және толығымен жеке қайырымдамалармен қаржыландырылады, бұл панажай аралды басты құрлықпен байланыстыратын көпірге жақын орналасқан. 2006 жылдың қараша айына қарай тарихи бекіністе маңызды қалпына келтіру және жаңарту жұмыстары жүргізіліп жатқан, сонымен қатар Маноэль аралында жаңа тұрғын үйлер салынып жатыр. Алайда Маноэль аралын дамыту жобасы аралдың маңызды тарихи ғимараттарына тым жақын болғандықтан көп сынға ұшырады. Көпірден шамамен 300 метр қашықтықта орналасқан күзетілген кедергі аралдың ең үлкен бөлігіне қоғамдық кіруге тыйым салынғанын көрсетеді.
Manoel Island in Gżira's Marsamxett Harbour, was originally known as l'Isola del Vescovo or il Gżira tal Isqof in Maltese (literally translated as "the Bishop's Island"). It was the property of the Mdina Cathedral. In 1643 Jean Paul Lascaris, Grandmaster of the Knights of Malta, constructed a quarantine hospital (Lazzaretto) on the island, in an attempt to control the periodic influx of plague and cholera. In 1675, another Grand Master, this time, Nicola' Cottoner, decided to construct another isolation hospital with an additional forty beds, a chapel and a cemetery. The island was renamed after António Manoel de Vilhena, a Portuguese Grandmaster of the Knights of Malta under whose leadership Fort Manoel was built in 1726. Fort Manoel is considered a marvel of 18th century military engineering. The original plans for the fort are attributed to Louis d'Augbigne Tigné, and are said to have been modified by his friend and colleague Charles François de Mondion, who is buried in a crypt beneath Fort Manoel. At one time, the Knights of Malta considered developing a walled city on Manoel Island, but instead they settled on a fort designed to house up to 500 soldiers. The fort has a magnificent quadrangle, parade ground and arcade, and once housed a baroque chapel dedicated to St. Anthony of Padua, under the direct command of the Order. During World War II, Manoel Island and its fort were used as a naval base by the Royal Navy, at which time it was referred to variously as "HMS Talbot" or "HMS Phœnicia". The Chapel of St. Anthony was virtually destroyed following a direct hit by Luftwaffe bombers in March 1942. For several years now, Manoel Island houses a quaint, informal sanctuary for ducks and other waterfowl, created and maintained by a local volunteer, and funded entirely by private donations near the bridge connecting the island with the main island. As of November 2006, the historic fort was undergoing significant restoration and renovation works, and a new housing development was under construction on Manoel Island. The Manoel Island redevelopment project, however, has been heavily criticized due to its proximity to the island's important historical buildings. A guarded barrier some 300 yards after the bridge makes it clear that the public is not welcome on the largest part of the island.